ໂຣມສະຖາປະນານິມິດ — ເລກສິບເຈັດ

ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນໃຫ້ຢູ່ໃນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ບັດນີ້ກໍາລັງຢູ່ໃນຂະບວນການຄັດແຍກຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງຕົນ ແລະ ຂະບວນການນັ້ນເປັນຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບ ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ເທິງການກໍ່ຮ່າງຂຶ້ນຂອງຮູບສັດຮ້າຍ. ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບນີ້ເລີ່ມຕົ້ນກັບຄົວເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າ ເພາະການພິພາກສາຍ່ອມເລີ່ມຕົ້ນກັບຄົວເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ສະເໝີ ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າກໍຖືກນໍາໃຫ້ປະເຊີນກັບຂະບວນການທົດສອບອັນດຽວກັນນັ້ນ. ບາງທີ ລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນທີ່ສໍາຄັນ ແລະ ໂດດເດ່ນທີ່ສຸດໃນການກໍ່ຮ່າງຂຶ້ນຂອງຮູບສັດຮ້າຍ ຄືການທີ່ມັນເກີດຂຶ້ນສອງຄັ້ງ: ຄັ້ງທໍາອິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແລ້ວຈຶ່ງໃນສ່ວນອື່ນຂອງໂລກ. ໃນທາງຄໍາພະຍາກອນ ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ຮູບສັດຮ້າຍໃນໂລກແມ່ນການສໍາແດງອອກຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງຮູບສັດຮ້າຍ ແລະ ດັ່ງນັ້ນ ການເປັນແບບຢ່າງໃດໆຂອງຮູບສັດຮ້າຍທີ່ມາກ່ອນຮູບສັດຮ້າຍໃນໂລກ ກໍເປັນພຽງເງົາທີ່ເປັນແບບບອກເຖິງແກ່ນແທ້ເທົ່ານັ້ນ.

ການພິພາກສາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນທີ່ເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ວັນທີນັ້ນໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງໄວ້ກ່ອນໂດຍວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ເມື່ອທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບໄດ້ລົງມາ ໂດຍມີໜັງສືນ້ອຍທີ່ເປີດຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອທູດສະຫວັນໃນບົດທີສິບໄດ້ລົງມາ ພຣະອົງໄດ້ປະກາດວ່າ ເວລານັ້ນການພິພາກສາຂອງພວກໂປຣແຕສແຕນກຳລັງດຳເນີນຢູ່. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າຈະພິພາກສາ ພຣະອົງຈະຕັກເຕືອນລ່ວງໜ້າກ່ອນ, ແລະການຢືນຢັນວິທີການຂອງ Miller ໃນການກຳນົດເວລາ ໄດ້ເພີ່ມນ້ຳໜັກໃຫ້ແກ່ການຄຳນວນຂອງເຂົາກ່ຽວກັບການພິພາກສາແຫ່ງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. ການທົດສອບຂອງພວກໂປຣແຕສແຕນໄດ້ເລີ່ມດຳເນີນຢູ່ແລ້ວນັບແຕ່ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແລະພາຍໃນປີ 1844 ພວກໂປຣແຕສແຕນໄດ້ກາຍເປັນບຸດສາວຂອງໂຣມ. ຊ່ວງເວລາຈາກ 1840 ຫາ 1844 ເປັນແບບຢ່າງຂອງຊ່ວງເວລາຈາກວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ໄປຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້.

ສອງຊ່ວງເວລານັ້ນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນເຊັ່ນກັນ ຕັ້ງແຕ່ການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະເຢຊູ ເມື່ອພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ສະເດັດລົງ ຈົນເຖິງໄມ້ກາງແຂນ. ສາມຊ່ວງເວລານັ້ນທັງໝົດໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວປີທີ່ໄດ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ແກ່ໂລກກ່ອນນ້ຳຖ້ວມ ອັນນຳໄປສູ່ນ້ຳຖ້ວມ. ຍ່ອມມີຂ່າວສານແຫ່ງການເຕືອນຢູ່ສະເໝີ ທີ່ບົ່ງຊີ້ເຖິງການພິພາກສາຂອງປະຫວັດສາດສະເພາະນັ້ນ. ມີປະຫວັດສາດອັນສັກສິດທີ່ກ່າວເຖິງຊ່ວງເວລາສະເພາະນີ້ເຊັ່ນກັນໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ໂນອາໄດ້ປະກາດເທດສະໜາເປັນເວລາໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວປີ, ແລ້ວການພິພາກສາແຫ່ງນ້ຳຖ້ວມກໍໄດ້ມາເຖິງ. ພຣະຄຣິດໄດ້ປະກາດເທດສະໜາເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ, ແລ້ວການພິພາກສາແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນກໍໄດ້ມາເຖິງ. ຂໍ້ຄວາມແຫ່ງການເຕືອນຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາໄດ້ຮັບການປະທານລິດເດດໃນຂະນະທີ່ພຣະຄຣິດຮັບບັບຕິສະມາ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູກໍຖືກນຳໄປສູ່ຖິ່ນທຸລະກັນດານເປັນເວລາສີ່ສິບວັນ. ສີ່ສິບວັນນັ້ນ, ແລະການທົດສອບສາມປະການຕໍ່ມາໃນຕອນທ້າຍຂອງສີ່ສິບວັນ, ສອນວ່າເມື່ອຂໍ້ຄວາມໄດ້ຮັບການປະທານລິດເດດແລ້ວ, ດັ່ງທີ່ຖືກຊີ້ບອກໂດຍການລົງມາຂອງສັນຍະລັກອັນບໍລິສຸດ, ເຊັ່ນພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ, ແລະການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນທັງສອງໃນພຣະນິມິດ ບົດ 10 ແລະ 18—ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບກໍກຳລັງດຳເນີນຢູ່. ເມື່ອສັນຍະລັກອັນມາຈາກພຣະເຈົ້າລົງມາ, ຂໍ້ຄວາມແຫ່ງການພິພາກສາທີ່ຖືກປະກາດແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ໃນເວລານັ້ນເປັນເປົ້າໝາຍແຫ່ງການພິພາກສາ ຍ່ອມໄດ້ຮັບການປະທານລິດເດດ, ແລະກຸ່ມສະເພາະທີ່ກຳລັງຖືກພິພາກສານັ້ນກໍເຂົ້າສູ່ໄລຍະເວລາອັນຈຳເພາະເຈາະຈົງ ຊຶ່ງຈະສິ້ນສຸດລົງກໍຕໍ່ເມື່ອເວລາແຫ່ງການກວດລອງຂອງພວກເຂົາປິດລົງ.

ເສັ້ນທາງຂອງພຣະເຢຊູຊີ້ໃຫ້ເຫັນການເປັນພະຍານສອງຊ່ວງເວລາ. ຊ່ວງທຳອິດແມ່ນການເປັນພະຍານດ້ວຍພຣະອົງເອງເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ, ແລ້ວຕໍ່ມາແມ່ນການເປັນພະຍານຂອງພຣະອົງໃນທ່າມກາງການປະທັບຢູ່ຂອງສາວົກຂອງພຣະອົງອີກໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ ຈົນເຖິງເວລາທີ່ສະເຕຟາໂນຖືກຂວ້າງຫີນຈົນຕາຍ.

ແນວສາຍຂອງໂນອາ, ພຣະຄຣິດ, ພວກມິນເລີຣາຍ ແລະ ໜຶ່ງແສນສີ່ຫມື່ນສີ່ພັນ ລ້ວນແຕ່ເປັນພະຍານເຖິງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ທີ່ກຸ່ມຜູ້ຟັງເປົ້າໝາຍສະເພາະຖືກທົດສອບໂດຍຂ່າວສານແຫ່ງການເຕືອນ. ການປະທານລິດອໍານາດແກ່ຂ່າວສານນັ້ນບົ່ງຊີ້ເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບ ຊຶ່ງຕໍ່ມາສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການປິດໂອກາດແຫ່ງການທົດລອງຂອງກຸ່ມຜູ້ຟັງເປົ້າໝາຍນັ້ນ. ໃນແນວສາຍຄໍາພະຍາກອນຂອງພຣະເຢຊູ ມີການລະບຸໄລຍະເວລາແຫ່ງການເປັນພະຍານສອງໄລຍະ. ການເປັນພະຍານສອງໄລຍະນັ້ນເປັນແບບຢ່າງຂອງຂ່າວສານເຕືອນສອງປະການ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍທູດສະຫວັນຜູ້ໜຶ່ງທີ່ລົງມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ອັນເປັນການເຮັດໃຫ້ພຣະນິມິດ 18:1–3 ສໍາເລັດສົມບູນ, ແລະ ຕໍ່ຈາກນັ້ນກໍມີສຽງທີສອງຕາມມາ ຄືຂໍ້ທີສີ່ ແລະ ຕໍ່ໆໄປຂອງບົດທີສິບແປດ.

ໄລຍະທຳອິດແມ່ນການພິພາກສາທີ່ເລີ່ມຕົ້ນກັບຄອບຄົວຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຕໍ່ມາ ເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ມາເຖິງ, ໄລຍະທີສອງຂອງການພິພາກສາກໍເລີ່ມຂຶ້ນພ້ອມກັບຄຳເຕືອນໃຫ້ອອກຈາກບາບີໂລນ. ເສັ້ນເວລາຂອງພຣະຄຣິດຕັ້ງແຕ່ການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງຈົນເຖິງໄມ້ກາງແຂນ ເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາຈາກວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ, ແລະໄລຍະຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດຈົນເຖິງຈຸດທີ່ທຸກປະເທດຖືກບັງຄັບໃຫ້ຍອມຮັບວັນອາທິດເປັນວັນນະມັດສະການສາກົນ ແມ່ນໄລຍະທີ່ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອຊາດສຸດທ້າຍຍອມຈຳນົນ.

ໄລຍະເວລານີ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະສິ້ນສຸດລົງເມື່ອຊາດສຸດທ້າຍກົ້ມນົບຕໍ່ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ. ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະທີສອງເປັນເຄື່ອງໝາຍວ່າໄລຍະທຳອິດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ, ແລະທັງສອງໄລຍະຕ່າງກໍມີກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ໄດ້ຖືກຕົວຢ່າງໄວ້ກ່ອນແລ້ວໃນຄຳພະຍານຂອງໂຣມ. ກົດໝາຍວັນອາທິດສະບັບທຳອິດໃນປີ 321 ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໂດຍອາໄສອຳນາດຂອງໂຣມນອກຮີດ. ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ໄດ້ຖືກນຳມາໂດຍອາສັຍອຳນາດຂອງສາສນາຈັກສັນຕະປາປາ ຖືກແທນດ້ວຍປີ 538. ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາຄື 321, ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຖືກບັງຄັບໃຊ້ເໜືອຊາດສຸດທ້າຍຄື 538. ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານແຫ່ງຄຳເຕືອນ ຊຶ່ງຕໍ່ມາຖືກປະກາດໂດຍທຸງສັນຍາລັກທີ່ປະກອບຂຶ້ນຈາກພວກຜູ້ຖືກຂັບໄລ່ຂອງອິສຣາເອນ.

ໝາຍຫຼັກແຫ່ງນັ້ນແມ່ນປີ 321, ແລະມັນໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບຂອງທຸກປະຊາຊາດໃນເລື່ອງຄໍາຖາມວັນອາທິດ. ຊ່ວງເວລານັ້ນສິ້ນສຸດລົງເມື່ອປະຊາຊາດສຸດທ້າຍກົ້ມຄໍານັບຕໍ່ໂຣມ, ແລະເຫດການນັ້ນໄດ້ຖືກພິມແບບໄວ້ໂດຍໝາຍຫຼັກແຫ່ງປີ 538. ຊ່ວງເວລາຈາກ 321 ຈົນເຖິງ 538 ໄດ້ຖືກພິມແບບໄວ້ໂດຍຊ່ວງເວລາຈາກໄມ້ກາງແຂນຈົນເຖິງການເອົາຫີນຂວ້າງສະເຕຟາໂນ. ໃນຂະນະທີ່ສະເຕຟາໂນກໍາລັງຖືກເອົາຫີນຂວ້າງນັ້ນ ທ່ານໄດ້ເຫັນພຣະຄຣິດຊົງຢືນຢູ່ໃນພຣະວິຫານສະຫວັນ, ອັນເປັນພາບພິມແບບຂອງເວລາເມື່ອມີຄາເອນຢືນຂຶ້ນໃນຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາສໍາລັບມະນຸດ.

ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການມາເຖິງຂອງຄຳເຕືອນໃນສາມຂໍ້ທຳອິດຂອງບົດທີສິບແປດ, ແລະເຫດການນັ້ນໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໂດຍຄຳພະຍາກອນທີ່ສາດສະດານີ Ellen White ໄດ້ກ່າວໄວ້, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ ເມື່ອອາຄານໃຫຍ່ໆຂອງນະຄອນ New York ຖືກໂຄ່ນລົງໂດຍການສຳຜັດຈາກພຣະເຈົ້າ, ສາມຂໍ້ນັ້ນເອງຈະສຳເລັດຜົນ. ມັນຍັງໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໂດຍ Patriot Act ອີກດ້ວຍ, ຊຶ່ງເປັນໝາຍສຳຄັນສຳລັບຜູ້ທີ່ເຕັມໃຈຈະເຫັນ; ນັ້ນຄື ຫຼັກການແຫ່ງກົດໝາຍອັງກິດທີ່ຖືວ່າບຸກຄົນເປັນຜູ້ບໍລິສຸດຈົນກວ່າຈະພິສູດໄດ້ວ່າມີຄວາມຜິດ ໄດ້ຖືກປັດຖິ້ມໄປເພື່ອຮັບເອົາກົດໝາຍໂຣມັນ ຊຶ່ງຖືວ່າບຸກຄົນມີຄວາມຜິດ ຈົນກວ່າຈະພິສູດໄດ້ວ່າບໍລິສຸດ.

ກົດໝາຍ Patriot Act ໄດ້ໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການພິພາກສາສຳລັບອາດວັນຕິດວັນທີເຈັດແຫ່ງລາໂອດີເກຍ. ໄລຍະເວລານັ້ນສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ. ອາດວັນຕິດວັນທີເຈັດແຫ່ງລາໂອດີເກຍເຫຼົ່ານັ້ນຜູ້ທີ່ຜ່ານພົ້ນໄລຍະແຫ່ງການຮ່ອນຮອຍນັ້ນໄດ້ຢ່າງສຳເລັດ ຈາກນັ້ນຈະປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງຄຳເຕືອນໃນຂໍ້ທີ 4 ຂອງບົດທີ 18, ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງພ້ອມກັບຊາດສຸດທ້າຍທີ່ກົ້ມຄຳນັບຕໍ່ໂຣມ. ໄລຍະເວລານັ້ນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍກົດໝາຍວັນອາທິດສຸດທ້າຍ.

ຖ້າພວກເຮົາເຂົ້າໃຈຜິດກ່ຽວກັບຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ມີຮູບຂອງສັດຮ້າຍສອງຮູບ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກລະບຸຢືນຢັນໂດຍພະຍານຫຼາຍກວ່າສອງປາກ, ແລ້ວພວກເຮົາຈະເຂົ້າໃຈຜິດກ່ຽວກັບພາລະກິດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂໍ້ພຣະຄຳພີສາມຂໍ້ທໍາອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 18 ທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 2001, ແລະພາລະກິດທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນໃນຂໍ້ທີ 4 ຂອງບົດທີ 18.

ເມື່ອພວກເຮົານຳໃຊ້ການລະບຸໂດຍກົງຂອງຊິສເຕີ ໄວທ໌ ກ່ຽວກັບການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດໃນປີ 1888, ແລະການທີ່ນາງໄດ້ວາງທູດສະຫວັນອົງດຽວກັນນັ້ນໄວ້ໃນການກ່າວເຖິງອະນາຄົດ, ພວກເຮົາພົບວ່າ ປີ 1888 ເປັນແບບຢ່າງຂອງປີ 2001. ທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດ, ຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງໄສວ່າງວາບດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງ, ໄດ້ລົງມາໃນການປະຊຸມທີ່ມິນນີແອໂພລິສໃນປີ 1888, ແລະໄດ້ກະທຳດັ່ງນັ້ນອີກເທື່ອເມື່ອອາຄານໃຫຍ່ໆຂອງນະຄອນນິວຢອກພັງທະລາຍລົງ.

ໄລຍະເວລາຈາກການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດຈົນເຖິງໄມ້ກາງແຂນ, ແລະ ໄລຍະເວລາຈາກວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະ ໄລຍະເວລາ 120 ປີຂອງໂນອາ ລ້ວນເປັນພະຍານສາມປະການຕໍ່ໄລຍະເວລາແຫ່ງການພິພາກສາ. ປີ 1888 ເປັນພະຍານເຖິງການສະແດງອອກແຫ່ງການກະບົດທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນການປະຊຸມທີ່ Minneapolis, ແລະ ໂນອາຊີ້ໃຫ້ເຫັນການຖອນພຣະວິນຍານບໍລິສຸດອອກຈາກບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຂ່າວສານ. ການກະບົດຂອງຊາວກ່ອນນ້ຳຖ້ວມ ພ້ອມທັງການກະບົດຂອງຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກໃນປີ 1888 ຕ່າງກໍສອດຄ່ອງກັບປະຫວັດຂອງໂຄຣາ, ດາທານ ແລະ ອາບີຣາມ ໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊ, ຊຶ່ງທູດສະຫວັນໄດ້ບອກແກ່ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ວ່າ ກຳລັງຖືກເຮັດຊ້ຳອີກຢູ່ທີ່ Minneapolis.

ນັບແຕ່ກົດໝາຍ Patriot Act ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ ເປັນໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບສຳລັບລາໂອດີເຊຍນ ເຊັບເວັນທ໌-ເດ ແອັດເວນຕິດ. ການກະບົດຕໍ່ຂ່າວສານແຫ່ງຄຳເຕືອນ ຊຶ່ງປະກາດການພິພາກສາຂອງພວກເຂົາ ບົ່ງຊີ້ເຖິງການຖອນອອກໄປຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ແລະເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງເປັນການເທລົງມາແຫ່ງຄວາມຫລອກລວງອັນແຮງກ້າເທິງພວກຍິງພົມມະຈັນໂງ່ຈ້າຊົ່ວຮ້າຍໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ. ຈຸດສຸມຂອງການກະບົດນັ້ນ ແມ່ນຜູ້ສື່ຂ່າວສານຜູ້ຖືກເລືອກ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Noah, Moses, Elders Jones ແລະ Waggoner, ແລະແນ່ນອນ Sister White. ການກະບົດຕໍ່ຂ່າວສານແຫ່ງຄຳເຕືອນ ແລະຕໍ່ຜູ້ສື່ຂ່າວສານໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ມີພື້ນຖານຢູ່ເທິງ “ນ້ຳມັນ” ໃນປະຫວັດສາດຂອງຄຳອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນ.

ບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງການເຕືອນນັ້ນ ກໍກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ເພາະພວກເຂົາມີ “ນ້ຳມັນ,” ຊຶ່ງກໍຄືຂ່າວສານແຫ່ງການເຕືອນນັ້ນເອງ. ສະນັ້ນ ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄົນສອງຈຳພວກນີ້ ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນຈາກການນຳໃຊ້ກົດເກນແຫ່ງການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຊຶ່ງຖືກຮັບເອົາໂດຍບັນດາຜູ້ຢູ່ໃນຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ ອັນໄດ້ຖືກສະແດງເປັນກົດແຫ່ງການຕີຄວາມຂອງ Miller, ແລະອີກທັງກົດເກນແຫ່ງການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກຮັບເອົາໂດຍຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ດັ່ງນັ້ນ ການທົດສອບທີ່ຖືກນໍາສະເໜີວ່າເປັນ “ການກໍ່ຕົວຂອງຮູບຂອງສັດຮ້າຍ” ຈຶ່ງຈໍາເປັນຕ້ອງເປັນການທົດສອບທີ່ກ່ຽວພັນກັບວິທີທີ່ຮູບຂອງສັດຮ້າຍນັ້ນຖືກກໍ່ຂຶ້ນໃນພຣະວະຈະນະພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ.

ນັບແຕ່ກົດໝາຍ Patriot Act ໃນປີ 2001, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງໂດຍຮ່າງກົດໝາຍ Blair Bill ໃນປີ 1888, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງໂດຍຄຳປະກາດເອກະລາດ ໃນປີ 1776, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງໂດຍພິທີບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ທັງໝົດນີ້ລ້ວນສະໜັບສະໜູນຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ຂະບວນການທົດສອບໃນການພິພາກສາເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຂ່າວສານແຫ່ງຄຳເຕືອນທີ່ໄດ້ຮັບການປະທານອຳນາດ ແລະຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຮັບເອົາຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນ ແລ້ວຈຶ່ງກິນເຂົ້າໄປ.

ການສອນແບບພະຍາກອນທີ່ລະບຸສະຫະລັດອາເມຣິກາວ່າເປັນ “ພວກປຸ້ນຂອງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ” ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມສັບສົນໃນຫຼາຍປະເດັນຕາມຕັກກະຂອງເຂົາ, ແລະປະເດັນເຫຼົ່ານັ້ນກໍມັກເປັນຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ກົງທີ່ສຸດ ສຳລັບການສ້າງຕັ້ງອົງປະກອບຕ່າງໆ ຂອງການກໍ່ຮູບຂຶ້ນຂອງຮູບສັດຮ້າຍ. ວິທີໜຶ່ງໃນການສະແດງໃຫ້ເຫັນຄວາມຈິງວ່າການທົດສອບນີ້ມີລັກສະນະເປັນພະຍາກອນ ແມ່ນການນຳໃຊ້ກົດພື້ນຖານຂອງຄຳພະຍາກອນ ເພື່ອສະແດງຄວາມຈິງປະການໜຶ່ງ ຊຶ່ງຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອທ່ານຍອມຮັບໂຣມວ່າເປັນສັນຍະລັກທີ່ “ພວກປຸ້ນຂອງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ” ເປັນຕົວແທນ.

ອຸປະມານີ້ຖືກນໍາມາຈາກຫ້າເສັ້ນປະຫວັດສາດພາຍໃນຂະບວນການ Adventism, ໃນທີ່ນັ້ນໄດ້ເກີດການໂຕ້ແຍ້ງກ່ຽວກັບໂຣມໃນຖານະເປັນສັນຍະລັກ. ບັດນີ້ພວກເຮົາຢູ່ໃນປະຫວັດການໂຕ້ແຍ້ງສຸດທ້າຍ, ຫຼືເປັນລໍາດັບທີຫົກໃນບັນດາປະຫວັດເຫຼົ່ານີ້, ແລະການໂຕ້ແຍ້ງໃນຂະນະນີ້ກໍເຫມືອນກັນທຸກປະການກັບການໂຕ້ແຍ້ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນແຜນພາບ 1843.

ເປັນການງ່າຍທີ່ຈະເຫັນຄວາມຈິງນີ້ ຖ້າທ່ານນຳໃຊ້ກົດເກນຄຳພະຍາກອນຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ກົດເກນຄຳພະຍາກອນປະການໜຶ່ງທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງນຳໃຊ້ຄື ສັນຍາລັກຕ່າງໆມີຄວາມໝາຍຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຢ່າງ, ແລະຄວາມໝາຍທີ່ມັນໃຊ້ຢູ່ໃນຂໍ້ຄວາມໃດໜຶ່ງນັ້ນ ຈະຕ້ອງຖືກກຳນົດໂດຍຂໍ້ຄວາມນັ້ນເອງ. ກະສັດຊີເຣຍ ອັນຕິໂອຄັດ III ມາກນັສ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ສົງຄາມໃນຂໍ້ທີສິບຂອງບົດທີສິບເອັດແຫ່ງພຣະທຳດານີເອນສຳເລັດຄົບຖ້ວນ, ແລະທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ຍຸດທະການທີ່ຣາເຟຍໃນຂໍ້ທີສິບເອັດແລະສິບສອງສຳເລັດຄົບຖ້ວນ, ແລະທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ຍຸດທະການທີ່ພານຽມໃນຂໍ້ທີສິບຫ້າສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ຂໍ້ຂັດແຍ້ງຂອງພວກມິນເລີຣາຍທ໌ ທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນແຜນພາບປີ 1843 ຄື ທັດສະນະໂປຣແຕສແຕນອັນຜິດ ໄດ້ລະບຸວ່າ “ພວກໂຈນປຸ້ນ” ແມ່ນ ອັນຕິໂອຄັດ ເອພິຟາເນສ, ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຍັງຄົງຍຶດຖືຄວາມຈິງທີ່ວ່າ “ພວກໂຈນປຸ້ນ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງໂຣມ.

ຂໍ້ທີສິບເຖິງຂໍ້ທີສິບຫ້າ ໄດ້ສຳເລັດເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນປະຫວັດສາດຂອງ Antiochus III Magnus, ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະ ການຊ້ຳຮອຍທາງປະຫວັດສາດຕໍ່ມາຂອງຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງເປັນພະຍານສອງປາກຕໍ່ການສຳເລັດຂອງຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ເພາະບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງໄດ້ກ່າວເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍໂດຍກົງຫຼາຍກວ່າຍຸກທີ່ພວກເຂົາດຳລົງຊີວິດຢູ່.

ຄຽງຄູ່ກັບຫຼັກເກນທີ່ໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້ນັ້ນ ກ່ຽວກັບວ່າພະຍານຄຳພະຍາກອນຂອງຜູ້ພະຍາກອນຄວນຖືກນຳໄປປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ບ່ອນໃດ, ພວກເຮົາຍັງມີຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ຜູ້ທີ່ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໂດຍກົງວ່າ “ປະຫວັດສາດຫຼາຍສ່ວນທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນແລ້ວໃນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນນີ້ [ດານີເອນ ບົດທີ 11] ຈະຖືກທຳຊ້ຳອີກ.” ອັນຕິໂອຄັສ III ມາກນຸສ ເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະລັດ ໃນຖານະກອງທັບຕົວແທນຂອງໂຣມສັນຕະປາປາ. ພວກໂປຣແຕສຕັງໄດ້ໂຕ້ຖຽງວ່າ ພວກປຸ້ນສະດົມນັ້ນໄດ້ເປັນຕົວແບບຂອງອັນຕິໂອຄັສອີກຜູ້ໜຶ່ງ, ໃນຂະນະທີ່ພວກມິນເລີໄທຕ໌ຮູ້ວ່າມັນແມ່ນໂຣມ. ໃນປັດຈຸບັນ ຝ່າຍໜຶ່ງລະບຸວ່າສະຫະລັດເປັນພວກປຸ້ນສະດົມ, ແລະອີກຝ່າຍໜຶ່ງຍຶດຖືຄວາມຈິງພື້ນຖານ.

ຖ້າກົດເກນທີ່ກໍານົດວ່າ ສັນຍະລັກມີຄວາມໝາຍຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຢ່າງ, ແລະຄວາມໝາຍນັ້ນຕ້ອງອີງຕາມບໍລິບົດທີ່ມັນຖືກນໍາໃຊ້, ດັ່ງນັ້ນ ການລະບຸວ່າສະຫະລັດແມ່ນພວກປຸ້ນສະດົມ ກໍຂະໜານຄູ່ກັນກັບການລະບຸຂອງພວກໂປຣເຕສຕັງວ່າ Antiochus ແມ່ນພວກປຸ້ນສະດົມ, ແຕ່ບັດນີ້ Antiochus ເປັນສັນຍະລັກຂອງສະຫະລັດໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ບໍລິບົດຂອງຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ກໍາລັງກ່າວໂດຍກົງເຖິງຄໍາຖາມວ່າ ອໍານາດໃດຍົກຕົນຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ; ດັ່ງນັ້ນ ການເນັ້ນໜັກໃສ່ຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ຈຶ່ງເປັນສິ່ງຊອບທໍາ. ມັນເປັນສິ່ງຊອບທໍາໂດຍອາໄສພະຍານຫຼາຍປະການ, ເພາະບັນດາແນວສາຍທາງປະຫວັດສາດອື່ນໆຂອງຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງກ່ຽວກັບໂຣມໃນຖານະເປັນສັນຍະລັກ ລ້ວນຊີ້ບອກຂໍ້ເທັດຈິງອັນດຽວກັນນີ້. ຂໍ້ເທັດຈິງນັ້ນຄື ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ຝ່າຍທີ່ຜິດໃນບັນຫານີ້ ຍ່ອມລະບຸສະຫະລັດໄວ້ໃນບ່ອນຂອງໂຣມຢ່າງບໍ່ຜິດແນ່. ແຕ່ຖ້າທ່ານບໍ່ເຕັມໃຈຍອມຮັບວ່າສັນຍະລັກສາມາດມີຄວາມໝາຍຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງປະການ, ຫຼືຖ້າທ່ານເຊື່ອວ່າມັນເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ແຕ່ຍັງບໍ່ຊໍານານພຽງພໍທີ່ຈະມີຄວາມເຊື່ອຖືຢ່າງເຕັມປ່ຽມໃນຫຼັກເກນນັ້ນ, ແລ້ວກໍຈະເປັນເກືອບບໍ່ອາດເປັນໄປໄດ້ເລີຍສໍາລັບທ່ານ ທີ່ຈະຕິດຕາມຕາມເຫດຜົນທີ່ກໍາລັງຈະຖືກນໍາມາໃຊ້ໃນຂະນະນີ້.

ອຳນາດທຸກຢ່າງທີ່ມີເຂົາສອງອັນເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະລັດໃນວັນທ້າຍ. ຝຣັ່ງແມ່ນອຳນາດສອງປະການທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໂຊໂດມ ແລະ ເອຢິບ. ອິສລາມກໍເປັນແບບຢ່າງຂອງສະຫະລັດເຊັ່ນດຽວກັນ, ເພາະສະຫະລັດແມ່ນຜູ້ພະຍາກອນປອມໃນຄວາມສຳພັນກັບອຳນາດສັນຕະປາປາຜູ້ຊຶ່ງເປັນເຢເຊເບນ. ສະຫະລັດແມ່ນຊາໂລເມ ທີ່ຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງເຮໂຣເດຍ. ບາລາອາມກໍເປັນສັນຍາລັກຂອງຜູ້ພະຍາກອນປອມເຊັ່ນກັນ, ແມ່ນແຕ່ເລື່ອງຂອງລາວມີຄວາມຊັບຊ້ອນຫຼາຍກວ່າການເປັນພຽງຜູ້ພະຍາກອນປອມເທົ່ານັ້ນ.

ຄຳພະຍາກອນຂອງບາລາອາມ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ຫຼັງຈາກທ່ານໄດ້ອວຍພອນອິດສະຣາເອນສາມຄັ້ງ ມີຄວາມເກື່ອງພັນກັບອິດສະລາມໃນຫຼາຍລັກສະນະ. ລາເປັນສັນຍາລັກຂອງອິດສະລາມ, ແລະທ່ານບໍ່ອາດແຍກລາທີ່ເວົ້າໄດ້ອອກຈາກເລື່ອງຂອງບາລາອາມໄດ້. ພວກນັກປັນຍາຈາກທິດຕາເວັນອອກ ຜູ້ທີ່ມານະມັດສະການພຣະເຢຊູໃນຍາມຍັງຊົງເປັນພຣະກຸມານ ໄດ້ຮັບການນຳພາໂດຍຄຳພະຍາກອນຂອງບາລາອາມ. ອິດສະລາມໃນບັນດາຄວາມວິບັດສາມປະການໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 9 ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ພະຍາກອນເທັດ ມູຮຳມັດ.

ຖ້າທ່ານເຂົ້າໃຈວ່າສັນຍະລັກມີຄວາມໝາຍຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງປະການ ແລ້ວທ່ານຍ່ອມຈະເຂົ້າໃຈເຊັ່ນກັນຢ່າງບໍ່ຕ້ອງສົງໄສວ່າ ຄວາມຈິງຫຼາຍປະການນັ້ນສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ ຈົນຖືກນຳສະເໜີໂດຍສັນຍະລັກຫຼາກຫຼາຍຊະນິດ. ສັນຍະລັກທີ່ສ້າງຕັ້ງນິມິດນັ້ນເປັນສັນຍະລັກຂອງໂຣມ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຫັນໄດ້ຢ່າງແຈ້ງຊັດວ່າ ໂຣມຈະເປັນຫົວຂໍ້ສຳຄັນຕະຫຼອດຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ສັນຍະລັກອັນເປັນແບບຄລາສສິກ ແລະໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາຢ່າງໝັ້ນຄົງແລ້ວຂອງໂຣມ ຄື ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນ Daniel ບົດທີ 11. ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຜູ້ມາຮອດຈຸດຈົບຂອງຕົນໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍ ຄື ອຳນາດສັນຕະປາປາ, ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນ, ສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ, ມະນຸດແຫ່ງບາບ.

ໃນການໂຕ້ຖຽງຂອງ Uriah Smith, ໄດ້ມີການອ້າງວ່າ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກແມ່ນປະເທດຝຣັ່ງ, ແລະ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບແມ່ນຕວກກີ. ທັງປະເທດຝຣັ່ງ ແລະ ຕວກກີ ລ້ວນແຕ່ເປັນສັນຍະລັກຂອງສະຫະລັດໃນບໍລິບົດທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແຕ່ກໍຄືກັນກັບພວກໂປຣແຕສຕັງ, ແລະ ດັ່ງທີ່ເປັນຢູ່ໃນປັດຈຸບັນ, ໃນການໂຕ້ຖຽງຂອງ Smith ນັ້ນ ລາວໄດ້ປະຕິເສດຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອເປັນສັນຍະລັກຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່, ແລະໄດ້ອ້າງວ່າ ສັນຍະລັກຂອງໂຣມນັ້ນຖືກສະແດງໂດຍສັນຍະລັກຂອງສະຫະລັດໃນຊາດຝຣັ່ງ, ແລະ ອີກຄັ້ງໜຶ່ງວ່າ ສັນຍະລັກຂອງໂຣມເປັນສັນຍະລັກຂອງສະຫະລັດດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໃນຊາດຕວກກີ.

ໃນບໍລິບົດຂະນະນີ້ມີສາມເສັ້ນຢູ່ດ້ວຍກັນ: ປະຫວັດຂອງມິນເລີໄຣດ, ປະຫວັດຂອງ Uriah Smith, ແລະ ເວລານີ້ແລະທີ່ນີ້. ໃນແຕ່ລະຕົວຢ່າງເຫຼົ່ານັ້ນ ມີຂໍ້ຂັດແຍ້ງກ່ຽວກັບສັນຍາລັກອັນໜຶ່ງຂອງໂຣມ, ຊຶ່ງຖືກນຳໄປໃຊ້ຜິດໂດຍການເຂົ້າໃຈຜິດວ່າໂຣມເປັນສັນຍາລັກຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ.

ແນວເສັ້ນແຫ່ງຂໍ້ຂັດແຍ້ງເລື່ອງ “ສິ່ງປະຈໍາວັນ” ໃນພຣະຄໍາພີດານີເອນ ທຳລົງການເນັ້ນຢ່າງດຽວກັນນີ້ໄວ້ ຄືການໂຕ້ແຍ້ງຕໍ່ຕ້ານຄວາມຈິງກ່ຽວກັບສັນຍະລັກອັນໜຶ່ງຂອງໂຣມ, ແມ່ນແຕ່ໃນປະຫວັດສາດນີ້ຍັງມີຄວາມແຕກຕ່າງອັນສຳຄັນບາງປະການ.

ຕາມຕັກກະຂອງແບບແຜນຄຳພະຍາກອນຂອງ Uriah Smith, ຜູ້ຕິດຕາມຂອງລາວໄດ້ນຳໄພພິບັດທີຫົກໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບຫົກໄປໃຊ້ຢ່າງຜິດພາດ. ບັນຫາຫຼັກປະການໜຶ່ງໃນການນຳບົດທີສິບຫົກໄປໃຊ້ຂອງ Smith, ນອກຈາກຄວາມພະຍາຍາມຂອງລາວທີ່ຈະນຳທຸກສິ່ງໄປໃຊ້ແບບຕົວອັກສອນ ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ທຸກສິ່ງຄວນຖືກນຳໄປໃຊ້ໃນທາງຝ່າຍວິນຍານ, ກໍຄືຄວາມບໍ່ສາມາດຂອງລາວໃນການເຫັນໂຄງສ້າງຈຳເພາະຂອງສະຫະພັນສາມປະການຄື ມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ. ໂດຍການແທນຄວາມໝາຍອັນແທ້ຈິງຂອງສັນຍະລັກເຫຼົ່ານັ້ນດ້ວຍຄວາມໝາຍຕາມການຕີຄວາມສ່ວນຕົວ, ຕັກກະຂອງ Smith ຈຶ່ງປິດກັ້ນຄວາມສາມາດໃນການຮັບຮູ້ວ່າສະຫະພັນສາມປະການນັ້ນເກີດຂຶ້ນແນວໃດ, ແລະ ວິທີທີ່ມັນເກີດຂຶ້ນນັ້ນແມ່ນ “ບົດທົດສອບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍທີ່ຄວາມລອດນິລັນດອນຂອງພວກເຂົາຈະຖືກກຳນົດດ້ວຍສິ່ງນັ້ນ.”

ການນໍາໃຊ້ສັນຍາລັກຂອງໂຣມຢ່າງຜິດພາດ ເປັນຄວາມພະຍາຍາມຂອງຊາຕານເພື່ອຂັດຂວາງມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ບໍ່ພຽງແຕ່ບໍ່ໃຫ້ເຫັນໂຣມສະໄໝໃໝ່ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງບໍ່ໃຫ້ເຫັນອີກດ້ວຍວ່າ ໂຣມສະໄໝໃໝ່ນັ້ນຖືກກໍ່ຮ່າງຂຶ້ນຢ່າງໃດ. ຄວາມຈໍາເປັນໃນການຮັບຮູ້ລັກສະນະແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການຮ່ວມຕົວເຂົ້າດ້ວຍກັນຂອງສະຫະປະຊາຊາດ, ອໍານາດສັນຕະປາປາ ແລະ ສະຫະລັດອາເມລິກາ ມີຜົນສະທ້ອນອັນເປັນນິລັນດອນ.

ໃນພຣະທຳດານີເອນ ມີບົດທົດສອບພິເສດຢ່າງໜຶ່ງທີ່ເນັ້ນໜັກເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງການຈຳແນກຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງອຳນາດທັງສາມນີ້, ແລະໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ກໍມີບົດທົດສອບພິເສດອີກຢ່າງໜຶ່ງທີ່ເນັ້ນຈຸດດຽວກັນນີ້. “ການຖວາຍຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ວິນລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າໝາຍເຖິງໂຣມນອກຮີດ ເມື່ອລາວໄດ້ສຶກສາ 2 ເທຊະໂລນີກ. ມິນເລີໄດ້ເຂົ້າໃຈຈາກຄຳບັນຍາຍເຖິງຄວາມສຳພັນໃນຄຳພະຍາກອນລະຫວ່າງໂຣມນອກຮີດ ແລະໂຣມສັນຕະປາປາໃນ 2 ເທຊະໂລນີກ ວ່າຄຳວ່າ “ການຖວາຍຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ” ເປັນສັນຍະລັກຂອງໂຣມນອກຮີດ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງທີ່ໜ້າກຽດຊັງທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມານັ້ນ ຈຶ່ງຈະໝາຍເຖິງໂຣມສັນຕະປາປາ.

ແຕ່ຈຸດທີ່ພວກເຮົາກຳລັງເນັ້ນຢ້ຳຢູ່ນັ້ນກໍຄືວ່າ ໃນພຣະທຳ ເທສະໂລນິກາ ສະບັບທີສອງ ຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງໂຣມນອກຮີດກັບໂຣມສັນຕະປາປາໄດ້ຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນບໍລິບົດທີ່ສອນວ່າ ເມື່ອໃດ ຫຼື ຖ້າຫາກທ່ານບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມສຳພັນຂອງອຳນາດທັງສອງນັ້ນ ທ່ານຈະໄດ້ຮັບຄວາມຫຼົງຜິດຢ່າງແຮງກ້າ ແລະ ຈະສູນເສຍໄປຊົ່ວນິລັນດອນ.

ນີ້ແມ່ນຄຳເຕືອນອັນດຽວກັນຂອງໄພພິບັດທີຫົກ ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນມີແຕ່ມັງກອນ ຜູ້ຊຶ່ງໃນ Second Thessalonians ໝາຍເຖິງໂຣມນອກສາສະໜາ, ແລະສັດຮ້າຍ ຜູ້ຊຶ່ງໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນແມ່ນ “ມະນຸດແຫ່ງບາບ,” ແຕ່ໃນບົດທີສິບຫົກ ທ່ານຍັງພົບຜູ້ພະຍາກອນເທັດອີກດ້ວຍ. ຂໍ້ຄວາມນີ້ກຳລັງເນັ້ນຢ້ຳເຖິງຄວາມສຳຄັນໃນການຮັບຮູ້ຄວາມສຳພັນຂອງອຳນາດຕ່າງໆທີ່ປະກອບຂຶ້ນເປັນສະຫະພາບສາມສ່ວນຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່ ຊຶ່ງກໍແມ່ນບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ເຊັ່ນກັນ.

ຂໍ້ຂັດແຍ້ງເກືອບກັບ “the daily” ໄດ້ກ່າວເຖິງຂໍ້ຂັດແຍ້ງແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍອັນດຽວກັນນັ້ນແທ້, ແຕ່ມັນໄດ້ຂະຫຍາຍການບົ່ງຊີ້ຕົວຕົນຂອງຂໍ້ຂັດແຍ້ງນັ້ນ ໂດຍເພີ່ມຄວາມສຳຄັນຂອງການເຂົ້າໃຈຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງອຳນາດທັງສາມທີ່ປະກອບເປັນ Modern Rome. ການປະຕິເສດທີ່ຈະເຫັນຄວາມຈິງນີ້ ກໍເທົ່າກັບຮັບປະກັນວ່າລາງວັນຂອງທ່ານຈະເປັນຄວາມຫຼົງຜິດຢ່າງແຮງ.

ໃນການໂຕ້ຖຽງທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນຢູ່ໃນປັດຈຸບັນນີ້ ຜູ້ທີ່ລະບຸວ່າສະຫະລັດແມ່ນພວກຜູ້ປຸ້ນສະດົມ ເບິ່ງເໝືອນວ່າບໍ່ອາດແມ່ນແຕ່ຈະຍອມຮັບເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າ ເຫດໃດມັນຈຶ່ງສຳຄັນທີ່ສະຫະລັດຖືກນຳສະເໜີຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກວ່າຢູ່ໃນສະພາບການຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ ຫາກບໍ່ແມ່ນເປັນອຳນາດສັນຕະປາປານັ້ນເອງ. ສຳນຶກສາມັນພື້ນຖານຍ່ອມຮັບຮູ້ວ່າ ອຳນາດຜູ້ທີ່ຄວບຄຸມຄວາມສຳພັນໃນການເມືອງ, ປະຫວັດສາດ, ການແຕ່ງງານ ແລະ ຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ຍ່ອມຖືກນັບວ່າເປັນສ່ວນຫົວ, ແລະ ສ່ວນຫົວນັ້ນແຫຼະແມ່ນສິ່ງທີ່ຍົກຕົນຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນານິມິດ ແລ້ວຈຶ່ງລົ້ມລົງ.

ເຫດຜົນທີ່ລະບຸວ່າສະຫະລັດເປັນພວກປຸ້ນຊິງ ບໍ່ສາມາດນຳປະຫວັດສາດທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນ ແລະຕໍ່ມາໄດ້ສຳເລັດຕາມນັ້ນ ຈາກປີ 321 ຫາ 538 ມາປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ໄດ້. ສັນຍາລັກຂອງສະຫະລັດຈະຕ້ອງຫຼຸດພົ້ນໄປກ່ອນ ກ່ອນທີ່ “ຄົນແຫ່ງບາບ” ຈະຖືກເປີດເຜີຍ. “ຄົນແຫ່ງບາບ” ຈະຖືກເປີດເຜີຍອີກຄັ້ງໃນວັນສຸດທ້າຍ ແລະກ່ອນທີ່ເຂົາຈະຖືກເປີດເຜີຍນັ້ນ ສະຫະລັດຈະຕ້ອງຫຼຸດພົ້ນໄປກ່ອນ.

ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາບໍ່ໄດ້ຊີ້ບົ່ງວ່າສະຫະລັດອາເມລິກາແມ່ນໂຣມສະໄໝໃໝ່, ແຕ່ຊີ້ບົ່ງວ່າຄວາມພິນາດຂອງຊາດໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ, ແລະວ່າສະຫະລັດອາເມລິກາໄດ້ຖືກຕັດຂາດອອກຈາກຄວາມຊອບທຳຢ່າງສົມບູນແລ້ວ. ໂຣມສະໄໝໃໝ່ທີ່ຖືກເປີດເຜີຍເມື່ອສະຫະລັດອາເມລິກາຫັນຫຼັງໄປໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ ຄືອຳນາດສັນຕະປາປາ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລາແລະສະຖານທີ່ນັ້ນໄດ້ເອົາຊະນະພັນທະມິດຂອງນາງແລ້ວ, ຄືຜູ້ພະຍາກອນປອມ.

“ສິ່ງທີ່ຖືກຖວາຍເປັນປະຈຳ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ຄວາມສຳພັນຂອງມັນກັບຂ່າວສານຂອງ William Miller, ພ້ອມທັງຄວາມສຳຄັນຂອງຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Miller ທີ່ໄດ້ມາຈາກ 2 Thessalonians ບົດທີ 2, ແລະ ຄຳເຕືອນໃຫ້ຮັກສາເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງທ່ານໄວ້ໃນໄພພິບັດຂັ້ນທີຫົກ, ລ້ວນຊີ້ບອກເຖິງອົງປະກອບຕ່າງໆຈາກການໂຕ້ແຍ້ງເຫຼົ່ານັ້ນ ທີ່ກ່າວເຖິງບັນຫາໃນປັດຈຸບັນ.

ຄຳເຕືອນໃນ 2 ເທຊະໂລນິກ ບົດທີ 2 ສຳລັບວັນສຸດທ້າຍ ແມ່ນກ່ຽວກັບຄົນຈຳພວກໜຶ່ງທີ່ລະບຸວ່າສະຫະລັດເປັນສັນຍາລັກ, ແຕ່ປະຕິເສດທີ່ຈະຖືກນຳພາໂດຍແສງສະຫວ່າງທີ່ກ່າວເຖິງຄວາມສຳພັນຂອງສະຫະລັດກັບໂຣມແຫ່ງສັນຕະປາປາ. ໃນການເຮັດເຊັ່ນນີ້ ພວກເຂົາຈະເຫັນຄວາມສຳພັນບໍ່ພຽງແຕ່ລະຫວ່າງໂຣມແຫ່ງສັນຕະປາປາກັບສະຫະລັດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງລວມເຖິງສະຫະປະຊາຊາດ, ອຳນາດແຫ່ງມັງກອນໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 16 ອີກດ້ວຍ.

ເຊັ່ນດຽວກັບ Uriah Smith, A.G. Daniells ແລະ W.W. Prescott, ຜູ້ທີ່ Sister White ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າບໍ່ສາມາດໃຊ້ເຫດຜົນຈາກສາເຫດໄປຫາຜົນໄດ້, ບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມໃຫ້ຕົນເອງຖືກນຳພາໂດຍທິດທາງແຫ່ງພຣະທຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນການຂະຫຍາຍອະທິບາຍຄວາມສຳພັນຂອງອຳນາດທັງສາມນີ້ໃນວັນສຸດທ້າຍ ກໍເປັນເຊັ່ນດຽວກັນ.

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງຄັ້ງທຳອິດ, ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງໃນປັດຈຸບັນ, ແລະ ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງຂອງ Uriah Smith, ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງເກືອບກັບຄວາມສຳພັນຂອງອຳນາດທັງສາມ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະແດງໄວ້ໃນ 2 ເທສະໂລນິກາ ແລະ ໄພພິບັດທີຫົກ ໄດ້ສະແດງການຕີຄວາມແບບສ່ວນຕົວອັນໜຶ່ງ ທີ່ຊີ້ໄປຫາສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແຕ່ປະຕິເສດທີ່ຈະເຫັນລັກສະນະພະຍາກອນບາງປະການຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ ອັນຈະເປີດເຜີຍແນວຄິດທີ່ຜິດພາດຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ອາດນຳພາພວກເຂົາມາສູ່ຄວາມສະຫວ່າງ.

ຫຼັງຈາກວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ກໍໄດ້ເກີດຂໍ້ຂັດແຍ້ງຂຶ້ນກ່ຽວກັບແມງໄມ້ສີ່ຊະນິດໃນພຣະທຳໂຢເອນ. ຄວາມຈິງກໍຄື ແມງໄມ້ເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມເສື່ອມຖອຍທາງຈິດວິນຍານຢ່າງເປັນລຳດັບຂອງຄຣິດຈັກແອັດເວນຕິສວັນທີເຈັດແຫ່ງເລົາດີເຊຍ ໂດຍການນຳເອົາເທວະວິທະຍາຂອງກາໂຕລິກແລະໂປຣເຕສຕັງຜູ້ກະບົດເຂົ້າມາ. ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ການນຳໃຊ້ທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງແມງໄມ້ສີ່ຊະນິດນັ້ນແມ່ນໂຣມ, ແຕ່ການຕີຄວາມແບບສ່ວນຕົວໄດ້ອ້າງວ່າມັນແມ່ນອິດສະລາມ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງຜູ້ພະຍາກອນປອມ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ. ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ, ຂໍ້ຂັດແຍ້ງຕ່າງໆ ຈາກປະຫວັດຂອງແອັດເວນ ທີ່ພວກເຮົາຫາກໍໄດ້ກ່າວເຖິງນັ້ນ ລ້ວນແຕ່ເວົ້າເຖິງຄວາມຈິງດຽວກັນ.

ຝ່າຍທີ່ຜິດ ໂດຍອີງໃສ່ພະຍານສີ່ປາກ ໄດ້ລະບຸວ່າພວກໂຈນຄືສະຫະລັດອາເມລິກາ, ແລະໂດຍອີງໃສ່ພະຍານສອງປາກ ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຝ່າຍທີ່ຜິດທີ່ມອງສະຫະລັດອາເມລິກາເປັນສັນຍາລັກນັ້ນບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ບັນດາຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງພິຈາລະນາໃນວັນສຸດທ້າຍເພື່ອຈະຢູ່ໃນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ບັດນີ້ກຳລັງຢູ່ໃນການທົດສອບແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ມັນບໍ່ແມ່ນການທົດສອບທີ່ສຳເລັດໄດ້ໂດຍພຽງແຕ່ລົງຄະແນນຂອງທ່ານໃຫ້ຝ່າຍນີ້ຫຼືຝ່າຍນັ້ນ. ມັນເປັນການທົດສອບທີ່ຈະສາມາດຜ່ານໄປຢ່າງຖືກຕ້ອງແທ້ຈິງໄດ້ ກໍຕໍ່ເມື່ອກົດເກນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຖືກນຳໃຊ້ຢ່າງແມ່ນຍຳ. ເພື່ອໃຫ້ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາປຸກປະຊາຊົນໃນວັນສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງໃຫ້ຮູ້ຄວາມຈິງວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງສຶກສາຢ່າງບໍ່ເລິກຊຶ້ງພຽງພໍ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ຄຳສອນນອກລູ່ນອກທາງຖືກນຳເຂົ້າມາ.

ຄວາມຈິງທີ່ວ່າໄດ້ເກີດມີຄຳສອນນອກຮີດຂຶ້ນພາຍໃນຂະບວນການນີ້ ຊີ້ບອກວ່າ ຄວາມສາມາດສ່ວນບຸກຄົນຂອງພວກເຮົາໃນເລື່ອງຫຼັກເກນຂອງການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນ ອ່ອນກວ່າທີ່ຄວນຈະເປັນ. ໂຣມເປັນຜູ້ສ້າງນິມິດນັ້ນໃຫ້ຕັ້ງຂຶ້ນ, ແລະນິມິດແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍກໍຄືການລຸກຂຶ້ນແລະການລົ້ມລົງໃນບັ້ນປາຍຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ. “ກະສັດ” ອົງນັ້ນ ກໍແມ່ນ “ຄົນແຫ່ງບາບ” ດ້ວຍ, ແລະ “ຄົນແຫ່ງບາບ” ກໍຄື “ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມອະທຳ,” ແລະ “ຜູ້ຊົ່ວ” ນັ້ນ. ລາວແມ່ນປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ, ລາວຖືກເປັນສັນຍາລັກໄວ້ໃນຖານະ “ພວກປຸ້ນສະດົມໃນຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ,” ແລະລາວແມ່ນ “ຫົວ” ຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່.