ປານຽມ - ເລກສິບສອງ

ຂໍ້ທີສີ່ສິບໃນດານີເອນ ບົດທີສິບເອັດ ແມ່ນໜຶ່ງໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ເລິກຊຶ້ງທີ່ສຸດໃນພຣະຄຳພີ. ມັນເປັນຕົວແທນຂອງການເປີດຜະນຶກໜັງສືດານີເອນໃນປີ 1798, 1989 ແລະ 2023. ສາມຄັ້ງທີ່ໜັງສືນັ້ນຖືກເປີດຜະນຶກ ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງການກະຈັດກະຈາຍ “ເຈັດເທື່ອ.” ປີ 1798 ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເມື່ອອັດຊີເຣຍໄດ້ກວາດຕ້ອນສິບເຜົ່າທາງເໜືອໄປເປັນເຊລີຍ. ປີ 1989 ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງ 126 ປີນັບແຕ່ການກະບົດໃນປີ 1863 ເມື່ອຄຣິສຕະຈັກເຊເວັນທ໌-ເດ ແອັດເວນຕິສ ໄດ້ປະລະໄວ້ຢ່າງເປັນທາງການຊຶ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນເລວີຕິກົດ ບົດທີ 26. ປີ 2023 ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງສາມວັນເຄິ່ງ ທີ່ພະຍານສອງຄົນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11 ນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນ. ເມື່ອສິ້ນສຸດ 2,520 ປີ (126 ປີ ແລະ 3½ ວັນ—ທັງໝົດເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດເທື່ອ”) ໜັງສືດານີເອນກໍຖືກເປີດຜະນຶກ.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ໃນປີ 1798 ເປັນການຈໍາເປັນທີ່ມະນຸດຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການນໍາສະເໜີເຖິງເຫດການທີ່ເກີ່ຍວພັນກັບການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ. ເມື່ອນາງບັນທຶກຂໍ້ເທັດຈິງນີ້, ນາງກໍາລັງຊີ້ບອກປະຫວັດສາດທີ່ຂະໜານກັນ, ເພາະນາງຍັງໄດ້ນໍາສະເໜີຂ່າວສານແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍວ່າເປັນເຫດການທີ່ເກີ່ຍວພັນກັບການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ. ໃນຂະນະທີ່ກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີ, ນາງໄດ້ບັນທຶກວ່າ:

ເມື່ອກ່າວເຖິງວັນສຸດທ້າຍ ນາງໄດ້ບັນທຶກໄວ້ວ່າ:

ຂ່າວສານຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798 ແລະມັນໄດ້ນຳສະເໜີ “ເຫດການທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການສິ້ນສຸດຂອງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ.” ເມື່ອກ່າວເຖິງວັນສຸດທ້າຍ ນາງໄດ້ນຳປະຫວັດຂອງພວກສາວົກມາໃຊ້ເພື່ອອະທິບາຍຄວາມຈິງທີ່ວ່າ “ເຫດການທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການສິ້ນສຸດຂອງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ” ເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ມະນຸດສະຫລາດເຖິງຄວາມລອດ, ແຕ່ຫາໄດ້ເຂົ້າໃຈບໍ່. ຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798, 1989 ແລະ 2023 ແມ່ນຂ່າວສານທີ່ຊີ້ບອກ “ເຫດການທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການສິ້ນສຸດຂອງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ.”

ຂໍ້ສີ່ສິບເປັນເສັ້ນປະຫວັດສາດໜຶ່ງ ເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກອອກສາມຄັ້ງ. ໃນປີ 1798 ນິມິດຂອງດານີເອນກ່ຽວກັບແມ່ນ້ຳອູໄລ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງບົດທີ່ເຈັດເຖິງບົດທີ່ເກົ້າ ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກອອກ. ໃນປີ 1989 ນິມິດຂອງດານີເອນກ່ຽວກັບແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງບົດທີ່ສິບເຖິງບົດທີ່ສິບສອງ ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກອອກ. ໃນປີ 2023 ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກປິດບັງໄວ້ຂອງຂໍ້ສີ່ສິບໃນດານີເອນບົດທີ່ສິບເອັດ ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກອອກ.

ປະຫວັດຂອງຂໍ້ສີ່ສິບ ເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາຈາກປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນຂໍ້ສີ່ສິບເອັດ, ຊຶ່ງເປັນປະຫວັດຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ ອັນເປັນທັງສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນຈາກແຜ່ນດິນໃນ Revelation ບົດ 13, ຜູ້ພະຍາກອນປອມໃນ Revelation ບົດ 16, ແລະອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຳພີ. ປະຫວັດດຽວກັນທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ສີ່ສິບຂອງ Daniel ບົດ 11 ນັ້ນ ກໍຖືກສະແດງໄວ້ເຊັ່ນກັນໃນໜຶ່ງຂໍ້ໃນພຣະທຳ Revelation.

ຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຂໍ້ທີສີ່ສິບ ແມ່ນເປັນປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ Alien and Sedition Acts ຂອງປີ 1798 ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອຊາດນັ້ນກ່າວເວົ້າດຸດດັ່ງມັງກອນ ເປັນປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອໂຣມຂອງສັນຕະປາປາຖືກຍົກລົງຈາກບັນລັງ ແລະສິ້ນສຸດລົງເມື່ອໂຣມຂອງສັນຕະປາປາຖືກຟື້ນຟູກັບຄືນສູ່ບັນລັງ. ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍທັງ Revelation 13:11 ແລະ Daniel 11:40 ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການຖອນອອກໄປຂອງອານາຈັກທີຫ້າໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຖອນອອກໄປຂອງອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ.

“ເຈັດສິບ” ປີທີ່ບາບິໂລນໄດ້ປົກຄອງເປັນອານາຈັກທຳອິດໃນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຳພີ ຈົນເຖິງອານາຈັກທີສອງໃນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຳພີ ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບ ນັບແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ກໍເປັນປະຫວັດສາດແຫ່ງຊ່ວງເວລາທີ່ໂສເພນີແຫ່ງເມືອງໄທໂຣຖືກລືມໄປ ຕາມທີ່ບັນທຶກໄວ້ໃນ ເອຊາຢາ 23, ຊຶ່ງໄດ້ພັນລະນາຊ່ວງເວລານັ້ນວ່າເປັນ “ເຈັດສິບປີ” ແລະເປັນ “ວັນເວລາຂອງກະສັດອົງດຽວ.” ຈາກເນບູກາດເນັດຊາຈົນເຖິງເບນຊັດຊາ ອານາຈັກທໍາອິດໃນຄໍາພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄໍາພີໄດ້ປົກຄອງຢູ່, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນພາບແບບຂອງອານາຈັກທີຫົກໃນຄໍາພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄໍາພີ ຜູ້ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດັ່ງລູກແກະ ແຕ່ສຸດທ້າຍກໍເວົ້າດັ່ງມັງກອນ. ເນບູກາດເນັດຊາເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ຕິດຕາມລູກແກະ ແລະ ເບນຊັດຊາເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ຕິດຕາມມັງກອນ.

ປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ກໍເປັນປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງໃນພຣະນິມິດບົດ 14 ເຊັ່ນກັນ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນຈາກການປະຕິຮູບຂອງກຸ່ມມິນເລີໄຣຕ໌ ແລະສິ້ນສຸດລົງທີ່ການປະຕິຮູບຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງໂມງແຫ່ງການພິພາກສາ. ກຸ່ມມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ປະກາດເຫດການທີ່ເກື່ອມໂຍງກັບການເປີດຂອງການພິພາກສາ ແລະຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນປະກາດເຫດການທີ່ເກື່ອມໂຍງກັບການສິ້ນສຸດຂອງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ.

ເຫດການທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາທົດລອງແຫ່ງພຣະຄຸນ ຖືກພັນລະນາໄວ້ຕາມແນວຄຳພະຍາກອນທັງພາຍໃນແລະພາຍນອກ, ແລະເຫດການເຫຼົ່ານັ້ນເກີດຂຶ້ນເປັນຫຼັກໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບຂອງ Daniel ບົດ 11. ເຫດການໃນຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດຫມາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ, ດັ່ງນັ້ນ ເຫດການແຫ່ງການເກັບຮວບຮວມຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງບຸດຫຼານອື່ນໆ ຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ຍັງຢູ່ໃນ Babylon ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໃນຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບ; ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ວິກິດການທີ່ໃນເວລານັ້ນມາປະເຊີນກັບໂລກ ຫາກໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນສະຫະລັດແລ້ວ. ເຫດການເຫຼົ່ານັ້ນແທນເຖິງການພິພາກສາເຫນືອສະຫະລັດ ແລະການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແກ່ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ກ່ອນທີ່ຄຣິສຕະຈັກຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍາ.

ເຫດການພາຍໃນທີ່ເກີ່ຍວຂ້ອງກັບການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງພຣະລາຊກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະມະຫາປະໂຣຫິດ ໃນການເຮັດໃຫ້ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າສຳເລັດລົງທ່າມກາງປະຊາຊົນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງ. ເຫດການພາຍນອກໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງບົດບາດຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນການຟື້ນຟູອຳນາດໃຫ້ແກ່ສັນຕະປາປາ. ປະຫວັດສາດທັງໝົດຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ, ປະຫວັດສາດທັງໝົດຂອງລາໂອດີເກຍ ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍຂໍ້ທີສີ່ສິບ.

ເສັ້ນພາຍໃນ ແລະ ເສັ້ນພາຍນອກທີ່ຢູ່ໃນຂໍ້ສີ່ສິບ ຖືກແທນໂດຍເຂົາສອງອັນຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ເຂົາແຫ່ງລະບອບຣີພັບລິກັນເປັນເສັ້ນພາຍນອກ ແລະ ເຂົາແຫ່ງໂປຣແຕສແຕນຕິຊຶມເປັນເສັ້ນພາຍໃນ. ທັງສອງເສັ້ນນີ້ດຳລົງຢູ່ພາຍໃນປະຫວັດສາດຂອງອານາຈັກທີຫົກ, ແລະ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງປະຫວັດສາດອານາຈັກທີຫົກ ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຖືກນຳມາເໜືອເຂົາທັງສອງ ຄືທັງເຂົາໂປຣແຕສແຕນ ແລະ ເຂົາຣີພັບລິກັນ. ຂ່າວສານທີ່ຊີ້ບອກເຫດການທີ່ເກີດຄວບຄູ່ກັບການປິດເວລາແຫ່ງການທົດລອງນັ້ນ ກໍຄືຂ່າວສານທີ່ຊີ້ບອກເຫດການທີ່ຖືກນຳມາເໜືອສະຫະລັດອາເມລິກາ ເມື່ອມັນເຕັມຖ້ວຍແຫ່ງເວລາທົດລອງຂອງຕົນ. ຂ່າວສານທີ່ຊີ້ບອກເຫດການທີ່ເກີດຄວບຄູ່ກັບການປິດເວລາແຫ່ງການທົດລອງນັ້ນ ກໍແມ່ນຂ່າວສານດຽວກັນທີ່ຊີ້ບອກເຫດການທີ່ຖືກນຳມາເໜືອແອດເວນຕິສທີ່ຖືວັນສະບາໂຕວັນທີເຈັດ ເມື່ອມັນເຕັມຖ້ວຍແຫ່ງເວລາທົດລອງຂອງຕົນ.

ພາຍໃນປະຫວັດຂອງຂໍ້ສີ່ສິບ ມີສາມຄັ້ງທີ່ພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະແຕ່ລະຄັ້ງໃນທັງສາມນັ້ນກໍ່ໃຫ້ເກີດເສັ້ນພາຍໃນ ແລະເສັ້ນພາຍນອກ ທີ່ນຳສະເໜີເຫດການຕ່າງໆທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ. ແຕ່ລະໝຸດໝາຍພະຍາກອນໃນທັງສາມນັ້ນ ມີການກະຈັດກະຈາຍເຈັດຄັ້ງນຳໜ້າຢູ່ກ່ອນ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ສີ່ສິບຈຶ່ງເປັນຕົວແທນປະຫວັດຈາກປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະໝຸດໝາຍພະຍາກອນພາຍໃນປະຫວັດນັ້ນກໍຄື “ເຫດການຕ່າງໆທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ.” ພາຍໃນປະຫວັດຂອງຂໍ້ສີ່ສິບ ເສັ້ນພາຍໃນເປັນຕົວແທນການປ່ຽນຜ່ານຈາກຟີລາເດນເຟຍໄປສູ່ລາໂອດີເຊຍໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ແລະເປັນການປ່ຽນຜ່ານຈາກລາໂອດີເຊຍໄປສູ່ຟີລາເດນເຟຍໃນຕອນສິ້ນສຸດ. ຕອນເລີ່ມຕົ້ນນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈັນສິບຄົນ ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບໃນຕອນສິ້ນສຸດ ຊຶ່ງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳອຸປະມານັ້ນສຳເລັດຄົບຖ້ວນຕາມຕົວອັກສອນຢ່າງແທ້ຈິງ.

ຂະບວນການມິນເລີຣາຍພາຍໃຕ້ສະພາບຟີລາເດນເຟຍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນພ້ອມກັບການສຳເລັດຄົບຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີຕິກົດ ບົດທີ 26 ໃນປີ 1798, ແລະຕໍ່ມາກໍມີການສຳເລັດຄົບອີກຄັ້ງໜຶ່ງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຢ່າງນ້ອຍພາຍໃນປີ 1856 ທັງ James White ແລະ Sister White ໄດ້ລະບຸວ່າຂະບວນການນັ້ນຢູ່ໃນສະພາບຂອງລາໂອດີເຊຍ. ໃນປີດຽວກັນນັ້ນ ແສງສະຫວ່າງໃໝ່ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໃນສິ່ງພິມທາງການຂອງຄຣິສຕະຈັກ ຊຶ່ງບໍ່ເຄີຍຖືກຈັດໃຫ້ສຳເລັດ. “ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ສຳເລັດຄົບໃນປີ 1798, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນ William Miller ໄດ້ຄົ້ນພົບ “ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສາຍໂສ້ແຫ່ງຄວາມຈິງ” ດັ່ງທີ່ Sister White ເອີ້ນມັນ, ແລະຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສາຍໂສ້ແຫ່ງຄວາມຈິງນັ້ນກໍແມ່ນ “ເຈັດເທື່ອ.” ປີ 1798 ເປັນການສຳເລັດຄົບຂອງ “ເຈັດເທື່ອ”; ຫຼັງຈາກນັ້ນ Miller ໄດ້ເຮັດການຄົ້ນພົບພື້ນຖານຂອງລາວກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ໝາຍເຖິງການສຳເລັດຄົບອີກຄັ້ງໜຶ່ງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ຊຶ່ງຕໍ່ຈາກນັ້ນກໍຕາມມາດ້ວຍການປ່ຽນຜ່ານໃນຂະບວນການຈາກຟີລາເດນເຟຍໄປສູ່ລາໂອດີເຊຍ ໃນປີດຽວກັນທີ່ແສງສະຫວ່າງໃໝ່ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ຖືກປະໄວ້ໂດຍບໍ່ສຳເລັດ. ໃນປີ 1863 ສິ່ງທີ່ເຄີຍເປັນຂະບວນການມິນເລີຣາຍຟີລາເດນເຟຍຈົນເຖິງປີ 1856 ເມື່ອມັນໄດ້ປ່ຽນຜ່ານເຂົ້າສູ່ຂະບວນການມິນເລີຣາຍລາໂອດີເຊຍ ໄດ້ກາຍເປັນຄຣິສຕະຈັກທີ່ຈົດທະບຽນຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ, ສ່ວນໃຫຍ່ພາຍໃຕ້ເງື່ອນໄຂ ແລະ ຄວາມກົດດັນຂອງສົງຄາມກາງເມືອງ ແລະເພື່ອປົກປ້ອງຄົນໜຸ່ມໃນຄຣິສຕະຈັກ. ຂະບວນການນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1863 ເມື່ອມັນໄດ້ກາຍເປັນຄຣິສຕະຈັກ. ເຈັດປີກ່ອນໜ້ານັ້ນ ໃນປີ 1856 ລາໂອດີເຊຍໄດ້ວາງຂ່າວສານແຫ່ງແສງສະຫວ່າງໃໝ່ໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງ ໃນຫົວຂໍ້ດຽວກັນນັ້ນແທ້ໆ ຊຶ່ງເປັນການຄົ້ນພົບທາງຄຳພະຍາກອນຄັ້ງທຳອິດຂອງ William Miller.

ຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ ແລະ ແສງສະຫວ່າງທີ່ຖືກເອີ້ນວ່າ “ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສາຍໂສ້ແຫ່ງຄວາມຈິງ,” ຄື ແສງສະຫວ່າງເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ຜູ້ນຳຂອງຂະບວນການລາໂອດີເຊຍ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຄ່ອຍໆ ວາງເລີກຄວາມປາດຖະໜາທີ່ຈະທະນຸບຳລຸງ “ເຈັດເທື່ອ” ແລະ ໃນຕອນທ້າຍຂອງເຈັດປີ (“ເຈັດເທື່ອ”) ໃນປີ 1863, ໄດ້ມີການຈັດທຳແຜນພູມໃໝ່ ແລະ ຂ່າວສານຄຳພະຍາກອນໃໝ່ຂຶ້ນ ໂດຍບໍ່ມີການອ້າງອີງໃດໆ ເຖິງ “ເຈັດເທື່ອ.”

ໃນປີ 1863 ການສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນຫົກສິບຫ້າປີຂອງເອຊາຢາ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງຕົງຈຸດທີ່ມັນເລີ່ມຕົ້ນ ຄືດ້ວຍສົງຄາມພາຍໃນລະຫວ່າງເໜືອແລະໃຕ້. ປະເດັນເລື່ອງທາດໃນປີ 1863 ໄດ້ຖືກຕົວແທນລ່ວງໜ້າໂດຍການຖືກກວາດຕ້ອນໄປຂອງທັງອານາຈັກພາກເໜືອແລະພາກໃຕ້ ໃນການເຮັດໃຫ້ “ເຈັດເທົ່າ” ສຳເລັດບັນລຸ, ແລະຄວາມເປັນທາດທີ່ອິສຣາເອນຖືກນຳເຂົ້າໄປນັ້ນ ກໍເປັນຕົວແທນຢ່າງເໝາະສົມຂອງປະເດັນເລື່ອງທາດໃນຕອນທ້າຍ. ປີ 1863 ເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງໂຄງສ້າງທາງຄຳພະຍາກອນ ທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງຄຳພະຍາກອນຫົກສິບຫ້າປີຂອງເອຊາຢາ.

ເມື່ອເຂົ້າໃຈຄຳພະຍາກອນນີ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 742 BC ມັນໄດ້ຊີ້ບອກໝຸດໝາຍສາມປະການພາຍໃນຊ່ວງເວລາຫົກສິບຫ້າປີ. ສອງໃນບັນດາໝຸດໝາຍເຫຼົ່ານັ້ນຊີ້ບອກຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີແຫ່ງການຖືກກັກຂັງແລະການເປັນທາດ ສຳລັບທັງອານາຈັກພາກເໜືອແລະພາກໃຕ້ຂອງອິດສະຣາເອນ. ໃນປີ 742 BC ອານາຈັກພາກເໜືອແລະພາກໃຕ້ກຳລັງພົວພັນຢູ່ໃນສົງຄາມກາງເມືອງ ແລະສິບເຜົ່າພັນທາງພາກເໜືອໄດ້ທຳພັນທະມິດກັບຊີເຣຍເພື່ອຮຸກຮານອານາຈັກພາກໃຕ້ຄືຢູດາ. ສິບເກົ້າປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 723 BC ສິບເຜົ່າພັນທາງພາກເໜືອຖືກຊາວອັດຊີເຣຍກວາດຕ້ອນໄປເປັນທາດ. ສີ່ສິບຫົກປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 677 BC ຊາວອັດຊີເຣຍໄດ້ຈັບມານາເຊໄດ້ ແລະນຳທ່ານໄປຍັງບາບີໂລນ. ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີຫຼັງຈາກ 723 BC ຈະມາເຖິງ 1798 ຄືເວລາສຸດທ້າຍ ແລະເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ. ອີກສີ່ສິບຫົກປີຕໍ່ມາ “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກພາກໃຕ້ ຊຶ່ງເລີ່ມໃນປີ 677 BC ກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844. ສິບເກົ້າປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 1863 ລັກສະນະເຊີງພະຍາກອນຂອງປີ 742 BC ຖືກສະແດງອອກຢ່າງຕົງຕາມຕົວອັກສອນທຸກປະການ. ສົງຄາມກາງເມືອງລະຫວ່າງອານາຈັກພາກເໜືອແລະພາກໃຕ້ກຳລັງດຳເນີນຢູ່ໃນປີ 742 BC ແລະ 1863. ໃນປີ 742 BC ຄຳພະຍາກອນທີ່ອິດສະຢາໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ກະສັດອາຮາດຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍ ເປັນເລື່ອງການຕົກເປັນທາດອັນໃກ້ຈະມາເຖິງຂອງທັງອານາຈັກພາກເໜືອແລະພາກໃຕ້, ແລະໃນປີ 1863 ຊຶ່ງເປັນຈຸດກາງແທ້ໆຂອງສົງຄາມກາງເມືອງ ປະທານາທິບໍດີ Lincoln ໄດ້ປະກາດ Emancipation Proclamation ເປັນການເລີ່ມຂະບວນການໃນການຍຸດຕິການເປັນທາດ. ຄຳເຕືອນທີ່ມອບໃຫ້ແກ່ກະສັດອາຮາດຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍໃນປີ 742 BC ໄດ້ຖືກມອບໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຕາມຕົວອັກສອນ ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງຂ່າວສານທີ່ Lincoln ໄດ້ມອບໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຝ່າຍວິນຍານ.

ເຈັດປີຫຼັງຈາກຂໍ້ຄວາມເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງ Hiram Edson ໄດ້ຖືກຕີພິມໃນປີ 1856, ຂະບວນການ Adventism ໄດ້ຈັດທຳແຜນພາບປີ 1863 ຂຶ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ຖອນຄຳສອນແບບ Millerite ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ອອກ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຂໍ້ຄວາມຫຼາຍຫຼາຍຕອນທີ່ Ellen White ສອນວ່າພວກເຮົາຈະຕ້ອງກ່າວຊ້ຳຂໍ້ຄວາມຂອງພວກ Millerite ອີກ, ແລະຍັງວ່າພວກເຮົາຈະຕ້ອງປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ຂໍ້ຄວາມເຫຼົ່ານັ້ນຖືກໂຈມຕີ, ກາຍເປັນບັນຫາທີ່ຖືກຕັ້ງຄຳຖາມ. ໃນປີດຽວກັນນັ້ນ ພວກເຂົາກໍໄດ້ກາຍເປັນຄຣິສຕະຈັກທີ່ໄດ້ຈົດທະບຽນຕາມກົດໝາຍ. ຍັງມີອີກຫຼາຍຢ່າງທີ່ສາມາດຂຽນໄດ້ກ່ຽວກັບປີ 1863 ແລະນັຍສຳຄັນໃນດ້ານຄຳພະຍາກອນຂອງມັນ, ແຕ່ສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນຢູ່ນີ້ກໍຄື ມີພະຍານຫຼາຍປະການ ທັງພາຍໃນແລະພາຍນອກ ທີ່ລະບຸເຖິງການກະບົດໃນປີ 1863, ບໍ່ວ່າຈະເປັນການກະບົດຈາກພາຍນອກກັບບັນດາລັດພາກໃຕ້, ຫຼືການກະບົດຈາກພາຍໃນຜ່ານການປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານຂໍ້ທຳອິດ. ປີ 1863 ເປັນໜຶ່ງໃນເຫດການຕ່າງໆພາຍໃນປະຫວັດຂອງຂໍ້ພຣະຄຳຂໍ້ສີ່ສິບ ທີ່ເປັນຕົວໝາຍທາງ ຊຶ່ງປະກອບເປັນ “ເຫດການຕ່າງໆທີ່ກ່ຽວພັນກັບການປິດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ.”

ປີ 1863 ສອດຄ່ອງກັບການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງສີ່ສິບປີໃນຖິ່ນກັນດານຂອງອິດສະຣາເອນແທ້ໃນສະໄໝໂບຮານ. ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສີ່ສິບປີນັ້ນ ໂຢຊວຍໄດ້ນຳພາອິດສະຣາເອນໂບຮານເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ ແລະພວກເຂົາໄດ້ໂຄ່ນເມືອງເຢຣິໂຄລົງ ແລະປະກາດຄຳສາບແຊ່ງເຫນືອຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຈະສ້າງເຢຣິໂຄຄືນໃໝ່. ໃນປີ 1863 ບັນດາຜູ້ນຳຂອງລາວດີເຊຍນ ແອດເວັນຕິສຶມ ໄດ້ສ້າງເຢຣິໂຄຂຶ້ນໃໝ່. ປີ 1863 ຖືກເປັນຕົວແທນທັງໃນການເລີ່ມຕົ້ນ ແລະໃນການສິ້ນສຸດຂອງສີ່ສິບປີໃນຖິ່ນກັນດານ. ປີ 1863 ເປັນໝຸດໝາຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຜູກເຂົ້າດ້ວຍກັນປະຫວັດສາດຂອງເສັ້ນພາຍນອກ ແລະເສັ້ນພາຍໃນຂອງປະຫວັດຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ. ມີຄຣິດຈັກທີເຈັດ, “ຄຣິດຈັກທີ່ຖືກພິພາກສາ,” ດັ່ງທີ່ຄຳວ່າ “Laodicea” ໝາຍຄວາມ, ກຳລັງເຂົ້າສູ່ໄລຍະໜຶ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄົນທັງຊົ່ວອາຍຸໜຶ່ງຕາຍລົງໃນຖິ່ນກັນດານ. ໃນຈຸດດຽວກັນນັ້ນ ປະທານາທິບໍດີພັກຣີພັບລິກັນຄົນທຳອິດ ກຳລັງເລີ່ມວຽກງານແຫ່ງການປົດປ່ອຍພວກທາດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງບັນດາປະທານາທິບໍດີພັກຣີພັບລິກັນຄົນສຸດທ້າຍ ຜູ້ຊຶ່ງຈະນຳໃຊ້ກົດອັຍການສຶກໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງວິກິດ ອັນນຳໄປສູ່ສິ່ງທີ່ການດົນໃຈເອີ້ນວ່າ “ຄວາມພິນາດແຫ່ງຊາດ.”

ໃນໝາຍທາງແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນ ໝາຍທາງແຫ່ງຈຸດຈົບໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ ແລະ ເຫດການທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການປິດສິ້ນສຸດຂອງການພິພາກສາ ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໃນເຫດການທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການເປີດຕົ້ນຂອງການພິພາກສາ. ການກະບົດທີ່ກາເດັດ ໃນການປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງ Joshua ແລະ Caleb ໃນຕອນເລີ່ມຂອງສີ່ສິບປີ ເປັນແບບຢ່າງຂອງການກະບົດຂອງ Moses ໃນການຕີຫີນຜາທີ່ກາເດັດ ໃນຕອນທ້າຍຂອງສີ່ສິບປີ. 1863 ຊີ້ບອກເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ທີ່ Laodicea ຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຖ໌ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະ ທີ່ຊາຍຊະລາຊາວຫ້າຄົນໃນເຢຣູຊາເລັມກຳລັງກົ້ມກາບດວງອາທິດໃນ Ezekiel ບົດທີແປດ, ແລະ ທີ່ Shiloh ຖືກກະທຳຊ້ຳອີກເທິງຜູ້ທີ່ໄວ້ວາງໃຈໃນຖ້ອຍຄຳມຸສາວ່າ, “ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແມ່ນພວກເຮົາ.”

ພວກເຮົາຈະດຳເນີນການສຶກສາເລື່ອງ Panium ນີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.