ລາໂອດີເຊຍ - ເລກສາມ

ເປັນເວລາຫຼາຍປີແລ້ວທີ່ Future for America ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄຣິດຕະຈັກທັງເຈັດໃນພຣະນິມິດ ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ ນັບແຕ່ສະໄໝຂອງອັກຄະສາວົກຈົນເຖິງອະວະສານຂອງໂລກເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຄຣິດຕະຈັກທັງເຈັດນັ້ນຍັງເປັນຕົວແທນອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ນັບແຕ່ສະໄໝຂອງໂມເຊຈົນເຖິງການຂວ້າງຫີນສະເຕຟາໂນ. ບັນດາຜູ້ບຸກເບີກແຫ່ງ Adventism ບໍ່ໄດ້ສັ່ງສອນຄວາມຈິງນີ້, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໃຈ ແລະ ນຳໃຊ້ຫຼັກການຕ່າງໆທີ່ສະຖາປະນາຄວາມຈິງນີ້. ພຣະເຢຊູຊົງລະບຸອະວະສານໄວ້ຕັ້ງແຕ່ປະຖົມການ ແລະ ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນຕົວແທນຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຈິງໃດໆກໍຕາມທີ່ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ ກໍໄດ້ມີຢູ່ແລ້ວໃນອິດສະຣາເອນສະໄໝບູຮານ.

ກ່ອນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄລທ໌ ທັດສະນະຄຣິດສະຕຽນແບບດັ້ງເດີມກ່ຽວກັບຄຣິດຈັກທັງເຈັດ ຄືວ່າ ພວກມັນເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິດຈັກທີ່ມີຢູ່ຈິງໃນອາຊີນ້ອຍໃນສະໄໝຂອງໂຢຮັນ. ທັດສະນະແບບດັ້ງເດີມນີ້ຍັງເຂົ້າໃຈອີກດ້ວຍວ່າ ຄໍາຕັກເຕືອນແກ່ຄຣິດຈັກແຕ່ລະແຫ່ງ ອາດຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເປັນຄໍາຕັກເຕືອນສະເພາະແກ່ຄຣິດຈັກຕ່າງໆ ຕະຫຼອດປະຫວັດສາດຄຣິດສະຕຽນ ແລະອີກທັງວ່າ ຄໍາຕັກເຕືອນແລະຄໍາເຕືອນອັນດຽວກັນນັ້ນ ກໍສໍາລັບຄຣິດສະຕຽນແຕ່ລະຄົນດ້ວຍ. ພວກເຂົາຍັງເຂົ້າໃຈອີກວ່າ ຄຣິດຈັກທັງເຈັດເປັນຕົວແທນຂອງເຈັດຊ່ວງເວລາໃນປະຫວັດສາດຄຣິດຈັກ ນັບແຕ່ເວລາຂອງພວກສາວົກຈົນຮອດວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ. ທັດສະນະເຫຼົ່ານີ້ມີມາກ່ອນປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີໄລທ໌. ການຮັບຮູ້ທັງສີ່ປະການນັ້ນກ່ຽວກັບຄຣິດຈັກທັງເຈັດ ຊຶ່ງປະກອບເປັນທັດສະນະແບບດັ້ງເດີມທີ່ມີມາກ່ອນ William Miller ນັ້ນ ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງການຕີຄວາມພຣະຄໍາພີແບບ “historicist”. ແລະກໍແມ່ນວິທີການນັ້ນເອງ ທີ່ທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ນໍາ William Miller ໃຫ້ຮັບເອົາ.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ເຫັນດີພ້ອມທັງຢືນຢັນທັດສະນະ “historicist” ທີ່ Miller ຍຶດຖື, ແຕ່ນາງໄດ້ເພີ່ມຄວາມເຂົ້າໃຈອັນເລິກຊຶ້ງກວ່າກ່ຽວກັບພຣະທຳພຣະນິມິດເຂົ້າໄປຫຼາຍກວ່າທີ່ Miller ໄດ້ເຫັນ, ເພາະວ່າ Miller ບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ເຖິງສະຖານນະບໍລິສຸດຕາມທີ່ມັນເປັນຢ່າງແທ້ຈິງ. ລາວເຂົ້າໃຈວ່າສະຖານນະບໍລິສຸດແມ່ນໂລກ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງນຳສະເໜີຄຳທຳນາຍທັງຫຼາຍທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດນັ້ນ, ພຣະຄຣິດກໍຊົງກະທຳການນັ້ນຄຽງຄູ່ກັບພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງໃນຖານະມະຫາປະໂລຫິດແຫ່ງສະຫວັນ.

ເມື່ອໂຢຮັນຫັນໄປແລະເຫັນພຣະຄຣິດ, ພຣະອົງກໍາລັງດໍາເນີນຢູ່ທ່າມກາງຄັນປະທີບ ໃນສະພາບເຄື່ອງຊົງຂອງປະໂລຫິດ, ແລະຄັນປະທີບນັ້ນຕັ້ງຢູ່ໃນບ່ອນບໍລິສຸດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຢູ່ໃນປະຫວັດສາດພາຍຫຼັງການສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ກ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະຍ້າຍເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໃນປີ 1844. Miller ບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້ເຖິງຄວາມສໍາຄັນຂອງຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້. Tyndale, Luther ຫຼື John Wycliffe ຫຼືບັນດານັກປະຕິຮູບຍຸກຕົ້ນໆ ກໍຄົງຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈເໝືອນກັນ. ຄວາມຈິງເປັນສິ່ງທີ່ກ້າວໜ້າໄປເລື້ອຍໆ, ສ່ອງແສງແຈ້ງຂຶ້ນ ແລະແຈ້ງຂຶ້ນອີກ ຈົນເຖິງວັນອັນສົມບູນ.

ຖ້າຫາກບໍ່ຍອມຮັບຮູ້ຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ຄວາມຈິງໄດ້ພັດທະນາຢ່າງເປັນລຳດັບຕະຫຼອດປະຫວັດສາດ ແລ້ວຄວາມສຳຄັນຂອງແສງສະຫວ່າງໃໝ່ໃດໆໃນຊົ່ວອາຍຸຄົນສຸດທ້າຍນີ້ ກໍອາດຈະເປັນໄປບໍ່ໄດ້ເລີຍທີ່ຈະຮັບຮູ້. ເມື່ອບຸກຄົນໃດໜຶ່ງຢຸດເຂົ້າໃຈລັກສະນະອັນພັດທະນາໄປຕາມລຳດັບຂອງ “ຄວາມຈິງ” ເຂົາກໍຈະເລີ່ມພຶ່ງພາປະເພນີ, ຂົນບັນຍັດ ແລະການຊີ້ນຳຂອງມະນຸດທີ່ຕົກໃນບາບໂດຍອັດຕະໂນມັດ.

ວິທີການທີ່ Miller ໄດ້ນຳໃຊ້ນັ້ນເປັນຫຼັກໝາຍໜຶ່ງທີ່ພາດຜ່ານໄປຕະຫຼອດເສັ້ນຄຳພະຍາກອນທັງໝົດ ຊຶ່ງສະແດງເປັນພະຍານເຖິງການພັດທະນາຂອງຄວາມຈິງໃນພຣະຄຳພີທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນກັບພວກອັກຄະສາວົກ. ແຕ່ວ່າ ໃນຫຼັກໝາຍທີ່ Miller ເປັນຕົວແທນນັ້ນ ພວກເຮົາພົບການເລີ່ມຕົ້ນອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄູ່ສົມກັນຢູ່ໃນຕອນທ້າຍ. ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ບໍ່ເຄີຍເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ເລີຍ, ແຕ່ຊາຕານບໍ່ເປັນດັ່ງນັ້ນ.

ຊາຕານໄດ້ຕໍ່ຕ້ານຄວາມຈິງ ແລະ ການພັດທະນາຂອງມັນ ຕັ້ງແຕ່ການກະບົດຂອງມັນໃນສະຫວັນເປັນຕົ້ນມາ. ເມື່ອປະຫວັດສາດດຳເນີນມາເຖິງຈຸດທີ່ພວກປະຕິຮູບເລີ່ມເຂົ້າໃຈຢ່າງຊັດເຈນວ່າຄວນສຶກສາພຣະຄຳພີແນວໃດ, ຊາຕານກໍໄດ້ກະທຳດັ່ງທີ່ມັນເຄີຍກະທຳສະເໝີ ຄື ມັນໄດ້ນຳເອົາຂອງປອມເຂົ້າມາ. ຫຼັກຖານທາງປະຫວັດສາດແຫ່ງການປອມແປງຄວາມຈິງຂອງມັນ ຊີ້ບອກວ່າ ພວກ Jesuits ເຊັ່ນ Ribera ແລະ Louis de Alcazar ໄດ້ມຸ່ງເນັ້ນວິທີການປອມແປງຂອງພວກເຂົາໂດຍຈົງໃຈໄປທີ່ພຣະນິມິດ. ວິທີການທີ່ເສື່ອມເສຍຊຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ “preterism” ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນສັດຕະວັດທີສອງ ແລະ ທີສາມ ໂດຍມີຕົວແທນຫຼັກສອງຄົນຂອງວິທີການອັນເທັດນັ້ນ. ຄົນໜຶ່ງຄື Eusebius of Caesarea (260–339), ແລະ Victorinus of Pettau (ເສຍຊີວິດປະມານປີ 304). ບຸກຄົນທາງປະຫວັດສາດຍຸກຕົ້ນທັງສອງນີ້ໄດ້ສົ່ງເສີມວິທີການທີ່ສະເໜີວ່າ ພຣະນິມິດໄດ້ສຳເລັດໄປແລ້ວໃນສະໄໝຂອງຈັກກະພັດໂຣມັນ ໂດຍຜ່ານບຸກຄົນທາງປະຫວັດສາດເຊັ່ນ ຈັກກະພັດ Nero ຜູ້ອື້ສາວ.

ໃນສະຕະວັດທີສິບເກົ້າ John Darby (1800–1882) ຈາກສະຫະລາຊະອານາຈັກໄດ້ນຳເຂົ້າວິທີການອີກປະການໜຶ່ງຂອງຊາຕານ ຊຶ່ງຖືກແຊກເຂົ້າໄປໃນໝາຍເຫດທ້າຍໜ້າຂອງພຣະຄຳພີມ້າໂທຣຈັນທີ່ເອີ້ນວ່າ Scofield Reference Bible ຊຶ່ງພວກເຮົາໄດ້ລະບຸໄວ້ກ່ອນໜ້ານີ້ແລ້ວ. “Dispensationalism” ແມ່ນກອບແນວຄິດທາງເທວະວິທະຍາທີ່ແບ່ງປະຫວັດສາດແລະການປະຕິສຳພັນຂອງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດຊາດອອກເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ຫຼື “ຍຸກການຈັດສັນ” ໂດຍໃນແຕ່ລະຍຸກນັ້ນ ພຣະເຈົ້າບໍລິຫານແຜນການຂອງພຣະອົງໃນວິທີການທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍສັງເກດເລື່ອງນີ້ໄວ້ໃນຈຸດນີ້ ເພາະນີ້ແມ່ນໜຶ່ງໃນບັນດາຄວາມເທັດທີ່ຖືກນຳເຂົ້າມາສູ່ຂະບວນການ Future for America ໂດຍສຽງຕ່າງໆຈາກພື້ນທີ່ດຽວກັນທີ່ Darby ໄດ້ເຜີຍແຜ່ແນວຄິດຂອງຊາຕານຂອງລາວ. ແນວຄິດຂອງ Darby ທີ່ໂຈມຕີ Future for America ໄດ້ມາພ້ອມກັບປັດຊະຍາຂອງຂະບວນການ “woke” ໃນຍຸກປະຈຸບັນທີ່ເອີ້ນກັນເຊັ່ນນັ້ນ ຊຶ່ງສົ່ງເສີມຄວາມອະນາທິປະໄຕແບບດຽວກັນກັບທີ່ຖືກສະແດງໂດຍການປະຕິວັດຝຣັ່ງ ແລະຄວາມປ່ອຍຕົນໃນທາງກາມາລົມແບບດຽວກັນກັບທີ່ຖືກສະແດງໂດຍ Sodom and Gomorrah.

ໃນປັດຈຸບັນ ນັກເທວະວິທະຍາຂອງອາດເວັນຕິດສະໄໝໃໝ່ ໄດ້ນຳໃຊ້ລະບົບໜຶ່ງໃນການແຍກວິເຄາະຄວາມຈິງຂອງພຣະຄຳພີ ໂດຍອີງໃສ່ລະບົບການຕີຄວາມພຣະຄຳພີສອງປະການ ຊຶ່ງພວກເຂົານຳມາໃຊ້ເພື່ອບ່ອນທຳລາຍແລະປະຕິເສດທັງພຣະຄຳພີແລະພຣະວິນຍານແຫ່ງການພະຍາກອນ. ພວກເຂົາຈຳແນກມະນຸດອອກເປັນຜູ້ຊ່ຽວຊານໃນພາສາພຣະຄຳພີ ຫຼືເປັນຜູ້ຊ່ຽວຊານໃນປະຫວັດສາດພຣະຄຳພີ. ດັ່ງນັ້ນ ນັກເທວະວິທະຍາຂອງອາດເວັນຕິດໃນທຸກມື້ນີ້ ຈຶ່ງຄວບຄຸມຄວາມຄິດຂອງອາດເວັນຕິດລາໂອດີເຊຍ ບໍ່ວ່າຈະໂດຍການຕີຄວາມພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າຕາມຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງມະນຸດຜູ້ຕົກຢູ່ໃນບາບກ່ຽວກັບປະຫວັດສາດ ຫຼືຕາມຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງມະນຸດຜູ້ຕົກຢູ່ໃນບາບກ່ຽວກັບພາສາ. ການປາກົດຮູບແບບສະໄໝໃໝ່ຂອງຄວາມຜິດພາດເຫຼົ່ານີ້ ຊຶ່ງມັກຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອໂຈມຕີຂ່າວສານທີ່ທ່ານກຳລັງອ່ານຢູ່ໃນຂະນະນີ້ ຈະຖືກກ່າວເຖິງຕື່ມອີກໃນບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້ ເມື່ອພວກເຮົາພິຈາລະນາສັນຍະລັກຂອງການປະຕິວັດຝຣັ່ງ. ຊາຕານຍັງມີຊີວິດຢູ່, ແລະມັນຮູ້ວ່າເວລາຂອງມັນສັ້ນນັກ. ກົດຂໍ້ສຸດທ້າຍໃນກົດຕ່າງໆຂອງ Miller, ຄື ຂໍ້ທີສິບສີ່, ສະຫຼຸບລົງດ້ວຍວັກຕອນຕໍ່ໄປນີ້.

ໃນຊ່ວງເວລາພາຍຫຼັງທີ່ຢອນຜູ້ໄດ້ຮັບນິມິດໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ ແລະໃນສະໄໝແຫ່ງການປະຕິຮູບ ຊາຕານໄດ້ເຄື່ອນໄຫວຢ່າງແຂງຂັນໃນການຜະລິດວິທີການພະຍາກອນອັນປອມເພື່ອກໍ່ຄວາມສັບສົນ ແລະທຳລາຍການວິເຄາະພຣະຄຳພີອັນແທ້ຈິງ. ສິ່ງໜຶ່ງທີ່ບາງຄັ້ງມັກຖືກມອງຂ້າມໃນຂໍ້ເທັດຈິງທາງປະຫວັດສາດເຫຼົ່ານີ້ ກໍຄືວ່າ ວິທີການອັນເປັນຊາຕານທັງໝົດເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກມຸ່ງໄປໂດຍກົງຫາບໍ່ມີໜັງສືອື່ນໃດ ນອກຈາກພຣະນິມິດ. ນັ້ນແມ່ນຫົວຂໍ້ຂອງຜູ້ສົ່ງເສີມຄວາມສັບສົນອັນເປັນຊາຕານເຫຼົ່ານີ້ແຕ່ລະຄົນ. ພຣະນິມິດໄດ້ເປັນເປົ້າໝາຍຂອງຊາຕານຢູ່ສະເໝີ. ຊາຕານຮູ້ວ່າ ພຣະນິມິດເປັນພຣະທຳທີ່ມັນຈຳເປັນຕ້ອງທຳສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານ. ເມື່ອເຮົາຕະໜັກເຖິງຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ແລ້ວ ເຮົາຈຶ່ງສາມາດຕະໜັກເຖິງອີກຄວາມເປັນຈິງໜຶ່ງທີ່ມອງບໍ່ເຫັນ ຊຶ່ງຖືກບັງໄວ້ໂດຍຄວາມຈິງອັນສຳຄັນອີກປະການໜຶ່ງ.

ວິທີການອັນເປັນເທັດຂອງພວກເຢຊູອິດໄດ້ຖືກມຸ່ງໝາຍໄວ້ເພື່ອຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ມີຄວາມເຂົ້າໃຈອັນແຈ່ມແຈ້ງວ່າ ສັນຕະປາປາແຫ່ງຄຣິດຈັກໂຣມັນແມ່ນປໍລະປັກແຫ່ງຄຣິດຕາມຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄໍາພີ. ນັກປະຕິຮູບໂປຣແຕສຕັງທຸກຄົນລ້ວນໄດ້ມາຮັບຮູ້ ແລະຊີ້ລະບຸຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໃນອະດີດ ປະຫວັດອັນຖືກຕ້ອງຂອງບຸກຄົນເຊັ່ນ Ribera ແລະ Louis de Alcazar ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີຕໍ່ສາທາລະນະຜ່ານຖ້ອຍຄໍາ ແລະສິ່ງພິມ, ປະຫວັດຂອງບຸກຄົນເຊັ່ນ Ribera ແລະ Louis de Alcazar ກໍໄດ້ຖືກໃຊ້ເພື່ອຈຸດປະສົງໃນການສະແດງໃຫ້ເຫັນຄວາມພະຍາຍາມແຫ່ງຊາຕານເພື່ອຂັດຂວາງຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບ “ຄົນແຫ່ງບາບ.” ຄໍາພະຍານທີ່ຖືກຂຽນຂຶ້ນ ຫຼືຖືກກ່າວອອກມາ ເຊິ່ງເປີດໂປງຈຸດປະສົງແຫ່ງການນໍາເອົາວິທີການອັນເປັນຊາຕານເຫຼົ່ານີ້ເຂົ້າມານັ້ນ ຖືກຕ້ອງເທົ່າທີ່ມັນໄດ້ດໍາເນີນໄປ, ແຕ່ຊາຕານກໍາລັງພະຍາຍາມປົກປິດຫຼາຍກວ່າພຽງແຕ່ຫຼັກຖານຈາກພຣະຄໍາພີທີ່ຊີ້ລະບຸວ່າປໍລະປັກແຫ່ງຄຣິດແມ່ນສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ.

ມີຄວາມຈິງຕ່າງໆຢູ່ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ທີ່ໄດ້ຖືກປົກຄຸມໄວ້ດ້ວຍຄວາມສັບສົນທີ່ຖືກຜະລິດຂຶ້ນໂດຍລະບົບອັນເປັນເທັດເຫຼົ່ານີ້ໃນການຕີຄວາມພຣະຄຳພີ ຊຶ່ງຢູ່ນອກຂອບເຂດຂອງຫົວຂໍ້ເລື່ອງມະນຸດຜູ້ທີ່ເລກຂອງລາວແມ່ນ ຫົກ ຫົກ ຫົກ. ໜຶ່ງໃນຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນ ແນ່ນອນທີ່ສຸດ ຄືຄວາມຈິງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນເມື່ອຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດຖືກເຂົ້າໃຈໃນການພັດທະນາອັນຄົບຖ້ວນທີ່ສຸດຂອງມັນ. ມີຄວາມຈິງຕ່າງໆຢູ່ພາຍໃນຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດ ທີ່ເວົ້າໂດຍກົງເຖິງປະຫວັດສາດທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນວິກິດກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຊາຕານໄດ້ພະຍາຍາມທີ່ຈະຮັກສາໃຫ້ແສງສະຫວ່າງນີ້ຖືກຝັງກົບໄວ້, ແລະມັນໄດ້ປະດິດຄິດຄົ້ນວິທີການແບບຊາຕານເພື່ອປົກບັງອັນມະນີແຫ່ງຄວາມຈິງຫຼາຍປະການທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ, ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການລະບຸຕົວສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມວ່າເປັນປໍລະປັກ.

ກ່ອນທີ່ “ມະນຸດແຫ່ງບາບ” ຈະຖືກເປີດເຜີຍໃນປີ 538, ບຸກຄົນເຊັ່ນ Eusebius ແລະ Victorinus ໄດ້ໂຈມຕີພຣະທຳພຣະນິມິດ ໃນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະບັງບົດບາດການລຸກຂຶ້ນຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ. ຕໍ່ມາໃນປະຫວັດສາດ ພຣະຄຣິດໄດ້ສຳເລັດຕາມຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງແກ່ Thyatira ແລະໄດ້ນຳເອົາດາວປະຈຳຮຸ່ງແຫ່ງການປະຕິຮູບ (Wycliffe) ອອກມາ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນ ຊາຕານໄດ້ນຳເອົາບຸກຄົນສຳຄັນສອງຄົນໃນປະຫວັດສາດອອກມາ ເພື່ອເປັນຜູ້ນຳແລະສືບຕໍ່ພາລະກິດອັນເປັນຊາຕານຂອງມັນ. ສົງຄາມອັນຍືດເຢື້ອຍາວນານກ່ຽວກັບການພັດທະນາຂອງຄວາມຈິງ ຊຶ່ງໄປຮອດຈຸດສູງສຸດເມື່ອຄວາມລັບຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດຖືກແກະຜະນຶກ, (ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະສິ້ນສຸດລົງເພີຍເລັກນ້ອຍ) ລວມເອົາແສງສະຫວ່າງຈາກເຈັດຄຣິດຈັກ ຊຶ່ງ Miller ບໍ່ເຄີຍຮັບຮູ້ ແລະ Sister White ກໍບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ເຊັ່ນກັນ, ແຕ່ສາມາດສະແດງໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍວ່າ ທັງ Miller ແລະພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ສະໜັບສະໜູນແສງສະຫວ່າງໃໝ່ນີ້, ເພາະວ່າແສງສະຫວ່າງໃໝ່ບໍ່ເຄີຍຂັດແຍ້ງກັບແສງສະຫວ່າງເກົ່າ.

ການທົດສອບຫຼັກສຳລັບແສງສະຫວ່າງໃໝ່ ແມ່ນວ່າມັນຂັດແຍ້ງກັບຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້ແລ້ວຫຼືບໍ່ ແລະວ່າມັນຄ້ຳຈູນຄວາມຈິງພື້ນຖານຫຼືບໍ່.

ຊາຕານໄດ້ເລັງເປົ້າໂຈມຕີພຣະທຳພຣະນິມິດມາຕັ້ງແຕ່ເວລາທີ່ໂຢຮັນໄດ້ບັນທຶກຂ່າວສານທັງຫຼາຍທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນນັ້ນ. ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວວ່າ:

ພຣະພອນທີ່ຜູກພັນກັບການເຫັນແລະການໄດ້ຍິນ ແມ່ນພຣະພອນແຫ່ງການເຂົ້າໃຈຂ່າວສານໃນພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ເມື່ອໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ຢູ່ໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຜູ້ທີ່ເຫັນແລະໄດ້ຍິນຂ່າວສານນັ້ນ ທ່ານໄດ້ລົ້ມລົງເພື່ອນະມັດສະການທູດສະຫວັນກາບຣີເອນ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ແຈ້ງແກ່ໂຢຮັນໃນທັນທີວ່າຢ່າເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ.

ກາບຣີເອນ ແລະ ໂຢຮັນ ລ້ວນແຕ່ເປັນສິ່ງຊົງສ້າງ, ຜູ້ຊຶ່ງມີໜ້າທີ່ນະມັດສະການພຣະຜູ້ສ້າງເທົ່ານັ້ນ. ຜູ້ພະຍາກອນຫຼາຍທ່ານ ແລະ ຄົນຊອບທຳຫຼາຍຄົນ, ລວມທັງບັນດາທູດສະຫວັນ, ໄດ້ປາຖະໜາທີ່ຈະ “ເຫັນ” ແລະ “ໄດ້ຍິນ” ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ເມື່ອມັນຖືກປະກາດຊ້ຳອີກໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ.

ສິ່ງທີ່ບັນດາຜູ້ຊອບທຳ (ໂຢຮັນ) ແລະເພື່ອນຮ່ວມຮັບໃຊ້ຂອງພວກເຂົາ (ທູດສະຫວັນ) ປາຖະໜາຢາກເຫັນ ຄືການສຳເລັດຜົນຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການແອດເວັນຕິສ ເມື່ອແຜ່ນດິນໂລກຈະຖືກສ່ອງແຈ້ງດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າ. ການສຳແດງລິດເດດອັນເປັນຂັ້ນສຸດທ້າຍນັ້ນໃນຝົນປາຍ ເກີດຂຶ້ນໂດຍການເປີດຜະນຶກແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ.

ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ, ຄົນຊອບທຳ ແລະ ທູດສະຫວັນ ໄດ້ປາຖະໜາຢາກມີຊີວິດຢູ່ໃນເວລາທີ່ “ພຣະຄຸນ” ຫຼື ຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ ຖືກເທລົງໃນລະຫວ່າງການສຳເລັດອັນສຸດທ້າຍຂອງສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ. “ພຣະຄຸນ” ນັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນຣິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ, ຖືກນຳມາເຖິງມະນຸດເມື່ອການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດຖືກເປີດຜະນຶກ. ຊາຕານຮູ້ວ່າຊ່ອງທາງໃນການຖ່າຍທອດຣິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າໄປສູ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແມ່ນສຳເລັດໄດ້ໂດຍຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນພຣະນິມິດ, ແລະ ເພາະສະນັ້ນ ຄວາມພະຍາຍາມອັນສູງສຸດຂອງມັນ ຈຶ່ງເປັນການເຮັດໃຫ້ສັບສົນ, ກົດໄວ້ ແລະ ປົກປິດແສງສະຫວ່າງທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນພຣະນິມິດ. ແສງສະຫວ່າງນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການຊີ້ບອກຕົວຕົນຂອງຄົນແຫ່ງຄວາມບາບ ເທົ່ານັ້ນ, ເພາະຄວາມຈິງນັ້ນໄດ້ຖືກບັນທຶກພິສູດໄວ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນໂດຍບັນດານັກປະຕິຮູບໂປເຕສະຕັງທັງຫມົດ ຕັ້ງແຕ່ຫຼາຍສັດຕະວັດກ່ອນ.

ໃນຂະນະທີ່ອັດເວັນຕິສ໌ໄດ້ຍຶດຖືວິທີການແບບ “historicist” ພວກເຂົາໄດ້ຕະໜັກວ່າບັນດາຄຣິສຕະຈັກທັງໝົດໃນພຣະນິມິດບົດທີສອງ ແລະ ສາມ ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນຄຣິສຕະຈັກສຸດທ້າຍ. ເປັນທີ່ໜ້າເສຍດາຍວ່າ ໃນຕອນທ້າຍຂອງສັດຕະວັດທີສິບເກົ້າ ຊາຕານໄດ້ເລີ່ມປິດຕາຂອງອັດເວັນຕິສ໌ໃຫ້ມືດມົນຕໍ່ວິທີການອັນສັກສິດ, ຕໍ່ການປົກປ້ອງວິທີການນັ້ນ, ແລະ ຕໍ່ການປະຕິບັດວິທີການນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນສ່ວນສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງໃນຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງພວກເຂົາໃນຖານະ “ຜູ້ຮັກສາຝາກໄວ້ແຫ່ງຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຄຳພະຍາກອນ.” ແມ່ນແຕ່ໃນຂະນະທີ່ວິທີການນັ້ນກຳລັງຖືກລະທິ້ງໄປໃນອັດເວັນຕິສ໌ ກໍຍັງມີຜູ້ບາງຄົນທີ່ໄດ້ນຳໃຊ້ວິທີການອັນສັກສິດນັ້ນ. ພວກເຮົາໃຊ້ປຶ້ມ Story of the Seer of Patmos ເປັນພະຍານຢືນຢັນຄວາມຈິງວ່າ ການນຳບັນດາຄຣິສຕະຈັກທັງໝົດໄປປະຍຸກຕໍ່ປະຫວັດຂອງລາໂອດີເຊຍ ເປັນການປະຍຸກໃຊ້ຄຳພະຍາກອນທີ່ຊອບທຳ. ຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນຂໍ້ຄັດຕອນຈາກປຶ້ມນັ້ນທີ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນປະເດັນທີ່ຂ້ອຍກຳລັງກ່າວເຖິງ.

Haskell ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າ ປະສົບການຂອງສີ່ຄຣິສຕະຈັກທຳອິດນັ້ນຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ ຫຼືດັ່ງທີ່ລາວໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ, “ຈະມີສິ່ງທຽບຄຽງຂອງມັນໃນຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍ.”

Haskell ກໍາລັງກ່າວເຖິງການທີ່ William Miller ໄດ້ກໍານົດປີ 1843 ວ່າເປັນເວລາແຫ່ງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າສະພາບການໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທໍາອິດໄດ້ຖືກຊ້ໍາຄືນອີກໃນຍຸກຂອງພວກ Millerites. Haskell ຖືກຕ້ອງ, ແລະ Sister White ຢືນຢັນວ່າ Miller ເອງໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ John the Baptist.

ແມ່ນແຕ່ Haskel ຍັງໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນອີກວ່າ ໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດຂອງ Pergamos (ຄຣິສຕະຈັກທີສາມ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການປະນີປະນອມຂອງຄຣິສຕຽນສາສະໜາກັບການນັບຖືຮູບເຄົາລົບ) ນັ້ນ, ປະຫວັດສາດຂອງ Sardis, ຄຣິສຕະຈັກທີຫ້າ ກໍໄດ້ຖືກຊ້ຳຄືນອີກ.

ສາຣດິສແມ່ນຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງການປະຕິຮູບທີ່ໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນ ແລະໄດ້ປະທ້ວງຕໍ່ຄວາມຫຼອກລວງອັນເປັນຂອງຊາຕານຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ, ແຕ່ກ່ອນທີ່ວຽກງານຂອງພວກເຂົາຈະສໍາເລັດ ພວກເຂົາກໍໄດ້ເລີ່ມກັບຄືນໄປສູ່ໂຣມແລ້ວ. ພວກເຂົາຄິດເໝືອນດັ່ງຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງເປີກາໂມສວ່າລະບົບສັນຕະປາປາໄດ້ຕາຍແລ້ວ, ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງ ມັນຍັງຄົງມີຊີວິດຢູ່. ຮາສເກວລ໌ຍັງໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນອີກວ່າ ເທິງຄຣິສຕະຈັກເຫຼືອຢູ່ນັ້ນ ມີ “ແສງສະຫວ່າງອັນສັ່ງສົມຂອງທຸກຍຸກສະໄໝໃນອະດີດ” ສ່ອງສະຫວ່າງຢູ່.

ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ບໍ່​ໄດ້​ກ່າວ​ແນະ​ນຳ​ວ່າ Haskell ໄດ້​ຮັບ​ຮູ້​ວ່າ ປະຫວັດສາດ​ທີ່​ດຳເນີນ​ໄປ​ເປັນ​ລຳດັບ​ຕາມ​ທີ່​ຖືກ​ເປັນ​ຕົວແທນ​ໂດຍ​ຄຣິສຕະຈັກ​ເຈັດ​ແຫ່ງ ນັ້ນ ໄດ້​ສຳເລັດ​ການ​ບັງເກີດ​ຂຶ້ນ​ອີກ​ດ້ວຍ​ໃນ​ປະຫວັດສາດ​ຂອງ​ອິສຣາເອນ​ບູຮານ; ແຕ່​ເຂົາ​ກໍ​ຍຶດ​ຖື​ຄວາມ​ຈິງ​ນັ້ນ​ຢ່າງ​ແນ່ນອນ ເມື່ອ​ເຂົາ​ຂຽນ​ວ່າ “ລຳແສງ​ທີ່​ສະສົມ​ໄວ້​ຈາກ​ທຸກ​ຍຸກ​ທີ່​ຜ່ານ​ມາ” ໄດ້ “ສ່ອງ​ແສງ” ມາ​ເຖິງ “ຄຣິສຕະຈັກ​ສຸດທ້າຍ.” ອິສຣາເອນ​ບູຮານ​ຖືກ​ຮວມ​ຢູ່​ໃນ “ລຳແສງ​ຂອງ” “ຍຸກ​ທີ່​ຜ່ານ​ມາ.” ແລະ​ເຖິງ​ແມ່ນ​ວ່າ​ເຂົາ​ຍຶດ​ຖື​ຫຼັກການ​ທີ່​ຈຳເປັນ​ສຳລັບ​ການ​ຮັບ​ຮູ້​ສັນຍະລັກ​ຂອງ​ຄຣິສຕະຈັກ​ເຈັດ​ແຫ່ງ​ໃນ​ປະຫວັດສາດ​ຂອງ​ອິສຣາເອນ​ບູຮານ, ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ກໍ​ບໍ່​ແນ່ໃຈ​ວ່າ​ເຂົາ​ໄດ້​ຮັບ​ຮູ້​ຄວາມ​ຂະໜານ​ກັນ​ທີ່​ຖືກ​ເປັນ​ຕົວແທນ​ໃນ​ສັນຍະລັກ​ເຫຼົ່ານັ້ນ​ຢ່າງ​ເລິກ​ຊຶ້ງ​ພຽງ​ໃດ. ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ໝັ້ນໃຈ​ດ້ວຍ​ວ່າ ເຂົາ​ບໍ່​ໄດ້​ຮັບ​ຮູ້​ອີກ​ດ້ານ​ໜຶ່ງ​ທີ່​ສຳຄັນ​ຍິ່ງ​ກວ່າ​ໃນ​ບັນດາ​ປະຫວັດສາດ​ທີ່​ຖືກ​ເປັນ​ຕົວແທນ​ໂດຍ​ຄຣິສຕະຈັກ​ເຈັດ​ແຫ່ງ, ຄື​ດ້ານ​ທີ່​ພວກ​ເຮົາ​ກຳລັງ​ນຳ​ໄປ​ສູ່.

ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປຂອງພວກເຮົາ.