ພຣະທໍາໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊວັນເດ ແອດເວນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ - ເລກທີ ເຈັດ

ໃນບົດຄວາມຊ່ວງຕົ້ນໆ ພວກເຮົາໄດ້ລວມຂໍ້ຄວາມຈາກ The Desire of Ages ຊຶ່ງກ່າວເຖິງພຣະຄຣິດຊົງສະເໜີຄຳອຸປະມາເລື່ອງສວນອະງຸ່ນແກ່ພວກຢິວຜູ້ທີ່ຊອກຫາຂໍ້ຖຽງ. ຄຳອຸປະມາຂອງບົດເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນ ກໍແມ່ນບົດເພງຂອງໂມເຊ ແລະ ຂອງພຣະເມສານ້ອຍ ຊຶ່ງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຈະຮ້ອງ, ແລະ ການດົນໃຈໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ “ບົດເພງ” ໃນຄຳພະຍາກອນເປັນຕົວແທນຂອງ “ປະສົບການ.” ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປທຸກແຫ່ງທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈະດຳເນີນຜ່ານປະສົບການດຽວກັນກັບທີ່ພຣະຄຣິດ ແລະ ໂມເຊໄດ້ດຳເນີນຜ່ານ. ພຣະຄຣິດ ໃນຐານະເປັນໂອເມກາແຫ່ງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນຂອງອິສຣາເອນບູຮານ, ແລະ ໂມເຊ ໃນຐານະເປັນອານຟາແຫ່ງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນຂອງອິສຣາເອນບູຮານ, ທັງສອງໄດ້ດຳລົງຊີວິດໃນຊ່ວງເວລາຄູ່ຂະໜານ ເມື່ອຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າກຳລັງຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ ແລະ ຂະນະທີ່ຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່ກຳລັງຖືກຊົງເລືອກ. ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຮ້ອງບົດເພງຂອງໂມເຊ ແລະ ຂອງພຣະເມສານ້ອຍ ໂດຍການປະສົບກັບປະຫວັດສາດໜຶ່ງ ໃນເວລາທີ່ຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າກຳລັງຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ—ໃນຂະນະທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງ.

ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ເມື່ອພຣະຄຣິດກຳລັງຊົງສະເໜີອຸປະມານັ້ນ ມັນສອດຄ່ອງກັບເປໂຕທີ່ກຳລັງກ່າວຕໍ່ພວກຢິວຜູ້ຊອກຫາເລື່ອງໂຕ້ຖຽງໃນວັນເພນເຕກອດ. ໃນວິກິດການສຸດທ້າຍ ການທີ່ພຣະເຢຊູຊົງສະເໜີອຸປະມາແກ່ພວກຢິວຜູ້ຊອກຫາເລື່ອງໂຕ້ຖຽງ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ກຳລັງຂັບຮ້ອງເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນໃຫ້ແກ່ຄົນຂີ້ເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມ. ເປໂຕກຳລັງສະເໜີເພງດຽວກັນນັ້ນໃນວັນເພນເຕກອດ ແຕ່ພຽງແຕ່ລາວຂັບຮ້ອງໃນທຳນອງຂອງໂຢເອນ. ເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນ ແມ່ນເພງແຫ່ງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າທີ່ກຳລັງຖືກຢ່າຮ້າງ ໃນເວລາດຽວກັນກັບທີ່ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່ກຳລັງຖືກອະພິເສກກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ພວກພົມມະຈັນຜູ້ທີ່ຜິດຫວັງ ແລະໄດ້ເຂົ້າສູ່ເວລາແຫ່ງການຄອຍຊ້າ ກຳລັງລໍຖ້າການອະພິເສກ; ແລະຄວາມສຳເລັດສົມບູນແບບຢ່າງເຕັມທີ່ກໍຄື ພວກເຂົາກຳລັງລໍຖ້າການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ພຣະຄຳພີໂຢເອນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການພັນລະນາໃນບົດທຳອິດວ່າ ສວນອະງຸ່ນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກທຳລາຍໂດຍບັນດາຜູ້ດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນແລະເຫຼົ້າແຮງ ຜູ້ຊຶ່ງ “ນ້ຳອະງຸ່ນໃໝ່” ໄດ້ຖືກຕັດອອກຈາກປາກຂອງເຂົາ. ທັນທີທີ່ພຣະເຢຊູຊົງແຈ້ງແກ່ຊາວຢິວວ່າ ອານາຈັກຂອງເຂົາຈະຖືກຍຶດໄປຈາກເຂົາ ແລະຈະຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ກຸ່ມຄົນງານສວນອະງຸ່ນຜູ້ຈະນຳຜົນແທ້ຂອງສວນອະງຸ່ນອອກມາ, ພຣະອົງກໍຊົງຫັນໄປກ່າວອ້າງເຖິງຫີນສຳຄັນເອກໃນພຣະວິຫານ ທີ່ເຄີຍຖືກປະລະໄວ້ ແຕ່ຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ກາຍເປັນຫີນຍອດ. ຕົ້ນເລື່ອງກຳລັງຈະຖືກທວນຄືນອີກໃນຕອນທ້າຍ, ແລະເມື່ອຄວາມຈິງນີ້ຖືກນຳສະເໜີອອກມາ ມັນກໍຖືກພັນລະນາວ່າເປັນ “ສິ່ງອັນອັດສະຈັນ.”

“ກົດເກນແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ” ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຊີ້ແຈງໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ເນື່ອງຈາກໂຢເອນໄດ້ກ່າວເຖິງການທຳລາຍສວນອະງຸ່ນເປັນອັນດັບທຳອິດ ສິ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຈຸດສຳຄັນຫຼັກໃນຄຳພະຍານຂອງທ່ານ. ໂຢເອນບໍ່ໄດ້ຢູ່ລຳພັງໃນເລື່ອງນີ້ ເພາະວ່າຜູ້ພະຍາກອນໃຫຍ່ທຸກຄົນຕ່າງເລີ່ມຄຳພະຍານຂອງຕົນໂດຍກ່າວເຖິງບາບ ແລະ ສະພາບອັນຫຼົ້ມຫາຍຂອງອິສຣາເອນ.

ໃນອິດສະຢາ ບົດທີ 28 “ພວກຄົນຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍທີ່ປົກຄອງ” “ເຢຣູຊາເລັມ” ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເປັນ “ພວກຂີ້ເມົາຂອງເອຟຣາອິມ,” ແລະເປັນ “ມົງກຸດແຫ່ງຄວາມຈອງຫອງ.” “ມົງກຸດ” ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມເປັນຜູ້ນຳ ແລະ “ຄວາມຈອງຫອງ” ເປັນຕົວແທນຂອງອຸປະນິໄສແບບຊາຕານ.

ບັນດາຄົນເມົາເຫຼົ້າຖືກນໍາມາປຽບທຽບກັບຊາກເຫຼືອ (“residue”) ຜູ້ຊຶ່ງກາຍເປັນ “ມົງກຸດ” ແຫ່ງພຣະສິລິຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະວ່າໃນລະຫວ່າງຝົນປາຍລະດູ ພຣະອົງຊົງສະຖາປະນາ “ອານາຈັກແຫ່ງພຣະສິລິ” ຂອງພຣະອົງ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍການທີ່ພຣະອົງຊົງສະຖາປະນາ “ອານາຈັກແຫ່ງພຣະຄຸນ” ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ. ອານາຈັກແຫ່ງພຣະຄຸນທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງອານາຈັກແຫ່ງພຣະສິລິໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ຝົນຊ່ວງທ້າຍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 9/11 ເມື່ອການປະທັບຕາຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະການພິພາກສາຜູ້ມີຊີວິດກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນເຊັ່ນກັນ. ໃນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາ ການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 9/11 ດັ່ງທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຫາຍໃຈພົ່ນຢອດເລັກນ້ອຍອອກມາ. ນັ້ນແມ່ນຮາກຖານ ແລະການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນເວລາ Midnight Cry ແມ່ນຫີນຍອດ. “Marvelous” ແມ່ນສັນຍະລັກຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານ ຕັ້ງແຕ່ “9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ.”

ສັນຍະລັກຄູ່ຂະໜານ ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ ຂອງ “ມົງກຸດ” ທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການນຳ ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນບົດເລື່ອງຂອງ ເອຊາຢາ ບົດທີ 28 ເມື່ອພວກຂີ້ເມົາທີ່ປົກຄອງເຢຣູຊາເລັມຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ ແລະການນຳແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຖືກມອບໃຫ້ແກ່ພວກຜູ້ທີ່ເຫຼືອຢູ່. ນີ້ເປັນພາບປະກອບຂອງອຸປະມາເລື່ອງສວນອະງຸ່ນ. ມົງກຸດຂອງຄົນຂີ້ເມົາຖືກຍົກອອກໄປ ແລະໃນເວລານັ້ນ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ຈຶ່ງເປັນມົງກຸດທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງອານາຈັກຂອງພຣະຄຣິດ. ເອຊາຢາໄດ້ສອນຄວາມຈິງດຽວກັນນີ້ໃນບົດທີ 22 ເມື່ອ ເຊັບນາ ຖືກໂຍນໄປຍັງດິນແດນອັນຫ່າງໄກ ແລະຖືກແທນທີ່ໂດຍ ເອລີອາກິມ. ບໍ່ວ່າຈະເປັນພວກຂີ້ເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມ ຫຼື ເຊັບນາ ໃນບົດທີ 22 ກໍຕາມ ທັງສອງລ້ວນເປັນຕົວແທນຂອງການນຳຂອງຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ.

ຊາກາຣີຢາໄດ້ລະບຸການເສດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊຊະນະ ຊຶ່ງເປັນສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນດ້ວຍ, ແລະຂໍ້ພຣະຄໍາທີ່ຕາມມາກໍສອດຄ່ອງກັບອິຊາຢາ ໂດຍລະບຸປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າວ່າເປັນມົງກຸດ.

ຂໍ້ທີສິບເອັດ (9/11) ກ່າວວ່າ, “ສ່ວນເຈົ້າກໍເຊັ່ນກັນ, ໂດຍພຣະໂລຫິດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງເຈົ້າ ເຮົາໄດ້ປ່ອຍບັນດານັກໂທດຂອງເຈົ້າອອກຈາກບໍ່ທີ່ບໍ່ມີນ້ຳ.” ພຣະຄຣິດໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ, ແລະອາທິດນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ. ເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ ພຣະຄຣິດໄດ້ດຳເນີນຢູ່ທ່າມກາງມະນຸດ, ແລະໃນຊ່ວງສຸດທ້າຍຂອງສາມປີເຄິ່ງນັ້ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນຂອງເຊກາຣີຢາສຳເລັດ ໂດຍຊີ້ບອກເຖິງການເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊຂອງພຣະເມຊີອາ. ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໄລຍະໜຶ່ງຊຶ່ງນຳໄປສູ່ການສິ້ນພຣະຊົນ, ການຝັງສົບ ແລະການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ. ການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສິ້ນພຣະຊົນ, ການຝັງສົບ ແລະການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ, ດັ່ງນັ້ນ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະສາມປີເຄິ່ງຈຶ່ງເປັນສິ່ງດຽວກັນ.

ພິທີບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດເປັນຕົວແທນຂອງ 9/11, ແລະ 9/11 ເປັນເຄື່ອງໝາຍເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະເວລາໜຶ່ງທີ່ສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນ 9/11 ຝົນປາຍລະດູໄດ້ເລີ່ມພົມລົງ, ແລະໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ ມັນຖືກເທລົງຢ່າງບໍ່ຈຳກັດ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງເປັນຕົວແທນໂດຍພຣະຄຣິດຊົງຫາຍໃຈເປົ່າໃສ່ພວກສາວົກເປັນຝົນສອງສາມຢອດລ່ວງໜ້າ ກ່ອນການເທລົງຢ່າງບໍລິບູນໃນວັນເພນເຕຄອດ.

ເຊກາຣີຢາ 9:11 ສອດຄ່ອງກັບ 9/11 ແລະຍັງສອດຄ່ອງກັບສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນເຫດການ 9/11 ຂ່າວສານເຖິງຊາວລາໂອດີເຊຍໄດ້ມາເຖິງໃນຖານະຄວາມຈິງສຳລັບເວລາປັດຈຸບັນ ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນໃນປີ 1856 ແລະ 1888. ຂ່າວສານເຖິງຊາວລາໂອດີເຊຍຖືກປະທານແກ່ຜູ້ຄົນທີ່ບໍ່ຮູ້ຕົວວ່າຕົນເອງໄດ້ຕາຍແລ້ວ. ພວກເຂົາຢູ່ໃນ “ຂຸມ” ທີ່ບໍ່ມີຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູ ເພາະວ່າຂຸມຂອງພວກເຂົາບໍ່ມີນ້ຳ. ຖ້າຫາກລາໂອດີເຊຍຈະພຽງແຕ່ຕອບສະໜອງຕໍ່ການເຄາະທີ່ຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຍົກພວກເຂົາຂຶ້ນຈາກຂຸມນັ້ນ ເພາະຈົນກວ່າເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນຈະປິດລົງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ ພວກເຂົາເປັນ “ນັກໂທດແຫ່ງຄວາມຫວັງ.”

9/11 ໄດ້ເສີມອຳນາດໃຫ້ແກ່ຂ່າວສານທີ່ໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1989. ຂ່າວສານນັ້ນຄືຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແຕ່ໃນໂຄງສ້າງແລະຖ້ອຍຄຳຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບແບບ Millerite, ປີ 1989 ໄດ້ໝາຍເຖິງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ຮັບການເສີມອຳນາດໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ໂດຍການສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງຄຳພະຍາກອນຂໍ້ໜຶ່ງທີ່ກ່ຽວກັບອິດສະລາມ, ແລະສິ່ງນັ້ນຊີ້ບອກວ່າການມາເຖິງໃນປີ 1989 ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຈະໄດ້ຮັບການເສີມອຳນາດໂດຍການສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງຄຳພະຍາກອນຂໍ້ໜຶ່ງທີ່ກ່ຽວກັບອິດສະລາມ.

ໄລຍະເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 9/11 ແລະສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ມັນເລີ່ມດ້ວຍພຣະຄຣິດຊົງຫາຍໃຈພົ່ນຝົນປາຍລະດູລົງມາພຽງສອງສາມຢອດ ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍລີ້ນແຫ່ງໄຟທີ່ນຳຂ່າວສານໄປສູ່ໂລກໃນວັນເພນເຕກອສ. ເປໂຕໄດ້ຊີ້ວ່າວັນເພນເຕກອສເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງໂຢເອນ. ເມື່ອເປັນຂໍ້ເທັດຈິງດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງສະຖາປະນາວ່າການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຫາຍໃຈພົ່ນນັ້ນກໍເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງໂຢເອນເຊັ່ນກັນ, ເພາະວ່າລະດູການເພນເຕກອສມີຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດທີ່ແນ່ນອນ ອັນສະແດງວ່າອາລະຟາກໍເປັນໂອເມກາດ້ວຍ. ໃນວັນແຫ່ງການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ ການຖວາຍຜົນແຮກຂອງເຂົ້າບາເລໄດ້ຖືກຖວາຍຂຶ້ນ, ແລະຫ້າສິບວັນຕໍ່ມາໃນວັນເພນເຕກອສ ການຖວາຍຜົນແຮກຂອງເຂົ້າສາລີໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນ. 9/11 ເປັນແບບຢ່າງຂອງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງມາເຖິງກ່ອນໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດເລັກນ້ອຍ ແລະນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນ. ການສຳເລັດຢ່າງສົມບູນຂອງພາບຕົວແທນໃນ ເຊກາຣີຢາ 9:9 ຂອງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ແມ່ນຫຼັງເດືອນກໍລະກົດ 2023.

ດັ່ງນັ້ນ ເຊກາຣີຢາຈຶ່ງເຫັນພ້ອມກັບການໃຊ້ສັນຍາລັກຂອງອິຊາຢາທີ່ວ່າ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເປັນມົງກຸດ, ແຕ່ທ່ານໄດ້ເພີ່ມອີກວ່າ ມົງກຸດນັ້ນຍັງເປັນທຸງໝາຍອີກດ້ວຍ ເມື່ອທ່ານໄດ້ບັນທຶກວ່າ, “for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land“, ແລະເຊກາຣີຢາຍັງສະທ້ອນສຽງຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີທີ່ຜູກພັນຢູ່ກັບສັນຍາລັກ “corn” ແລະ “new wine” ຂອງໂຢເອນ ໂດຍກ່າວວ່າ, “corn shall make the young men cheerful, and new wine the maids.” ເມື່ອພວກເຮົາພິຈາລະນາບັນທຶກເລື່ອງຄົນຂີ້ເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມໃນບົດທີຊາວແປດ, ຈົ່ງສັງເກດວ່າ ນີ້ແມ່ນບົດໃນພຣະຄຳພີທີ່ລະບຸເຖິງ “rest and the refreshing.” ນີ້ເປັນໜຶ່ງໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີຫຼັກໆກ່ຽວກັບຝົນປາຍລະດູ ໃນພຣະຄຳພີ, ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຂີ້ເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງຕ້ອງເປັນຄົນຂີ້ເມົາກຸ່ມດຽວກັນກັບທີ່ໂຢເອນໄດ້ກ່າວເຖິງ.

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງຈະກະທຳ “ພຣະກິດອັນອັດສະຈັນ” ທ່າມກາງພວກຂີ້ເຫຼົ້າແຫ່ງເອຟຣາອິມ ເມື່ອພຣະອົງຊົງນຳເອົາປັນຍາແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາອອກໄປ ຊຶ່ງແມ່ນສອງອົງປະກອບນັ້ນເອງທີ່ກ່ຽວພັນກັບການເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ ເມື່ອຂ່າວສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຖືກເປີດຜະນຶກ. ຜູ້ມີປັນຍາເທົ່ານັ້ນທີ່ເຂົ້າໃຈ. ສ່ວນໜຶ່ງຂອງ “ພຣະກິດອັນອັດສະຈັນ” ຄືການນຳເອົາຄວາມຮູ້ທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໂດຍສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ອອກຈາກຈິດໃຈຂອງພວກຂີ້ເຫຼົ້າແຫ່ງເອຟຣາອິມ. ການແຍກຜູ້ມີປັນຍາອອກຈາກຄົນຊົ່ວ ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງ “ພຣະກິດອັນອັດສະຈັນ” ຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ນີ້ແຫຼະຄືຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດ. ຫຼັງຈາກພຣະຄຣິດໄດ້ນຳພາພວກຢິວຜູ້ມັກໂຕ້ຖຽງຜ່ານອຸປະມາເຣື່ອງສວນອະງຸ່ນ ແລະດັ່ງນັ້ນໄດ້ດັກໃຫ້ເຂົາອອກຄຳພິພາກສາຕໍ່ຕົນເອງ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງຖາມຄຳຖາມໜຶ່ງຈາກ Psalm 118:

ພຣະອົງຈະຊົງກະທຳ “ການງານອັນອັດສະຈັນ ແລະ ການອັດສະຈັນ” ເໜືອບັນດາຄົນຂີ້ເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມ ແລະ ມັນລວມເຖິງການຊົງເອົາຄວາມສາມາດຂອງພວກເຂົາໃນການຮັບຮູ້ຄວາມຈິງອອກໄປ. “ສີລາເອກແຫ່ງມຸມ” ເປັນສິ່ງອັດສະຈັນໃນສາຍຕາຂອງຜູ້ທີ່ຄອບຄອງ “ນ້ຳອະງຸ່ນໃໝ່” ຂອງໂຢເອນ.

ພວກຂີ້ເຫຼົ້າບໍ່ສາມາດອ່ານປື້ມທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ໄດ້ ບໍ່ວ່າຈະເປັນພວກຜູ້ນຳທີ່ຖືກແທນຄວາມໝາຍວ່າ “ຜູ້ຮຽນຮູ້” ຫຼືພວກຄະນະສະມາຊິກທົ່ວໄປທີ່ຖືກແທນດ້ວຍຄຳວ່າ “ຜູ້ບໍ່ໄດ້ຮຽນ.” ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ພວກຂີ້ເຫຼົ້າຈະເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງເຖິງຄຳພະຍານແຫ່ງຄຳພະຄຳພີຝ່າຍຄຳພະຍາກອນ ອັນຖືກແທນໄວ້ເປັນ “ປື້ມທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້.” ພວກຂີ້ເຫຼົ້າຍັງຖືກລະບຸອີກສອງຄັ້ງວ່າເປັນພວກທີ່ “ອອກນອກທາງ.” ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ເລື່ອງນີ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນເອຊາຢາ ບົດ 28 ອັນເປັນພຣະຄຳຕອນສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງກ່ຽວກັບຝົນປາຍລະດູ, ບ່ອນທີ່ເອຊາຢາລະບຸເຖິງ “ການພັກຜ່ອນແລະຄວາມຊື່ນບານ” ຊຶ່ງພວກຂີ້ເຫຼົ້າບໍ່ຍອມຟັງ. “ການພັກຜ່ອນແລະຄວາມຊື່ນບານ” ເປັນຂ່າວສານໜຶ່ງ ເພາະມັນສາມາດຖືກໄດ້ຍິນ.

ຄວາມເມົານັ້ນໄດ້ນຳພວກຄົນເມົາໃຫ້ອອກໄປຈາກທາງແຫ່ງ “ບັນດາທາງເກົ່າ” ຂອງເຢເຣມີຢາ ຊຶ່ງເປັນ “ທາງ” ທີ່ຈະຕ້ອງດຳເນີນໃນນັ້ນ ແລະພົບຝົນປາຍລະດູ ຊຶ່ງເຢເຣມີຢາໄດ້ນຳສະເໜີໄວ້ໃນຖານະ “ການພັກຜ່ອນ.” ການປະຕິເສດຂ່າວສານເລື່ອງຝົນປາຍລະດູໂດຍພວກຄົນເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມ ເປັນຫົວຂໍ້ໜຶ່ງທີ່ລະບຸໄວ້ໂດຍຈົງໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາເມົາ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະກັບຄືນໄປຫາປະຫວັດສາດຮາກຖານ ຊຶ່ງເປັນແບບແຜນສຳລັບປະຫວັດສາດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ອັນເປັນປະຫວັດສາດຂອງຝົນປາຍລະດູ.

“ກິດຈະການອັນອັດສະຈັນ” ທີ່ໄດ້ຖືກກະທຳຂຶ້ນເໜືອພວກຄົນຂີ້ເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມ ເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງການເທລົງຂອງຝົນປາຍ. ໃນລະຫວ່າງຝົນປາຍ ຂ່າວສານແຫ່ງການທົດສອບໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກພາບປະກອບໄວ້ໂດຍ “ເຫຼົ້າອະງຸ່ນ” ທີ່ພວກເຂົາດື່ມເຂົ້າໄປ. ຄົນອະທຳໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະຕັ້ງການນຳໃຊ້ຄຳພະຍາກອນຂອງຕົນເທິງແນວທາງແຫ່ງປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ, ແລະຜູ້ທີ່ໃຊ້ວິທີການ “ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ” ຂອງເອຊາຢາບົດທີຊາວແປດ ກໍໄດ້ຮັບສ່ວນໃນ “ເຫຼົ້າອະງຸ່ນໃໝ່.” ອາການເມົາຂອງຄົນອະທຳຖືກສຳແດງອອກໂດຍຄວາມບໍ່ສາມາດຂອງພວກເຂົາໃນການເຂົ້າໃຈຄຳພະຍາກອນ, ແລະສະພາບຕາບອດຂອງພວກເຂົານັ້ນ ໄດ້ເກີດມາຈາກການບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະຫັນກັບໄປສູ່ທາງເດີມອັນເປັນຮາກຖານ. ພຣະເຢຊູໄດ້ຕຳໜິຊາວຢິວຜູ້ຊອບໂຕ້ຖຽງ ໂດຍຊົງຖາມວ່າ ພວກເຂົາເຄີຍອ່ານຫຼືບໍ່ ກ່ຽວກັບຫີນກ້ອນນັ້ນທີ່ຖືກປະຕິເສດ ແລະກາຍເປັນຫົວມຸມເອກ.

ຫີນທີ່ກາຍເປັນຫົວມຸມ ເປັນຕົວແທນວ່າ ຄວາມຈິງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ວ່າ ຮາກຖານ ຫຼື ຫີນມຸມ ໄດ້ຖືກເຮັດຊ້ຳອີກໃນຫີນຍອດ. ຫີນອາລະຟາ ກໍແມ່ນ ຫີນໂອເມກາ ເຊັ່ນກັນ. ຫຼັກການພະຍາກອນຂັ້ນປະຖົມທີ່ສະຖາປະນາແລະຄ້ຳຈູນລະບຽບວິທີ “ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ” ນັ້ນ (ຊຶ່ງເປັນລະບຽບວິທີຂອງຝົນປາຍ) ຄື ວ່າ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງໃດໜຶ່ງ ສະແດງໃຫ້ເຫັນຈຸດຈົບຂອງສິ່ງນັ້ນ. ຫຼັກການພະຍາກອນຂັ້ນປະຖົມໃນຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ ແມ່ນ ຫຼັກການ “ໜຶ່ງວັນເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ” ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການຢືນຢັນເມື່ອທູດສະຫວັນໃນ Revelation ten ໄດ້ລົງມາ. ຫຼັກການພະຍາກອນຂັ້ນປະຖົມໃນຂະບວນການຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແມ່ນ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນສະແດງໃຫ້ເຫັນຈຸດຈົບ ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການຢືນຢັນເມື່ອທູດສະຫວັນໃນ Revelation eighteen ໄດ້ລົງມາ.

ພຣະວາຈາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ອະທິບາຍບັນດາປັດໃຈທີ່ກ່ຽວພັນກັບຝົນປາຍລະດູຢ່າງລະອຽດຫຼາຍ. ຂໍ້ເທັດຈິງປະການໜຶ່ງໃນບັນດາຂໍ້ເທັດຈິງເຫຼົ່ານັ້ນກໍຄື ຄົນຂີ້ເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມບໍ່ສາມາດຈຳແນກຮັບຮູ້ຝົນປາຍລະດູໄດ້, ແລະສິ່ງນີ້ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍພວກຢິວທີ່ກຳລັງກ່າວແນະແກ່ເປໂຕວ່າພວກສາວົກເມົາເຫຼົ້າ. ຫຼັກການສຳຄັນຂອງວິທີການນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍກົງເປັນ Alpha ແລະ Omega ຢ່າງຊ້ຳໆຢູ່ໃນພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ພຣະວາຈານັ້ນໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້ຕໍ່ເຂົາທັງຫຼາຍ. ວິທີການ, ກົດພະຍາກອນຫຼັກ, ແລະຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ ແມ່ນບາງຫົວຂໍ້ອັນໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໃນເສັ້ນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສາຍໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນຳສະເໜີເປັນ “ພຣະລາຊກິດອັນອັດສະຈັນ.”

ເຊກາຣີຢາໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງໃຫ້ມືຂອງທ່ານເຂັ້ມແຂງ, ທ່ານທັງຫຼາຍຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນໃນວັນເຫຼົ່ານີ້ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ຈາກປາກຂອງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ, ຊຶ່ງຢູ່ໃນວັນທີ່ຮາກຖານແຫ່ງພຣະນິເວດຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຖືກວາງລົງ, ເພື່ອວ່າພຣະວິຫານນັ້ນຈະຖືກກໍ່ສ້າງຂຶ້ນ.” ສິ່ງທີ່ເສີມກຳລັງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຄືຂ່າວສານເລື່ອງຮາກຖານທີ່ກາຍເປັນສີລາຫົວມຸມ. ຂ່າວສານນັ້ນຄືວ່າ ປະຫວັດຂອງກຸ່ມມິນເລີໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ພຣະຄຣິດຊົງຖາມວ່າ, “ຖ້າສິ່ງນີ້ເປັນສິ່ງອັດສະຈັນໃນສາຍຕາຂອງຜູ້ເຫຼືອຢູ່ແຫ່ງຊົນນີ້ໃນວັນເຫຼົ່ານີ້, ມັນຈະເປັນສິ່ງອັດສະຈັນໃນສາຍຕາຂອງເຮົາດ້ວຍຫຼື?” ຄຳຖາມນັ້ນຊີ້ບອກເຖິງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງ “ພະລາຊະກິດອັນອັດສະຈັນ” ຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງເປັນຫົວເລື່ອງຂອງຜູ້ພະຍາກອນທຸກຄົນ, ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນກໍຊີ້ບອກເວລາທີ່ຂະບວນການລາວດີເກຍຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ປ່ຽນໄປເປັນຂະບວນການຟີລາເດນເຟຍຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ນັ້ນແມ່ນຈຸດດຽວກັນກັບເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຮັບການປະທັບຕາ, ແລະເປັນຈຸດດຽວກັນທີ່ຂະບວນການປ່ຽນຈາກສະພາບຕໍ່ສູ້ໄປສູ່ສະພາບມີໄຊ, ຊຶ່ງກໍເປັນບ່ອນທີ່ພະລາຊະກິດແຫ່ງການປະສານພຣະພາບເຂົ້າກັບມະນຸດພາບໃນທ່າມກາງກຸ່ມຊົນນີ້ສຳເລັດສົມບູນ ເມື່ອສະຖານນະມັດສະການໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຢ່າງແທ້ຈິງ. ສິ່ງນີ້ອາດຖືກຮັບຮູ້ໄດ້ໃນຂໍ້ພຣະຄຳ ເພາະປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກແທນຄວາມໂດຍ “ພະລາຊະກິດອັນອັດສະຈັນ” ຂອງພຣະອົງ ເປັນສິ່ງອັດສະຈັນໃນສາຍຕາຂອງພຣະເຈົ້າແລະໃນສາຍຕາຂອງຜູ້ເຫຼືອຢູ່, ແລະ “ຕາຕໍ່ຕາ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວ. ຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນທີ່ນີ້ ກຳລັງກ່າວເຖິງການປະທັບຕາຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປທຸກບ່ອນທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ ຜູ້ໄດ້ບັນລຸຈຸດທີ່ພວກເຂົາຍອມຕາຍດີກວ່າເຮັດບາບ ແລະບິດເບືອນສະແດງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດ.

ມີກາໄດ້ລະບຸປະຫວັດສາດພື້ນຖານຂອງອິສຣາເອນບູຮານວ່າເປັນ “ສິ່ງອັນນ່າອັດສະຈັນ.”

“ການອັດສະຈັນ” ແມ່ນປະຫວັດສາດພື້ນຖານ ຊຶ່ງເປັນ “ອັດສະຈັນ” ເພາະວ່າປະຫວັດສາດພື້ນຖານນັ້ນໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດສາດຕອນສິ້ນສຸດ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ຫີນຍອດ.” “ການອັດສະຈັນ” ແມ່ນປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ “ຫີນມຸມ” ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍ “ຫີນຍອດ.” “ການອັດສະຈັນ” ຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກສຳແດງອອກໃນປະຫວັດສາດຂອງໂມເຊ ແລະໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຣິດ. ໂມເຊເປັນ “ຫີນມຸມ” ແລະພຣະຄຣິດເປັນ “ຫີນຍອດ.” ໃນຄວາມໝາຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ໂມເຊແມ່ນ alpha ແລະພຣະຄຣິດແມ່ນ omega.

ໂມເຊໄດ້ສັ່ງສອນ, ແລະ ເປໂຕໄດ້ນໍາຖ້ອຍຄໍາຂອງໂມເຊມາໃຊ້ໃນວັນເພນເຕຄອດ ເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໂມເຊເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງພຣະຄຣິດ.

ການສະຖາປະນາໃຫ້ໂມເຊເປັນອັນຟາ ແລະ ພຣະຄຣິດເປັນໂອເມກາ ໄດ້ຖືກຢືນຢັນໂດຍພະຍານຄັ້ງທີສອງຂອງເປໂຕກ່ຽວກັບໂມເຊໃນການເທລົງມາໃນວັນເພນເຕກອດ, ແລະ ໃນການກະທຳດັ່ງກ່າວນັ້ນ ເປໂຕກຳລັງເນັ້ນຫນັກ ແລະ ຊີ້ລະບຸວ່າ ອົງປະກອບຫຼັກປະການໜຶ່ງຂອງຂ່າວສານຝົນປາຍ (ແລະ ຂໍ້ຂັດແຍ້ງທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານມັນ) ຄື ຫຼັກການພະຍາກອນແຫ່ງ “ອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ.” ຫຼັກການນັ້ນແມ່ນຄູ່ຂະໜານຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ກັບຫຼັກການປີ/ວັນໃນປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌. ຫຼັກການຂອງ “ອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ” ແມ່ນຫຼັກການຂອງ ‘ຮາກຖານກາຍເປັນຫີນຍອດ,’ ມັນແມ່ນຫຼັກການຂອງ ‘ໂມເຊ ແລະ ພຣະເມສານ້ອຍ;’ ແລະ ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍການດົນໃຈຈາກພຣະເຈົ້າ ຈຶ່ງຖືກລະບຸວ່າເປັນໜຶ່ງໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີໃນເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນ, ຊຶ່ງກໍແມ່ນເພງຂອງໂມເຊ ແລະ ຂອງພຣະເມສານ້ອຍ.

ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເສັ້ນພະຍາກອນຕ່າງໆ ນັ້ນ ເປັນຕົວແທນເຖິງປະຫວັດສາດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກະທຳ “ພຣະລາຊກິດອັນອັດສະຈັນ” ຂອງພຣະອົງ, ແລະແສງສະຫວ່າງທີ່ຖືກນຳອອກມາຈາກການຕະໜັກວ່າສັນຍາລັກຂອງ “ພຣະລາຊກິດອັນອັດສະຈັນ” ເປັນຕົວແທນຫຍັງນັ້ນ ແມ່ນສິ່ງທີ່ປ່ຽນແປງຊາວ Laodicean ໃຫ້ເປັນ Philadelphia ແລະດ້ວຍເຫດນັ້ນຈຶ່ງກາຍເປັນຫີນກ້ອນໜຶ່ງໃນພຣະວິຫານທີ່ກຳລັງຖືກກໍ່ສ້າງ, ເໝືອນດັ່ງພຣະວິຫານ Millerite ທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນໄລຍະ 46 ປີ ນຳໄປສູ່ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ.

ການຖືກຮຽກເຂົ້າສູ່ຄວາມສະຫວ່າງອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງ ບົ່ງຊີ້ເວລາທີ່ການຮຽກນັ້ນຖືກກະທຳ, ເພາະຫຼັກໝາຍຂອງປີ 1888, ຊຶ່ງໂດຍການດົນໃຈໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບການກະບົດຂອງໂກຣາໃນປະຫວັດສາດອັນຟາຂອງໂມເຊ, ເມື່ອຖືກນຳມາສູ່ວັນສຸດທ້າຍ ມັນກໍສອດຄ່ອງກັບ 9/11, ເມື່ອຂ່າວສານຂອງລາໂອດີເກຍມາເຖິງພ້ອມກັບທູດສະຫວັນອົງທີສາມຕາມການດົນໃຈ. ຊາວລາໂອດີເກຍໃນຄຳພະຍາກອນແມ່ນ “ຕາບອດ,” ໝາຍຄວາມວ່າພວກເຂົາຢູ່ໃນຄວາມມືດ, ແລະການຮຽກໃຫ້ອອກຈາກຄວາມມືດໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອຂ່າວສານຂອງລາໂອດີເກຍມາເຖິງໃນປີ 1856, 1888 ແລະ 9/11. ໃນເຫດການ 9/11 “ການຮຽກໃຫ້ອອກຈາກຄວາມມືດ” ບໍ່ໄດ້ເປັນພຽງແຕ່ການຮຽກໃຫ້ເຂົ້າໃຈຄວາມສະຫວ່າງຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນການຮຽກຜູ້ຟັງເຂົ້າໄປສູ່ປະຫວັດສາດນັ້ນເອງ ບ່ອນທີ່ “ພຣະລາຊະກິດອັນອັດສະຈັນ” ຂອງພຣະເຈົ້າຈະພົບການສຳເລັດອັນສົມບູນຂອງມັນ.

ໄດ້ຖືກພິສູດຢ່າງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກຕະຫຼອດສາມທົດສະວັດທີ່ຜ່ານມາວ່າ ຄຳນິຍາມໃນທາງພະຍາກອນຂອງ “ຂ່າວປະເສີດນິລັນດອນ” ແມ່ນປະຫວັດສາດໜຶ່ງທີ່ໃນນັ້ນ ຄວາມຈິງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຖືກເປີດຜະນຶກອອກ ຊຶ່ງເປັນການເລີ່ມຕົ້ນຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນຕອນ ໂດຍມີລັກສະນະແຫ່ງຄວາມແຕກຕ່າງສອງປະການໃນການທົດສອບທັງສາມ. ການທົດສອບສອງປະການທຳອິດມີລັກສະນະແຕກຕ່າງຈາກການທົດສອບປະການທີສາມ ເພາະວ່າການທົດສອບປະການທີສາມເປັນການທົດສອບຊີ້ຂາດທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ທ່ານໄດ້ຜ່ານການທົດສອບປະການທຳອິດແລະປະການທີສອງຫຼືບໍ່. ຄວາມແຕກຕ່າງອີກປະການໜຶ່ງໃນຂ່າວປະເສີດນິລັນດອນຄື ທ່ານຈະຕ້ອງຜ່ານການທົດສອບປັດຈຸບັນ ເພື່ອຈະມີສ່ວນຮ່ວມໃນການທົດສອບທີ່ຕິດຕາມມາ.

ປະຫວັດຂອງ “ການກະທຳອັນອັດສະຈັນ” ກໍແມ່ນປະຫວັດທີ່ “ຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດ” ບັນລຸເຖິງຈຸດສູງສຸດຂອງມັນເຊັ່ນກັນ, ເພາະວ່າຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາທີ່ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດປະກາດ ແລະຖືກລະບຸວ່າເປັນຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດນັ້ນ ໄດ້ພົບການສຳເລັດອັນສົມບູນຂອງມັນໂດຍເລີ່ມຕົ້ນທີ່ 9/11. ການພິພາກສາທີ່ກຳລັງຖືກເຕືອນແກ່ພວກມິນເລີໄຮຕ໌ນັ້ນ ແມ່ນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເມື່ອປະຕູຖືກປິດໃນອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອປະຕູຈະປິດອີກຄັ້ງໃນອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ. 9/11 ກຳລັງປະກາດວ່າ ຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາໃນພາກປະຕິບັດຂອງພຣະເຈົ້າເລີ່ມຕົ້ນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ພວກມິນເລີໄຮຕ໌ໄດ້ປະກາດວ່າ ຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາໄຕ່ສວນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ນັບແຕ່ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ເປັນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ຖືກນໍາສະເໜີວ່າເປັນ “ພຣະກິດອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະເຈົ້າ,” ແລະດັ່ງເຊັ່ນຫີນຮາກຖານທີ່ກາຍເປັນ “ຫີນຫົວມຸມ,” ແລະດັ່ງເຊັ່ນ “ລະດູການເພນເຕກອດ,” ແລະດັ່ງເຊັ່ນ “ຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ,” ແລະເປັນ “ເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ,” ແລະເປັນ “ເວລາແຫ່ງການທົດສອບເລື່ອງຮູບຈໍາລອງຂອງສັດຮ້າຍ,” ແລະເປັນ “ຂ່າວປະເສີດນິລັນດອນ,” ແລະເປັນ “ປະຫວັດສາດອັນສັກສິດຈາກ 1840 ຫາ 1844,” ແລະເປັນປະຫວັດຂອງ “ພຣະນິມິດ ບົດທີສິບ,” ແລະເປັນ “ປະຫວັດຕັ້ງແຕ່ການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດຈົນເຖິງການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ.”

ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກນໍາສະແດງໃນຮູບແບບ fractal ໂດຍການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ ໄດ້ເປີດເລີ່ມໄລຍະເວລາ 2520 ວັນ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງທີ່ໄມ້ກາງແຂນ. ການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສິ້ນພຣະຊົນ, ການຖືກຝັງໄວ້, ແລະການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງໄດ້ສໍາເລັດສົມບູນຢ່າງເປັນຈິງໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງ 1260 ວັນ.

ເມື່ອພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ສະເດັດລົງມາໃນຂະນະທີ່ພຣະຄຣິດຮັບບັບຕິສະມາ ນັ້ນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງການສະເດັດລົງມາຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ ໃນວັນທີ 9/11. ຫຼັງຈາກນັ້ນ 1260 ວັນພະຍາກອນ ເຫດການທີ່ການຮັບບັບຕິສະມາໄດ້ເປັນສັນຍາລັກໄວ້ກໍໄດ້ສຳເລັດລົງຢ່າງແທ້ຈິງຢູ່ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ. ປະຫວັດສາດຈາກການຮັບບັບຕິສະມາເຖິງໄມ້ກາງແຂນບັນຈຸໄວ້ດ້ວຍປະຫວັດສາດແບບສັນຍາລັກຂອງອັນຟາ ຊຶ່ງຖືກສຳເລັດຢ່າງແທ້ຈິງໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະນັ້ນ. ປະຫວັດສາດອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ ເປັນແຟຣັກຕອນຂອງປະຫວັດສາດລວມທັງໝົດ. ປະຫວັດສາດຈາກການຮັບບັບຕິສະມາເຖິງໄມ້ກາງແຂນ ແມ່ນ “ພຣະກິດອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະເຈົ້າ,” ແລະປະຫວັດສາດນັ້ນຍັງຖືກແທນໄວ້ໂດຍ “ການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ” ແລະຍັງໂດຍ “ການຕາຍ, ການຝັງ, ແລະ ການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ” ຕາມຄວາມໝາຍຢ່າງແທ້ຈິງ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຍັງໂດຍ “ການຮັບບັບຕິສະມາຂອງອິສຣາເອນບູຮານທີ່ທະເລແດງ” ແລະຍັງໂດຍ “ການຮັບບັບຕິສະມາຂອງແປດວິນຍານໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດຂອງໂນອາ.” ໄລຍະທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງ “ພຣະກິດອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງ.”

ເມື່ອກ່າວເຖິງເລກ 8 ໃນຖານະເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການຄືນມາມີຊີວິດນັ້ນ, ວິນຍານທັງແປດຢູ່ໃນນາວາເປັນການກ່າວເຖິງເລກ 8 ເປັນສັນຍະລັກເປັນຄັ້ງທຳອິດ; ແລະຕາມຫຼັກເກນແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ລາຍລະອຽດທາງຄຳພະຍາກອນທັງໝົດຢູ່ໃນການກ່າວເຖິງຄັ້ງທຳອິດນັ້ນ. ວິນຍານທັງແປດກຳລັງຂ້າມຈາກໂລກເກົ່າໄປສູ່ໂລກໃໝ່, ບໍ່ແມ່ນດັ່ງນັ້ນຫຼື?

ຈິດວິນຍານແປດຄົນນັ້ນໄດ້ມີຊີວິດຜ່ານໄລຍະເວລາແຫ່ງຝົນນັ້ນ, ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຂ່າວສານເຕືອນເລື່ອງຝົນນັ້ນກໍໄດ້ຕາຍທັງໝົດ, ຖືກຕ້ອງບໍ? ຈິດວິນຍານ “8” ຄົນທີ່ຈະເຂົ້າໄປສູ່ໂລກໃໝ່, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍປະຫວັດຂອງຂ່າວສານເຕືອນທີ່ຖືກປະຕິເສດ, ປະຕູທີ່ຖືກປິດ, ຝົນ ແລະ ໂລກໃໝ່, ໄດ້ຜ່ານການປ່ຽນແປງຂອງຍຸກການຈັດສັນຈາກໂລກເກົ່າໄປສູ່ໂລກໃໝ່.

ການປ່ຽນແປງໃນຍຸກການຈັດສັນ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງແປດຊີວິດຜູ້ເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແມ່ນການຜ່ານຈາກ Laodicea ໄປສູ່ Philadelphia, ຊຶ່ງກໍເປັນການຜ່ານຈາກຄຣິດຈັກຜູ້ຕໍ່ສູ້ຢູ່ ທີ່ປະກອບດ້ວຍເຂົ້າສາລີແລະຂ້າວລະມານ ໄປສູ່ຄຣິດຈັກຜູ້ມີໄຊ ທີ່ປະກອບດ້ວຍພຽງແຕ່ເຄື່ອງຖວາຍເຂົ້າສາລີຜົນແຮກ ທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນເຄື່ອງໝາຍທຸງສໍາລັບໃຫ້ຊາວໂລກທັງປວງໄດ້ເຫັນ, ຄ້າຍກັບການເຫັນເຮືອລໍາດຽວຢູ່ເທິງນ້ໍາທີ່ປັ່ນປ່ວນດ້ວຍພະຍຸ. ຊົນເຫຼົ່ານັ້ນຄື 8 ທີ່ອອກມາຈາກ 7, ແລະປະຫວັດຂອງການຂ້າມຂອງເຮືອນາວາ ແລະການຂ້າມທະເລແດງ ລ້ວນແຕ່ເປັນພາບປະກອບຂອງ “ພຣະລາຊກິດອັນອັດສະຈັນ” ຂອງພຣະອົງ.

ວິນຍານເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນຜູ້ທີ່ຖືກຊຸບໃຫ້ຄືນມາມີຊີວິດຕາມການສຳເລັດແຫ່ງ ພຣະນິມິດ 11:11. ພວກເຂົາແມ່ນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍມີບິດາຂອງພວກເຂົາຄືອັບຣາຮາມເປັນຕົວແທນ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງພັນທະສັນຍາໂດຍການຕັດຮອບ ຊຶ່ງຈະຕ້ອງໄດ້ກະທຳໃນວັນທີແປດ.

ເສັ້ນທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາດຽວກັນ, ແລະຊ່ວງເວລານັ້ນເລີ່ມຕົ້ນຈາກຮາກຖານຂອງ 9/11 ແລະສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ. 9/11 ເປັນຫີນຮາກຖານ ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດເປັນຫີນຍອດ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງການກໍ່ສ້າງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່ໃນສະໄໝຂອງເນເຫມີຢາ ແລະ ເອສຣາ ຮາກຖານໄດ້ສຳເລັດໃນຊ່ວງປະຫວັດຂອງພຣະລາຊກຳນົດຄັ້ງທຳອິດ ແລະພຣະວິຫານເອງໄດ້ສຳເລັດລົງກ່ອນພຣະລາຊກຳນົດຄັ້ງທີສາມຢ່າງຫຼາຍ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີໄຣຕ໌ ຮາກຖານໄດ້ຖືກວາງໄວ້ໃນເດືອນພຶດສະພາ ປີ 1842 ເມື່ອແຜນພາບ 1843 ໄດ້ຖືກຕີພິມ. ພຣະວິຫານຂອງມິນເລີໄຣຕ໌ຈະຕ້ອງໃຊ້ເວລາສີ່ສິບຫົກປີໃນການກໍ່ສ້າງ, ຈາກ 1798 ຈົນເຖິງ 1844. ກ່ອນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ພຣະວິຫານຂອງມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ, ໂດຍຫີນຍອດຄືການຮ້ອງປະກາດຕອນທ່ຽງຄືນ. ເມື່ອການຮ້ອງປະກາດຕອນທ່ຽງຄືນສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ອານຟາ ແລະພຣະລາຊກຳນົດຄັ້ງທີສາມຂອງ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ໄດ້ພົບກັບຄູ່ທຽບຂອງມັນໃນໂອເມກາຂອງ 1844. 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນອານຟາຂອງ 2300 ປີ ແລະ 1844 ເປັນໂອເມກາ. ທັງສອງເປັນສິ່ງດຽວກັນໃນລະດັບໜຶ່ງ, ເພາະວ່າພຣະລາຊກຳນົດຫຼືທູດສະຫວັນກໍເປັນຂ່າວສານດ້ວຍກັນທັງສອງ, ແລະທັງສອງນັ້ນລ້ວນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ບ່ອນທີ່ຈະມີພຣະລາຊກຳນົດ ແລະບ່ອນທີ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຈະພອງຂຶ້ນເປັນສຽງຮ້ອງອັນດັງ.

ຕັ້ງແຕ່ປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈົນເຖິງປີ 408 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນເວລາສີ່ສິບເກົ້າປີ ຊຶ່ງດານີເອນໄດ້ລະບຸວ່າເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ຊາວຢິວຈະກໍ່ສ້າງໃຫ້ສໍາເລັດ: “ຖະໜົນຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນອີກ, ແລະກໍາແພງດ້ວຍ, ແມ່ນແຕ່ໃນຍາມທີ່ລໍາບາກ.”

457 ປີ ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະ 1844 ແມ່ນອາລະຟາແລະໂອເມກາຂອງຄຳພະຍາກອນ 2300 ປີ. ທັງສອງນີ້ຕ່າງເປັນແບບຢ່າງຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເພາະວ່າໃນຖານະເປັນອາລະຟາແລະໂອເມກາ ພວກມັນເປັນອັນດຽວກັນ, ແລະຄວາມຜິດຫວັງໃນປີ 1844 ກໍໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງໂດຍການດົນໃຈກັບຄວາມຜິດຫວັງແຫ່ງກາງແຂນ. ຖ້າຫາກວ່າ 1844 ເປັນແບບຢ່າງຂອງກາງແຂນ, ແລະມັນເປັນດັ່ງນັ້ນຈິງ, ແລ້ວຄູ່ສົມພັນຝ່າຍອາລະຟາຂອງມັນ (457 ປີ ກ່ອນ ຄ.ສ.) ກໍເປັນເຊັ່ນດຽວກັນ. 1844 ໄປຈົນເຖິງ 1863 ສະແດງໃຫ້ເຫັນຂະບວນການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ຂະບວນການທົດສອບນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ 49 ປີລະຫວ່າງພຣະລາຊະດຳລັດສະບັບທີສາມ, ພຣະລາຊະດຳລັດກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະການທຳງານໃຫ້ສຳເລັດຂອງຖະໜົນແລະກຳແພງ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກ.

457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເຖິງ 408 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແມ່ນປະຫວັດສາດອາລຟາຂອງ 2300 ປີ ຊຶ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນປະຫວັດສາດໂອເມກາຂອງ 1844 ເຖິງ 1863. ປະຫວັດສາດທັງສອງນັ້ນສະແດງເຖິງປະຫວັດສາດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຫຼັງຈາກພວກເຂົາໄດ້ຮັບການປະທັບຕາໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ ຈົນກວ່າເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຈະປິດລົງ. ພາລະກິດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແມ່ນເພື່ອເອີ້ນຊາຍແລະຍິງກັບຄືນໄປສູ່ “ເສັ້ນທາງເກົ່າ” ຊຶ່ງອິຊາຢາໄດ້ພັນລະນາໄວ້ວ່າເປັນການກໍ່ສ້າງບ່ອນຮ້າງເປົ່າເກົ່າແກ່ຂຶ້ນໃໝ່, ແລະຊຶ່ງເຢເຣມີຢາໄດ້ຊີ້ບອກວ່າເປັນເສັ້ນທາງທີ່ນຳໄປສູ່ຂ່າວສານຝົນປາຍ. “ກຳແພງ” ແມ່ນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຈະຍົກຂຶ້ນສະແດງແກ່ໂລກທັງມວນເປັນທຸງໝາຍ. ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນໃນເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກຂອງວິບັດປະການທີສາມຂອງອິສລາມ, ເພາະວ່າອິສລາມເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດເກີດຄວາມໂກດແຄ້ນ. ພາລະກິດ ແລະ ເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກນັ້ນຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນກວ່າມີຄາເອນຈະລຸກຂຶ້ນ.

ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າທ່ານສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຫາ 408 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນທີ່ພຣະລາຊະດຳລັດສະບັບທີສາມ ແລະເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງຊຶ່ງເລີ່ມໃນປີ 1844 ພ້ອມກັບການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະສິ້ນສຸດໃນປີ 1863, ແລ້ວທ່ານກໍຈະເຫັນໄດ້ວ່າ ຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງພວກມັນກັບຄຳພະຍາກອນ 2300 ປີ ໃນຖານະເປັນທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ຫຼື ແລະຈຸດສິ້ນສຸດ ບົ່ງຊີ້ພວກມັນວ່າເປັນອັນຟາແລະໂອເມກາເມື່ອພິຈາລະນາໃນຄວາມສຳພັນຕໍ່ກັນ. ເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກໃນສະໄໝຂອງເນເຮມີຢາ ເປັນພາບປະກອບຂອງເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກທີ່ນຳໄປສູ່ ແລະລວມເຖິງ ສົງຄາມກາງເມືອງ. ໄລຍະເວລາສີ່ສິບເກົ້າປີໃນປະຫວັດສາດອັນຟາ ເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາ 19 ປີໃນປະຫວັດສາດໂອເມກາ. ໄລຍະເວລາ 19 ປີນັ້ນ ຍັງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ 19 ປີໃນຕອນຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນ 65 ປີຂອງອິຊາຢາ.

ເອຊາຢາໄດ້ນຳສະເໜີຄຳພະຍາກອນນີ້ໃນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະ 19 ປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ອານາຈັກເໜືອໄດ້ຖືກກວາດໄປສູ່ການເປັນເຊີຍຢູ່ເປັນເວລາ 2520 ປີ ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ໄລຍະ 19 ປີຈາກ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເຖິງ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ສອດຄ່ອງກັບໄລຍະ 19 ປີຈາກ 1844 ເຖິງ 1863, ເພາະວ່າ 19 ປີທຳອິດແມ່ນ alpha ຂອງຄຳພະຍາກອນນີ້ ແລະ 19 ປີສຸດທ້າຍແມ່ນ omega. ໃນປະຫວັດສາດ 19 ປີນັ້ນ ກະສັດອາຮາດຜູ້ອະທຳໄດ້ຖືກເອຊາຢາເຜີຍໜ້າດ້ວຍຂ່າວສານເລື່ອງຝົນລະດູທ້າຍ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນຂໍ້ທີ່ແປດ ເປັນຂ່າວສານຂອງ “ເຈັດເທື່ອ.” ອາຮາດໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານນັ້ນ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບ Laodicean Millerite Adventism ໃນປີ 1863.

ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ, ປະໂລຫິດໃຫຍ່ຂອງອາຮາດໄດ້ໄປຢ້ຽມອັດຊີເຣຍ, ນຳແບບແຜນຂອງພຣະວິຫານນອກຮີດຂອງພວກເຂົາກັບມາ, ແລະອາຮາດໄດ້ໃຫ້ກໍ່ສ້າງມັນຂຶ້ນໃນເດີ່ນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ແນວຄວາມຄິດນີ້ຂະໜານກັບເລື່ອງຂອງສາດສະດາຜູ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງ ຜູ້ທີ່ບໍ່ຄວນກັບຄືນໄປຢູດາດ້ວຍເສັ້ນທາງດຽວກັນທີ່ຕົນໄດ້ມາ, ແຕ່ກໍໄດ້ກັບໄປ ແລະຖືກຫລອກລວງໂດຍສາດສະດາປອມຜູ້ຕົວະຫຼອກ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການຫວນກັບໄປຫາວິທີການຂອງໂປຣແຕສແຕນທີ່ຕົກຕໍ່າໃນຄວາມເຊື່ອ, ເພື່ອຫຼົບຊ່ອນຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈແບບມິນເລີໄຣດ໌ເກືອບກັບ “ເຈັດເທື່ອ,” ອັນເປັນການສຳເລັດຕາມແບບຢ່າງຄລາສສິກຂອງໝາທີ່ກັບໄປຫາອາເມັດຂອງຕົນເອງ.

ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະທີ່ສົງຄາມກາງເມືອງລະຫວ່າງອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ແລະ ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ກຳລັງເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງສົງຄາມກາງເມືອງໃນສະຫະລັດ ເມື່ອຊ່ວງເວລາ 19 ປີໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກຄັ້ງ. 742 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຫາ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາ 19 ປີຈາກ 1844 ຫາ 1863, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດຈົນເຖິງການປິດແຫ່ງພຣະກະລຸນາ. ປະຫວັດສາດຈາກ 9/11 ຫາກົດໝາຍວັນອາທິດ ແມ່ນປະຫວັດຂອງການທົດສອບຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍພາຍໃນສະຫະລັດ ຊຶ່ງຖືກທຳຊ້ຳໃນການທົດສອບຮູບຈຳລອງສັດຮ້າຍໃນລະດັບໂລກ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ຊ່ວງເວລາ 19 ປີທີ່ເປັນຕົວແທນຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດຫາການປິດແຫ່ງພຣະກະລຸນາ ກໍເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດຈາກ 9/11 ຫາກົດໝາຍວັນອາທິດດ້ວຍ, ຊຶ່ງເປັນປະຫວັດຂອງ “ພຣະລາຊການອັນມະຫັດສະຈັນ” ຂອງພຣະອົງ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.