ໂຣມສ້າງຕັ້ງນິມິດ - ເລກທີຫ້າ

ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ລະບຸເສັ້ນທາງແຫ່ງຂໍ້ຂັດແຍ້ງເຊີງຄຳພະຍາກອນຫົກປະການ ຊຶ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການແອດເວນຕິດ ນັບຕັ້ງແຕ່ຍຸກຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ຈົນເຖິງປັດຈຸບັນ. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຍືນຢັນວ່າ ຂໍ້ຂັດແຍ້ງປະການທຳອິດແລະປະການສຸດທ້າຍ ກ່ຽວກັບ “ພວກໂຈນປຸ້ນໃນຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ” ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ຂອງພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີສິບເອັດ ແມ່ນເປັນອັນດຽວກັນໃນທາງຄຳພະຍາກອນ. ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ເຂົ້າໃຈວ່າ “ພວກໂຈນປຸ້ນ” ແມ່ນໂຣມ ແລະພວກໂປຣແຕສຕັງໄດ້ສອນວ່າ “ພວກໂຈນປຸ້ນ” ແມ່ນກະສັດຊີເຣຍອົງໜຶ່ງ ຊື່ອັນຕິໂອຄັດ ເອພິຟາເນສ.

ເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ຂໍ້ທີສິບ ແລະ ດໍາເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງຂໍ້ທີສິບຫ້າ ມີການພັນລະນາເຖິງສົງຄາມລະຫວ່າງອານາຈັກຂອງເອຢິບ ແລະ ຊີເຣຍ. ໃນຂໍ້ພຣະຄໍາພີຕອນນີ້ ເອຢິບແມ່ນກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້, ແລະ ກະສັດແຫ່ງຊີເຣຍຖືກພັນລະນາເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ. ຂໍ້ທີສິບລະບຸເຖິງສິ່ງທີ່ນັກປະຫວັດສາດເອີ້ນວ່າ ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສົງຄາມຊີເຣຍຄັ້ງທີສີ່ ໃນປີ 219 BC, ຂໍ້ທີສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ ພັນລະນາເຖິງຍຸດທະການທີ່ຣາເຟຍ ໃນປີ 217 BC, ແລະ ເຫດການຫຼັງຈາກນັ້ນ. ຈາກນັ້ນ ຂໍ້ທີສິບສາມ ເຖິງ ສິບຫ້າ ລະບຸເຖິງຍຸດທະການທີ່ພານີອຸມ ໃນປີ 200 BC. ໃນຂໍ້ທີສິບ ເຖິງ ສິບຫ້າ ກະສັດແຫ່ງຊີເຣຍຄື ອານຕິໂອຄັສ ມາກນັສ, ຜູ້ປົກຄອງຈັກກະພັດເຊລູຊິດ.

ຂໍ້ທີສິບເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດໃນເວລາທີ່ Antiochus Magnus ເລີ່ມສົງຄາມເພື່ອທວງຄືນດິນແດນທີ່ຖືກຍຶດໄປຈາກອານາຈັກ Seleucid ຫຼາຍປີກ່ອນນັ້ນ. ໃນຂໍ້ນີ້ ພະອົງໄດ້ທວງຄືນດິນແດນທີ່ສູນເສຍໄປໃນປີ 219 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແຕ່ພະອົງໄດ້ຢຸດການຮຸກຮານຂອງພະອົງໄວ້ຊົ່ວຄາວ ແລະພະຍາຍາມຈັດກຳລັງທາງທະຫານຂອງພະອົງຄືນໃໝ່. ພະອົງໄດ້ກັບຄວບຄຸມດິນແດນທີ່ເຄີຍສູນເສຍໄປນັ້ນ ແລະຍົກທັບໄປຈົນເຖິງພົມແດນຂອງອີຢິບ ຄືອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ທີ່ຖືກປົກຄອງໂດຍລາຊະວົງ Ptolemy. ໃນລະຫວ່າງປີ 219 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະ 217 ກ່ອນ ຄ.ສ. ທັງກະສັດຝ່າຍໃຕ້ ແລະກະສັດຝ່າຍເໜືອ ໄດ້ວາງແຜນສຳລັບຍຸດທະການ Raphia ທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ.

ຍຸດທະການແຫ່ງເມືອງຣາເຟຍໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີ 217 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຄື ອີຢິບ, ຊຶ່ງປົກຄອງໂດຍພະໂຕເລມີ, ໄດ້ມີໄຊເໜືອກະສັດຊີເຣຍ ອັນຕິໂອຄັສ ມາກນັສ, ຜູ້ເປັນກະສັດແຫ່ງຝ່າຍເໜືອໃນຂໍ້ຄວາມຄໍາພະຍາກອນນັ້ນ. ຕໍ່ມາໃນຂໍ້ທີສິບສາມຫາສິບຫ້າ, ສິບເຈັດປີຕໍ່ມາ ຄືໃນປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ., ອັນຕິໂອຄັສ ມາກນັສ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນໄດ້ສ້າງພັນທະມິດກັບຟີລິບແຫ່ງມາຊີໂດນ, ໄດ້ເຂົ້າປະຈັນກັບອີຢິບໃນຍຸດທະການແຫ່ງພານຽມ. ໃນເວລານັ້ນ ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຄື ອີຢິບ ມີກະສັດຜູ້ເປັນເດັກນ້ອຍອາຍຸຫ້າຫຼືຫົກປີ, ແລະອັນຕິໂອຄັສ ມາກນັສ ກັບຟີລິບກໍບໍ່ອາດຫັກຫ້າມຕົນເອງບໍ່ໃຫ້ສວຍໂອກາດຈາກກະສັດເດັກນ້ອຍແຫ່ງອີຢິບນັ້ນ, ແລະອັນຕິໂອຄັສ ມາກນັສ ກໍໄດ້ມີໄຊໃນຍຸດທະການແຫ່ງພານຽມ. ສາມຂໍ້ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງຍຸດທະການແຫ່ງພານຽມນັ້ນ ປະກອບມີຂໍ້ທີສິບສີ່, ບ່ອນທີ່ອໍານາດໃໝ່ອັນໜຶ່ງຖືກນໍາເຂົ້າມາໃນເຫດການບັນທຶກແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ.

ພວກຜູ້ປຸ້ນສະດົມໃນປະຊາຊົນຂອງທ່ານ ເປັນອໍານາດອີກປະເພດໜຶ່ງ ບໍ່ແມ່ນກະສັດເອຢິບແຫ່ງພາກໃຕ້, ຫຼື ກະສັດເຊລູຊິດແຫ່ງພາກເໜືອ, ຫຼື ຟີລິບ ຜູ້ປົກຄອງມາເຊໂດເນຍ. ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ໂຣມ ແມ່ນພວກຜູ້ປຸ້ນສະດົມໃນປະຊາຊົນຂອງທ່ານ. ໜຶ່ງໃນຄໍາຮາກພາສາເຮັບເຣີທີ່ຖືກແປວ່າ “ພວກຜູ້ປຸ້ນສະດົມ” ມີຄວາມໝາຍວ່າ ຜູ້ທຳລາຍ. ໂຣມນອກຮີດຖືກນໍາສະເໜີໃນຄໍາພະຍາກອນວ່າເປັນອໍານາດຜູ້ທີ່ຈະທຳລາຍໃຫ້ແຫຼກເປັນຊິ້ນໆ.

ເມື່ອ Uriah Smith ໃຫ້ຄໍາອະທິບາຍກ່ຽວກັບພວກໂຈນ, ທ່ານໄດ້ອ້າງຄໍາຂອງນັກປະຫວັດສາດຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພວກໂຈນເປັນຕົວແທນຂອງພວກຜູ້ທໍາລາຍ.

ຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງພາຍໃນປະມານຊາວປີ ນັບແຕ່ປີ 219 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈົນເຖິງ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແຕ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍຫຼາຍກວ່າຍຸກທີ່ພວກເຂົາດຳລົງຊີວິດຢູ່.

ເຖິງແມ່ນວ່າດານີເອນບໍ່ໄດ້ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາຊາວປີທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່, ແຕ່ການດົນໃຈຜ່ານງານຂຽນຂອງຊິດເຕີ ໄວທ໌ ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ປະຫວັດສາດສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນດານີເອນ ບົດ 11 ຈະຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນການສຳເລັດຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ບົດ 11.

ຂໍ້ທີສິບເຖິງສິບຫ້າໃນດານີເອນ 11 ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງວາລະສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄມ່ຊ້ານີ້, ເພາະວ່າຂໍ້ທີສິບຫົກໄດ້ຊີ້ບອກເວລາທີ່ໂຣມ, ເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ໄດ້ພິຊິດ “ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ.”

ດານີເອນໃຊ້ສຳນວນ “ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ” ສອງຄັ້ງໃນບົດຂຽນຂອງທ່ານ. ຄັ້ງທຳອິດແມ່ນໃນຂໍ້ທີສິບຫົກ ເມື່ອໂຣມນອກຮີດຕົວຈິງໄດ້ພິຊິດແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຕົວຈິງແຫ່ງຢູດາ.

ຂໍ້ພຣະຄຳພີອື່ນທີ່ດານີເອນໃຊ້ຄຳວ່າ “ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ” ຢູ່ໃນຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບເອັດ.

