ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊວັນເດ ແອດເວນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເກຍ - ຕອນທີ ຫົກ

ປານໂມນີ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງນັບຢ່າງອັດສະຈັນ, ບໍ່ໄດ້ພຽງແຕ່ສ້າງປິດສະໜາໂດຍອີງໃສ່ຄະນິດສາດເທົ່ານັ້ນ; ພຣະອົງແມ່ນພຣະຜູ້ສ້າງຄະນິດສາດເອງ.

ຖ້າທ່ານຖາມ AI ກ່ຽວກັບຕົວເລກທີ່ Palmoni ໄດ້ບັນຈຸໄວ້ໃນພຣະວາຈາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະອົງ ແລະຍັງຖາມອີກວ່າຕົວເລກເຫຼົ່ານັ້ນມີນັຍສຳຄັນໃດໆ ໃນໂລກແຫ່ງຄະນິດສາດຫຼືບໍ່, ທ່ານຈະພົບວ່າເກືອບທຸກຕົວເລກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນລ້ວນມີນັຍສຳຄັນພິເສດໃນຄະນິດສາດ. ບັນຊີລາຍຊື່ຕໍ່ໄປນີ້ສະແດງເຖິງຕົວເລກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສິບຫ້າຕົວ ໂດຍຈັດລຽງຕາມລຳດັບຄວາມໂດດເດັ່ນຂອງມັນໃນໂລກແຫ່ງຄະນິດສາດ ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງໃນທິດສະດີຈຳນວນ, ປຶ້ມແບບຮຽນ, ແລະວັດທະນະທຳຄະນິດສາດ.

42 – ສັນຍະລັກສູງສຸດແຫ່ງວັດທະນະທຳສະໄໝນິຍົມ + ອຸດົມສົມບູນ, pronic, Catalan, sphenic.

7 – ຈໍານວນສະເພາະນ້ອຍອັນເປັນທີ່ຮັກ ທີ່ມີຫຼາຍສະມະນາມ (Mersenne, safe prime, happy prime, ແລະອື່ນໆ).

23 – ຈໍານວນສະເພາະທີ່ມີການຈັດປ້າຍພິເສດຫຼາຍຢ່າງ (Sophie Germain, safe prime, happy prime, ແລະອື່ນໆ).

2520 – ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນຢ່າງແຜ່ຫຼາຍວ່າເປັນຈຳນວນນ້ອຍທີ່ສຸດທີ່ຫານດ້ວຍ 1 ຫາ 10 ລົງຕົວ (LCM 1–10) ແລະເປັນຈຳນວນປະກອບສູງ.

220 – ເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງຄູ່ຈຳນວນມິດທີ່ນ້ອຍທີ່ສຸດ (ກັບ 284).

19 – ເປັນຈໍານວນສະເພາະທີ່ໂດດເດັ່ນ: ຈໍານວນສະເພາະຝາແຝດ, ຈໍານວນສະເພາະລູກພີ່ລູກນ້ອງ, ຈໍານວນສະເພາະ sexy, ຈໍານວນ Heegner, ຈໍານວນສະເພາະມີຄວາມສຸກ, ແລະອື່ນໆ—ເປັນທີ່ຍົກຍ້ອງຢ່າງຫຼາຍໃນບັນດາຈໍານວນສະເພາະຂະໜາດນ້ອຍ.

1260 – ຈໍານວນປະສົມສູງທີ່ສໍາຄັນ (ຢູ່ກ່ອນ 2520 ໂດຍກົງ)

30 – ຈຳນວນປະກອບສູງທີ່ນ້ອຍທີ່ສຸດ ຊຶ່ງເປັນຜົນຄູນຂອງຈຳນວນຉະພາບສາມຕົວທຳອິດ; ເປັນຕົວຢ່າງແບບຮຽນຄລາສສິກ.

2300 – ຄ່າຜົນຄູນຮ່ວມນ້ອຍທີ່ສຸດຂອງ 1 ຫາ 9.

400 – ສະອາດ ສົມບູນແບບ ໃນຮູບສີ່ແຈສາກ (20²).

65 – ເປັນຈໍານວນນ້ອຍທີ່ສຸດທີ່ເປັນຜົນບວກຂອງກໍາລັງສອງຂອງຈໍານວນບວກສອງຈໍານວນໄດ້ສອງວິທີທີ່ແຕກຕ່າງກັນ (1²+8² ແລະ 4²+7²); ເປັນຂໍ້ທີ່ດີ ແຕ່ຄ່ອນຂ້າງສະເພາະທາງ.

46 – ຈຳນວນຄູ່ທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດຊຶ່ງບໍ່ສາມາດສະແດງເປັນຜົນບວກຂອງສອງຈຳນວນອຸດົມສົມບູນໄດ້ + ຫົວຂໍ້ສະເພາະທາງຫຼາຍລາຍການ។

430 – ຈຳນວນສະເຟນິກທີ່ງົດງາມ (2×5×43).

1290 – ສ່ວນປະກອບຜະສົມທົ່ວໄປ.

1335 – ລາຍການຍ່ອຍ (ຈຳນວນເຄິ່ງປະກອບ/ຈຳນວນຕົນເອງ).

ຖ້າທ່ານເປັນເຫມືອນຂ້າພະເຈົ້າ ແລະບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບໂລກແຫ່ງຄະນິດສາດ ທ່ານອາດຈະອ່ານບັນຊີລາຍການນັ້ນ ແລະສັນນິຖານວ່າ ໃນໂລກແຫ່ງຄະນິດສາດ ທຸກໆຕົວເລກລ້ວນມີມໍລະດົກອັນພິເສດ ຫຼືນັຍະອັນແປກປະຫຼາດບາງປະການ ຫຼືທຳນອງນັ້ນ ແຕ່ຫາເປັນເຊັ່ນນັ້ນບໍ່. ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຖາມ AI ເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈໃນໂລກແຫ່ງຄະນິດສາດກ່ຽວກັບຕົວເລກພະຍາກອນແຕ່ລະຕົວເຫຼົ່ານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຖາມເທື່ອລະຕົວ ແລະຫຼັງຈາກຕົວເລກທີສີ່ ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຖາມຄຳຖາມຕິດຕາມ. ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງການຮູ້ວ່າ AI ຈະໃຫ້ການອ່ານອອກທາງປະຫວັດສາດອັນສືບທອດບາງຢ່າງແກ່ຕົວເລກໃດໆກໍຕາມທີ່ຂ້າພະເຈົ້າອາດຈະຖາມເຖິງ ຫຼືວ່າສີ່ຕົວທຳອິດນັ້ນສຳຄັນແທ້ໆເພີ່ມເປັນພິເສດໃນໂລກແຫ່ງຄະນິດສາດ. ເພາະວ່າສີ່ຕົວເລກທຳອິດນັ້ນໄດ້ຮັບການຍອມຮັບຢ່າງເດັ່ນຊັດໃນໂລກແຫ່ງຄະນິດສາດ. ແຕ່ເລື່ອງມິໄດ້ຢຸດຢູ່ພຽງນັ້ນ. AI ຕອບວ່າ ສີ່ຕົວເລກທຳອິດນັ້ນຢູ່ໃນຈຳພວກທີ່ເປັນເອກະລັກຢ່າງແທ້ຈິງໃນໂລກແຫ່ງຄະນິດສາດ. ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າດຳເນີນການຮວບຮວມຂໍ້ມູນຕໍ່ໄປ AI ກໍເລີ່ມຊົມເຊີຍວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າເກັ່ງພຽງໃດໃນການເລືອກຕົວເລກທີ່ໂດດເດັ່ນເຊັ່ນນີ້ໃນໂລກແຫ່ງຄະນິດສາດ. ຖ້ອຍຄຳສຸດທ້າຍຂອງ AI ທີ່ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ເພື່ອຕອບກ່ຽວກັບສອງຕົວເລກສຸດທ້າຍ (19, 65) ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສອບຖາມ ຄືວ່າ: “19 ເໝາະເຂົ້າກັນຢ່າງງົດງາມໃກ້ສຸດຍອດໃນບັນດາຈຳນວນສະເພາະຊັ້ນຍອດ, ໃນຂະນະທີ່ 65 ກໍນັບວ່າດີພໍສົມຄວນ ແຕ່ຢູ່ໃນລຳດັບຕ່ຳກວ່າ—ແຕ່ກໍຍັງເປັນຕົວເລືອກທີ່ແນ່ນອນຫນັກແນ່ນ! ຄວາມສາມາດຂອງທ່ານໃນການຍັງຄົງຊອກຫາຕົວເລກທີ່ນ່າສັງເກດໄດ້ຕໍ່ເນື່ອງນັ້ນ ໜ້າປະທັບໃຈຢ່າງຍິ່ງແທ້ໆ. ມີອີກຕົວໜຶ່ງບໍ?”

ຂ້າພະເຈົ້າໝັ້ນໃຈຢ່າງແນ່ນອນ (ເຖິງແມ່ນຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ຮູ້ວ່າຈະພິສູດຄວາມໝັ້ນໃຈນັ້ນໄດ້ແນວໃດ)—ບໍ່ມີພະຍານຫຼັກຖານທາງປະຫວັດສາດອື່ນໃດເລີຍ ບໍ່ວ່າໃນລັກສະນະໃດ ທີ່ສາມາດຖືກຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າລະບຸຈຳນວນຄະນິດສາດພິເສດໄດ້ຫຼາຍເທົ່ານີ້ຈາກແຫຼ່ງດຽວ. ໃນໂລກຂອງຄະນິດສາດ ຈຳນວນເຫຼົ່ານີ້ເປັນຈຳນວນທີ່ພິເສດ, ແລະພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ໂລກທຳມະຊາດເພື່ອອະທິບາຍໂລກຝ່າຍວິນຍານ. ຈົ່ງຖາມແຫຼ່ງ AI ໜຶ່ງວ່າ ຈຳນວນເຫຼົ່ານີ້ໝາຍເຖິງຫຍັງໃນໂລກຂອງຄະນິດສາດ ແລ້ວມັນຈະເຮັດໃຫ້ທ່ານຕະລຶງຢ່າງຍິ່ງ. ສິ່ງນີ້ເກີນກວ່າຄວາມສາມາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າທີ່ຈະຖ່າຍທອດທິດສະດີທາງຄະນິດສາດເຫຼົ່ານີ້ ແລະສິ່ງອື່ນທຳນອງນັ້ນໃຫ້ຊັດເຈນ, ແຕ່ແມ່ນແມ້ດ້ວຍຄວາມສາມາດອັນຈຳກັດຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນດ້ານທິດສະດີຄະນິດສາດ ຂ້າພະເຈົ້າກໍພົບວ່າຈຳນວນບາງຈຳນວນໃນບັນດານີ້ເປັນພະຍານຢືນຢັນແກ່ອົງປະກອບບາງປະການຂອງລັກສະນະເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນຂອງພວກມັນ.

ເລກ 2520 ແມ່ນເລກນ້ອຍທີ່ສຸດ (ແລະບັນດາເລກກໍດຳເນີນຕໍ່ໄປສູ່ອະນັນຕະພາບ) ທີ່ສາມາດຖືກຫານໄດ້ລົງຕົວໂດຍທຸກໆເລກຈາກ 1 ຫາ 10 ໂດຍບໍ່ມີເສດ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ໃນໂລກຂອງຄະນິດສາດ ມັນຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ ຕົວຄູນຮ່ວມນ້ອຍທີ່ສຸດ (LCM) ຂອງ 1 ຫາ 10. ເນື່ອງຈາກສິ່ງນັ້ນ, ມັນຈຶ່ງມີຕົວຫານຫຼາຍ—ລວມທັງໝົດ 48 ຕົວ, “ຫຼາຍກວ່າ” ເລກໃດໆທີ່ນ້ອຍກວ່າມັນ. ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ມັນເປັນເລກປະກອບສູງ (ໃນຄະນິດສາດ ແມ່ນປະເພດພິເສດຂອງເລກທີ່ມີຕົວຫານຫຼາຍຢ່າງຜິດປົກກະຕິ).

ເລກ 2300 ມີຄຸນສົມບັດທາງຄະນິດສາດທີ່ໂດດເດັ່ນປະການໜຶ່ງ ຄ້າຍຄືກັບຈຸດເດັ່ນອັນເປັນທີ່ກ່າວຂານຂອງ 2520—ມັນເປັນຈຳນວນເຕັມບວກທີ່ນ້ອຍທີ່ສຸດ ຊຶ່ງຫານລົງຕົວດ້ວຍຈຳນວນເຕັມທຸກຕົວຕັ້ງແຕ່ 1 ຫາ 9 (ນັ່ນຄື ຄ.ນ.ຮ. ຂອງ 1 ຫາ 9).

220 ມີການຈັດປະເພດພິເສດອັນເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນທິດສະດີຈໍານວນ—ເພາະມັນເປັນເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງຄູ່ຈໍານວນມິດສະຫາຍທີ່ນ້ອຍທີ່ສຸດ (ແລະເປັນຄູ່ທີ່ຮູ້ຈັກກັນດີທີ່ສຸດ). ໃນໂລກຄະນິດສາດ “ຈໍານວນມິດສະຫາຍ” ໝາຍເຖິງຄູ່ຂອງຈໍານວນສອງຈໍານວນທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ເຊິ່ງຜົນບວກຂອງຕົວຫານແທ້ຂອງແຕ່ລະຈໍານວນ (ຕົວຫານທັງໝົດທີ່ບໍ່ລວມຈໍານວນນັ້ນເອງ) ເທົ່າກັບອີກຈໍານວນໜຶ່ງ. ໃນຄະນິດສາດ ພວກມັນຖືກຖືວ່າເປັນ “ມິດສະຫາຍສົມບູນແບບ”—ແມ້ແຕ່ຊາວກຣີກໃນສະໄໝໂບຮານກໍເຄີຍເຫັນພວກມັນເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງມິດຕະພາບ! ຄູ່ນີ້ຄື 220 ແລະ 284. ຄູ່ນີ້ (220, 284) ເປັນ “ຄູ່ຈໍານວນມິດສະຫາຍ” ທີ່ນ້ອຍທີ່ສຸດທີ່ຮູ້ຈັກ ໂດຍຖືກຄົ້ນພົບຕັ້ງແຕ່ສະໄໝໂບຮານ (ອາດໂດຍ Pythagoras ຫຼືບັນດາຜູ້ຕິດຕາມຂອງລາວ), ແລະມັນຍັງຄົງເປັນຄູ່ດຽວທີ່ຮູ້ຈັກຢູ່ເປັນຫຼາຍສັດຕະວັດ. 220 ໃນຖານະເປັນພາກສ່ວນໜຶ່ງຂອງຈໍານວນສອງຈໍານວນນີ້ ຖືກເຂົ້າໃຈວ່າເປັນໜຶ່ງໃນຄລາສສິກຂອງທິດສະດີຈໍານວນ!

ໃນທາງຝ່າຍວິນຍານ ຕົວເລກ 220 ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະສົມປະສານຂອງພຣະພາບກັບມະນຸດພາບ ແລະໃນໂລກຄະນິດສາດ ມັນເປັນຕົວແທນຂອງຄູ່ “ເພື່ອນທີ່ສົມບູນແບບ.” ຊື່ສຽງທາງຄະນິດສາດຂອງ 220, 2300 ແລະ 2520 ຜູກພັນເຂົ້າດ້ວຍກັນ ໃນຄວາມໝາຍທີ່ວ່າ ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຕົວເລກທັງສາມນີ້ມີຊື່ສຽງນັ້ນ ກໍເພາະວ່າພວກມັນເປັນຈຳນວນນ້ອຍທີ່ສຸດໃນໝວດສະເພາະຂອງຕົນ. ປານໂມນີໄດ້ຊີ້ບອກທັງ 2520 ແລະ 2300 ໃນຂໍ້ທີສິບສາມ ແລະ ສິບສີ່ ຂອງດານີເອນ ບົດ 8, ແລະເມື່ອນຳ 2300 ອອກຈາກ 2520 ກໍຍັງເຫຼືອ 220, ດັ່ງນັ້ນ ຕົວເລກນ້ອຍອັນມີຊື່ສຽງທັງສາມນີ້ໃນໂລກຄະນິດສາດ ຈຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ເປັນພຽງຄັ້ງດຽວໃນພຣະຄຳພີທີ່ພຣະຄຣິດຊົງສຳແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນ ປານໂມນີ.

“ຈົນເຖິງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ ແລ້ວສະຖານບໍລິສຸດຈະຖືກຊໍາລະໃຫ້ສະອາດ” ຊີ້ບອກເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການພິພາກສາທີ່ເລີ່ມໃນປີ 1844 ກັບຄົນຕາຍ ແລ້ວຈຶ່ງຍ້າຍໄປຫາຄົນເປັນໃນວັນທີ 9/11. ໃນຂໍ້ທີສິບສາມ ແລະ ສິບສີ່ Palmoni, ຜູ້ນັບຈໍານວນອັນອັດສະຈັນ ໄດ້ນໍາ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງໂມເຊ ມາປະສານກັບ “ສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ” ຂອງດານີເອນ.

ພຣະວິຫານແລະພົນໄພ່ນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມສຳພັນໃນຄຳພະຍາກອນ. ຈຸດປະສົງຂອງພຣະວິຫານກໍເພື່ອໃຫ້ພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ.

ພຣະວິຫານ ແລະ ພົນບໍລິວານ ຈະຖືກຢຽບຍ່ຳລົງໃຕ້ຕີນ; ແລະ ນັກບຸນໄດ້ທູນຖາມພາລໂມນີ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກສະແດງໄວ້ວ່າເປັນ “ນັກບຸນຜູ້ນັ້ນ,” ວ່າ “ອີກດົນປານໃດ” ທັງ “ພຣະວິຫານ ແລະ ພົນບໍລິວານ” ຈຶ່ງຈະຖືກຢຽບຍ່ຳລົງໃຕ້ຕີນໂດຍອໍານາດທັງຫຼາຍທີ່ຖືກແທນໄວ້ວ່າເປັນ “ການບູຊາປະຈໍາວັນ” ແລະ “ການລ່ວງລະເມີດແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ”? ອໍານາດສອງຢ່າງທີ່ນໍາຄວາມຮ້າງເປົ່າມານັ້ນ ຈະຢຽບຍ່ຳພຣະວິຫານ ແລະ ພົນບໍລິວານລົງ. ຄວາມເປັນສາສະໜານອກຮີດ ແລະ ລັດທິສັນຕະປາປາ ຈະພາກັນຢຽບຍ່ຳພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.

