ໂຣມສ້າງຕັ້ງນິມິດ - ໝາຍເລກຫົກ

ພວກເຮົາກໍາລັງກ່າວເຖິງຫົກແນວຂອງຄວາມຂັດແຍ້ງທາງຄໍາພະຍາກອນ ທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນປະຫວັດສາດຂອງອັດເວນຕິດ ນັບແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງປະຈຸບັນ.

ບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ໄດ້ກ່າວເຖິງຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງປະການທຳອິດແລະປະການສຸດທ້າຍກ່ຽວກັບອຳນາດໂຣມັນ, ແລະບັດນີ້ພວກເຮົາຈະຍົກເອົາຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງທີ່ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງ Uriah Smith ແລະ James White. Uriah Smith ໄດ້ສອດແຊກ “ການຕີຄວາມສ່ວນຕົວ” ຂອງຕົນເອງເຂົ້າໄປໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ.

Smith ຍອມຮັບວ່າ ອຳນາດໃນຂໍ້ກ່ອນໜ້ານັ້ນແມ່ນ “ໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ,” ແຕ່ກ່າວອ້າງວ່າ ລັກສະນະຕ່າງໆໃນຂໍ້ສາມສິບຫົກ ບໍ່ແມ່ນລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ບົ່ງຊີ້ເຖິງໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ. ຄຳກ່າວອ້າງນັ້ນເປັນເທັດ. ຄວນຈື່ໄວ້ວ່າ ໃນການກະບົດປີ 1863, “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດ 26 ໄດ້ຖືກປັດຖິ້ມ, ແລະເພາະສະນັ້ນ ພາບຕົວແທນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນທັງສອງຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ ກໍໄດ້ຖືກປະຕິເສດ. ທັງແຜນພາບປີ 1843 ແລະ ປີ 1850 ລ້ວນສະແດງ “ເຈັດເທື່ອ” ໄວ້ໃນໃຈກາງຂອງແຜນພາບ, ແລະທັງສອງພາບປະກອບນັ້ນກໍຈັດວາງໄມ້ກາງແຂນໄວ້ໃນໃຈກາງຂອງເສັ້ນແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ”. ເມື່ອຄວາມສະຫວ່າງໃໝ່ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1856 ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນຖືກປະຕິເສດ, ນັ້ນໄດ້ໝາຍເຖິງການປະຕິເສດຕໍ່ສອງຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ, ແລະຍັງໝາຍເຖິງການປະຕິເສດສິດອຳນາດຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ຊຶ່ງໄດ້ບົ່ງຊັດຢ່າງແຈ້ງເຈນວ່າ ທັງສອງແຜນພາບນັ້ນໄດ້ຖືກຊົງນຳໂດຍພຣະເຈົ້າ.

ຕາມທີ່ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວໄວ້, ການຫລອກລວງສຸດທ້າຍຂອງຊາຕານແມ່ນການເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເສື່ອມຄ່າໄປ, ແລະໃນທີ່ນີ້ ການຫລອກລວງຄັ້ງທຳອິດກໍແມ່ນການເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເສື່ອມຄ່າໄປ, ແລະມັນຍັງເປັນຕົວແທນເຖິງການປະຕິເສດພ້ອມກັນຕໍ່ຄວາມຈິງພື້ນຖານທີ່ຢູ່ໃນສອງແຜນພາບນັ້ນ, ແລະໂດຍສະເພາະຍິ່ງ ຄືເຈັດເວລາ.

ໃນການກະບົດປີ 1863, ຜູ້ທີ່ຈັດທຳແຜນພູມປອມປີ 1863 ຊຶ່ງໄດ້ລົບເສັ້ນຂອງ “ເຈັດເວລາ” ອອກນັ້ນ ກໍບໍ່ແມ່ນຜູ້ອື່ນໃດ ນອກຈາກ Uriah Smith ເອງ. ພໍຮອດປີ 1863 Uriah Smith ໄດ້ປິດຕາຂອງຕົນຕໍ່ແສງສະຫວ່າງເກືອບເລື່ອງ “ເຈັດເວລາ” ແລະບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າ ມີ “ຄວາມພິໂລດ” ສອງປະການ ທີ່ Daniel ໄດ້ລະບຸໄວ້. ຄວາມພິໂລດທັງສອງປະການນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ເຈັດເວລາ” ທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກເໜືອຂອງ Israel ແລະອານາຈັກໃຕ້ຂອງ Judah. ປະການທຳອິດ ຕໍ່ຕ້ານສິບເຜົ່າທາງເໜືອ ໄດ້ເລີ່ມໃນປີ 723 BC ແລະສິ້ນສຸດໃນປີ 1798, ແລະປະການທີສອງ ໄດ້ເລີ່ມໃນປີ 677 BC ແລະສິ້ນສຸດໃນປີ 1844.