ແນ່ນອນ ຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດຍ່ອມຕາມຫຼັງຂໍ້ທີສີ່ສິບ, ແລະຂໍ້ທີສີ່ສິບເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາວ່າ “ແລະໃນເວລາແຫ່ງທີ່ສຸດ.” ໃນ The Great Controversy, ຊິດສະເຕີ White ໄດ້ລະບຸວ່າ ປີ 1798 ເປັນ “ເວລາແຫ່ງທີ່ສຸດ,” ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດຈຶ່ງກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງປະຫວັດສາດທີ່ຕິດຕາມຫຼັງເວລາແຫ່ງທີ່ສຸດໃນປີ 1798.

ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງເຮືອງໃນຂໍ້ສີ່ສິບເອັດ ບໍ່ແມ່ນຢູດາບູຮານຕາມຕົວອັກສອນໃນອະດີດ ແຕ່ເປັນຢູດາສະໄໝໃໝ່ທາງວິນຍານ. ສະຫະລັດອາເມລິກາແມ່ນຢູດາສະໄໝໃໝ່ທາງວິນຍານ, ແລະຂໍ້ສີ່ສິບເອັດກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້.

ກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນໄດ້ຖືກພາບລັກໄວ້ໂດຍຂໍ້ທີສິບຫົກ, ເພາະວ່າ “ປະຫວັດສາດຫຼາຍສ່ວນທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ” ໃນການສຳເລັດຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ ຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ. ຂໍ້ທີສິບເຖິງສິບຫ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດທີ່ນຳໜ້າ ແລະນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນຫ້າຂໍ້ນັ້ນ ພ້ອມທັງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດການຖືກເຮັດໃຫ້ຄົບຖ້ວນໂດຍກະສັດເຊເລວຊິດ Antiochus Magnus ແລະບັນດາກະສັດອີຢິບແຫ່ງລາຊະອານາຈັກ Ptolemaic ນັ້ນ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງອຳນາດຕ່າງໆທີ່ເປັນຈຸດສຸມຂອງປະຫວັດສາດອັນນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ບົ່ງຊີ້ປະຫວັດສາດຂອງການເຄື່ອນໄຫວຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ເພາະວ່າຂໍ້ທີສິບໄດ້ບົ່ງຊີ້ເຖິງການລົ້ມສະລາຍຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດໃນປີ 1989, ແລະຂໍ້ທີສິບຫົກບົ່ງຊີ້ເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້.

ພຣະຄຣິດຊົງເນັ້ນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ ໂດຍຊົງເຊື່ອມໂຍງຂໍ້ທີສິບເຂົ້າກັບຂໍ້ທີສີ່ສິບ ແລະຂໍ້ທີສິບຫົກເຂົ້າກັບຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ. ການອ້າງອີງໂດຍກົງເຖິງແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຕາມຕົວອັກສອນ ຊຶ່ງເປັນແບບຂອງແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຝ່າຍວິນຍານໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ ແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຫົກຂໍ້ນັ້ນ, ແລະຂໍ້ທີສິບແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ.

ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າ ຂໍ້ທີສິບຫົກມີຄວາມເຊື່ອມຕໍ່ໂດຍກົງກັບຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ, ຂໍ້ທີສິບກໍມີຄວາມເຊື່ອມຕໍ່ໂດຍກົງກັບຂໍ້ທີສີ່ສິບເຊັ່ນກັນ. ສຳນວນໃນຂໍ້ທີສິບທີ່ວ່າ “ຖ້ວມລົ້ນ, ແລະຜ່ານໄປ” ແມ່ນວະລີພາສາເຮັບເຣີທີ່ດຽວກັນກັບທີ່ຖືກແປວ່າ “ຖ້ວມລົ້ນ ແລະຜ່ານຂ້າມໄປ” ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບ. ວະລີນີ້ປາກົດຢູ່ອີກພຽງແຫ່ງດຽວໃນພຣະຄຳພີ, ແຕ່ຖືກແປໄວ້ແຕກຕ່າງຈາກໃນຂໍ້ທີສິບ ແລະຂໍ້ທີສີ່ສິບຢູ່ເລັກນ້ອຍ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ມັນກໍເປັນວະລີພາສາເຮັບເຣີອັນດຽວກັນ.

ຄໍາວ່າ “overflow and go over” ຂອງອິຊາຢາ ແມ່ນມີຄວາມໝາຍດຽວກັນກັບ “overflow, and pass through” ໃນຂໍ້ທີສິບ ແລະ “overflow and pass over” ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ຂໍ້ພຣະຄຳທັງສາມຂໍ້ນີ້ລ້ວນແຕ່ກໍາລັງພັນລະນາເຖິງການໂຈມຕີຈາກກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຕໍ່ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້. ໃນພຣະທໍາອິຊາຢາ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍຈາກທິດເໜືອ ຄື ເຊນນາເຄຣິບ ກໍາລັງໂຈມຕີຢູດາ ອັນເປັນອານາຈັກທາງໃຕ້ຂອງອິສຣາເອນ. ໃນຂໍ້ທີສິບ ອານຕີໂອຄັສ ມາກນັສ, ກະສັດຈາກທິດເໜືອແຫ່ງອານາຈັກເຊລູຊິດ ກໍາລັງໂຈມຕີອານາຈັກທາງໃຕ້ ຄື ອີຢິບ. ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ຄື ອໍານາດສັນຕະປາປາ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບບາດແຜຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ, ກໍາລັງໂຈມຕີອໍານາດອະເທວະນິຍົມທາງໃຕ້ ຄື ສະຫະພາບໂຊວຽດ. ແຕ່ລະຂໍ້ລ້ວນແທນໂຄງສ້າງຄໍາພະຍາກອນດຽວກັນ ອັນເປັນການຂັດແຍ່ງລະຫວ່າງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອແລະທິດໃຕ້, ແລະໃນແຕ່ລະຂໍ້ ກະສັດຈາກທິດເໜືອ “overflow and passes over.”

ຄຳພະຍານຂອງອິຊາຢາ ແລະ ຂໍ້ທີສິບ ທັງສອງລ້ວນລະບຸວ່າ ເມື່ອກະສັດຝ່າຍເໜືອເຂົ້າໂຈມຕີ ລາວຈະຢຸດລົງກ່ອນຈະເຂົ້າໄປໃນນະຄອນຫຼວງຂອງອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້. ເຊນນາເຄຣິບໄດ້ນຳສົງຄາມຂອງຕົນມາເຖິງກຳແພງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ບໍ່ໄປໄກກວ່ານັ້ນ. ໃນປີ 219 ກ່ອນ ຄ.ສ., ອານຕິໂອຄັສ ມັກນັສ ໄດ້ມາເຖິງຊາຍແດນຂອງອີຢິບ ແລະ ຢຸດຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ຈາກນັ້ນ ລາວໄດ້ພ່າຍແພ້ໃນຍຸດທະການທີ່ຣາເຟຍ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນສອງປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 217 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເຊນນາເຄຣິບໄດ້ມາເຖິງກຳແພງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ພ່າຍແພ້ໃນຍຸດທະການ ເພາະພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າແຊກແຊງ.

ໃນປີ 1989 ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອໄດ້ກວາດລ້າງສະຫະພາບໂຊວຽດ, ແຕ່ລາວບໍ່ໄດ້ເອົາຊະນະນະຄອນຫຼວງຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດ. ຣັດເຊຍຍັງຄົງຢືນຢູ່. ການສູ້ຮົບຄັ້ງຕໍ່ໄປ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ໃນຂໍ້ທີ 11 ແລະ 12, ແມ່ນການສູ້ຮົບທີ່ຣາເຟຍ, ຊຶ່ງກໍໄດ້ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ເຊັ່ນກັນໂດຍການໂຄ່ນລົ້ມກອງທັບຂອງເຊນນາເຄຣິບ ແລະການຕາຍຕໍ່ມາຂອງລາວ, ອັນເປັນສິ່ງຊີ້ບອກເຖິງໄຊຊະນະຂອງກະສັດແຫ່ງພາກໃຕ້, ຊຶ່ງແມ່ນຢູດາໃນຄຳພະຍານຂອງເຊນນາເຄຣິບ, ແລະຣາເຟຍໃນຄຳພະຍານຂອງອານຕິໂອຄັສ ມາກນັສ.

ຂໍ້ທີສິບໃຫ້ຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບຂໍ້ທີສີ່ສິບ ແລະ ຂໍ້ທີສິບຫົກໃຫ້ຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ. ຂໍ້ທີສິບຫາຂໍ້ທີສິບຫົກເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຈາກປີ 1989 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຂໍ້ນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຊ່ອນຢູ່ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການລົ້ມສະລາຍຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດໃນປີ 1989 ແລະ ດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຂໍ້ທີສິບຍັງເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ ພຣະທຳເລວີ ບົດ 26 ເຂົ້າກັບປະຫວັດສາດທີ່ຊ່ອນຢູ່, ແຕ່ແນວຄວາມຈິງນັ້ນຢູ່ນອກຂອບເຂດຂອງສິ່ງທີ່ພວກເຮົາກຳລັງນຳສະເໜີຢູ່ໃນທີ່ນີ້.

ໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການ Millerite ການໂຕ້ແຍ້ງຫຼັກຄັ້ງທຳອິດໃນຫົກການໂຕ້ແຍ້ງພາຍໃນ Adventism ກ່ຽວກັບການລະບຸຕົວຕົນຂອງ Rome ຢ່າງຖືກຕ້ອງໄດ້ເກີດຂຶ້ນ, ແລະປະເດັນນັ້ນແມ່ນກ່ຽວກັບວ່າ “ພວກໂຈນ” ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ ໝາຍເຖິງໃຜ. ຝ່າຍ Protestants ຖືວ່າພວກນັ້ນໝາຍເຖິງ Antiochus Epiphanes, ແລະຝ່າຍ Millerites ໄດ້ລະບຸພວກນັ້ນວ່າແມ່ນ Rome. ໃນການໂຕ້ແຍ້ງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງ Adventism ກ່ຽວກັບການລະບຸຕົວຕົນຂອງ Rome ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ປະເດັນກໍຍັງເປັນເລື່ອງ “ພວກໂຈນ” ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ ເຊັ່ນດຽວກັນ. ຄົນກຸ່ມໜຶ່ງ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຝ່າຍ Millerites ກຳລັງຍຶດຖືຄວາມເຂົ້າໃຈພື້ນຖານຂອງຝ່າຍ Millerites ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການຮັບຮອງໂດຍ Spirit of Prophecy.

ແຜນຜັງອັນສັກສິດນັ້ນໄດ້ລະບຸການໂຕ້ແຍ້ງນັ້ນໄວ້ດ້ວຍໝາຍເຫດ 164 ກ່ອນ ຄ.ສ.

ການອ້າງເຖິງເລື່ອງຂັດແຍ້ງນັ້ນຢູ່ເທິງແຜນພູມອັນສັກສິດ ເປັນຄວາມຈິງພຽງປະການດຽວທີ່ຖືກນໍາສະເໜີຢູ່ເທິງແຜນພູມອັນສັກສິດ ຊຶ່ງບໍ່ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງຂໍ້ພະຄໍາພີແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຈາກພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນການກະທໍາດັ່ງນັ້ນ ມັນໄດ້ລະບຸເຄື່ອງໝາຍທາງໄວ້ ບໍ່ແມ່ນຂອງປະຫວັດສາດໃນພຣະຄໍາພີ ແຕ່ເປັນຂອງປະຫວັດສາດແອດເວນທິສ ແລະ “ມັນບໍ່ຄວນຖືກປ່ຽນແປງ,” ເພາະວ່າເລື່ອງຂັດແຍ້ງນັ້ນລະບຸໃຫ້ເຫັນວ່ານິມິດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນແນວໃດ. ການປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານນັ້ນ ກໍເທົ່າກັບການປະຕິເສດພ້ອມກັນໃນຄາວດຽວ ອໍານາດແຫ່ງການຮັບຮອງຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຕໍ່ແຜນພູມອັນສັກສິດ.

ການໂຕ້ຖຽງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງ “ພວກໂຈນຂອງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ” ເປັນອັນດຽວກັນກັບຄັ້ງທໍາອິດ, ແລະໂດຍປາສະຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈໃນສັນຍາລັກທີ່ສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ, “ປະຊາຊົນກໍພິນາດ.” ພວກເຂົາ “ພິນາດ” ເພາະວ່າພວກເຂົາ “ເຮັດໃຫ້ຄໍາພະຍານຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງພຣະເຈົ້າເປັນໂມຄະ.”

ອີກຝ່າຍໜຶ່ງອ້າງວ່າ ສະຫະລັດຖືກນຳສະເໜີໄວ້ເປັນ “ພວກປຸ້ນສະດົມ” ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່. ຝ່າຍນັ້ນບໍ່ສາມາດ ຫຼືບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະເຫັນວ່າ ອານຕີໂອຄັສ ມາກນັສ ໃນຂໍ້ທີສິບຮອດສິບຫ້າ ເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະລັດ. ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ພວກໂປຣເຕສແຕນໃນປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣທ໌ໄດ້ອ້າງວ່າ ພວກປຸ້ນສະດົມແມ່ນອານຕີໂອຄັສ, ຝ່າຍທີ່ບໍ່ເຕັມໃຈຈະເຫັນກໍໄດ້ລະບຸພວກປຸ້ນສະດົມວ່າເປັນອຳນາດ (ສະຫະລັດ) ທີ່ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍອານຕີໂອຄັສ.

ການໂຈມຕີຂອງເຊນນາເຄຣິບຕໍ່ຢູດາ ຊຶ່ງໄດ້ລຸກລາມໄປເຖິງນະຄອນຫຼວງຄື ເຢຣູຊາເລັມ ແລະໄດ້ລົ້ມເຫຼວນັ້ນ ຖືກນຳພາໂດຍນາຍພົນຂອງເຊນນາເຄຣິບ ຄື ຣັບຊາເຄ.

ຣັບຊາເກບໄດ້ນຳສະເໜີບໍ່ແມ່ນຄຳເວົ້າຂອງຕົນເອງ ແຕ່ເປັນຄຳເວົ້າຂອງເຊນນາເຄຣິບ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ. ໃນດານີເອນ 11:40 ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອແມ່ນອຳນາດສັນຕະປາປາ ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1798 ໄດ້ຮັບບາດແຜສາຫັດຈາກມືຂອງຝຣັ່ງຜູ້ບໍ່ເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ ຄືກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້. ໃນຂໍ້ນັ້ນ ໃນທີ່ສຸດກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອກໍໄດ້ຕອບໂຕ້ ແລະຖາໂຖມອານາຈັກແຫ່ງທິດໃຕ້ (ສະຫະພາບໂຊວຽດ) ໃນປີ 1989. ເມື່ອກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໄດ້ສຳເລັດວຽກງານນັ້ນ ທ່ານໄດ້ນຳມາດ້ວຍ “ລົດຮົບ ແລະພ້ອມດ້ວຍພົນມ້າ ແລະເຮືອຫຼາຍລຳ.” “ລົດຮົບ ແລະພົນມ້າ” ເປັນຕົວແທນຂອງກຳລັງທາງທະຫານ ແລະ “ເຮືອ” ເປັນຕົວແທນຂອງອຳນາດທາງເສດຖະກິດ. ສັນຍາລັກເຫຼົ່ານັ້ນລະບຸວ່າ ສະຫະລັດອາເມຣິກາແມ່ນກອງທັບຕົວແທນຂອງໂຣມສັນຕະປາປາໃນໄຊຊະນະຂອງປີ 1989 ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍຣັບຊາເກບ. ອານຕີໂອຄັສ ມາກນຸສ ໃນຂໍ້ 10 ຫາ 15 ເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະດັ່ງທີ່ William Miller ໄດ້ຊີ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າຄຳວ່າ “also” ໃນຂໍ້ 14 ໄດ້ສ້າງຕັ້ງອຳນາດໃໝ່ໜຶ່ງເຂົ້າສູ່ບັນທຶກຄຳພະຍາກອນ, “ພວກໂຈນປຸ້ນ” ຈຶ່ງຕ້ອງເປັນຕົວແທນຂອງອຳນາດທີ່ແຕກຕ່າງຈາກທັງກະສັດປໂຕເລມາອິກແຫ່ງທິດໃຕ້ ຫຼືອານຕີໂອຄັສ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ຫຼື Philip ແຫ່ງມາຊີໂດເນຍ.

“ອັນຕິໂອຄັສ” ແມ່ນຊື່ໜຶ່ງທີ່ກະສັດຫຼາຍອົງແຫ່ງອານາຈັກເຊເລວຊິດຂອງຊີເຣຍໄດ້ເລືອກໃຊ້. ຜູ້ກໍ່ຕັ້ງອານາຈັກນັ້ນຄື ເຊເລວຊິດ ນິຄາເຕີ, ແລະກະສັດທັງໝົດໃນບັນຊີລາຍນາມຂອງກະສັດເຊເລວຊິດມີຢູ່ປະມານລະຫວ່າງຊາວຫົກຫາສາມສິບອົງ. ກະສັດຫຼາຍອົງໃນບັນດານັ້ນໄດ້ເລືອກໃຊ້ຊື່ “ອັນຕິໂອຄັສ” ເໝືອນດັ່ງທີ່ສັນຕະປາປາຫຼາຍອົງເລືອກນາມປະທັບເມື່ອພວກທ່ານຖືກເລືອກເປັນສັນຕະປາປາ. ສັນຕະປາປາທັງໝົດແມ່ນ “ປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ,” ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າ “ຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ.” ຄຳວ່າ “anti” ໝາຍເຖິງ “ຕໍ່ຕ້ານ.” ໃນຖານະເປັນບັນດາປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ ພວກເຂົາໄດ້ຮັບເອົາຊື່ຂອງບິດາຝ່າຍວິນຍານຂອງຕົນ ຜູ້ຊຶ່ງຄື ຊາຕານ. ທັງຊາຕານ ແລະ ສັນຕະປາປາ ຕ່າງກໍຖືກລະບຸໄວ້ໃນການດົນໃຈວ່າເປັນປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ.

ສັນຕະປາປາແມ່ນຕົວແທນຂອງຊາຕານ, ແລະດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາທັງສອງຈຶ່ງຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ, ແລະເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງເປັນ “ປໍລະປັກຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ.” ເມື່ອພວກເຂົາຮັບຕໍາແໜ່ງເປັນສັນຕະປາປາ ພວກເຂົາຈະເລືອກຊື່ໜຶ່ງ, ແລະກາຍເປັນຕົວແທນຂອງຊາຕານໃນໂລກ.

ໂດຍການກະທຳຂອງເຂົາ ພວກທ່ານຈະຮູ້ຈັກເຂົາ, ແລະພວກສັນຕະປາປາກໍດຳເນີນການງານດຽວກັນກັບຊາຕານ.

ແມ່ນແມ່ນວ່າ ເຊເລຍຄັສ ນິຄາໂຕຣ ໄດ້ສະຖາປະນາຈັກກະພັດເຊລູຊິດ, ແຕ່ກະສັດຫຼາຍອົງທີ່ສືບຕາມມາໄດ້ເລືອກໃຊ້ນາມວ່າ “ອານຕິໂອຄັສ” ເພື່ອເປັນການໃຫ້ກຽດ ມິແມ່ນແກ່ ເຊເລຍຄັສ, ແຕ່ແກ່ບິດາຂອງພຣະອົງ. ບິດາຂອງ ເຊເລຍຄັສ, ຄື ອານຕິໂອຄັສ, ເປັນຂຸນນາງ ແລະ ເປັນນາຍພົນຜູ້ໜຶ່ງໃນການຮັບໃຊ້ຂອງກະສັດ ຟີລິບ ທີ II ແຫ່ງ ມາເຊໂດນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນບິດາຂອງ ອາເລັກຊານເດີ ມະຫາລາດ. ສະຖານະອັນສູງສົ່ງແຫ່ງຊາດຕະກູນ ແລະ ພື້ນຖານທາງທະຫານນີ້ ໄດ້ຊ່ວຍວາງຮາກຖານໃຫ້ແກ່ບົດບາດອັນໂດດເດັ່ນຂອງ ເຊເລຍຄັສ ເອງ ແລະ ການກ້າວຂຶ້ນສູ່ອຳນາດໃນເວລາຕໍ່ມາ ຫຼັງຈາກການສິ້ນພຣະຊົນຂອງ ອາເລັກຊານເດີ ມະຫາລາດ.

ອານາຈັກຂອງເຊເລຍຄັສໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນເມື່ອເຂົາໄດ້ເຂົ້າຄວບຄຸມສາມໃນສີ່ພາກພື້ນຂອງອານາຈັກຂອງອາເລັກຊານເດີ. ໂຣມກໍໄດ້ພິຊິດອໍານາດທາງພູມິສາດສາມປະການເຊັ່ນກັນ ເພື່ອຈະເຂົ້າຄວບຄຸມແລະກາຍເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ. ເມື່ອເຊເລຍຄັສໄດ້ຮັບປະກັນພາກຕາເວັນອອກ, ພາກຕາເວັນຕົກ ແລະ ພາກເໜືອແລ້ວ ເຂົາກໍໄດ້ກາຍເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນບົດບັນທຶກທາງປະຫວັດສາດ ແລະ ນະຄອນຫຼວງຂອງເຂົາຄືນະຄອນບາບິໂລນ. ກະສັດຫຼາຍອົງໃນລໍາດັບຕໍ່ມາໄດ້ເລືອກໃຊ້ນາມ “ອານຕີໂອຄັສ” ເມື່ອພວກເຂົາຂຶ້ນຄອງບັນລັງຝ່າຍເໜືອ ເພື່ອໃຫ້ກຽດແກ່ບັນພະບຸລຸດທາງການເມືອງຂອງພວກເຂົາ. ຄວາມຂະໜານກັນນັ້ນເຫັນໄດ້ງ່າຍ ຫາກທ່ານເລືອກທີ່ຈະເຫັນ. ຖ້າທ່ານບໍ່ເຫັນ, ທ່ານກໍບໍ່ເຫັນ.

ຊື່ “Antiochus” (Ἀντίοχος ໃນພາສາກຣີກ) ມາຈາກອົງປະກອບໃນພາສາກຣີກ “anti” (ໝາຍວ່າ “ຕໍ່ຕ້ານ” ຫຼື “ກົງກັນຂ້າມ”) ແລະ “ocheo” (ໝາຍວ່າ “ຍຶດໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງ” ຫຼື “ຮັກສາໄວ້”). ບັນດາກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໄດ້ເລືອກໃຊ້ຊື່ນີ້ເພື່ອຮັກສາມໍລະດົກທາງການເມືອງຂອງຕົນໄວ້ກັບບິດາ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ອັນຕິຄຣິດ (ພວກສັນຕະປາປາ) ເລືອກຊື່ເມື່ອພວກເຂົາເລີ່ມເຂົ້າປົກຄອງ. ເໝືອນດັ່ງທີ່ພວກສັນຕະປາປາເປັນຕົວແທນຂອງບິດາຂອງພວກເຂົາ ຄື ມານຮ້າຍ, ສັນໃດກໍສັນນັ້ນ Antiochus ຂອງອານາຈັກຊີເຣຍກໍເປັນແບບຢ່າງແທນພວກຕົວແທນຂອງບິດາຂອງຕົນເຊັ່ນກັນ. ໃນການນຳໃຊ້ນີ້ Antiochus ເປັນຕົວແທນຮັບມອບອຳນາດຈາກບິດາຂອງພວກເຂົາ. ຕົວແທນຮັບມອບອຳນາດຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາໃນປີ 1989 ແມ່ນສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແລະຄຳພະຍານຝ່າຍໂລກກໍສະໜັບສະໜູນຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງອັນຕິຄຣິດ, Pope John Paul II, ແລະ Ronald Reagan ໃນພາລະກິດຂອງພວກເຂົາເພື່ອໂຄ່ນລົ້ມສະຫະພາບໂຊວຽດເດີມ.

ໃນຂໍ້ທີສິບເຖິງຂໍ້ທີສິບຫົກ, ຂໍ້ທຳອິດແລະຂໍ້ສຸດທ້າຍມີການອ້າງອີງໂດຍກົງເຖິງຂໍ້ທີສີ່ສິບແລະຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ. ຂໍ້ທີສິບເປັນຕົວແທນໂດຍກົງຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ. ຂໍ້ທີສິບຫົກເປັນຕົວແທນໂດຍກົງຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ. ຂໍ້ທັງຫຼາຍນີ້ເປັນຕົວແທນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳດານີເອນທີ່ກ່ຽວກັບຍຸກສຸດທ້າຍ.

ໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1989 ຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍແຫ່ງດານີເອນບົດທີ 11 ເປັນ “ສ່ວນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນທີ່ກ່ຽວກັບວັນສຸດທ້າຍ.” ສິ່ງນີ້ໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ເມື່ອມັນຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລານັ້ນ, ແລະການເປີດຜະນຶກນັ້ນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບ “ການສະຖາປະນາອຳນາດສັນຕະປາປາ, ການເຮັດໃຫ້ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຢໂຮວາເປັນໂມຄະ.” ອານຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຍ່ອມສະແດງພາບຈຸດຈົບຜ່ານຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ, ແລະຂະບວນການທົດສອບທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1989 ນັ້ນ ຖືກອອກແບບເພື່ອໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ.

ບັດນີ້ ພວກເຮົາກໍາລັງຢູ່ໃນຊ່ວງສຸດທ້າຍຂອງຂະບວນການທົດສອບນັ້ນ, ເພາະວ່າຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງເລື່ອງ “ພວກໂຈນ” ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງ Adventism ກໍາລັງຖືກທໍາຊ້ໍາອີກໃນບັດນີ້. ການລະບຸວ່າ “ພວກໂຈນ” ແມ່ນສະຫະລັດອາເມລິກາ ກໍຄືການລະບຸວ່າ Antiochus ແມ່ນ “ພວກໂຈນ.” ນີ້ແມ່ນຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງອັນດຽວກັນກັບຂອງພວກ Millerites ແລະພວກ Protestants.

ໃນຕອນທ້າຍຂອງຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບ ດັ່ງເຊັ່ນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມໃນປີ 1989, ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ເປີດຜະນຶກ “ສ່ວນນັ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນທີ່ກ່ຽວກັບຍຸກສຸດທ້າຍ.” ໃນປີ 1989 ນັ້ນແມ່ນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ບົດ 11, ແລະໃນຕອນສິ້ນສຸດນັ້ນ ແມ່ນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເຊື່ອງໄວ້ຂອງຂໍ້ 40, ຊຶ່ງຖືກສະແດງເປັນແບບໂດຍຂໍ້ 10 ຫາ 16.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບຫົກເສັ້ນແຫ່ງຄວາມຂັດແຍ້ງພາຍໃນປະຫວັດສາດຂອງອັດເວັນຕິສຶມໃນບົດຄວາມຖັດໄປ. ຄວາມຂັດແຍ້ງຂໍ້ທໍາອິດໃນບັນດາຫົກຂໍ້ນັ້ນເປັນຕົວຢ່າງປະກອບຂອງຄວາມຂັດແຍ້ງຂໍ້ສຸດທ້າຍໃນບັນດາຫົກຂໍ້ນັ້ນ. ພວກເຮົາຈະໃຊ້ຄວາມຂັດແຍ້ງຂໍ້ທໍາອິດແລະຂໍ້ສຸດທ້າຍເພື່ອວາງທັບລົງເທິງອີກສີ່ຄວາມຂັດແຍ້ງ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາຄ່ອຍໆຄີ່ຄລາຍອົງປະກອບຕ່າງໆທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມພະຍາຍາມຂອງສັດຕູແຫ່ງຄວາມຊອບທໍາ ເພື່ອຂັດຂວາງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ໃຫ້ແບ່ງແຍກ “ນິມິດ” ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ດ້ວຍສັນຍະລັກຂອງ Rome.