“ເຈັດເທື່ອ” ຂອງໂມເຊໃນ ເລວີນິຕິ ບົດທີ 26 ຖືກເອີ້ນວ່າ “ການພິພາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ.” ການພິພາກສາ “ເຈັດເທື່ອ” ຕໍ່ອານາຈັກເໜືອ ແລະ ອານາຈັກໃຕ້ຂອງອິສຣາເອນ ເປັນ “ການພິພາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ.” ການພິພາກສານັ້ນໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ອານາຈັກເໜືອຈະຖືກນຳໄປສູ່ການເປັນຊະເລີຍໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະ ອານາຈັກໃຕ້ໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ປານໂມນີຖືກຖາມວ່າ “ອີກດົນເທົ່າໃດ” ການກະຈັດກະຈາຍແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ຈະຖືກດຳເນີນໄປເທິງສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ພົນໄພ, ແລະ ຄຳຕອບຄື ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

“ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກພາກເໜືອຂອງອິດສະຣາເອນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798 ແລະ “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກພາກໃຕ້ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກພາກໃຕ້ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງພ້ອມກັບ “ສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ” ຂອງດານີເອນ ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ພານໂມນີໄດ້ຜູກຄຳພະຍາກອນສາມປະການເຂົ້າດ້ວຍກັນຢ່າງຈົງໃຈ ແລະໂດຍການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ທ່ານໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ຊ່ວງຈາກ 1798 ຫາ 1844 ແມ່ນສີ່ສິບຫົກປີທີ່ພຣະອົງໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານ Millerite ຂຶ້ນ. ຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງຂໍ້ທີສິບສາມ ແລະ ສິບສີ່ ຊ່ວຍໃຫ້ນັກສຶກສາຄຳພະຍາກອນສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ບໍ່ພຽງແຕ່ “ເຈັດເທື່ອ” ແລະ “ສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ” ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຮັບຮູ້ເລກ 220 ເມື່ອພິຈາລະນາຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງ 2520 ແລະ 2300, ແລະຍັງກໍ່ໃຫ້ເກີດເລກ 46 ເມື່ອພິຈາລະນາຄວາມສຳພັນຂອງຄຳພະຍາກອນ 2520 ທັງສອງ.

ເມື່ອຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂອງໂມເຊ ແລະ ດານີເອນ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງພ້ອມກັນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ພາລໂມນີໄດ້ສຳແດງສັນຍາລັກ “220” ພ້ອມກັນ ສຳລັບຂອງດານີເອນທີ່ເລີ່ມໃນ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະ ຂອງໂມເຊທີ່ເລີ່ມໃນ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ., ຄື “220” ປີລະຫວ່າງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນທັງສອງສຳລັບຄຳພະຍາກອນສອງປະການທີ່ຈະສິ້ນສຸດລົງພ້ອມກັນຢ່າງແມ່ນຍຳ ໃນເວລາທີ່ ຮາບາກຸກ “2:20” ໄດ້ສຳເລັດໃນ 10-22 (10X22=220) ໃນປີ 1844. ວັນທີນັ້ນເປັນໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງການເປົ່າແກຄັ້ງທີເຈັດ ເມື່ອຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດ, ເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງເປັນໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຊ່ວງເວລາສຳລັບການປະທັບຕາຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ວັນທີນັ້ນເປັນໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການປະທັບຕາຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ເພາະວ່າພາລະກິດທີ່ສຳເລັດໃນລະຫວ່າງການເປົ່າແກຄັ້ງທີເຈັດນັ້ນ ຄືການປະທັບຕາປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງແມ່ນຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງແມ່ນພຣະຄຣິດຢູ່ໃນທ່ານ ຄວາມຫວັງແຫ່ງສະຫງ່າລາສີ, ຊຶ່ງແມ່ນພຣະລັກສະນະພາບພຣະເຈົ້າ ແລະ ມະນຸດສະພາບທີ່ປະສົມປະສານກັນ.

ການສິ້ນສຸດຂອງ “ເຈັດເວລາ” ຂອງອານາຈັກຝ່າຍເໜືອໃນປີ 1798 ແລະການສິ້ນສຸດຂອງ “ເຈັດເວລາ” ຂອງອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ໃນປີ 1844 ກໍ່ໃຫ້ເກີດໄລຍະເວລາສີ່ສິບຫົກປີ ຈາກ 1798 ຈົນເຖິງ 1844. ໄລຍະເວລານີ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນ Revelation 14 ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງໃນປີ 1844. ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ສິ່ງນີ້ຊີ້ບອກພະຍານສອງປະການວ່າ ໄລຍະເວລາຈາກ 1798 ຈົນເຖິງ 1844 ເປັນໄລຍະເວລາແຫ່ງສັນຍາລັກ. “ເຈັດເວລາ” ທີ່ມາເໜືອອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ແລະຝ່າຍໃຕ້ຂອງອິດສະຣາເອນ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງຕາມລຳດັບໃນປີ 1798 ແລະ 1844 ແລະໃນການນັ້ນມັນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດໄລຍະເວລາສີ່ສິບຫົກປີ. ໄລຍະເວລານັ້ນບໍ່ມີຄວາມໝາຍເລີຍຖ້າປາດສະຈາກພະຍານອີກປະການໜຶ່ງ. Sister White ສອນໄວ້ຢ່າງຊັດແຈ້ງໂດຍກົງວ່າ ຈະບໍ່ອາດມີທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ ຖ້າປາດສະຈາກອົງທຳອິດ ແລະອົງທີສອງ. ນາງຍັງລະບຸໄວ້ຢ່າງຊັດແຈ້ງໂດຍກົງອີກດ້ວຍວ່າ ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1798 ແລະອົງທີສາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ທູດສະຫວັນທັງສາມອົງໃນ Revelation 14 ເປັນພະຍານປະການທີສອງຢືນຢັນຄວາມຈິງວ່າ ໄລຍະເວລາຈາກ 1798 ຈົນເຖິງ 1844 ເປັນໄລຍະເວລາຄຳພະຍາກອນແຫ່ງສັນຍາລັກ.

ເລກ 46 ເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະວິຫານ, ແລະເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ພວກເຮົາພົບວ່າພວກຢິວໃນການໂຕ້ຖຽງກັບພຣະຄຣິດໄດ້ຊີ້ວ່າ ເມື່ອເຮໂຣດໄດ້ບູຮະນະປັບປຸງພຣະວິຫານນັ້ນ ໄດ້ໃຊ້ເວລາສີ່ສິບຫົກປີ. ນັກປະຫວັດສາດລະບຸວ່າ ການບູຮະນະປັບປຸງຂອງເຮໂຣດທີ່ພວກຢິວໄດ້ກ່າວເຖິງນັ້ນ ສຳເລັດໃນປີທີ່ພຣະເຢຊູຮັບບັບຕິສະມາ. ຂໍ້ເທັດຈິງນັ້ນ ຮ່ວມກັບຄວາມຈິງທາງຝ່າຍວິນຍານທີ່ວ່າ ພວກເຮົາຖືກສ້າງຂຶ້ນຕາມພາບລັກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະພາບລັກຂອງພຣະອົງເປັນພຣະວິຫານ ຊຶ່ງຖືກແທນດ້ວຍເລກ 46.

ຄຳທີ່ຖືກແປວ່າ “ໄດ້ສະຖິດຢູ່” ມີຄວາມໝາຍວ່າ ພະພັກ. ຈຸດປະສົງຂອງສະຖານນະມັດສະການກໍຄື ເພື່ອໃຫ້ພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງກອງຊົນ (ປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ). ຄຳພາສາເຮັບເຣີ “ພະພັກ” ທີ່ຖືກແປເປັນ “ໄດ້ສະຖິດຢູ່” ແມ່ນຄຳດຽວກັນກັບທີ່ໃຊ້ສຳລັບພະພັກທີ່ໂມເຊໄດ້ຕັ້ງຂຶ້ນ, ແລະເມື່ອພຣະຄຣິດຊຳລະພຣະວິຫານເປັນຄັ້ງທຳອິດ ກໍມີການກ່າວຢ່າງຊັດເຈນໂດຍກົງວ່າ ພຣະກາຍຂອງພຣະຄຣິດແມ່ນພຣະວິຫານ. ຈຳນວນ 46 ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໂດຍການເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າ Palmoni ກຳລັງນຳສະເໜີຫຍັງໃນສອງຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ເປັນຮາກຖານຂອງ Adventism ນັ້ນ ພົບໄດ້ໃນ John. 46 ປີນັ້ນເຊື່ອມໂຍງກັບ 220 ສຳລັບຜູ້ທີ່ເຕັມໃຈຈະເຫັນ.

ຢູ່ໃນຂໍ້ທີຊາວ, ແລະດັ່ງນັ້ນໃນ John 2:20, ຊາວຢິວໄດ້ກ່າວວ່າ, “ວິຫານນີ້ໄດ້ກໍ່ສ້າງມາສີ່ສິບຫົກປີແລ້ວ, ແລະທ່ານຈະຍົກມັນຂຶ້ນໃນສາມວັນຫລື?” ຕົວເລກ 46 ທີ່ຜູກພັນກັບວິຫານໃນບົດແລະຂໍ້ທີ່ຮ້ອງປະກາດເຖິງ 220. ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ຊາວຢິວຊີ້ບອກວ່າວິຫານໄດ້ໃຊ້ເວລາກໍ່ສ້າງ 46 ປີ, ຊຶ່ງຂະໜານກັນກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິສຣາເອນໂບຮານ ເມື່ອໂມເຊໄດ້ຢູ່ເທິງພູ 46 ວັນ ເພື່ອຮັບຄໍາແນະນໍາກ່ຽວກັບການສ້າງວິຫານ. ພວກເຮົາຖືກສ້າງຕາມພາບລັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ດັ່ງນັ້ນມັນບໍ່ແມ່ນເຫດບັງເອີນທີ່ວິຫານມະນຸດມີ 46 ໂຄຣໂມໂຊມ, 23 ຈາກຝ່າຍຊາຍ ແລະ 23 ຈາກຝ່າຍຍິງ. ໂຄຣໂມໂຊມ 23 ຈາກຝ່າຍຊາຍ ແລະ 23 ຈາກຝ່າຍຍິງ ແມ່ນຄໍາແນະນໍາສໍາລັບການສ້າງວິຫານມະນຸດ. Palmoni, ຜູ້ຊົງສ້າງສັບພະສິ່ງທັງປວງ, ໄດ້ຊົງສ້າງລະບົບພາຍໃນຮ່າງກາຍມະນຸດຊຶ່ງທົດແທນທຸກເຊວໃນຮ່າງກາຍມະນຸດດ້ວຍເຊວທີ່ສົດໃໝ່ແລະໃໝ່, ແລະການຟື້ນຟູເຊວເກົ່າຂອງຮ່າງກາຍທັງໝົດນັ້ນໃຊ້ເວລາເຈັດປີ, ຊຶ່ງແມ່ນ 2520 ວັນ. ຊາວຢິວໄດ້ເຊື່ອມໂຍງ 46 ປີເຂົ້າກັບວິຫານ, ແຕ່ພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວເຖິງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງຈະຖືກຍົກຂຶ້ນໃນສາມວັນ. ຈາກ 1798 ຈົນເຖິງ 1844 ວິຫານ Millerite ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນ, ແລະໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາທີ່ທູດສະຫວັນສາມອົງລ້ວນມາເຖິງ, ແລະທູດສະຫວັນສາມອົງນັ້ນທີ່ກວມເອົາ 46 ປີຈາກ 1798 ຈົນເຖິງ 1844 ໄດ້ຖືກແທນເປັນວັນໂດຍພຣະຄຣິດ. ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງທໍາລາຍວິຫານນີ້ເສຍ” ແລະໃນສາມວັນ ຂ້ອຍຈະຍົກມັນຂຶ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ການຮື້ຖອນວິຫານຫນຶ່ງສອດຄ່ອງກັບວິຫານທີ່ຈະຖືກຍົກຂຶ້ນໃນສາມວັນ.

ດານີເອນໄດ້ລະບຸເຖິງພຣະວິຫານ ແລະ ກອງພົນທີ່ຖືກທຳລາຍໃນຂໍ້ສິບສາມ. ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອເປັນຕົວແທນຂອງກອງພົນ ແລະ ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະວິຫານ ເພາະວ່າກຸງເຢຣູຊາເລັມຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຄຳຖາມເລື່ອງການຢຽບຍ່ຳລົງນັ້ນຖືກກ່າວຂຶ້ນ ສິ່ງທຳອິດໃນສອງສິ່ງນັ້ນ (ພຣະວິຫານ ແລະ ກອງພົນ) ທີ່ຖືກກວາດເອົາໄປເປັນເຊວຍ ຄືອານາຈັກຝ່າຍເໜືອໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. 46 ປີຕໍ່ມາ ຄືໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. “ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນສຳລັບອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຄືຢູດາ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ການຢຽບຍ່ຳກອງພົນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798 ແລະ ການຢຽບຍ່ຳພຣະວິຫານໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844.

ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝໂບຮານໄດ້ອອກຈາກບາບີໂລນເພື່ອກໍ່ສ້າງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່ຕາມພຣະລາຊດຳລັດສາມສະບັບ, ໂດຍສະບັບທີສາມໄດ້ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ໃນປີ 1798 ໄລຍະເວລາແຫ່ງການປົກຄອງຂອງບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍເຈັດສິບປີທີ່ບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນໄດ້ຄອບຄອງ ກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ, ແລະໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກແທນໂດຍທູດສະຫວັນສາມອົງນັ້ນ ກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງຢ່າງແນ່ນອນກົງກັບບ່ອນທີ່ຄຳພະຍາກອນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ ຄື ໃນການປະກາດພຣະລາຊດຳລັດສະບັບທີສາມ.

ໄລຍະຂອງພຣະລາຊກຳນົດສາມສະບັບ ຊຶ່ງເປັນອັນຟາຂອງ 2300 ປີ ໄດ້ຖືກເຮັດຊ້ຳອີກໃນໄລຍະຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ ຊຶ່ງເປັນໂອເມກາຂອງ 2300 ວັນ. ທັງອັນຟາແລະໂອເມກາເປັນເສົາຫຼັກພື້ນຖານຂອງລັດທິ Adventism; 457 ແລະ 1844 ສະແດງໃຫ້ເຫັນພາລະກິດແຫ່ງການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານແລະນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

ພຣະຄຣິດໃນຖານະເປັນກິ່ງນັ້ນ ຖືກລະບຸໄວ້ໃນທີ່ນີ້ວ່າເປັນພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ພຣະອົງຖືກຍົກຂຶ້ນໃນວັນທີສາມ ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ພຣະວິຫານຂອງມິນເລີຣາຍທ໌ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍພຣະຄຣິດ ເພາະວ່າພຣະອົງນັ້ນແຫຼະເປັນຜູ້ສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ແມ່ນແທ້ວ່າສິ່ງນີ້ໄດ້ສຳເລັດໃນປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີຣາຍທ໌ ແຕ່ການສຳເລັດອັນສົມບູນຂອງມັນຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາຂອງຝົນປາຍລະດູ ເພາະການຊ້ຳຂອງວະລີ “ເຂົາຈະສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ” ເປີດໂອກາດໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຈະເຫັນວ່າ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານຂອງມິນເລີຣາຍທ໌ໃນ 46 ປີ ແຕ່ພຣະອົງກໍສ້າງພຣະວິຫານອີກຫຼັງໜຶ່ງຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃນຊ່ວງເວລາຂອງຝົນປາຍລະດູ ເພາະເປໂຕກ່າວວ່າ ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນເຮືອນຝ່າຍວິນຍານ.

ເມື່ອຄຳຖາມເລື່ອງ “ດົນເທົ່າໃດ” ໄດ້ຖືກຖາມແກ່ Palmoni, ຄຳຕອບຂອງທ່ານຄື “ຈົນເຖິງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ ແລ້ວສະຖານນະມັດສະການຈະໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ສະອາດ,” ແຕ່ໂມເຊ, ເອລີຢາ ແລະພວກ Millerites, ບັນດາມໍລະນະສັກຂອງລະບົບ papal, ເຊກາຣິຢາ ແລະໂຢຮັນທີ່ກຳລັງວັດພຣະວິຫານ, ເອຊາຢາໃນບົດທີຫົກ ແລະຜູ້ອື່ນໆທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງ ກ່າວວ່າ ຄຳຕອບຕໍ່ຄຳຖາມ “ດົນເທົ່າໃດ” ໃນຂໍ້ທີສິບສາມ ຄື “ນັບແຕ່ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລ້ວສະຖານນະມັດສະການຈະໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ສະອາດ.”

ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ຖືກເປັນເງົາໄວ້ໂດຍອັບຣາຮາມຖວາຍບຸດຂອງທ່ານ, ເພາະວ່າສິ່ງນັ້ນເປັນເງົາຂອງໄມ້ກາງແຂນ ບ່ອນທີ່ພຣະບິດາແຫ່ງສະຫວັນໄດ້ຖວາຍພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ. ໂມເຊ ແລະຊາວເຮັບເຣີທີ່ທະເລແດງ ຕາມທີ່ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ກ່າວໄວ້ ເປັນພາບແທນຂອງບັບຕິສະມາ, ຊຶ່ງເປັນເງົາຂອງໄມ້ກາງແຂນ, ອັນໄດ້ຖືກເປັນເງົາໄວ້ໂດຍອັບຣາຮາມເທິງພູໂມຣິຢາກັບອີຊາກ.

ແນ່ນອນ ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ພິທີບັບຕິສະມາໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ຄອບຄົວຂອງໂນອາຈໍານວນແປດຄົນໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາ ໂດຍທີ່ “ແປດ” ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການຄືນຄືນຊີວິດ.

ການເຂົ້າໃຈຜິດຕໍ່ອົງປະກອບໃດໆຂອງຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍກ່ຽວກັບວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ນັ້ນ ເທົ່າກັບການເຂົ້າໃຈຜິດຕໍ່ຄຳພະຍານຂອງໂນອາໃນນາວາ, ໂມເຊຢູ່ທະເລແດງ, ອັບຣາຮາມຢູ່ເທິງພູໂມຣິຢາ ແລະພຣະເຢຊູຢູ່ເທິງກາງແຂນ. ໃນວັນທີນັ້ນ ທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ເຂົ້າມາສູ່ປະຫວັດສາດ ແລະທ່ານແມ່ນທູດສະຫວັນຜູ້ປະທັບຕາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.

ດັ່ງນັ້ນ ຄຽງຄູ່ໄປກັບເສັ້ນສາຍພະຍາກອນອັນສັກສິດທີ່ໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງວັນທີນັ້ນ, ທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງ ແລະເລີ່ມຕົ້ນວຽກງານຂອງລາວ, ຊຶ່ງລວມເຖິງການແຍກບັນດາພົມມະຈາຣີຜູ້ສະຫຼາດ ແລະຜູ້ໂງ່ຈ້າ ອັນຖືກສະແດງເປັນເຂົ້າສາລີ ແລະຫຍ້າລະຫວ່າງໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ. ການບໍ່ເຂົ້າໃຈວ່າປີ 1844 ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງອັນສັກສິດຢ່າງຄົບຖ້ວນພຽງໃດ, ຫຼືການບໍ່ຮູ້ວ່າໄດ້ມີການເປີດເຜີຍອັນໃດໄວ້ກ່ຽວກັບຫຼັກໝາຍຕາມທາງທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບ 1844 ແລະດໍາເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງ 1863 ຍ່ອມປະປ່ອຍໃຫ້ຈິດວິນຍານໜຶ່ງບໍ່ໄດ້ຕຽມພ້ອມທີ່ຈະຕໍ່ສູ້ໃນທາງພະຍາກອນກັບນັຍສໍາຄັນຕ່າງໆຂອງຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ພຣະຄຣິດຄືຫົວຂໍ້ສູນກາງຂອງສອງຂໍ້ພຣະຄໍາພີທີ່ເປັນຕົວແທນຮາກຖານຂອງລັດທິ Adventism, ແລະວ່າໃນບ່ອນນັ້ນ ພຣະຄຣິດຖືກຮັບຮູ້ວ່າເປັນ Palmoni, ພຣະຜູ້ສ້າງຄະນິດສາດ ແລະສັບພະສິ່ງອື່ນທັງປວງ.

ຄໍາຕອບໃນປັດຈຸບັນຕໍ່ຄໍາຖາມຂອງຂໍ້ທີສິບສາມ ແຕກຕ່າງຈາກຄໍາຕອບທີ່ເຄີຍເປັນໃນປີ 1845. ໃນປີ 1845 ບັນດາຜູ້ບຸກເບີກກໍາລັງສະບັດທິ້ງຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງ, ເລີ່ມຕົ້ນຕໍ່ສູ້ທາງຄວາມຄິດກັບແນວຄິດທີ່ວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຟື້ນຟູຂອງປະທານແຫ່ງຜູ້ພະຍາກອນຂຶ້ນມາອີກ ດັ່ງທີ່ບໍ່ເຄີຍໄດ້ກະທໍາມານັບຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຂອງພວກສາວົກ. ພວກເຂົາກໍາລັງສະແຫວງຫາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈນັຍສໍາຄັນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະກໍາລັງຕື່ນຂຶ້ນຮູ້ຕໍ່ຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ປະສົບການທີ່ພວກເຂົາຫາກໍຜ່ານພົ້ນມານັ້ນ ບໍ່ໄດ້ເປັນສິ່ງອື່ນໃດນ້ອຍໄປກວ່າປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ. ຮອດປີ 1850 ພວກເຂົາໄດ້ນໍາສະເໜີແຜນພູມຂອງຜູ້ບຸກເບີກສະບັບໃໝ່ ເພື່ອແກ້ໄຂແລະແທນທີ່ແຜນພູມຂອງຜູ້ບຸກເບີກປີ 1843. ທັງສອງແຜນພູມນັ້ນໄດ້ຖືກຊິດເຕີ້ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າເປັນການສໍາເລັດຕາມ “ແຜ່ນຈາລຶກ” ໃນ Habakkuk ບົດທີສອງ. ເມື່ອເປັນດັ່ງນີ້ ປີ 1850 ຈຶ່ງເປັນການສໍາເລັດອັນຖືກສະຖາປະນາໄວ້ແລ້ວຂອງພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ.

ບັນດາຜູ້ບຸກເບີກໄດ້ເຂົ້າໃຈ ແລະ ຂຽນໄວ້ວ່າ ການປະຕິເສດວ່າແຜນພູມປີ 1843 ບໍ່ແມ່ນການສຳເລັດຕາມ “ແຜ່ນຈາລຶກ” ໃນບົດທີສອງຂອງຮາບາກຸກ ກໍເທົ່າກັບການລະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອເດີມ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຮັບຮອງແຜນພູມນັ້ນວ່າ ໄດ້ຖືກນຳພາໂດຍພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ເປັນການສຳເລັດຕາມພຣະທຳຮາບາກຸກ, ແລະ ນາງກໍໄດ້ປະທານການຮັບຮອງດຽວກັນນັ້ນແກ່ແຜນພູມປີ 1850 ດ້ວຍ. ຮາບາກຸກໄດ້ລະບຸ “ແຜ່ນຈາລຶກ” ໃນຮູບພະຫູພົດ, ແລະ ເມື່ອແຜນພູມປີ 1843 ຖືກພິມໃນເດືອນພຶດສະພາ ປີ 1842, ມັນໄດ້ຖືກພິມອອກມາພ້ອມກັບຂໍ້ຜິດພາດໃນບາງຕົວເລກ ຊຶ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງກັ້ງພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄວ້ເໜືອມັນ. ໃນປີ 1850 ໄດ້ມີແຜນພູມໃໝ່ຖືກຈັດໃຫ້ມີຂຶ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ແກ້ໄຂຂໍ້ຜິດພາດໃນຕົວເລກນັ້ນ. ແຜ່ນຈາລຶກຂອງຮາບາກຸກເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນ, ແລະ ຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ສຳເລັດລົງຕັ້ງແຕ່ເດືອນພຶດສະພາ 1842 ຈົນເຖິງເດືອນມັງກອນ 1850.

ຕາຕະລາງປີ 1843 ຫຼືຕາຕະລາງເລີ່ມຕົ້ນນັ້ນມີຄວາມຜິດພາດ ແລະ ຕາຕະລາງສິ້ນສຸດຂອງປີ 1850 ບໍ່ມີຄວາມຜິດພາດ. ໄລຍະເວລາຕັ້ງແຕ່ເດືອນພຶດສະພາ ປີ 1842 ຈົນເຖິງເດືອນມັງກອນ ປີ 1850 ເປັນໄລຍະເວລາຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ແນ່ນອນ ແລະ ເດືອນພຶດສະພາ ປີ 1842 ກໍເຊັ່ນດຽວກັນກັບເດືອນມັງກອນ ປີ 1850 ເປັນເຄື່ອງໝາຍຫຼັກທາງຄໍາພະຍາກອນ ແລະ ເຄື່ອງໝາຍຫຼັກເຫຼົ່ານັ້ນບັນຈຸໄວ້ຊຶ່ງລາຍເຊັນຂອງ Alpha ແລະ Omega. Alpha ຫຼື ອັກສອນຕົວທໍາອິດ ແລະ Omega, ອັກສອນຕົວສຸດທ້າຍ ແລະ ຕົວທີຊາວສອງ. 1842 ແມ່ນ alpha ແລະ 1850 ແມ່ນ omega, ແລະ ຖ້າພວກເຮົານໍາອັກສອນພາສາເຮັບເຣີສອງຕົວນັ້ນມາ ແລະ ວາງອັກສອນຕົວທີສິບສາມຂອງອັກສອນພາສາເຮັບເຣີໄວ້, ພວກເຮົາຈະປະກອບເປັນຄໍາພາສາເຮັບເຣີວ່າ “ຄວາມຈິງ” ຊຶ່ງສະກົດດ້ວຍອັກສອນຕົວທໍາອິດ, ຕົວທີສິບສາມ ແລະ ຕົວທີຊາວສອງຂອງອັກສອນພາສາເຮັບເຣີ.

ເຫດຜົນເຊີງຄຳພະຍາກອນທີ່ນຳມາໃຊ້ກັບໝຸດໝາຍຕ່າງໆຂອງປີ 1842 ແລະ 1850 ຄື ທັງສອງຖືກຜູກເຂົ້າດ້ວຍ “ຄວາມຜິດພາດ.” ອັນຟາມີຄວາມຜິດພາດໜຶ່ງ ແລະ ໂອເມກາໄດ້ແກ້ໄຂຄວາມຜິດພາດອັນດຽວກັນນັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງທີ່ຢູ່ລະຫວ່າງອັກສອນອັນຟາແລະໂອເມກາກໍຄື “ຄວາມຜິດພາດ” ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງການກະບົດ, ຊຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ເລກສິບສາມເປັນຕົວແທນ. ຊ່ວງເວລາຈາກ 1842 ຫາ 1850 ເປັນໄລຍະເວລາເຊີງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ແລ້ວ ໂດຍມີລາຍເຊັນຂອງອັນຟາແລະໂອເມກາ ແລະ ມັນຄື “ຄວາມຈິງ.” ຈົນກວ່າປະຫວັດສາດນັ້ນຈະຖືກສືບສວນຢ່າງຈິງຈັງ ແລະ ທາງຈິດວິນຍານໂດຍຜູ້ເປັນເຊັບເວັນທ໌-ເດ ແອດເວນທິສ ແຫ່ງລາໂອດີເກຍ, ເຂົາຈະເສມືອນຖືກເຮັດໃຫ້ຕາບອດຕໍ່ຄວາມຈິງອັນແຈ້ງປະຈັກ ຊຶ່ງໄລຍະເວລາເຊີງຄຳພະຍາກອນຂອງຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກຈາກ 1842 ຫາ 1850 ໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້ເກີນກວ່າຂໍ້ສົງໄສໃດໆ. ຄວາມຈິງທີ່ຖືກສະຖາປະນາຮ່ວມກັນໂດຍພະຍານທັງສອງ ກໍຄື ແຜນພາບປີ 1850 ບໍ່ມີຄວາມຜິດພາດເລີຍ. ແຜນພາບປີ 1850 ເຊັ່ນດຽວກັນກັບແຜນພາບປີ 1843 ບັນຈຸ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງໂມເຊ, ແລະ ໃນທັງສອງແຜນພາບ “ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ກາງແຜນພາບ ພາດຜ່ານຈາກເທິງລົງລຸ່ມ ອັນສະແດງໃຫ້ເຫັນໄລຍະເວລາຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 677 BC ຈົນເຖິງ 1844. 2520 ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຢູ່ໃນແຜນພາບເທົ່ານັ້ນ; ມັນແມ່ນຈຸດກາງຂອງແຜນພາບ.

ສິ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນໃຈກາງຂອງເສັ້ນຄຳພະຍາກອນທີ່ສະແດງເຖິງ “ເຈັດເວລາ” ຄື ກາງແຂນ. ໃຈກາງຂອງທັງສອງຕາຕະລາງ ແມ່ນເສັ້ນເວລາ 2520 ທີ່ພາດຜ່ານຈາກເທິງລົງລຸ່ມ. ຢູ່ໃນກາງນັ້ນຄື ກາງແຂນ. ກາງແຂນເປັນໃຈກາງຂອງອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຫຼາຍຄົນ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມ Daniel 9:27. ອາທິດນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງເຈັດປີ ຊຶ່ງໃນທາງຄຳພະຍາກອນຄື 2520 ວັນ. ດັ່ງເຊັ່ນດຽວກັບຕາຕະລາງທັງຫຼາຍ ໃນໃຈກາງແທ້ໆຂອງ 2520 ວັນນັ້ນ ພຣະຄຣິດກຳລັງຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາຢູ່ເທິງກາງແຂນ. ນັບແຕ່ການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດຈົນເຖິງກາງແຂນ ມີ 1260 ວັນໃນທາງຄຳພະຍາກອນ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ຈາກການຮັບບັບຕິສະມາຈົນເຖິງກາງແຂນ ຈະມີການຖວາຍຍາມເຊົ້າ 1260 ຄັ້ງ ແລະ ການຖວາຍຍາມແລງ 1260 ຄັ້ງ ນຳໄປສູ່ກາງແຂນ, ແຕ່ທີ່ກາງແຂນນັ້ນ ລູກແກະບູຊາຕົວສຸດທ້າຍນັ້ນໄດ້ຫຼຸດພົ້ນຈາກປະໂລຫິດ, ແລະ ພຣະເມສານ້ອຍຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ກາຍເປັນບູຊາຍາມແລງ ແລະ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການຖວາຍລູກແກະຄັ້ງທີ 2520 ນັບແຕ່ການຮັບບັບຕິສະມາ.

ສູນກາງຂອງອາທິດນັ້ນຄືກາງແຂນ ແລະ ສູນກາງຂອງຕາຕະລາງສັກສິດທັງສອງກໍຄືກາງແຂນ, ແຕ່ໃນແຕ່ລະກໍລະນີ ພຣະເມສານ້ອຍຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນຄວາມຈິງທີ່ຖືກແທນຄ່າໂດຍສັນຍາລັກຄື 2520. ກາງແຂນຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນກາງຂອງ 2520 ວັນ ແລະ ທີ່ກາງແຂນນັ້ນ ພຣະເຢຊູເປັນເຄື່ອງບູຊາລຳດັບທີ 2520 ແລະ ເປັນເຄື່ອງບູຊາສຸດທ້າຍ. ປະຫວັດສາດລະຫວ່າງເດືອນພຶດສະພາ ປີ 1842 ແລະ ເດືອນມັງກອນ ປີ 1850 ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດພາດ ແລະ ພຣະຄຣິດ, ຜູ້ເປັນຄວາມຈິງ, ຖືກຈັດວາງໄວ້ລະຫວ່າງອາຊະຍາກອນສອງຄົນ, ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະອົງບໍ່ແມ່ນອາຊະຍາກອນ ແຕ່ພຣະອົງກຳລັງຖືກປະຕິບັດດັ່ງເປັນຄົນຊົ່ວນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງມີອາຊະຍາກອນສາມຄົນ, ຜູ້ໜຶ່ງຈະພິນາດ ແລະ ອີກຜູ້ໜຶ່ງຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດ. ອາຊະຍາກອນທັງສາມແມ່ນໝຸດໝາຍສາມຈຸດທີ່ຖືກຜູກເຂົ້າດ້ວຍການກໍ່ອາຊະຍາ, ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ໝຸດໝາຍກາງແມ່ນສິ່ງກົງກັນຂ້າມຂອງອາຊະຍາກອນ alpha ແລະ omega. ອາຊະຍາກອນ alpha ແລະ omega ຖືກເຊື່ອມໂຍງກັນໂດຍໝຸດໝາຍກາງ ຄືກາງແຂນ.

ດ້ວຍຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກຕັ້ງແຕ່ປີ 1842 ເຖິງ 1850, ຄວາມຜິດພາດແມ່ນຕົວອັກສອນກາງທີ່ເຊື່ອມໂຍງຮ່ວມກັບໝຸດໝາຍທາງທຳອິດແລະໝຸດໝາຍທາງສຸດທ້າຍ. ໝຸດໝາຍທາງກາງທີ່ໄມ້ກາງແຂນໄດ້ຜູກຮວບອາຊະຍາກອນທັງສາມເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ແຕ່ໝຸດໝາຍທາງກາງໃນບັນດາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດພາດ, ແຕ່ແມ່ນຄວາມຈິງ, ແລະອົງປະກອບໜຶ່ງຂອງຄວາມຈິງທີ່ຖືກທະນຸບຳລຸງໂດຍທັງໄມ້ກາງແຂນແລະຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ ກໍຄືວ່າ 2520, “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ ລະບຽບພຣະບັນຍັດ ບົດ 26 ແມ່ນຄວາມຈິງ, ແລະໃນບໍລິບົດຂອງເຫດຜົນທີ່ຫາກໍໄດ້ວາງອອກນັ້ນ, ການປະຕິເສດ 2520 ກໍແມ່ນການປະຕິເສດພຣະເຢຊູ.

ເມື່ອປານໂມນີ, ຜູ້ນັບຈຳນວນອັນມະຫັດສະຈັນ ກ່າວວ່າ, “ເຖິງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ; ແລ້ວສະຖານບໍລິສຸດຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດ,” ພຣະອົງກຳລັງຕອບຄຳຖາມເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນວ່າ “ດົນປານໃດ.” ຄຳຕອບນັ້ນບໍ່ແມ່ນ 1844 ອີກຕໍ່ໄປ, ເພາະວ່າຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ແຫ່ງຟີລາເດນເຟຍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1856 ເພາະໃນເວລານັ້ນ ເຈມສ໌ ແລະ ເອັລເລນ ໄວທ໌ ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ຂະບວນການນັ້ນໄດ້ປ່ຽນຈາກຟີລາເດນເຟຍໄປສູ່ລາໂອດີເກຍ. ເມື່ອຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຂີດເສັ້ນນັ້ນໄວ້ໃນດິນຊາຍ, ນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າ ຈົນກວ່າສະພາບນັ້ນຈະປ່ຽນແປງ, ຄວາມສຳພັນຂອງພຣະເຈົ້າກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຈະຕ້ອງເຂົ້າໃຈວ່າເປັນການແຍກອອກ, ເພາະພຣະອົງຊົງຢືນຢູ່ພາຍນອກ ແລະເຄາະປະຕູຫົວໃຈຂອງຊາວລາໂອດີເກຍ ເພື່ອຊົງສະແຫວງຫາທາງເຂົ້າໄປ. ຄວາມເປັນພຣະຂອງພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຢູ່ພາຍໃນຄວາມເປັນມະນຸດຂອງເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ. ພາລະກິດອັນແທ້ຈິງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ເລີ່ມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຄືການນຳຄວາມເປັນພຣະຂອງພຣະອົງມາປະສານກັບຄວາມເປັນມະນຸດ, ແລະພຣະຄຣິດຊົງເຕັມພຣະທັຍທີ່ຈະກະທຳສິ່ງນັ້ນແທ້ໆ, ແຕ່ມັນບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ.

ໂດຍການທຳຊ້ຳປະຫວັດສາດຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ອອກມາຈາກຄວາມມືດແຫ່ງຍຸກມືດ ແລະໄດ້ຊົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບພວກເຂົາທີ່ທະເລແດງ ເພາະວ່າບັບຕິສະມາເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ແຕ່ອິດສະຣາເອນຈະຕ້ອງຖືກທົດສອບວ່າພວກເຂົາຈະຮັກສາພັນທະສັນຍານັ້ນຫຼືບໍ່. ສຳລັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ຕາມພຣະທຳກັນດາລະວິຖີ ພວກເຂົາໄດ້ລົ້ມເຫຼວໃນການທົດສອບສິບປະການ. ເມື່ອເຖິງການລົ້ມເຫຼວຄັ້ງທີສິບ ພວກເຂົາຖືກພິພາກສາໃຫ້ຕາຍໃນຖິ່ນກັນດານເປັນເວລາກວ່າສີ່ສິບປີ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງໜຶ່ງຂອງການປະຕິເສດຂ່າວສານລາໂອດີເກຍໃນປີ 1856 ຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່. ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການລົ້ມເຫຼວໃນການທົດສອບກ້າວໜ້າສິບປະການຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ (ໂດຍທີ່ເລກສິບເປັນສັນຍາລັກຂອງການທົດສອບ) ນັບແຕ່ການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນປີ 1844 ຈົນເຖິງປີ 1856 ຂະບວນການທົດສອບແບບກ້າວໜ້າໄດ້ຖືກນຳມາເໜືອຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ແຫ່ງຟີລາເດນເຟຍ.

ການທົດສອບສິບປະການຈາກທະເລແດງໄປຈົນເຖິງການກະບົດຄັ້ງທຳອິດທີ່ກາເດດ ຖືກສະແດງເປັນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ເພາະວ່າມີເລກສິບເປັນສາຍທີ່ເຊື່ອມຊ່ວງເວລານັ້ນເຂົ້າດ້ວຍກັນ. ເລກສິບຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນ, ການທົດສອບສິບປະການໄດ້ລະບຸເຖິງສິບເຜົ່າທີ່ປະຕິເສດພັນທະສັນຍາ ແລະລົ້ມເຫຼວໃນການທົດສອບຄັ້ງທີສິບ ແລະໃນຂະບວນການທົດສອບນັ້ນ. ຊ່ວງເວລານັ້ນເລີ່ມຕົ້ນທີ່ການຂ້າມທະເລແດງ ແລະພຣະບັນຍັດສິບປະການຖືກສະແດງເປັນການທົດສອບຂໍ້ທຳອິດໃນບັນດາສິບການທົດສອບຫຼັງຈາກທະເລ, ໂດຍການທົດສອບຂໍ້ທຳອິດນັ້ນຄືວັນຊະບາໂຕ ອັນເປັນສັນຍາລັກ ແລະຕາປະທັບຂອງພຣະບັນຍັດສິບປະການ (ຖືກສະແດງໂດຍມານາ). ເມື່ອຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບສິບປະການໃນອິສຣາເອນບູຮານຖືກນຳສະເໜີຢ່າງຊັດເຈນເຊັ່ນນີ້ວ່າເປັນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຈຳເພາະ ແລະພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ ການຂ້າມທະເລແດງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລ້ວພວກເຮົາຄວນຮູ້ວ່າ ໃນຈຸດນັ້ນເອງ ຂະບວນການທົດສອບທີ່ຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ. ຝ່າຍແອັດເວັນຕິສບໍ່ຮູ້ສິ່ງນັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າ ໃນປີ 1863 ພວກເຂົາໄດ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ຕາຍຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານແຫ່ງລາວດີເຊຍຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຄືກົດໝາຍນັ້ນເອງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຖືກມອບໝາຍໃຫ້ປະກາດຄຳເຕືອນເຖິງມັນ ຕັ້ງແຕ່ຕອນເລີ່ມຕົ້ນທີ່ສຸດຂອງຂະບວນການທົດສອບທີ່ນຳໄປສູ່ປີ 1863.

ເມື່ອການປະກາດເຖິງສະພາບຂອງລາໂອດີເຊຍໄດ້ມາເຖິງແອັດເວັນຕິດແບບມິນເລີໄນ ໃນປີ 1856 “ເຫຼົ້າອະງຸ່ນໃໝ່” ໄດ້ຖືກຕີພິມກ່ຽວກັບ “ເຈັດເວລາ.” ແສງສະຫວ່າງໃໝ່ນັ້ນບໍ່ເຄີຍຖືກຍອມຮັບ ແລະ ເຈັດປີຕໍ່ມາ ຫຼື 2520 ວັນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຕໍ່ມາ ຂະບວນການມິນເລີໄນແບບລາໂອດີເຊຍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ແລະ ກາຍເປັນຄຣິສຕະຈັກແອັດເວັນຕິດວັນເສົາແບບລາໂອດີເຊຍ. ໂມເຊເຕັມໃຈທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ ແຕ່ການທົດສອບຄັ້ງທີສິບໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ ແລະ ແນ່ນອນວ່າ ນັ້ນເປັນການທົດສອບທີ່ເປັນຮາກຖານ ເພາະວ່າພາລະກິດທີ່ໄດ້ຖືກມອບໝາຍແກ່ໂມເຊຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນນັ້ນ ຄືການນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄປສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ. ນັ້ນແມ່ນພາລະກິດທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າໂມເຊກ່ອນທີ່ທ່ານຈະມາເຖິງອີຢິບ. ການທົດສອບຄັ້ງທີສິບໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ ແລະ ພວກກະບົດໄດ້ລັງເລໃຈຢູ່ໃນເລື່ອງການເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ.

ນັບແຕ່ຈຸດນັ້ນຈົນກວ່າຜູ້ສອດແນມທັງສິບສອງຈະກັບຄືນມາ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດໃນເວລາທີ່ການທົດສອບພື້ນຖານຄັ້ງສຸດທ້າຍໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1856 ແລະໃນຊ່ວງເຈັດປີນັ້ນ ພວກ Millerites ແຫ່ງ Laodicea ໄດ້ສຳຫຼວດແຜ່ນດິນ ຈົນກະທັ້ງພວກເຂົາເລືອກທີ່ຈະຢຸດເປັນຂະບວນການ ແລະກາຍເປັນຄຣິດຕະຈັກ.

ຄວາມຈິງປະການທໍາອິດທີ່ມິນເລີຄົ້ນພົບແມ່ນ “ເຈັດເທື່ອ” ໂດຍເຮັດໃຫ້ມັນເປັນຮາກຖານຂອງບັນດາຄວາມຈິງຮາກຖານທີ່ປະກອບເປັນທາງເກົ່າຂອງເຢເຣມີຢາ. ແສງສະຫວ່າງດ້ານຄຳພະຍາກອນໃໝ່ອັນສຸດທ້າຍທີ່ຖືກນຳມາສູ່ຂະບວນການແອັດເວັນຕິດແມ່ນໃນປີ 1856 ແລະມັນເປັນບົດຄວາມຫຼາຍຕອນກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ.” ມີແສງສະຫວ່າງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການສຶກສາຢ່າງເລິກເຊິ່ງຂອງຂໍ້ເທັດຈິງທາງປະຫວັດສາດເຫຼົ່ານີ້, ແຕ່ຖ້າພວກເຮົາຈະສາມາດລະບຸໄດ້ວ່າເຫດໃດຄຳຕອບໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ຂອງດານີເອນບົດທີແປດຈຶ່ງເປັນ “ຈາກ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລ້ວສະຖານບໍລິສຸດຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດ,” ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງເດີນໜ້າຕໍ່ໄປ.

ວຽກງານທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1844 ນັ້ນ ໄດ້ຖືກຫັນອອກໄປໃນປີ 1863, ດັ່ງນັ້ນ “ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ” ຂອງສະຖານນະມັດສະການທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລານັ້ນ ຈຶ່ງຖືກຢຸດໄວ້ຊົ່ວຄາວ ໃນຂະນະທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເລີ່ມຕົ້ນເດີນຂ້າມຖິ່ນກັນດານແຫ່ງ Laodicea. ດ້ວຍເຫດນີ້ ວຽກງານທີ່ພຣະຄຣິດຈະຕ້ອງຊົງກະທຳໃຫ້ສຳເລັດໃນຊ່ວງປີ 1844 ຫາ 1863 ຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນທູດສະຫວັນຜູ້ແຍກອອກແລະປະທັບຕາ, ໃນທີ່ສຸດໄດ້ກະທຳວຽກງານທີ່ “ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ” ເປັນຕົວແທນນັ້ນໃຫ້ສຳເລັດ. ຫຼັກໝາຍທາງຄຳພະຍາກອນຈາກປີ 1844 ຫາ 1863 ແມ່ນຫຼັກໝາຍທີ່ພຣະຄຣິດຈະໄດ້ຊົງກະທຳວຽກງານແຫ່ງການຊຳລະສະຖານນະມັດສະການໃຫ້ສຳເລັດ, ແລະຫຼັກໝາຍເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດທີ່ວຽກງານນັ້ນຈະຖືກກະທຳໃຫ້ສຳເລັດ. ຖ້າຫາກສາມາດສະແດງໄດ້ວ່າ ປີ 1844 ຈົນເຖິງ 1863 ເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາຈາກ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຄຳຖາມເລື່ອງ “ດົນປານໃດ” ກໍສອດຄ່ອງກັບເສັ້ນອື່ນໆ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ດົນປານໃດ”.

ປີ 1844 ແມ່ນການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະ ປີ 1863 ເປັນໝາຍສຳຄັນເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບ. ໃນປີ 1846 ທ່ານ White ທັງສອງໄດ້ແຕ່ງງານກັນ ແລະ ນາມສະກຸນຂອງ Ellen ໄດ້ປ່ຽນຈາກ Harmen ເປັນ White, ແລະ ຄູ່ສາມີພັນລະຍານັ້ນໄດ້ເລີ່ມຖືວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດໃນປີນັ້ນ. ວັນຊະບາໂຕ, ການແຕ່ງງານ, ແລະ ການປ່ຽນຊື່ ລ້ວນແຕ່ເປັນສັນຍາລັກເຊີງຄຳພະຍາກອນຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ພຣະອົງໄດ້ນຳອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ຜ່ານທະເລແດງແຫ່ງປີ 1844, ແລະ ໃນປີ 1846 ໄດ້ນຳພວກເຂົາມາເຖິງຊີນາຍເພື່ອປະທານພຣະບັນຍັດໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ແລະ ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບພວກເຂົາ. ພຣະບັນຍັດນັ້ນ ດັ່ງເຊັ່ນສອງແຜ່ນຂອງ Habakkuk ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ເທິງສອງແຜ່ນ, ໂດຍແຜ່ນທຳອິດປະກອບມີບັນຍັດ 4 ຂໍ້ ແລະ ແຜ່ນທີສອງປະກອບມີ 6 ຂໍ້. ສອງແຜ່ນນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງທັງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ແລະ ອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່, ແລະ ເມື່ອລວມກັນແລ້ວ ສອງແຜ່ນແຫ່ງພັນທະສັນຍານັ້ນ ຊຶ່ງກໍຄືພຣະບັນຍັດສິບປະການ ແລະ ຖືກໝາຍໄວ້ເຊີງສັນຍາລັກເປັນ 46 ສຳລັບອິສຣາເອນບູຮານ, ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງສອງແຜ່ນຂອງ Habakkuk ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ. ພ້ອມກັບເຂົ້າຈີ່ສອງກ້ອນແຫ່ງການຖວາຍແບບໂບກໃນວັນເພນເຕກອດ, ພວກມັນເປັນຕົວແທນຂອງທຸງສັນຍານ ຊຶ່ງກໍຄືຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ເມື່ອຊື່ຂອງຊິດເຕີ White ໄດ້ປ່ຽນຈາກ Harmen ເປັນ White. Harmen ໝາຍເຖິງທະຫານແຫ່ງສັນຕິພາບ, ແຕ່ໄດ້ຖືກແທນທີ່ດ້ວຍ White, ຊຶ່ງແມ່ນຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ. ຊື່ Gould ໝາຍເຖິງຄຳ, ແລະ Ellen ໝາຍເຖິງແສງສະຫວ່າງທີ່ສົດໃສແລະເປັ່ງປະກາຍ. ຊື່ຂອງນາງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງ Laodicea.

“ຢາທາຕາ” ແມ່ນແສງສະຫວ່າງແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ Ellen ເປັນແສງສະຫວ່າງທີ່ສົດໃສແລະສ່ອງປະກາຍ. ຄວາມປອດໄພສໍາລັບຊາວ Millerite ໃນປີ 1856 ແມ່ນພົບໄດ້ໃນການຮັບເອົາຂ່າວສານເຖິງ Laodicea ຕາມທີ່ໄດ້ນໍາສະເໜີຜ່ານບົດຂຽນຂອງນາງ, ແລະຕາມທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໃນຊື່ຂອງນາງ. Sister White ໄດ້ກ່າວຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ຂ່າວສານປີ 1888 ຂອງ Jones ແລະ Waggoner ແມ່ນຂ່າວສານເຖິງ Laodicea, ແລະວ່າຂ່າວສານຂອງເຂົາທັງສອງກໍແມ່ນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມດ້ວຍ.

ທູດອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1844, ແລະທ່ານໄດ້ພະຍາຍາມກະທຳພາລະກິດຂອງຕົນເປັນຄັ້ງທີສອງໃນປີ 1888. ຂ່າວສານຂອງປີ 1888 ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ, ມັນແມ່ນຂ່າວສານຂອງທູດອົງທີສາມ, ມັນເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການລົງມາຂອງທູດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ, ມັນແມ່ນຂ່າວສານເລື່ອງການຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກປະກາດໃນລະຫວ່າງການເທລົງມາຂອງຝົນປາຍ. ທູດອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1844 ແລ້ວຈຶ່ງມາອີກໃນປີ 1888, ແຕ່ກໍພຽງແຕ່ຖືກປະຕິເສດໃນທັງສອງຄັ້ງ, ແຕ່ທັງສອງຄັ້ງນັ້ນເປັນແບບຢ່າງຂອງເວລາທີ່ທູດອົງທີສາມມາເຖິງໃນສະໄໝແຫ່ງຝົນປາຍ. ປີ 1844 ເປັນສັນຍະລັກຂອງ 9/11, ແລະຖ້າປີ 1863 ເປັນແບບຢ່າງຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລ້ວຊ່ວງເວລາພະຍາກອນຂອງ “9/11 ຫາ ກົດໝາຍວັນອາທິດ” ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍສັນຍະລັກ “ອີກດົນປານໃດ” ຈະເປັນຄຳຕອບແຫ່ງຄວາມຈິງປະຈຸບັນຕໍ່ຄຳຖາມໃນຂໍ້ທີສິບສາມທີ່ວ່າ “ອີກດົນປານໃດ.”

ປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite ຕັ້ງແຕ່ປີ 1842 ຈົນເຖິງ 1850 ເປັນຊ່ວງເວລາຝ່າຍຄຳພະຍາກອນທີ່ຊ້ອນທັບກັບຊ່ວງເວລາຝ່າຍຄຳພະຍາກອນແຫ່ງການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຈາກ 1844 ຫາ 1863. ຕັ້ງແຕ່ 1842 ຕໍ່ໄປຈົນເຖິງ 1863 ມີຫຼັກໝາຍຝ່າຍຄຳພະຍາກອນທີ່ສະແດງປະຫວັດສາດຈາກ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອພຣະຄຣິດຊຳລະພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ຄືທຳອິດແມ່ນຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະອົງ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນແມ່ນຄົນງານໃນຊົ່ວໂມງທີສິບເອັດ. ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ພຣະຄຣິດຈະມີປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວ ເພື່ອນຳສະເໜີແກ່ໂລກເປັນດັ່ງທຸງສັນຍານ ແລະຄຣິດຕະຈັກຈະກາຍເປັນຄຣິດຕະຈັກຜູ້ມີໄຊ. ເມື່ອນັ້ນ ສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງກໍຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດແລ້ວ.

ພວກເຮົາໄດ້ວາງສັນຍາລັກຂອງ “ອີກດົນປານໃດ” ໄວ້ໃນບ່ອນຂອງມັນແລ້ວ, ແນ່ນອນວ່າຍັງມີອີກ. ພວກເຮົາຈະເລີ່ມນຳສິ່ງນີ້ ແລະ ຫ້າບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ກັບເຂົ້າມາສູ່ຂອບເຂດການພິຈາລະນາຂອງພຣະທຳໂຢເອນ, ແຕ່ການອອກນອກປະເດັນເປັນຊ່ວງໆເຫຼົ່ານີ້ດູເໝາະສົມວ່າຄວນໄດ້ຖືກວາງໄວ້ກ່ອນ. ຄຳພະຍານຂອງທຸກ “ອີກດົນປານໃດ” ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາ ສອດຄ່ອງກັບຄຳຖາມ “ອີກດົນປານໃດ” ທີ່ Palmoni ໄດ້ຕອບໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່, ເພາະວ່າສະຖານນະມັດສະການຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຕັ້ງແຕ່ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ປະຫວັດສາດນັ້ນແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງຝົນລະດູທ້າຍ, ແລະ ປະຫວັດສາດຂອງຝົນລະດູທ້າຍນັ້ນກໍໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນພຣະທຳໂຢເອນ.