ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກແອັດເວນຕິສວັນທີເຈັດແຫ່ງເມືອງລາໂອດິເຊຍ - ຕອນທີ ແປດ

ພຣະອົງຈະສອນຄວາມຮູ້ແກ່ຜູ້ໃດ? ແລະຈະເຮັດໃຫ້ຜູ້ໃດເຂົ້າໃຈຄຳສອນ? ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ຢ່ານົມແລ້ວ ແລະຖືກແຍກອອກຈາກອົກ.

ເພາະວ່າ ຕ້ອງເປັນຄໍາສັ່ງສອນຊ້ອນເທິງຄໍາສັ່ງສອນ, ຄໍາສັ່ງສອນຊ້ອນເທິງຄໍາສັ່ງສອນ; ແນວໜຶ່ງຊ້ອນເທິງອີກແນວໜຶ່ງ, ແນວໜຶ່ງຊ້ອນເທິງອີກແນວໜຶ່ງ; ທີ່ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະ ທີ່ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ: ເພາະວ່າ ພຣະອົງຈະກ່າວແກ່ຊົນຊາດນີ້ດ້ວຍຮິມປາກທີ່ກະຕຸກກະຕັກ ແລະ ດ້ວຍລີ້ນອື່ນ. ແກ່ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, ນີ້ແມ່ນການພັກສະຫງົບ ທີ່ຊຶ່ງພວກເຈົ້າອາດໃຫ້ຜູ້ອິດເມື່ອຍໄດ້ພັກ; ແລະ ນີ້ແມ່ນຄວາມຊື່ນບານຟື້ນຄືນ: ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ.

ແຕ່ພຣະວາຈາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເປັນແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍວ່າ ຂໍ້ບັນຍັດຕໍ່ຂໍ້ບັນຍັດ, ຂໍ້ບັນຍັດຕໍ່ຂໍ້ບັນຍັດ; ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ, ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ; ທີ່ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະ ທີ່ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ; ເພື່ອວ່າເຂົາທັງຫຼາຍຈະໄປ ແລະ ຫງາຍຫຼັງລົງ, ແລະ ຖືກທຳລາຍ, ແລະ ຖືກດັກຈັບ, ແລະ ຖືກຈັບໄປ.

ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຟັງພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວ ພວກທ່ານຜູ້ເປັນຄົນເຍາະເຍີ້ຍ ຜູ້ປົກຄອງຊົນຊາດນີ້ຊຶ່ງຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ. ເພາະພວກທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, “ພວກເຮົາໄດ້ທຳພັນທະສັນຍາກັບຄວາມຕາຍ ແລະມີຂໍ້ຕົກລົງກັບແດນມໍລະນາ; ເມື່ອໄພພິບັດອັນຖ້ວມລົ້ນຜ່ານມາ ມັນຈະບໍ່ມາຮອດພວກເຮົາ; ເພາະພວກເຮົາໄດ້ໃຊ້ຄຳມຸສາເປັນບ່ອນລີ້ໄພຂອງພວກເຮົາ ແລະໄດ້ຊ່ອນຕົນຢູ່ໃຕ້ຄວາມເທັດ.” ເພາະສະນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຮົາວາງຫີນກ້ອນໜຶ່ງໄວ້ໃນສີໂອນເປັນຮາກຖານ ເປັນຫີນທີ່ໄດ້ຮັບການພິສູດແລ້ວ ເປັນຫີນມຸມອັນລ້ຳຄ່າ ເປັນຮາກຖານອັນໝັ້ນຄົງ; ຜູ້ໃດທີ່ເຊື່ອ ຈະບໍ່ຮີບເຮັ່ງ. ເຮົາຈະໃຫ້ຄວາມຍຸດຕິທຳເປັນເສັ້ນວັດ ແລະຄວາມຊອບທຳເປັນລູກດິ່ງ; ແລະລູກເຫັບຈະກວາດລ້າງບ່ອນລີ້ໄພແຫ່ງຄຳມຸສາໃຫ້ໝົດໄປ ແລະນ້ຳຈະຖ້ວມບ່ອນຊ່ອນຕົວ. ພັນທະສັນຍາຂອງພວກທ່ານກັບຄວາມຕາຍຈະຖືກລົບລ້າງ ແລະຂໍ້ຕົກລົງຂອງພວກທ່ານກັບແດນມໍລະນາຈະບໍ່ຕັ້ງຢູ່ໄດ້; ເມື່ອໄພພິບັດອັນຖ້ວມລົ້ນຜ່ານມາ ເມື່ອນັ້ນພວກທ່ານຈະຖືກມັນຢຽບຢ່ຳລົງ.” ເອຊາຢາ 28:9–18។

ພວກຂີ້ເມົາເອີຍ, ຈົ່ງຕື່ນຂຶ້ນແລະຮ້ອງໄຫ້; ແລະຈົ່ງຄໍ່າຄວນ, ພວກທີ່ດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນທັງຫຼາຍເອີຍ, ເນື່ອງດ້ວຍນ້ຳອະງຸ່ນໃໝ່; ເພາະວ່າມັນຖືກຕັດອອກໄປຈາກປາກຂອງພວກເຈົ້າແລ້ວ. ໂຢເອນ 1:5.

ເຄື່ອງບູຊາທີ່ເປັນອາຫານ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາທີ່ເປັນນ້ຳຖືກຕັດຂາດໄປຈາກພຣະນິເວດຂອງພຣະເຢໂຫວາ; ພວກປະໂລຫິດ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຢໂຫວາ ກໍໂສກເສົ້າ. ທົ່ງນາຖືກທຳລາຍ, ແຜ່ນດິນກໍຄ່ຳຄວນ; ເພາະວ່າເຂົ້າຖືກທຳລາຍເສຍ, ນ້ຳອະງຸ່ນໃໝ່ແຫ້ງໄປ, ນ້ຳມັນກໍຫົດຫາຍ. ພວກຊາວນາເອີຍ ຈົ່ງລະອາຍເຖີດ; ພວກຜູ້ດູແລສວນອະງຸ່ນເອີຍ ຈົ່ງຮ້ອງຄວນຄາງ ເນື່ອງດ້ວຍເຂົ້າສາລີ ແລະ ເຂົ້າບາເລ; ເພາະການເກັບກ່ຽວໃນທົ່ງນາໄດ້ພິນາດໄປແລ້ວ. ເຄືອອະງຸ່ນແຫ້ງໄປ ແລະ ຕົ້ນໝາກເດື່ອກໍຫ່ຽວແຫ້ງ; ຕົ້ນທັບທິມ, ຕົ້ນຕານ ແລະ ຕົ້ນແອັບເປິນ, ແທ້ຈິງແມ່ນຕົ້ນໄມ້ທັງປວງໃນທົ່ງນາກໍຫ່ຽວແຫ້ງໄປ; ເພາະຄວາມຊື່ນຊົມໄດ້ຫ່ຽວແຫ້ງໄປຈາກບັນດາບຸດຫຼານມະນຸດ. ພວກປະໂລຫິດເອີຍ ຈົ່ງຄາດແອວ ແລະ ຄ່ຳຄວນ; ພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ແທ່ນບູຊາເອີຍ ຈົ່ງຮ້ອງຄວນຄາງ; ພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ພຣະຂອງຂ້ອຍເອີຍ ຈົ່ງມາ ແລະ ນອນຄືນທັງຄືນໃນຜ້າກະສອບ; ເພາະເຄື່ອງບູຊາທີ່ເປັນອາຫານ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາທີ່ເປັນນ້ຳ ຖືກຫ້າມໄວ້ຈາກພຣະນິເວດຂອງພຣະຂອງພວກທ່ານ. ຈົ່ງຊຳລະຕັ້ງການອົດອາຫານ, ຈົ່ງຮ້ອງເອີ້ນການຊຸມນຸມສັກສິດ, ຈົ່ງຮວບຮວມພວກຜູ້ເຖົ້າ ແລະ ຊາວແຜ່ນດິນທັງປວງເຂົ້າໃນພຣະນິເວດຂອງພຣະເຢໂຫວາພຣະຂອງພວກທ່ານ, ແລະ ຈົ່ງຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະເຢໂຫວາວ່າ, ອະນິຈາແກ່ວັນນັ້ນ! ເພາະວັນແຫ່ງພຣະເຢໂຫວາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ, ແລະ ມັນຈະມາເໝືອນຢ່າງການທຳລາຍຈາກອົງຜູ້ຊົງລິດທານຸພາບ. ອາຫານບໍ່ໄດ້ຖືກຕັດຂາດໄປຕໍ່ໜ້າຕໍ່ຕາພວກເຮົາດອກຫລື? ແມ່ນແລ້ວ, ຄວາມຍິນດີ ແລະ ຄວາມຊື່ນບານກໍຖືກຕັດຂາດໄປຈາກພຣະນິເວດຂອງພຣະຂອງພວກເຮົາ. ໂຢເອນ 1:9–16.

ແຕ່ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກທ່ານ; ການທີ່ເຮົາຈະໄປນັ້ນເປັນປະໂຫຍດແກ່ພວກທ່ານ: ເພາະຖ້າເຮົາບໍ່ໄປ, ພຣະຜູ້ປອບໂຍນຈະບໍ່ມາຫາພວກທ່ານ; ແຕ່ຖ້າເຮົາໄປ, ເຮົາຈະສົ່ງພຣະອົງມາຫາພວກທ່ານ. ແລະເມື່ອພຣະອົງມາແລ້ວ, ພຣະອົງຈະຊົງຊີ້ໃຫ້ໂລກເຫັນເຖິງຄວາມຜິດບາບ, ເຖິງຄວາມຊອບທຳ, ແລະເຖິງການພິພາກສາ: ເຖິງຄວາມຜິດບາບນັ້ນ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອໃນເຮົາ; ເຖິງຄວາມຊອບທຳນັ້ນ, ເພາະເຮົາໄປຫາພຣະບິດາຂອງເຮົາ, ແລະພວກທ່ານຈະບໍ່ເຫັນເຮົາອີກຕໍ່ໄປ; ເຖິງການພິພາກສານັ້ນ, ເພາະເຈົ້ານາຍແຫ່ງໂລກນີ້ຖືກພິພາກສາແລ້ວ. ເຮົາຍັງມີອີກຫຼາຍສິ່ງທີ່ຈະກ່າວແກ່ພວກທ່ານ, ແຕ່ບັດນີ້ພວກທ່ານຍັງຮັບໄວ້ບໍ່ໄດ້. ແຕ່ເມື່ອພຣະອົງ, ຄືພຣະວິນຍານແຫ່ງຄວາມຈິງ, ສະເດັດມາແລ້ວ, ພຣະອົງຈະຊົງນຳພາພວກທ່ານເຂົ້າໄປໃນຄວາມຈິງທັງສິ້ນ: ເພາະພຣະອົງຈະບໍ່ກ່າວໂດຍພຣະອົງເອງ; ແຕ່ສິ່ງໃດທີ່ພຣະອົງຈະໄດ້ຍິນ, ພຣະອົງກໍຈະກ່າວສິ່ງນັ້ນ: ແລະພຣະອົງຈະຊົງສຳແດງສິ່ງທີ່ຈະມາໃນພາຍໜ້າແກ່ພວກທ່ານ. ໂຢຮັນ 16:7–13.

ແລະພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຢູ່ທ່າມກາງອິດສະຣາເອນ ແລະວ່າ ເຮົາຄືພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ ແລະບໍ່ມີອື່ນໃດອີກ; ແລະປະຊາຊົນຂອງເຮົາຈະບໍ່ຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍອີກຈັກເທື່ອ. ໂຢເອນ 2:27.

“ຫຼາຍຄົນໄດ້ພາດທີ່ຈະຮັບຝົນຕົ້ນລະດູໃນຂະໜາດອັນໃຫຍ່. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດທັງໝົດທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຈັດຕຽມໄວ້ເພື່ອພວກເຂົາດັ່ງນັ້ນ. ພວກເຂົາຄາດຫວັງວ່າສິ່ງທີ່ຂາດຈະໄດ້ຮັບການຊົດເຊີຍໂດຍຝົນປາຍລະດູ. ເມື່ອພຣະຄຸນອັນອຸດົມສົມບູນທີ່ສຸດຈະຖືກປະທານລົງມາ, ພວກເຂົາຕັ້ງໃຈວ່າຈະເປີດໃຈເພື່ອຮັບມັນ. ພວກເຂົາກຳລັງເຮັດຜິດພາດອັນນ່າຢ້ານກົວ. ພາລະກິດທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ເລີ່ມໄວ້ໃນໃຈມະນຸດໂດຍການປະທານແສງສະຫວ່າງແລະຄວາມຮູ້ຂອງພຣະອົງ ຈະຕ້ອງດຳເນີນຕໍ່ໄປຢ່າງບໍ່ຂາດຕອນ. ແຕ່ລະຄົນຈະຕ້ອງຕະໜັກເຖິງຄວາມຈຳເປັນຂອງຕົນເອງ. ໃຈຈະຕ້ອງຖືກເທອອກຈາກມົນທິນທຸກປະການ ແລະຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດເພື່ອການສະຖິດຢູ່ພາຍໃນຂອງພຣະວິນຍານ. ດ້ວຍການສາລະພາບແລະການລະຖິ້ມບາບ, ດ້ວຍການອະທິຖານຢ່າງຈິງຈັງ ແລະການຖວາຍຕົນເອງແດ່ພຣະເຈົ້າ, ບັນດາສາວົກໃນຍຸກແຮກໄດ້ຕຽມພ້ອມສຳລັບການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນວັນເພນເຕກອດ. ວຽກງານດຽວກັນນັ້ນ, ແຕ່ໃນລະດັບທີ່ຫຼາຍກວ່າ, ຈະຕ້ອງຖືກເຮັດໃນເວລານີ້. ໃນເວລານັ້ນ ຜູ້ຮ່ວມການຝ່າຍມະນຸດພຽງແຕ່ຕ້ອງທູນຂໍພຣະພອນ ແລະຄອຍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃຫ້ກະທຳໃຫ້ວຽກງານທີ່ກ່ຽວກັບຕົນສົມບູນ. ພຣະເຈົ້ານັ້ນແຫຼະເປັນຜູ້ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນວຽກງານນັ້ນ, ແລະພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ວຽກງານຂອງພຣະອົງສຳເລັດ, ຊົງເຮັດໃຫ້ມະນຸດສົມບູນໃນພຣະເຢຊູຄຣິດ. ແຕ່ຈະຕ້ອງບໍ່ມີການລະເລີຍພຣະຄຸນທີ່ຝົນຕົ້ນລະດູເປັນສັນຍາລັກແທນ. ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ດຳເນີນຊີວິດຕາມແສງສະຫວ່າງທີ່ຕົນມີເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງຈະໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງທີ່ຫຼາຍຂຶ້ນ. ຖ້າພວກເຮົາບໍ່ກ້າວໜ້າທຸກວັນໃນການສະແດງອອກເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງຄຸນຄວາມດີຄຣິດສະຕຽນອັນມີຊີວິດແລະເຄື່ອນໄຫວ, ພວກເຮົາຈະບໍ່ຮັບຮູ້ການສຳແດງພຣະອົງຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນຝົນປາຍລະດູ. ມັນອາດກຳລັງຕົກລົງເທິງໃຈທັງຫຼາຍຮອບຂ້າງພວກເຮົາ, ແຕ່ພວກເຮົາຈະບໍ່ສັງເກດເຫັນ ຫຼື ຮັບມັນ.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

“ພວກເຮົາຕ້ອງບໍ່ຄອຍຖ້າຝົນປາຍລະດູ. ມັນກຳລັງມາເຖິງເໜືອທຸກຄົນຜູ້ທີ່ຈະຮັບຮູ້ ແລະ ຮັບເອົານ້ຳຄ້າງ ແລະ ຫ່າຝົນແຫ່ງພຣະຄຸນທີ່ຕົກລົງເໜືອພວກເຮົາ. ເມື່ອພວກເຮົາເກັບຮວບຮວມເສດສ່ວນແຫ່ງແສງສະຫວ່າງ, ເມື່ອພວກເຮົາຊື່ນຊົມພຣະເມດຕາອັນແນ່ນອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງພໍພຣະໄທທີ່ຈະໃຫ້ພວກເຮົາວາງໃຈໃນພຣະອົງ, ເມື່ອນັ້ນຄຳສັນຍາທຸກປະການຈະສຳເລັດຜົນ. ‘ເພາະດັ່ງແຜ່ນດິນໂລກນຳໜໍ່ຂອງມັນອອກມາ, ແລະ ດັ່ງສວນເຮັດໃຫ້ສິ່ງທີ່ຫວ່ານໄວ້ໃນນັ້ນງອກງາມຂຶ້ນ; ດັ່ງນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະກະທຳໃຫ້ຄວາມຊອບທຳ ແລະ ການສັນລະເສີນງອກງາມຂຶ້ນຕໍ່ໜ້າບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງ.’ ອິດສະຢາ 61:11. ແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດຈະຕ້ອງເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສິລິຂອງພຣະເຈົ້າ.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

“ອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນໃນ Matthew 25 ກໍໄດ້ສະແດງເຖິງປະສົບການຂອງປະຊາຊົນແອດເວນຕິສດ້ວຍ.” The Great Controversy, 393.

“ເຮົາມັກຖືກນຳໃຫ້ຫັນໄປພິຈາລະນາຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ, ໃນນັ້ນຫ້າຄົນມີປັນຍາ ແລະ ຫ້າຄົນໂງ່. ຄຳອຸປະມານີ້ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ຈະສຳເລັດຕາມຕົວອັກສອນຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ເພາະມັນມີການປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ເປັນພິເສດສຳລັບເວລານີ້, ແລະ ເຊັ່ນດຽວກັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ມັນໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ຈະຄົງເປັນຄວາມຈິງສຳລັບເວລາປັດຈຸບັນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງວາລະສິ້ນສຸດຂອງການເວລາ.” Review and Herald, August 19, 1890.

“ມີໂລກໜຶ່ງທີ່ນອນຢູ່ໃນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ, ໃນການຫຼອກລວງ ແລະ ຄວາມຫຼົງຜິດ, ຢູ່ໃນເງົາແຫ່ງຄວາມຕາຍແທ້ໆ,—ຫຼັບຢູ່, ຫຼັບຢູ່. ຜູ້ໃດແດ່ກຳລັງຮູ້ສຶກເຈັບປວດໃນຈິດວິນຍານເພື່ອປຸກເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ? ສຽງໃດຈະເຂົ້າເຖິງເຂົາໄດ້? ຈິດໃຈຂອງຂ້ອຍຖືກນຳໄປສູ່ອະນາຄົດ ເມື່ອສັນຍານຈະຖືກໃຫ້ວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວມາແລ້ວ; ຈົ່ງອອກໄປພົບພຣະອົງ.’ ແຕ່ບາງຄົນຈະໄດ້ຊັກຊ້າໃນການຈັດຫານ້ຳມັນເພື່ອເຕີມຕະກຽງຂອງຕົນ, ແລະ ເມື່ອສາຍເກີນໄປແລ້ວ ເຂົາຈະພົບວ່າ ອຸປະນິສັຍ, ຊຶ່ງຖືກແທນໄວ້ໂດຍນ້ຳມັນນັ້ນ, ບໍ່ສາມາດໂອນຍ້າຍໄດ້. ນ້ຳມັນນັ້ນຄືຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ. ມັນເປັນຕົວແທນຂອງອຸປະນິສັຍ, ແລະ ອຸປະນິສັຍບໍ່ອາດໂອນຍ້າຍໄດ້. ບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດສາມາດຈັດຫາມັນໃຫ້ແກ່ອີກຄົນໜຶ່ງໄດ້. ແຕ່ລະຄົນຕ້ອງໄດ້ຮັບໄວ້ສຳລັບຕົນເອງ ຊຶ່ງອຸປະນິສັຍທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຈາກທຸກຮອຍເປື້ອນແຫ່ງບາບ.” Bible Echo, May 4, 1896.

ແລະຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຈະຮ້ອງອອກພະນາມຂອງພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ; ເພາະວ່າໃນພູເຂົາຊີໂອນແລະໃນເຢຣູຊາເລັມຈະມີການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄວ້, ແລະທ່າມກາງບັນດາຜູ້ທີ່ເຫຼືອຢູ່ ຊຶ່ງພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງເອີ້ນ. ໂຢເອນ 2:32.

ໃນຕອນບ່າຍຄ່ອຍຂອງວັນແຫ່ງການຄືນພຣະຊົນນັ້ນ, ສາວົກສອງຄົນກໍາລັງເດີນທາງໄປຍັງເອມມາອຸດ, ເປັນເມືອງນ້ອຍໜຶ່ງຫ່າງຈາກເຢຣູຊາເລັມແປດໄມລ໌. ສາວົກເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ເຄີຍມີບົດບາດອັນໂດດເດັ່ນໃນພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະຄຣິດ, ແຕ່ພວກເຂົາເປັນຜູ້ເຊື່ອໃນພຣະອົງຢ່າງຈິງໃຈ. ພວກເຂົາໄດ້ມາຍັງນະຄອນເພື່ອຖືປັດສະຄາ, ແລະໄດ້ສັບສົນເປັນຢ່າງຫຼາຍດ້ວຍເຫດການທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນໄມ່ດົນມານີ້. ພວກເຂົາໄດ້ຍິນຂ່າວໃນຕອນເຊົ້າກ່ຽວກັບການນໍາພຣະກາຍຂອງພຣະຄຣິດອອກຈາກອຸບໂມງຝັງສົບ, ແລະຍັງໄດ້ຍິນລາຍງານຂອງພວກແມ່ຍິງຜູ້ໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນ ແລະໄດ້ພົບພຣະເຢຊູ. ບັດນີ້ພວກເຂົາກໍາລັງກັບໄປຍັງເຮືອນຂອງຕົນ ເພື່ອຄຣຸ່ນຄິດແລະອະທິຖານ. ດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ ພວກເຂົາດໍາເນີນການເດີນໃນຍາມແລງຂອງຕົນຕໍ່ໄປ, ສົນທະນາກັນເຖິງເຫດການແຫ່ງການພິພາກສາ ແລະການຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ. ບໍ່ເຄີຍມີຄັ້ງໃດມາກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະທໍ້ແທ້ຫມົດຫວັງຢ່າງສິ້ນເຊີງເຊັ່ນນີ້. ປາດສະຈາກຄວາມຫວັງ ແລະປາດສະຈາກຄວາມເຊື່ອ, ພວກເຂົາກໍາລັງເດີນຢູ່ໃນເງົາຂອງໄມ້ກາງແຂນ.

“ເມື່ອພວກເຂົາເດີນທາງໄປໄດ້ບໍ່ໄກປານໃດ ກໍມີຄົນແປກໜ້າຜູ້ໜຶ່ງມາຮ່ວມທາງກັບພວກເຂົາ ແຕ່ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາຈົມຢູ່ໃນຄວາມໂສກເສົ້າແລະຄວາມຜິດຫວັງຢ່າງເຕັມທີ ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ສັງເກດເຂົາຢ່າງຖີ່ຖ້ວນ. ພວກເຂົາຍັງສືບຕໍ່ສົນທະນາກັນໄປ ໂດຍຖ່າຍຖອດຄວາມຄິດອັນຢູ່ໃນໃຈຂອງຕົນ. ພວກເຂົາກໍາລັງໄຕ່ຕອງເຖິງບົດຮຽນຕ່າງໆທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານໄວ້ ຊຶ່ງເບິ່ງເໝືອນວ່າພວກເຂົາບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາສົນທະນາກັນເຖິງເຫດການທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນ ພຣະເຢຊູຊົງປາດຖະໜາຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະປອບໂຍນພວກເຂົາ. ພຣະອົງໄດ້ເຫັນຄວາມໂສກເສົ້າຂອງພວກເຂົາ; ພຣະອົງຊົງເຂົ້າພຣະທັຍແນວຄວາມຄິດທີ່ຂັດແຍ້ງແລະສັບສົນ ອັນນໍາຄວາມຄິດນີ້ມາສູ່ໃຈຂອງພວກເຂົາວ່າ, ບຸດຊາຍຜູ້ນີ້, ຜູ້ຍອມໃຫ້ຕົນເອງຖືກຫຍາມຫຍັນຢ່າງຫນັກເຊັ່ນນີ້, ຈະເປັນພຣະຄຣິດໄດ້ຫລື? ຄວາມໂສກເສົ້າຂອງພວກເຂົາບໍ່ອາດຖືກຫ້າມໄວ້ໄດ້ ແລະພວກເຂົາກໍຮ້ອງໄຫ້. ພຣະເຢຊູຊົງຊາບວ່າໃຈຂອງພວກເຂົາຜູກພັນກັບພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະພຣະອົງຊົງປາດຖະໜາຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະເຊັດນ້ຳຕາຂອງພວກເຂົາ ແລະປະທານຄວາມຊື່ນຊົມກັບຄວາມປິຕິຍິນດີໃຫ້ເຕັມລົ້ນແກ່ພວກເຂົາ. ແຕ່ພຣະອົງຈໍາຕ້ອງປະທານບົດຮຽນແກ່ພວກເຂົາກ່ອນ ຊຶ່ງພວກເຂົາຈະບໍ່ມີວັນລືມ.”

“ເປັນເລື່ອງແປກທີ່ພວກສາວົກບໍ່ໄດ້ຈື່ຈຳພຣະຄຳຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະບໍ່ຕະໜັກວ່າ ພຣະອົງໄດ້ພະຍາກອນເຫດການທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນນັ້ນແລ້ວ! ພວກເຂົາບໍ່ຕະໜັກວ່າ ສ່ວນທ້າຍຂອງການເປີດເຜີຍຂອງພຣະອົງຈະສຳເລັດເປັນຈິງຢ່າງແນ່ນອນ ເໝືອນດັ່ງສ່ວນຕົ້ນ, ຄືວ່າໃນວັນທີສາມ ພຣະອົງຈະຟື້ນຄືນພຣະຊົນ. ນີ້ແມ່ນສ່ວນທີ່ພວກເຂົາຄວນຈະຈື່ຈຳ. ພວກປະໂລຫິດແລະພວກຜູ້ຄອງອຳນາດບໍ່ໄດ້ລືມເລື່ອງນີ້. ໃນວັນ ‘ທີ່ຖັດຈາກວັນຕຽມການນັ້ນ, ພວກປະໂລຫິດໃຫຍ່ແລະພວກຟາຣິຊາຍໄດ້ພາກັນໄປຫາປີລາດ ໂດຍກ່າວວ່າ, ທ່ານເຈົ້າຂ້າ, ພວກຂ້ານ້ອຍຈື່ໄດ້ວ່າ ຄົນລໍ້ລວງນັ້ນໄດ້ເວົ້າໄວ້ເມື່ອຄາວທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່ວ່າ, ຫຼັງຈາກສາມວັນ ຂ້ອຍຈະຟື້ນຂຶ້ນອີກ.’ ມັດທາຍ 27:62, 63. ແຕ່ພວກສາວົກບໍ່ໄດ້ຈື່ຈຳຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້.”

“ພຣະອົງຈຶ່ງຕັດແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍວ່າ, ໂອ ຄົນໂງ່ເຂົາ ແລະ ໃຈຊ້າໃນການເຊື່ອທຸກສິ່ງທີ່ພວກສາດສະດາໄດ້ກ່າວໄວ້: ພຣະຄຣິດມິຄວນຕ້ອງທົນທຸກສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ແລ້ວຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງບໍ?” ພວກສາວົກພາກັນປະຫລາດໃຈວ່າ ຄົນແປກໜ້າຜູ້ນີ້ເປັນໃຜ ຈຶ່ງສາມາດຢັ່ງເຂົ້າໄປເຖິງສ່ວນເລິກທີ່ສຸດແຫ່ງຈິດວິນຍານຂອງເຂົາ ແລະ ກ່າວດ້ວຍຄວາມຈິງຈັງ, ຄວາມອ່ອນໂຍນ, ແລະ ຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈ ພ້ອມທັງດ້ວຍຄວາມເປັ່ຽມດ້ວຍຄວາມຫວັງເຊັ່ນນັ້ນ. ເປັນຄັ້ງທໍາອິດນັບແຕ່ການທີ່ພຣະຄຣິດຖືກທໍລະຍົດ ພວກເຂົາເລີ່ມຮູ້ສຶກມີຄວາມຫວັງ. ເລື້ອຍໆພວກເຂົາຈ້ອງເບິ່ງຜູ້ຮ່ວມທາງຂອງຕົນຢ່າງຈົດຈໍ່ ແລະ ຄິດວ່າ ຖ້ອຍຄໍາຂອງທ່ານນັ້ນເປັນດັ່ງຖ້ອຍຄໍາທີ່ພຣະຄຣິດຄົງຈະໄດ້ກ່າວ. ພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມພິສົດ ແລະ ໃຈຂອງເຂົາເລີ່ມເຕັ້ນແຮງຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຄາດຫວັງອັນຊື່ນບານ.

“ເລີ່ມຕົ້ນແຕ່ໂມເຊ, ຜູ້ເປັນອັນຟາແທ້ໆແຫ່ງປະຫວັດສາດພຣະຄຳພີ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງອະທິບາຍໃນພຣະຄຳພີທັງໝົດເຖິງບັນດາສິ່ງທີ່ກ່ຽວກັບພຣະອົງເອງ. ຖ້າຫາກພຣະອົງໄດ້ຊົງສຳແດງພຣະອົງໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ຈັກຕັ້ງແຕ່ທຳອິດ, ໃຈຂອງພວກເຂົາກໍຄົງຈະອິ່ມເຕັມ. ໃນຄວາມບໍລິບູນແຫ່ງຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາກໍຄົງຈະບໍ່ຫິວຫາສິ່ງໃດອີກ. ແຕ່ເປັນການຈຳເປັນທີ່ພວກເຂົາຈະຕ້ອງເຂົ້າໃຈຄຳພະຍານທີ່ບັນດາແບບຢ່າງແລະຄຳພະຍາກອນໃນພຣະສັນຍາເດີມໄດ້ເປັນພະຍານເຖິງພຣະອົງ. ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາຈະຕ້ອງຖືກສະຖາປະນາໄວ້ເທິງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້. ພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ຊົງກະທຳການອັດສະຈັນໃດໆເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາເຊື່ອ, ແຕ່ພຣະລາດກິດປະການທຳອິດຂອງພຣະອົງຄືການອະທິບາຍພຣະຄຳພີ. ພວກເຂົາເຄີຍເບິ່ງການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງວ່າເປັນການທຳລາຍຄວາມຫວັງທັງໝົດຂອງພວກເຂົາ. ບັດນີ້ ພຣະອົງໄດ້ຊົງສະແດງຈາກບັນດາຜູ້ພະຍາກອນວ່າ ສິ່ງນີ້ແຫຼະເປັນຫຼັກຖານອັນເຂັ້ມແຂງທີ່ສຸດສຳລັບຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາ.”

ໃນການສັ່ງສອນພວກສາວົກເຫຼົ່ານີ້, ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງສະແດງໃຫ້ເຫັນຄວາມສຳຄັນຂອງພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາເດີມໃນຖານະເປັນພະຍານຕໍ່ພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ. ບັດນີ້ ມີຄຣິດສະຕຽນຫຼາຍຄົນທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນຜູ້ເຊື່ອ ແຕ່ກັບປະຖິ້ມພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາເດີມ ໂດຍອ້າງວ່າມັນບໍ່ມີປະໂຫຍດອີກຕໍ່ໄປ. ແຕ່ນັ້ນບໍ່ແມ່ນຄຳສອນຂອງພຣະຄຣິດ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ຄຸນຄ່າແກ່ພຣະຄຳພີນັ້ນສູງຍິ່ງ ຈົນໃນຄັ້ງໜຶ່ງພຣະອົງຕັດວ່າ, ‘ຖ້າເຂົາທັງຫຼາຍບໍ່ຟັງໂມເຊ ແລະພວກຜູ້ພະຍາກອນ ເຂົາກໍຈະບໍ່ຖືກຊັກຈູງໃຫ້ເຊື່ອ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີຜູ້ໜຶ່ງຟື້ນຂຶ້ນມາຈາກຄວາມຕາຍກໍຕາມ.’ ລູກາ 16:31.

“ເປັນພຣະສຽງຂອງພຣະຄຣິດທີ່ກ່າວຜ່ານບັນດາປິຕຸບຸລຸດ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນ, ຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຂອງອາດາມຈົນເຖິງເຫດການສຸດທ້າຍຂອງການເວລາ. ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຖືກສຳແດງໃນພຣະຄຳພີເດີມຢ່າງແຈ້ງເຈນ ບໍ່ຍິ່ງຫຍ່ອນໄປກວ່າໃນພຣະຄຳພີໃໝ່. ແມ່ນຄວາມສະຫວ່າງຈາກອະດີດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນເອງ ທີ່ເຮັດໃຫ້ພຣະຊົນຊີວິດຂອງພຣະຄຣິດ ແລະ ຄຳສອນທັງຫຼາຍໃນພຣະຄຳພີໃໝ່ ປາກົດອອກມາດ້ວຍຄວາມແຈ້ງເຈນ ແລະ ຄວາມງົດງາມ. ອັດສະຈັນທັງຫຼາຍຂອງພຣະຄຣິດເປັນຫຼັກຖານພິສູດເຖິງພຣະພາບເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ຫຼັກຖານທີ່ແຂງແຮງກວ່າວ່າພຣະອົງຄືພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງໂລກ ພົບໄດ້ໃນການປຽບທຽບຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີເດີມ ກັບປະຫວັດສາດໃນພຣະຄຳພີໃໝ່.”

“ໂດຍໃຊ້ເຫດຜົນຈາກຄໍາພະຍາກອນ, ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານແນວຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຖືກຕ້ອງແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ ກ່ຽວກັບວ່າພຣະອົງຈະເປັນຢ່າງໃດໃນສະພາບມະນຸດ. ຄວາມຄາດຫວັງຂອງເຂົາທັງຫຼາຍຕໍ່ພຣະເມຊີອາຜູ້ຊຶ່ງຈະຂຶ້ນຄອງບັນລັງ ແລະຮັບອໍານາດແຫ່ງການເປັນກະສັດຕາມຄວາມປາຖະໜາຂອງມະນຸດນັ້ນ ເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດທີ່ຫຼອກລວງ. ມັນຈະເປັນອຸປະສັກຕໍ່ການເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງເຖິງການລົງມາຂອງພຣະອົງ ຈາກຖານະສູງສຸດລົງສູ່ຖານະຕໍ່າສຸດທີ່ອາດຈະຖືກຄອບຄອງໄດ້. ພຣະຄຣິດປາຖະໜາໃຫ້ແນວຄິດຂອງພວກສາວົກຂອງພຣະອົງບໍລິສຸດ ແລະເທັ່ງຕົງໃນທຸກລາຍລະອຽດ. ເຂົາທັງຫຼາຍຈໍາເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈໃຫ້ໄດ້ຫຼາຍເທົ່າທີ່ຈະເປັນໄປໄດ້ ກ່ຽວກັບຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມທຸກທໍລະມານທີ່ໄດ້ຖືກຈັດສັນໄວ້ສໍາລັບພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ສໍາແດງໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍເຫັນວ່າ ການຕໍ່ສູ້ອັນນ່າສະພຶງກົວນັ້ນ ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນເຂົາຍັງບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້ ແມ່ນການສໍາເລັດຕາມພັນທະສັນຍາທີ່ໄດ້ຖືກກະທໍາໄວ້ກ່ອນການວາງຮາກຖານແຫ່ງໂລກ. ພຣະຄຣິດຈໍາເປັນຕ້ອງສິ້ນພຣະຊົນ, ເໝືອນດັ່ງຜູ້ລະເມີດພຣະບັນຍັດທຸກຄົນຈໍາເປັນຕ້ອງຕາຍ ຖ້າເຂົາຍັງຄົງຢູ່ໃນບາບ. ທຸກສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນ, ແຕ່ມັນຈະບໍ່ຈົບລົງດ້ວຍຄວາມພ່າຍແພ້, ຫາກແຕ່ຈະຈົບລົງດ້ວຍໄຊຊະນະອັນຮຸ່ງໂລດ ແລະເປັນນິດ. ພຣະເຢຊູໄດ້ຕັດແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍວ່າ ຈະຕ້ອງທຸ່ມເທທຸກຄວາມພະຍາຍາມເພື່ອຊ່ວຍໂລກໃຫ້ພົ້ນຈາກບາບ. ບັນດາຜູ້ຕິດຕາມຂອງພຣະອົງຕ້ອງດໍາເນີນຊີວິດດັ່ງທີ່ພຣະອົງດໍາເນີນຊີວິດ, ແລະເຮັດພະລະກິດດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດ, ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນອັນແຮງກ້າ ແລະບໍ່ຍໍ້ທໍ້.”

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ຕັດກັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ ໂດຍຊົງເປີດຈິດໃຈຂອງເຂົາເພື່ອໃຫ້ເຂົາສາມາດເຂົ້າໃຈພຣະຄຳພີ. ພວກສາວົກເມື່ອຍລ້າ ແຕ່ການສົນທະນານັ້ນບໍ່ໄດ້ອ່ອນກຳລັງລົງ. ຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຊີວິດແລະຄວາມໝັ້ນໃຈໄດ້ຫຼັ່ງອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ. ແຕ່ຕາຂອງເຂົາຍັງຖືກປິດໄວ້. ເມື່ອພຣະອົງຊົງກ່າວເຖິງການພິນາດລົ້ມລົງຂອງເຢຣູຊາເລັມ ເຂົາກໍເບິ່ງເມືອງທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອຄວາມພິນາດນັ້ນດ້ວຍນ້ຳຕາ. ແຕ່ໃນເວລານັ້ນ ເຂົາຍັງແທບຈະບໍ່ສົງໄສເລີຍວ່າຜູ້ຮ່ວມເດີນທາງຂອງເຂົາແມ່ນໃຜ. ເຂົາບໍ່ຄິດວ່າຫົວຂໍ້ແຫ່ງການສົນທະນາຂອງເຂົາກຳລັງດຳເນີນຢູ່ຂ້າງກາຍເຂົາ; ເພາະພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວເຖິງພຣະອົງເອງປານດັ່ງວ່າພຣະອົງເປັນບຸກຄົນອື່ນ. ເຂົາຄິດວ່າພຣະອົງເປັນຄົນໜຶ່ງໃນບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ໄປຮ່ວມງານເທດສະການໃຫຍ່ ແລະບັດນີ້ກຳລັງເດີນທາງກັບບ້ານຂອງຕົນ. ພຣະອົງຊົງເດີນຢ່າງລະມັດລະວັງເໝືອນກັບເຂົາເທິງກ້ອນຫີນຂຸລຂະ ແລະເປັນບາງຄັ້ງບາງຄາວກໍຢຸດພັກກັບເຂົາເລັກນ້ອຍ. ດັ່ງນັ້ນ ເຂົາຈຶ່ງເດີນຕໍ່ໄປຕາມເສັ້ນທາງເທິງພູ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງໃນໄມ່ຊ້າຈະຊົງເຂົ້າຮັບຕຳແໜ່ງຢູ່ເບື້ອງຂວາພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຜູ້ຊຶ່ງສາມາດກ່າວໄດ້ວ່າ, ‘ອຳນາດທັງສິ້ນໃນສະຫວັນແລະໃນແຜ່ນດິນໂລກ ໄດ້ຖືກປະທານແກ່ເຮົາແລ້ວ,’ ໄດ້ຊົງເດີນຢູ່ຂ້າງເຂົາ. ມັດທາຍ 28:18.

ໃນລະຫວ່າງການເດີນທາງ ດວງອາທິດໄດ້ຕົກດິນແລ້ວ, ແລະກ່ອນທີ່ຜູ້ເດີນທາງຈະໄປຮອດບ່ອນພັກຂອງຕົນ, ຄົນງານໃນທົ່ງນາກໍໄດ້ອອກຈາກວຽກຂອງຕົນແລ້ວ. ເມື່ອພວກສາວົກກຳລັງຈະເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງຕົນ, ຄົນແປກໜ້າຜູ້ນັ້ນໄດ້ສະແດງອາການປະໜຶ່ງວ່າພຣະອົງຈະສືບຕໍ່ການເດີນທາງ. ແຕ່ພວກສາວົກຮູ້ສຶກຖືກດຶງດູດເຂົ້າຫາພຣະອົງ. ຈິດວິນຍານຂອງເຂົາຫິວກະຫາຍທີ່ຈະໄດ້ຍິນຈາກພຣະອົງອີກ. “ຈົ່ງຢູ່ກັບພວກຂ້ານ້ອຍ,” ເຂົາໄດ້ກ່າວ. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ສຳແດງທ່າທີວ່າຈະຮັບຄຳເຊີນນັ້ນ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍໄດ້ຄະຍັ້ນຄະຍໍພຣະອົງ, ວິງວອນວ່າ, “ເພາະວ່າເປັນຍາມແລງແລ້ວ, ແລະວັນກໍລ່ວງໄປຫຼາຍແລ້ວ.” ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຍອມຕາມຄຳວິງວອນນີ້ ແລະ “ເຂົ້າໄປພັກຢູ່ກັບເຂົາ.”

“ຖ້າຫາກພວກສາວົກບໍ່ໄດ້ຍືນຢັນເຊີນພຣະອົງຢ່າງຈິງຈັງ, ພວກເຂົາກໍຈະບໍ່ໄດ້ຮູ້ວ່າເພື່ອນຮ່ວມທາງຂອງຕົນນັ້ນຄືພຣະເຈົ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນຄືນພຣະຊົນ. ພຣະຄຣິດບໍ່ເຄີຍຝືນພຣະປະສົງນຳພາການຢູ່ຮ່ວມຂອງພຣະອົງໃສ່ຜູ້ໃດ. ພຣະອົງຊົງໃສ່ພຣະທັຍໃນຜູ້ທີ່ຕ້ອງການພຣະອົງ. ພຣະອົງຈະຊົງເຂົ້າໄປໃນເຮືອນທີ່ຕໍ່າຕ້ອຍທີ່ສຸດດ້ວຍຄວາມຍິນດີ, ແລະຊົງປອບໂຍນຈິດໃຈທີ່ຕໍ່າຕ້ອຍທີ່ສຸດ. ແຕ່ຖ້າມະນຸດເມີນເສີຍເກີນໄປທີ່ຈະຄິດເຖິງແຂກຈາກສະຫວັນ, ຫຼືທູນເຊີນໃຫ້ພຣະອົງປະທັບຢູ່ກັບຕົນ, ພຣະອົງກໍຊົງຜ່ານໄປ. ດັ່ງນັ້ນຫຼາຍຄົນຈຶ່ງປະສົບກັບຄວາມສູນເສຍອັນໃຫຍ່ຫຼວງ. ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະຄຣິດຫຼາຍໄປກວ່າທີ່ພວກສາວົກໄດ້ຮູ້ຈັກພຣະອົງ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຊົງດຳເນີນຢູ່ກັບພວກເຂົາຕາມທາງ.”

ອາຫານແລງອັນຮຽບງ່າຍທີ່ມີແຕ່ເຂົ້າຈີ່ ຖືກຈັດຕຽມຂຶ້ນໃນບໍ່ຊ້າ. ມັນຖືກນຳມາວາງຢູ່ຕໍ່ໜ້າແຂກຜູ້ໄດ້ຮັບເຊີນ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ນັ່ງຢູ່ຫົວໂຕະແລ້ວ. ບັດນີ້ ພຣະອົງຊົງຍື່ນພຣະຫັດທັງສອງອອກເພື່ອອວຍພອນອາຫານ. ພວກສາວົກຖອຍຫຼັງດ້ວຍຄວາມປະຫລາດໃຈ. ສະຫາຍຮ່ວມທາງຂອງເຂົາ ກາງພຣະຫັດທັງສອງອອກໃນລັກສະນະດຽວກັນຢ່າງແນ່ນອນກັບທີ່ພຣະອາຈານຂອງເຂົາເຄີຍກະທຳ. ເຂົາເບິ່ງອີກຄັ້ງ ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຂົາໄດ້ເຫັນຮອຍຕະປູຢູ່ໃນພຣະຫັດທັງສອງຂອງພຣະອົງ. ທັງສອງຄົນຮ້ອງຂຶ້ນໃນທັນທີວ່າ, ພຣະອົງຄືອົງພຣະເຢຊູເຈົ້າ! ພຣະອົງໄດ້ຄືນພຣະຊົນຈາກຄວາມຕາຍແລ້ວ!

“ພວກເຂົາລຸກຂຶ້ນເພື່ອຈະຖວາຍຕົນລົງແທບພຣະບາດຂອງພຣະອົງ ແລະນະມັດສະການພຣະອົງ, ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ອັນຕະທານໄປຈາກສາຍຕາຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຈ້ອງມອງໄປຍັງບ່ອນທີ່ເຄີຍມີພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້ໄດ້ນອນຢູ່ໃນອຸບໂມງຝັງສົບ, ແລະເວົ້າແກ່ກັນວ່າ, ‘ໃຈຂອງພວກເຮົາມິໄດ້ຮ້ອນລຸກຢູ່ພາຍໃນພວກເຮົາດອກຫລື, ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຊົງສົນທະນາກັບພວກເຮົາລະຫວ່າງທາງ, ແລະໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຊົງເປີດພຣະຄຳພີໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ?’”

“ແຕ່ເມື່ອມີຂ່າວອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ທີ່ຈະຕ້ອງໄປບອກ, ພວກເຂົາບໍ່ອາດນັ່ງຢູ່ແລະສົນທະນາກັນໄດ້. ຄວາມເມື່ອຍລ້າແລະຄວາມຫິວຂອງພວກເຂົາໄດ້ຫາຍໄປແລ້ວ. ພວກເຂົາປະອາຫານຂອງຕົນໄວ້ໂດຍບໍ່ໄດ້ຊີມ, ແລະເຕັມດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ກໍອອກເດີນທາງອີກໃນທັນທີ ຕາມເສັ້ນທາງດຽວກັນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ມາ, ຮີບເຮັ່ງໄປເພື່ອບອກຂ່າວນັ້ນແກ່ພວກສາວົກໃນເມືອງ. ໃນບາງຕອນ ເສັ້ນທາງນັ້ນບໍ່ປອດໄພ, ແຕ່ພວກເຂົາປີນຂ້າມບ່ອນຊັນ, ລື່ນໄຖລົງບົນກ້ອນຫີນທີ່ລຽບ. ພວກເຂົາບໍ່ເຫັນ, ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າ ພວກເຂົາມີການຄຸ້ມຄອງປົກປ້ອງຈາກພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ດຳເນີນໄປຕາມເສັ້ນທາງນັ້ນກັບພວກເຂົາ. ດ້ວຍໄມ້ເທົ້າຂອງຜູ້ເດີນທາງຢູ່ໃນມື, ພວກເຂົາມຸ່ງໜ້າຕໍ່ໄປ ປາຖະໜາທີ່ຈະໄປໃຫ້ໄວກວ່າທີ່ພວກເຂົາກ້າ. ພວກເຂົາຫຼົງທາງ, ແຕ່ກໍພົບມັນອີກ. ບາງຄັ້ງແລ່ນ, ບາງຄັ້ງສະດຸດ, ພວກເຂົາມຸ່ງໜ້າໄປຂ້າງໜ້າ ໂດຍມີພຣະສະຫາຍຜູ້ບໍ່ປາກົດໃຫ້ເຫັນຢູ່ໃກ້ຂ້າງພວກເຂົາຕະຫຼອດເສັ້ນທາງ.”

“ກາງຄືນນັ້ນມືດມົວ, ແຕ່ພຣະອາທິດແຫ່ງຄວາມຊອບທໍາກຳລັງສ່ອງແສງເທິງພວກເຂົາ. ໃຈຂອງພວກເຂົາໂລດເຕັ້ນດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ. ພວກເຂົາເບິ່ງຄືກັບວ່າກຳລັງຢູ່ໃນໂລກໃໝ່. ພຣະຄຣິດຊົງເປັນພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໂສກເສົ້າເຖິງພຣະອົງອີກໃນຖານະຜູ້ຕາຍແລ້ວ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຄືນພຣະຊົນແລ້ວ—ຄຳນີ້ພວກເຂົາເວົ້າຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ. ນີ້ແມ່ນຂ່າວສານທີ່ພວກເຂົາກຳລັງນຳໄປຫາບັນດາຜູ້ໂສກເສົ້າ. ພວກເຂົາຕ້ອງບອກເລື່ອງອັນມະຫັດສະຈັນແຫ່ງການເດີນທາງໄປຍັງເອມາອຸສ. ພວກເຂົາຕ້ອງບອກວ່າຜູ້ໃດໄດ້ມາຮ່ວມກັບພວກເຂົາຕາມທາງ. ພວກເຂົາກຳລັງນຳຂ່າວສານທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ເຄີຍມອບໃຫ້ແກ່ໂລກ, ເປັນຂ່າວສານແຫ່ງຂ່າວດີທີ່ຄວາມຫວັງຂອງມະນຸດທັງຫຼາຍ ສຳລັບການເວລານີ້ແລະສຳລັບນິລັນດອນ ຂຶ້ນຢູ່ກັບຂ່າວສານນັ້ນ.” The Desire of Ages, 795–801.