ກາເບຣີເອນໄດ້ມາຫາດານີເອນໃນບົດທີແປດເພື່ອອະທິບາຍນິມິດ marah, ແລະໃນຄວາມເກື່ອງໂຍງກັບວຽກງານຂອງທ່ານ, ທ່ານໄດ້ໃຫ້ພະຍານອັນທີສອງແກ່ປີ 1844. ສອງພັນສາມຮ້ອຍປີໃນດານີເອນບົດທີແປດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844, ແຕ່ເຊັ່ນດຽວກັນ ການພິໂລດສອງປະການສຸດທ້າຍຕໍ່ອານາຈັກເໜືອແລະອານາຈັກໃຕ້ກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນເວລານັ້ນດ້ວຍ.

ຈຸດຈົບສຸດທ້າຍຍ່ອມສັນນິຖານວ່າມີຈຸດຈົບອັນທຳອິດ. ຄວາມພິໂລດສອງປະການນັ້ນ ປະການສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງເປັນພຽງອີກສຳນວນໜຶ່ງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844, ແລະຄວາມພິໂລດອັນທຳອິດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ Smith ອ້າງວ່າບໍ່ມີຂໍ້ກຳນົດໃດໆກ່ຽວກັບອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ ນັ້ນ ແທ້ທີ່ສຸດແລ້ວໄດ້ຊີ້ບອກປີທີ່ສັນຕະປາປາຈະໄດ້ຮັບບາດແຜສາຫັດເຖິງຕາຍຂອງມັນ.

“ກະສັດ” ໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ ຈະ “ຈະເລີນຈົນກວ່າຄວາມພິໂລດຈະສຳເລັດລົງ.” ຈົ່ງສັງເກດສິ່ງທີ່ Smith ຂຽນກ່ຽວກັບ Daniel ບົດທີແປດ ຂໍ້ທີຊາວສາມ ແລະ ຊາວສີ່ ໃນປຶ້ມເລັ່ມດຽວກັນນັ້ນ ທີ່ເຂົາອ້າງວ່າອຳນາດສັນຕະປາປາບໍ່ມີລັກສະນະອັນຖືກຕ້ອງທີ່ຈະສຳເລັດຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນ ສະມິດໄດ້ຊີ້ບອກສອງເທື່ອວ່າ ລັກສະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງໂຣມນອກສາສະໜາແລະໂຣມສັນຕະປາປາສາມາດໃຊ້ແທນກັນໄດ້ ເພາະວ່າທັງສອງເປັນພຽງການສຳແດງອອກຂອງໂຣມໃນສອງຊ່ວງຂອງມັນ ດັ່ງເຊັ່ນການປະສົມກັນຂອງເຫຼັກແລະດິນເຜົາໃນດານີເອນບົດທີສອງ ຊຶ່ງຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸວ່າເປັນສັນຍາລັກຂອງອຳນາດສາສະໜາແລະອຳນາດລັດ. ເມື່ອດານີເອນລະບຸໄວ້ໃນຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ສະມິດກຳລັງກ່າວເຖິງວ່າ—ໂຣມ “ຈະຈະເລີນ ແລະປະຕິບັດ” ແລະວ່າ ໂຣມ “ຈະເຮັດໃຫ້ກົນອຸບາຍຈະເລີນໃນມືຂອງຕົນ”—ສະມິດອ້າງວ່າ ໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ “ກະສັດ” ຜູ້ທີ່ “ຈະຈະເລີນໄປຈົນກວ່າຄວາມພິໂລດຈະສຳເລັດ” ນັ້ນ ໄດ້ລະບຸລັກສະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອັນໜຶ່ງທີ່ເປັນຂອງທັງໂຣມນອກສາສະໜາແລະໂຣມສັນຕະປາປາ. ແລ້ວຕໍ່ມາ ລາວກໍອ້າງວ່າ ບໍ່ມີລັກສະນະໃດໆຂອງໂຣມໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກທີ່ອ້າງເຖິງອຳນາດສັນຕະປາປາ.

ພວກເຮົາໄດ້ອ້າງເຖິງ Smith ເພື່ອສະໜັບສະໜູນການລະບຸວ່າ Rome ແມ່ນພວກປຸ້ນສະດົມຜູ້ສະຖາປະນານິມິດ, ແລະໜຶ່ງໃນສີ່ລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ຄື ວ່າ Rome ຍົກຍ້ອງຕົນເອງ.

ສະມິດອ້າງວ່າ ຂໍ້ກຳນົດລັກສະນະຂອງກະສັດໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ ບໍ່ສອດຄ່ອງກັບອຳນາດສັນຕະປາປາ, ແມ່ນແຕ່ກ່ອນໜ້ານັ້ນເຂົາໄດ້ປົກປ້ອງວ່າ ໂຣມໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ນັ້ນແຫຼະ ທີ່ຍົກຕົນຂຶ້ນ. ແຕ່ກະສັດໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກນັ້ນ “ຈະຍົກຕົນຂຶ້ນ.” ກະສັດອົງດຽວກັນນັ້ນໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ ຈະ “ກ່າວຖ້ອຍຄຳອັນອັດສະຈັນຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະເຈົ້າທັງປວງ.” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ອຳນາດສັນຕະປາປາ “ຈະກ່າວຖ້ອຍຄຳໃຫຍ່ໂຕຕໍ່ຕ້ານອົງຜູ້ສູງສຸດ,” ແລະໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ກ່າວຄຳໝິ່ນປະໝາດຕໍ່ຕ້ານອົງຜູ້ສູງສຸດ.

ທຸກຂໍ້ກຳນົດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ.

ນັກອະທິບາຍຂອງມະນຸດຫຼາຍເທື່ອບໍ່ອາດໄວ້ວາງໃຈໄດ້, ແຕ່ນັກອະທິບາຍຈໍານວນຫຼາຍຂອງຝ່າຍແອດເວນຕິດໄດ້ເປັນພະຍານຕໍ່ຄວາມຈິງທີ່ແຈ້ງຊັດວ່າ ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ຖອດຄວາມຈາກຂໍ້ສາມສິບຫົກນັ້ນໃນ ສອງເທຊະໂລນິກາ, ເມື່ອທ່ານໄດ້ກ່າວເຖິງຄົນແຫ່ງບາບ.

ຂໍ້ທີສາມສິບຫົກກ່າວວ່າ “ແລະເຂົາຈະຍົກຕົນເອງຂຶ້ນ ແລະຍົກຕົນເອງໃຫ້ສູງກວ່າພະທຸກອົງ,” ແລະໂປໂລກ່າວວ່າ “ຄົນແຫ່ງບາບນັ້ນຈະຖືກເຜີຍອອກ ຄືບຸດແຫ່ງຄວາມພິນາດ; ຜູ້ທີ່ຕໍ່ຕ້ານ ແລະຍົກຕົນເອງເໜືອທຸກສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າພະ ຫຼືສິ່ງທີ່ມະນຸດນະມັດສະການ.” ເຫັນໄດ້ຊັດວ່າ Smith ບໍ່ມີສິດອຳນາດຝ່າຍຄຳພະຍາກອນໃດໆ ທີ່ຈະອ້າງວ່າກະສັດໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກເປັນຄົນລະຄົນກັບກະສັດທີ່ກຳລັງຖືກກ່າວເຖິງຢູ່ໃນຂໍ້ຕ່າງໆກ່ອນໜ້າຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ. ໃນທາງໄວຍາກອນ ລາວບໍ່ມີເຫດຜົນອັນຊອບທຳໃດໆ ທີ່ຈະນຳໃຊ້ຢ່າງຜິດພາດຂອງລາວນັ້ນ ແລະການອ້າງຂອງລາວວ່າລາວເຮັດດັ່ງນັ້ນເພາະຂໍ້ທີສາມສິບຫົກບໍ່ມີລັກສະນະໃດໆຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ ແມ່ນການບິດເບືອນພຣະຄຳພີ ໃນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະສ້າງການຕີຄວາມສ່ວນຕົວ.

ຕະຫຼອດຫຼາຍປີແຫ່ງອາດເວັນຕິສະຕ໌ແບບລາໂອດິເຊຍ ໄດ້ມີນັກເທວະວິທະຍາ, ສິດຍາພິບານ ແລະນັກຂຽນອາດເວັນຕິສະຕ໌ຈໍານວນຫຼາຍທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງປະເດັນວ່າ ພວກເຂົາເຫັນວ່າການນໍາໃຊ້ຂອງ Smith ນັ້ນຖືກຕ້ອງ ຫຼື ບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ສິດຍາພິບານຊາວອົດສະຕາລີຜູ້ໜຶ່ງຊື່ Louis Were, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ເສຍຊີວິດໄປນານແລ້ວ, ໄດ້ໃຊ້ເວລາສ່ວນໃຫຍ່ໃນພັນທະກິດຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານໃນການຄັດຄ້ານແບບຈໍາລອງຄໍາພະຍາກອນອັນເປັນເທັດຂອງ Smith. ເຫດຜົນທີ່ທ່ານຄັດຄ້ານນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ວ່າໃນທີ່ສຸດ Smith ໄດ້ລະບຸກະສັດຜູ້ທີ່ມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງຕົນໃນຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບຫ້າວ່າແມ່ນ Turkey, ແຕ່ແກ່ນແນວຄິດຂອງ Smith ຍັງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການນໍາໃຊ້ທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຂອງ Armageddon ອີກດ້ວຍ. ໃນທົດສະວັດ 1980 ຫຼື ໃນຊ່ວງໃກ້ຄຽງນັ້ນ ນັກຂຽນອາດເວັນຕິສະຕ໌ຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ຂຽນປຶ້ມຫົວຂໍ້ວ່າ, Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? ຜູ້ຂຽນມີຊື່ວ່າ Donald Mansell, ແລະປຶ້ມເຫຼັ້ມນັ້ນຍັງຄົງມີໃຫ້ຫາອ່ານໄດ້ຢູ່.

Mansell ໄດ້ຕິດຕາມປະຫວັດສາດທີ່ນຳໄປສູ່ສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີໜຶ່ງ ແລະ ສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີສອງ ໂດຍສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອເຫັນວ່າສົງຄາມທັງສອງນັ້ນກຳລັງເຂົ້າໃກ້ ນັກປະກາດຂ່າວປະເສີດ Adventist ໄດ້ເລີ່ມນຳໃຊ້ການປະຍຸກຕີຄວາມອັນຜິດພາດຂອງ Smith ທີ່ວ່າ Turkey ຈະເຄື່ອນທັບໄປສູ່ Jerusalem ຕາມຕົວອັກສອນ ເປັນໝາຍສຳຄັນຂອງ Armageddon ແລະ ອະວະສານຂອງໂລກ. ລາວໄດ້ພິສູດໂດຍອາໄສບັນຊີລາຍຊື່ສະມາຊິກຂອງຄຣິສຕະຈັກວ່າ ເມື່ອສົງຄາມແຕ່ລະຄັ້ງເຂົ້າໃກ້ ວິນຍານຈຳນວນຫຼາຍໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າສູ່ສະມາຊິກພາບຂອງຄຣິສຕະຈັກ Adventist ໂດຍອີງໃສ່ການເນັ້ນຫນັກທາງຄຳພະຍາກອນຂອງນັກປະກາດ ຊຶ່ງດຶງມາຈາກທັດສະນະອັນບົກພ່ອງຂອງ Smith ກ່ຽວກັບ Armageddon.

ເມື່ອສົງຄາມໃດໜຶ່ງໃນສອງຄັ້ງນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ແລະ ຄຳພະຍາກອນທີ່ຜິດພາດນັ້ນບໍ່ໄດ້ເປັນຈິງ ຄຣິດຕະຈັກໄດ້ສູນເສຍສະມາຊິກຫຼາຍກວ່າຈຳນວນທີ່ເຄີຍໄດ້ຮັບເພີ່ມຈາກແບບຈຳລອງຄຳພະຍາກອນທີ່ Smith ໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ.

ໂດຍຜ່ານການປະຕິເສດຂອງ Smith ຕໍ່ຂ່າວສານພື້ນຖານຂອງພວກ Millerites, ແລະຄວາມເຕັມໃຈຂອງລາວທີ່ຈະສົ່ງເສີມການຕີຄວາມເປັນສ່ວນຕົວຂອງລາວຕໍ່ຂໍ້ທີສາມສິບຫາຫາສີ່ສິບຫ້າຂອງ Daniel, ເຫດຜົນຂອງ Smith ໄດ້ສ້າງແບບຈຳລອງຄຳພະຍາກອນທີ່ອີງໃສ່ເຫດການຮ່ວມສະໄໝ.

ໃນການໂຕ້ຖຽງລະຫວ່າງ Smith ແລະ James White ກ່ຽວກັບກະສັດຜູ້ທີ່ມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງຕົນໃນຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງ Daniel ບົດທີ 11, James White ໄດ້ນຳສະເໜີຕັກກະທີ່ສະຫຼຸບໄດ້ຢ່າງກະທັດຮັດຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຮາກຖານຄຳພະຍາກອນອັນຫຼວມລົ້ມຂອງ Smith. White ໄດ້ສອນວ່າ “ຄຳພະຍາກອນກໍ່ໃຫ້ເກີດປະຫວັດສາດ, ແຕ່ປະຫວັດສາດບໍ່ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄຳພະຍາກອນ.”

ບັນດາຜູ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດຂອງຂະບວນການ Adventism ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຮັດວຽກກ່ອນສົງຄາມທັງສອງ ໄດ້ນໍາໃຊ້ປະຫວັດສາດທີ່ກໍາລັງພັດທະນາເພື່ອນໍາສະເໜີແບບຈໍາລອງຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງ Armageddon ຂອງ Smith ທີ່ບົກພ່ອງ, ແລະຜົນງານຂອງພວກເຂົາ ຊຶ່ງເຄີຍເບິ່ງປະດຸດດັ່ງວ່າໄດ້ຮັບພອນຢ່າງຫຼາຍໃນໄລຍະນໍາໄປສູ່ສົງຄາມ, ໄດ້ກ່ອຍໃຫ້ເກີດຜົນຂາດທຶນໂດຍສຸດທິ ເມື່ອແບບຈໍາລອງຄໍາພະຍາກອນນັ້ນຖືກພິສູດວ່າອາໄສການຕີຄວາມສ່ວນບຸກຄົນ.

ຄວາມເຕັມໃຈຂອງ Smith ທີ່ຈະສົ່ງເສີມແບບຈຳລອງການພະຍາກອນສ່ວນຕົວກ່ຽວກັບກະສັດໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ ໄດ້ໃຫ້ຜົນເກີດຂຶ້ນເປັນການນຳໃຊ້ທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຂອງໄພພິບັດປະການທີຫົກ ແລະ Armageddon ອີກດ້ວຍ.

ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນກ່ອນໜ້ານີ້ແລ້ວ, ໄພພິບັດປະການທີຫົກເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກເວລາແຫ່ງການພິສູດຂອງມະນຸດໄດ້ປິດລົງແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນຄຳເຕືອນທີ່ບັນຈຸຢູ່ວ່າໃຫ້ຮັກສາເສື້ອຜ້າຂອງທ່ານໄວ້ ຈຶ່ງຈະຕ້ອງໝາຍເຖິງປະເດັນແຫ່ງການທົດສອບອັນໜຶ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກ່ອນທີ່ Michael ຈະລຸກຂຶ້ນ ແລະເວລາແຫ່ງການພິສູດຂອງມະນຸດຈະປິດລົງ ແລະໄພພິບັດປະການທຳອິດຈະເລີ່ມຕົ້ນ. ໄພພິບັດປະການທີຫົກໄດ້ບົ່ງຊີ້ກິດຈະກຳຂອງມັງກອນ, ຂອງສັດຮ້າຍ ແລະຂອງຜູ້ພະຍາກອນປອມ, ຊຶ່ງເປັນສະຫະພາບສາມປະການທີ່ມາຮ່ວມກັນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ສະຫະພາບສາມປະການນັ້ນຄື Rome ສະໄໝໃໝ່, ແລະສັນຍາລັກທີ່ບົ່ງຊີ້ ແລະສະຖາປະນາສະຫະພາບສາມປະການຂອງ Rome ສະໄໝໃໝ່ນັ້ນ ກໍຄື “ພວກໂຈນແຫ່ງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ,” ຜູ້ຊຶ່ງ “ຍົກຕົນຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນານິມິດ” ແລະ “ລົ້ມລົງ.”

ຄຳເຕືອນແຫ່ງໄພພິບັດປະການທີຫົກ ເມື່ອໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈແລ້ວ ຍ່ອມເຮັດໃຫ້ຈິດວິນຍານໜຶ່ງຮັກສາອາພອນຂອງຕົນໄວ້ໄດ້; ແຕ່ຖ້າມັນຖືກປະຕິເສດ ມັນກໍຈະປະໃຫ້ຈິດວິນຍານໜຶ່ງເປືອຍກາຍ ຊຶ່ງເປັນໜຶ່ງໃນຫ້າລັກສະນະຂອງຊາວລາໂອດີເຊຍ. ສັນຍາລັກທີ່ສະຖາປະນາຄຳເຕືອນນັ້ນຄື ພວກໂຈນຂອງປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ ຜູ້ຍົກຕົນຂຶ້ນ ແລະໃນທີ່ສຸດກໍຕົກລົງ. ຊາໂລໂມນໄດ້ກ່າວວ່າ ຖ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ມີນິມິດນັ້ນ ພວກເຂົາກໍພິນາດ.

ຄຳພາສາເຮັບຣູທີ່ແປວ່າ “ພິນາດ” ຫມາຍເຖິງ “ເຮັດໃຫ້ເປືອຍກາຍ”, ແລະ ໂຢຮັນໄດ້ບັນທຶກວ່າ, “ຄວາມສຸກມີແກ່ຜູ້ທີ່ເຝົ້າລະວັງ ແລະ ຮັກສາເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນໄວ້, ເພື່ອວ່າຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ຍ່າງໄປຢ່າງເປືອຍກາຍ ແລະ ຜູ້ອື່ນຈະເຫັນຄວາມອັບອາຍຂອງຕົນ.” ສະມິດໄດ້ຜິດພາດໃນເລື່ອງກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອ, ແລະ ຮາກຖານຄຳພະຍາກອນອັນເປັນເທັດນັ້ນໄດ້ເປີດທາງໃຫ້ລາວພັດທະນາການປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ຄຳພະຍາກອນຢ່າງໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖ້າຫາກຖືກຍອມຮັບແລ້ວ ຈະກ່ອນໃຫ້ເກີດຄວາມເປືອຍກາຍ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງຊາວລາໂອດີເຊຍ, ຜູ້ທີ່ຖືກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ.

Smith ບໍ່ໄດ້ມີບັນຫາໃດໆໃນການໂຕ້ຖຽງເພື່ອສະໜັບສະໜູນການຊີ້ບຸຕົວຕົນອັນເທັດໃໝ່ຂອງລາວກ່ຽວກັບກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອ ຕໍ່ຕ້ານ James White ສາມີຂອງຜູ້ພະຍາກອນຍິງ. ນັກປະຫວັດສາດ Adventist ແລະ Sister White ໄດ້ກ່າວເຖິງຄວາມບໍ່ລົງຮອຍອັນເປັນທີ່ຮູ້ຈັກຂອງພວກເຂົາ. Ellen White ໄດ້ຕຳນິທັງສາມີຂອງນາງ ແລະ Smith ທີ່ຍອມໃຫ້ຄວາມເຫັນຕ່າງຂອງພວກເຂົາກ່ຽວກັບວ່າ ຜູ້ໃດເປັນຜູ້ທີ່ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອໃນ Daniel ບົດ 11 ເປັນຕົວແທນ ຖືກນຳອອກສູ່ສາທາລະນະ. ໃນສິ່ງພິມ Adventist ສະບັບທຳອິດຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ປີ 1844, James White ໄດ້ຂຽນວ່າ:

ເມື່ອ Smith ໄດ້ນຳສະເໜີສິ່ງທີ່ເຂົາເອີ້ນວ່າ “ແສງສະຫວ່າງໃໝ່” ກ່ຽວກັບຫົວຂໍ້ “ອຳນາດສຸດທ້າຍໃນ Daniel ບົດທີ 11,” James White ໄດ້ເຫັນການນຳໃຊ້ຂອງ Smith ບໍ່ແມ່ນເປັນແສງສະຫວ່າງໃໝ່ ແຕ່ເປັນການໂຈມຕີຕໍ່ຮາກຖານ. ຂໍ້ຂັດແຍ້ງເລື່ອງ Rome ໃນຖານະກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນ Daniel 11 ທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງ Uriah Smith ແລະ James White ມີລັກສະນະສະເພາະຈົງ, ຊຶ່ງໃນຖານະນັກສຶກສາຄຳພະຍາກອນ, ພວກເຮົາພຶງນຳມາຮວບຮວມເຂົ້າກັບຂໍ້ຂັດແຍ້ງອື່ນໆໃນປະຫວັດສາດ Adventist ທີ່ກ່ຽວກັບສັນຍະລັກຂອງ Rome.

ໜຶ່ງໃນລັກສະນະເຫຼົ່ານັ້ນຄືການນໍາເອົາການຕີຄວາມແບບສ່ວນຕົວເຂົ້າມາ. ອີກລັກສະນະໜຶ່ງຄືວ່າ ການນໍາໃຊ້ການຕີຄວາມແບບສ່ວນຕົວນັ້ນຈໍາເປັນຕ້ອງບິດເບືອນໄວຍາກອນທີ່ງ່າຍດາຍ, ເພາະວ່າ Smith ບໍ່ພຽງແຕ່ເມີນເສີຍວ່າ ລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນທຸກປະການໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກໄດ້ກ່າວເຖິງ Rome, ແຕ່ຍັງເມີນເສີຍອີກວ່າ ໂຄງສ້າງທາງໄວຍາກອນໄດ້ຮຽກຮ້ອງວ່າ ກະສັດໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກຈໍາເປັນຕ້ອງເປັນກະສັດອົງດຽວກັນກັບທີ່ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນຕອນກ່ອນໜ້າ.

ອີກປະການໜຶ່ງຄື ການຕີຄວາມໝາຍແບບສ່ວນຕົວນັ້ນເປັນການປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານ. ອີກປະການໜຶ່ງຄື ມັນເປັນຕົວແທນຂອງການປະຕິເສດສິດອຳນາດຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ລັກສະນະອີກປະການໜຶ່ງຄື ແນວຄວາມຄິດອັນບົກພ່ອງປະການທຳອິດກ່ຽວກັບໂຣມ ຈະນຳໄປສູ່ແບບຈຳລອງຄຳພະຍາກອນທີ່ບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ບຸກຄົນໜຶ່ງຮັກສາເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ເຂົາເຂົ້າໃກ້ການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາການທົດລອງຂອງມະນຸດ. ອີກປະການໜຶ່ງຄື ຄວາມເຕັມໃຈທີ່ຈະເຜີຍແຜ່ການຕີຄວາມໝາຍແບບສ່ວນຕົວຂອງລາວຕໍ່ສາທາລະນະ. ອີກປະການໜຶ່ງຄື ການຕີຄວາມໝາຍແບບສ່ວນຕົວນັ້ນຖືກລະບຸຢ່າງສະເໝີວ່າເປັນແສງສະຫວ່າງໃໝ່. ຄຸນລັກສະນະທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກສະແດງຢູ່ໃນການພິຈາລະນາໃນປັດຈຸບັນກ່ຽວກັບ “ພວກໂຈນແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງທ່ານ.”

ເມື່ອການໂຕ້ແຍ້ງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງໂຣມ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍການໂຕ້ແຍ້ງຄັ້ງທຳອິດຂອງໂຣມທີ່ລະບຸ “ພວກໂຈນແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ,” ຖືກນຳມາປະກອບເຂົ້າກັບແນວຄຳພະຍາກອນແຫ່ງການໂຕ້ແຍ້ງຂອງ Uriah Smith ແລະ James White, ພວກເຮົາຈະເຫັນວ່າຄົນກຸ່ມໜຶ່ງຈະກໍ່ສ້າງແບບຈຳລອງຄຳພະຍາກອນຂອງຕົນເທິງການຕີຄວາມສ່ວນຕົວ, ຊຶ່ງປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານ.

ການປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານທັງຫຼາຍ ຍ່ອມເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະຕິເສດສິດອຳນາດຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໂດຍອັດຕະໂນມັດ ຊຶ່ງໄດ້ປົກປ້ອງຄວາມຈິງພື້ນຖານເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງໜັກແໜ້ນ. ຄົນຈຳພວກນັ້ນຈະເຕັມໃຈນຳສະເໜີທັດສະນະຂອງຕົນຕໍ່ສາທາລະນະດ້ວຍເຊັ່ນກັນ ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງຂໍ້ຫ່ວງກັງວົນໃດໆທີ່ອາດຖືກຍົກຂຶ້ນກ່ຽວກັບຜົນກະທົບທີ່ຄຳສອນນັ້ນອາດມີຕໍ່ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າທົ່ວໂລກ.

ທັນທີຫຼັງຈາກປີ 1844, ໃນຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນທໍາອິດຂອງຂະບວນການແອັດເວນຕິດ, ການໂຕ້ແຍ້ງອີກປະການໜຶ່ງກ່ຽວກັບໂຣມໄດ້ຖືກນໍາເຂົ້າມາ. ການໂຕ້ແຍ້ງນັ້ນໄດ້ຖືກປຸກປັ່ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຈົນກວ່າທັດສະນະອັນຜິດພາດນັ້ນຈະຖືກຍອມຮັບໃນຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນທີສາມຂອງຂະບວນການແອັດເວນຕິດ. ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາການໂຕ້ແຍ້ງເລື່ອງ “daily” ເປັນເສັ້ນທີສີ່ໃນຫົກເສັ້ນທີ່ຂະນະນີ້ພວກເຮົາກໍາລັງພິຈາລະນາຢູ່ໃນແບບແຜນຂອງ line upon line.

ແຕ່ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະຍົກເອົາເສັ້ນທີສີ່ຂອງບັນດາຂໍ້ຂັດແຍ້ງຂອງໂຣມຂຶ້ນພິຈາລະນາ, ຈໍາເປັນຕ້ອງລະນຶກໄວ້ວ່າ ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້, ເມື່ອພວກເຮົາກໍາລັງກ່າວເຖິງຂໍ້ສິບໃນດານີເອນບົດທີສິບເອັດ, ພວກເຮົາໄດ້ກ່າວວ່າ “ຂໍ້ສິບນັ້ນຍັງເຊື່ອມໂຍງ ‘ເຈັດຄັ້ງ’ ໃນເລວີນິຕິ 26 ເຂົ້າກັບປະຫວັດສາດທີ່ຊ່ອນເຮັ້ນໂດຍກົງ, ແຕ່ເສັ້ນແຫ່ງຄວາມຈິງນັ້ນຢູ່ນອກຂອບເຂດຂອງສິ່ງທີ່ພວກເຮົາກໍາລັງນໍາສະເໜີຢູ່ໃນທີ່ນີ້.”

ອູຣິຢາ ສະມິດ ເປັນຜູ້ນໍາໃນການປະຕິເສດເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນປີ 1863. ລາວໄດ້ປະຕິເສດຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໃນຫົວຂໍ້ນັ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໃນບົດຄວາມກ່ຽວກັບເລື່ອງນັ້ນ ທີ່ຂຽນໂດຍ Hiram Edson ແລະຕີພິມໃນ Review ໃນປີ 1856. ນັຍສໍາຄັນຂອງການທີ່ສະມິດໄດ້ກ່ຽວພັນກັບຂະບວນການໜຶ່ງທີ່ໄດ້ນໍາສະເໜີເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ແຕ່ຕໍ່ມາພັດປະຕິເສດຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໃນຫົວຂໍ້ນັ້ນເອງ ກໍຢູ່ນອກຂອບເຂດຂອງຫົວຂໍ້ວ່າດ້ວຍລັກສະນະແຫ່ງການນໍາສະເໜີຂອງສະມິດ ກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ລາວອ້າງວ່າເປັນແສງສະຫວ່າງໃໝ່ໃນຫົວຂໍ້ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອ; ແຕ່ເມື່ອພວກເຮົາສິ້ນສຸດພາບລວມຂອງແນວຂອງການໂຕ້ຖຽງຂອງຝ່າຍ Adventist ກ່ຽວກັບ Rome ແລ້ວ, ພວກເຮົາຈະກັບໄປພິຈາລະນາທັງຄວາມສໍາຄັນຂອງຂໍ້ທີສິບໃນບົດທີສິບເອັດຂອງພຣະທຳດານີເອນ ແລະຍັງຈະພິຈາລະນາດ້ວຍວ່າ ການປະຕິເສດຂ່າວສານແຫ່ງ Laodicean ຂອງສະມິດ ຊຶ່ງໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1856 ພ້ອມກັບຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງສິ່ງໃດ.