ປານີອຸມ - ເລກເຈັດ

ພວກເຮົາກໍາລັງດໍາເນີນການນໍາເອົາເນື້ອຄວາມທຸກແນວໃນດານີເອນ ບົດ 11 ມາປະສານເຂົ້າດ້ວຍກັນ ໃນຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຂໍ້ 40 ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາຈາກປີ 1989 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ການຊົງເອີ້ນຂອງພວກເຮົາໃນຖານະນັກສຶກສາຄໍາພະຍາກອນ ຄືການແບ່ງແຍກພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄວາມຈິງຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

ພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 11 ສາມາດແບ່ງອອກເປັນສິບແນວຄຳພະຍາກອນ. ຂໍ້ 1 ຫາ 4 ເປັນແນວຄຳພະຍາກອນຫນຶ່ງ. ຂໍ້ 5 ຫາ 9 ເປັນແນວທີສອງ. ຂໍ້ 10 ເປັນແນວທີສາມ. ຂໍ້ 11 ແລະ 12 ເປັນແນວທີສີ່. ແນວທີຫ້າຄືຂໍ້ 13 ຫາ 15. ແນວທີຫົກຄືຂໍ້ 16 ຫາ 22. ແນວທີເຈັດຄືຂໍ້ 23 ແລະ 24. ຂໍ້ 24 ຫາຂໍ້ 31 ເປັນແນວທີແປດ. ຂໍ້ 31 ຫາ 40 ເປັນແນວທີເກົ້າ, ແລະແນວທີສິບ ແລະເປັນແນວສຸດທ້າຍ ຄືຂໍ້ 40 ຫາ 45. ສິບແນວນີ້ຈະຕ້ອງນຳມາປະກອບເຂົ້າກັນ ແນວເທິງແນວ.

ແນ່ນອນ ແຕ່ລະເສັ້ນຄໍາພະຍາກອນທັງສິບນັ້ນມີຄວາມສຳພັນເຊື່ອມໂຍງກັນ, ແຕ່ພາຍໃນແຕ່ລະເສັ້ນສາມາດມອງເຫັນຫົວຂໍ້ສະເພາະຢ່າງໜຶ່ງໄດ້. ເຖິງແມ່ນວ່າແຕ່ລະເສັ້ນຈະມີຫົວຂໍ້ຫຼັກຢ່າງໜຶ່ງ, ແຕ່ເສັ້ນເຫຼົ່ານັ້ນມີຄຳພະຍານຫຼາຍກວ່າພຽງຢ່າງດຽວ. ຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງໃຈທີ່ຈະລະບຸຫົວຂໍ້ແຕ່ລະຢ່າງໃນບັນດາເສັ້ນທັງສິບນັ້ນ.

ປີທຳອິດຂອງດາຣິອຸສເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນຄຳພະຍາກອນ. ພໍເຖິງຂໍ້ທີສາມ ອາເລັກຊານເດີ ມະຫາລາດໄດ້ສະຖາປະນາອານາຈັກທົ່ວໂລກຂອງຕົນ ແລະໃນຂໍ້ທີສີ່ ອານາຈັກຂອງລາວຈະຖືກຖອນຂຶ້ນ ແລະຖືກແບ່ງອອກໄປສູ່ລົມທັງສີ່. ການໃຊ້ດາຣິອຸສເປັນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1989 ເຮັດໃຫ້ເຮົາສາມາດນັບບັນດາກະສັດທີ່ຖືກແທນຄ່າໄວ້ໃນຂໍ້ທີສອງໄດ້. ເມື່ອກາເບຣຍນກ່າວໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງວ່າ, “ໃນປີທຳອິດຂອງດາຣິອຸສເໝືອນກັນ” ທ່ານກຳລັງສືບຕໍ່ຈາກສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ແຈ້ງແກ່ດານີເອນໄວ້ແຕ່ຕົ້ນນິມິດ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນບົດທີສິບ.

ເຄື່ອງໝາຍທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງ “ເວລາແຫ່ງຈຸດສິ້ນສຸດ” ປະກອບດ້ວຍສອງສັນຍະລັກ. “ເວລາແຫ່ງຈຸດສິ້ນສຸດ” ສຳລັບເສັ້ນຄຳພະຍາກອນຂອງໂມເຊ ແມ່ນການເກີດຂອງອາໂຣນ, ແລະຕໍ່ມາອີກສາມປີຈຶ່ງເປັນການເກີດຂອງໂມເຊ. ອາໂຣນແລະໂມເຊເປັນສັນຍະລັກສອງຊັ້ນຂອງ “ເວລາແຫ່ງຈຸດສິ້ນສຸດ” ໃນປະຫວັດຂອງພວກເຂົາ ແລະເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການເກີດຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະພຣະເຢຊູອີກຫົກເດືອນຕໍ່ມາ. “ເວລາແຫ່ງຈຸດສິ້ນສຸດ” ໃນປີ 1798 ໄດ້ໝາຍເຖິງການຈັບຕົວສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ ຜູ້ທີ່ຕໍ່ຈາກນັ້ນໄດ້ເສຍຊີວິດໃນການຖືກຄຸມຂັງໃນປີ 1799. ຕັ້ງແຕ່ “ປີທຳອິດຂອງດາຣິອຸດຊາວມີເດຍ” ຈົນເຖິງ “ປີທີສາມຂອງກະສັດຊີຣັດແຫ່ງເປີເຊຍ”; ດາຣິອຸດແລະຊີຣັດເປັນຕົວແທນຂອງ “ເວລາແຫ່ງຈຸດສິ້ນສຸດ” ໃນປີ 1989, ເພາະບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງຫຼາຍກຳລັງເວົ້າເຖິງວັນສຸດທ້າຍຫຼາຍກວ່າວັນເວລາທີ່ພວກເຂົາດຳລົງຊີວິດຢູ່.

ດາຣີອຸດ ແລະ ໄຊຣັດ ເປັນຕົວແທນຂອງ Ronald Reagan ແລະ George Bush senior ໃນປີ 1989. ທັງສອງເປັນປະທານາທິບໍດີໃນປີນັ້ນ. ຂໍ້ທີໜຶ່ງໃນບົດທີສິບເອັດ ກຳນົດນິມິດໄວ້ໃນປີທີສາມຂອງໄຊຣັດ ຊຶ່ງຈະເປັນຕົວແທນຂອງ George Bush senior ຜູ້ທີ່ຕາມຫຼັງ Reagan ເໝືອນດັ່ງທີ່ໄຊຣັດໄດ້ຕາມຫຼັງດາຣີອຸດ. ຂໍ້ທີສອງກ່າວວ່າ ຍັງຈະມີກະສັດອີກສາມອົງລຸກຂຶ້ນ ແລະ ອົງທີສີ່ຈະຮັ່ງມີຫຼາຍຍິ່ງກວ່າພວກເຂົາທັງໝົດ. “ເວລາສຸດທ້າຍ” ຕອນສຸດທ້າຍໃນບົດທີສິບເອັດ ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1989 ແລະ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຫຼັງຈາກ George Bush senior ແລ້ວ ຍັງຈະມີກະສັດອີກສາມອົງລຸກຂຶ້ນ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ລະບຸເຖິງປະທານາທິບໍດີສາມຄົນທີ່ຕາມຫຼັງ Bush senior. ກະສັດສາມອົງນັ້ນຄື Bill Clinton, George Bush junior, Barak Obama ແລະ ຈາກນັ້ນປະທານາທິບໍດີຜູ້ຮັ່ງມີທີ່ສຸດ, Donald Trump, ຈະ “ໂດຍກຳລັງຂອງຕົນ” ແລະ “ໂດຍຜ່ານຄວາມຮັ່ງມີຂອງຕົນ ລາວຈະປຸກເຮົ້າທຸກສິ່ງຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກຂອງ Grecia”.

ແລ້ວຂໍ້ທີສາມກໍນຳເຂົ້າມາເຖິງ Alexander the Great ແລະເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງຜູ້ນຳຄົນສຸດທ້າຍຂອງ United Nations ຜູ້ທີ່ຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັບລະບົບ papacy ໃນວັນສຸດທ້າຍ, ແຕ່ຜູ້ນັ້ນກໍຈະມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງຕົນ ເໝືອນດັ່ງ papacy. United Nations ແມ່ນອານາຈັກທີເຈັດ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍກະສັດສິບອົງໃນ Revelation ບົດທີສິບເຈັດ, ແລະສະຫະພັນຂອງກະສັດສິບອົງນັ້ນເຫັນພ້ອມກັນທີ່ຈະມອບອານາຈັກທີເຈັດຂອງພວກເຂົາໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ papal ເປັນເວລາໜຶ່ງຊົ່ວໂມງເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກ.

ກະສັດສິບອົງນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂໍ້ທີສາມແລະຂໍ້ທີສີ່ ແລະຍັງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍປະຫວັດການຮຸ່ງຂຶ້ນແລະການລົ້ມລົງຂອງອາເລັກຊານເດີ ມະຫາລາດ ຜູ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂໍ້ພຣະຄຳນັ້ນສຳເລັດໃນສັດຕະວັດທີສີ່. ປະເທດກຣີກແມ່ນອານາຈັກທີສາມໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ແລະເປັນສັນຍາລັກຂອງພະຍານາກ ຊຶ່ງເປັນໜຶ່ງໃນສາມສ່ວນຂອງສະຫະພັນສາມປະການຄື ພະຍານາກ, ສັດຮ້າຍ ແລະຜູ້ພະຍາກອນປອມ. ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ຂໍ້ຄວາມວ່າ “ກະສັດຂອງຊາວຢິວ” ໄດ້ຖືກຈາລຶກໄວ້ເປັນພາສາເຮັບເຣີ, ລາຕິນ ແລະກຣີກ; ອັນເປັນຕົວແທນຂອງຊາວຢິວ, ຊາວໂຣມັນ ແລະຝູງຊົນອື່ນໆທີ່ມາຈາກນານາຊາດ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນເທດສະການປັດສະຄາ. ຊາວກຣີກເປັນຕົວແທນຂອງພະຍານາກ, ຊາວໂຣມັນເປັນຕົວແທນຂອງສັດຮ້າຍ, ແລະຊາວຢິວແມ່ນຜູ້ພະຍາກອນປອມ.

ສີ່ຂໍ້ທຳອິດຂອງບົດທີສິບເອັດໄດ້ລະບຸເຖິງຈຸດຈົບຂອງອຳນາດມັງກອນຝ່າຍໂລກທີ່ກະທຳການລ່ວງປະເວນີກັບອຳນາດສັນຕະປາປາ ໃນເວລາທີ່ໄລຍະແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດກຳລັງປິດລົງ. ຂໍ້ທີສາມແລະຂໍ້ທີສີ່ລະບຸເຖິງການຜຸດຂຶ້ນຄັ້ງສຸດທ້າຍແລະການລົ້ມລົງຂອງການສຳແດງອອກຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງອຳນາດມັງກອນຝ່າຍໂລກ. ຂໍ້ຕ່າງໆເຫຼົ່ານັ້ນຊ້ອນທັບກັບຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງລະບຸເຖິງຈຸດຈົບຂອງສັດຮ້າຍຜູ້ທີ່ກະທຳການລ່ວງປະເວນີກັບກະສັດທັງຫຼາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ຕອນຕົ້ນແລະຕອນທ້າຍຂອງບົດທີສິບເອັດລະບຸເຖິງປະຫວັດສາດທີ່ສັດຕູຂອງພຣະເຈົ້າມາເຖິງຈຸດອະວະສານຂອງຕົນ ໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍເຫຼືອ. ສີ່ຂໍ້ທຳອິດທີ່ຈັດວາງຄຽງຄູ່ກັບຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍ ແລະໃນການເຮັດດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງຖືເອົານັຍສັນຍະລັກຂອງພຣະບັນຍັດສິບປະການ ດ້ວຍແຜ່ນໜຶ່ງຂອງສີ່ບັນຍັດທຳອິດ ແລະອີກແຜ່ນໜຶ່ງຂອງຫົກບັນຍັດສຸດທ້າຍ ພ້ອມກັນນັ້ນກໍຍັງເປັນສັນຍະລັກເຖິງການທົດສອບດ້ວຍຈຳນວນສິບ.

ສີ່ຂໍ້ພຣະຄຳທຳອິດເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນຈຸດຈົບ ພ້ອມທັງຍຶດໂຍງຂ່າວສານນັ້ນໄວ້ວ່າເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ໃນ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ໃນປີ 1989. ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາຈາກປີ 1989 ຈົນເຖິງການປິດລົງແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນການສະຫຼຸບຂ່າວສານຂອງຫົກຂໍ້ພຣະຄຳສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງເປັນຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນອັນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1989 ແລະຊຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງເຫດການຕ່າງໆທີ່ເກີ່ຍວພັນກັບການປິດລົງແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ.

ຂໍ້ພຣະຄໍາເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ຫຼັກຍຶດທາງຄໍາພະຍາກອນເພື່ອໃຫ້ຮັບຮູ້ວ່າ ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1989 ຈະມີປະທານາທິບໍດີທັງໝົດແປດຄົນ ໂດຍທີ່ຄົນທີແປດນັ້ນເປັນຄົນໜຶ່ງໃນເຈັດປະທານາທິບໍດີກ່ອນໜ້າ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຊື່ອມໂຍງຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ເຂົ້າກັບປິດສະນາທີ່ວ່າຄົນທີແປດເປັນຄົນໜຶ່ງໃນເຈັດ, ຊຶ່ງເປັນລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນທີ່ເປັນຄວາມຈິງສໍາລັບສະໄໝປະຈຸບັນໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ແນວຄວາມຄິດຫຼັກທີ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ຈາກຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ ຄືການທຳລາຍຢ່າງສິ້ນສຸດຂອງອຳນາດມັງກອນ ຜູ້ທີ່ກະທຳການຜິດປະເວນີກັບຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງ Tyre. ຍິງໂສເພນີນັ້ນໄດ້ກະທຳການຜິດປະເວນີກັບກະສັດທັງປວງແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ແຕ່ດັ່ງທີ່ຝຣັ່ງໃນສະໄໝໂບຮານໄດ້ກາຍເປັນບຸດຫົວປີຂອງຄຣິດຕະຈັກຄາໂທລິກ ເມື່ອ Clovis ໄດ້ຖວາຍບັນລັງຂອງຕົນແດ່ລະບົບ papacy ໃນປີ 496, ດັ່ງນັ້ນດ້ວຍ ສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນຄືສະຫະລັດອາເມຣິກາ ຈະເປັນປະເທດທຳອິດໃນບັນດາກະສັດທີ່ຈະກະທຳການຜິດປະເວນີກັບຍິງໂສເພນີນັ້ນໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ໃນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍ ສີ່ຂໍ້ຕົ້ນໄດ້ຊີ້ບອກແລະເນັ້ນຢ້ຳເຖິງອຳນາດທັງສາມທີ່ນຳໂລກໄປສູ່ Armageddon, ແຕ່ແນວຄວາມຄິດຫຼັກໃນສີ່ຂໍ້ທຳອິດນັ້ນ ຄືອຳນາດມັງກອນທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Grecia ແລະ Alexander the Great.

ເຣແກນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂະບວນການຂອງປະທານາທິບໍດີແປດຄົນ ຊຶ່ງບັດນີ້ໄດ້ນໍາໄປສູ່ຄົນສຸດທ້າຍໃນບັນດາປະທານາທິບໍດີແປດຄົນນັ້ນ. ປະທານາທິບໍດີຄົນທີແປດຈະຕັ້ງຮູບສັດຮ້າຍຂຶ້ນ ແລະບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ, ພ້ອມທັງເປັນຄົນຈັດການໄກ່ເກ່ຍຂໍ້ຕົກລົງອັນໜຶ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເຂົາຂຶ້ນເປັນຫົວໜ້າຂອງສະຫະປະຊາຊາດ, ຊຶ່ງໃນຈຸດນັ້ນເອງຈະເຂົ້າສູ່ຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຄຣິດຈັກກັບລັດທົ່ວໂລກ ພາຍໃຕ້ຂໍ້ອ້າງຂອງການແກ້ໄຂສົງຄາມທີ່ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນຂອງອິສລາມສຸດໂຕ່ງ.

ການປ່ຽນຜ່ານຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ຊຶ່ງເປັນສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 13, ຈາກການເປັນອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ໄປສູ່ການເປັນຫົວຂອງອານາຈັກທີເຈັດໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ, ໃນຂະນະທີ່ທຳໃຫ້ຄວາມສຳພັນອັນຜິດກົດໝາຍກັບອານາຈັກທີແປດໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີສຳເລັດລົງ, ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ຕັ້ງແຕ່ຂໍ້ທີໜຶ່ງທີ່ຊີ້ບອກເຖິງປີ 1989, ຜ່ານບັນດາປະທານາທິບໍດີທີ່ນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແລະຈາກນັ້ນໃນທັນທີກໍລະບຸເຖິງກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ລຸກຂຶ້ນ. ກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນຄື ທຣຳ ຜູ້ເຂົ້າຄວບຄຸມອົງການສະຫະປະຊາຊາດ, ຊຶ່ງໃນເວລານີ້ລາວກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການຮື້ຖອນມັນລ່ວງໜ້າກ່ອນການຮຽກຮ້ອງຂອງລາວ.

ຂໍ້ທີຫ້າເຖິງຂໍ້ທີເກົ້າເປັນການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ແລະເປັນການພັນລະນາແບບຈຸດຕໍ່ຈຸດຂອງສົງຄາມລະຫວ່າງກະສັດແຫ່ງຝ່າຍເໜືອ ແລະຝ່າຍໃຕ້ ຊຶ່ງທັງບົດນີ້ໄດ້ນໍາໃຊ້ເປັນພາກພື້ນຄໍາພະຍາກອນຫຼັກ. ຂໍ້ທີຫ້າໄດ້ວາງຫົວຂໍ້ຫຼັກຂອງຕອນນີ້ໄວ້.

ປໂຕເລມີທີ 1 ໂຊເຕີ ແລະ ເຊເລວກັສທີ 1 ນີກາໂຕ ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໃນຂໍ້ນີ້. ທັງສອງເປັນສ່ວນຫນຶ່ງໃນສີ່ສ່ວນຂອງ “Diadochi” (ໝາຍເຖິງຜູ້ສືບທອດ) ໃນອານາຈັກຂອງອາເລັກຊານເດີ. ເຊເລວກັສເປັນ “ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອ” ຄົນທໍາອິດໃນບົດທີສິບເອັດ, ແລະໃນຄວາມສອດຄ່ອງກັບໂຣມນອກສາສະໜາ, ໂຣມສັນຕະປາປາ ແລະ ໂຣມສະໄໝໃໝ່—ເຊເລວກັສໄດ້ຖືກສະຖາປະນາເປັນກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອຕາມຄໍາພະຍາກອນພາຍຫຼັງຈາກໄຊຊະນະຫຼັກສາມຄັ້ງ ຫຼື ເຫດການຊີ້ຂາດສາມປະການເທົ່ານັ້ນ: ການຍຶດບາບີໂລນຄືນຂອງເຂົາໃນປີ 312 ກ່ອນ ຄ.ສ., ຍຸດທະການທີ່ Ipsus ໃນປີ 301 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະ ຍຸດທະການທີ່ Corupedium ໃນປີ 281 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຄວາມເຄື່ອນໄຫວເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ເອົາຊະນະຄູ່ແຂ່ງສໍາຄັນຂອງເຂົາ, ຂະຫຍາຍອານາຈັກຂອງເຂົາ, ແລະ ທໍາໃຫ້ອໍານາດຄອບງໍາຂອງເຂົາໝັ້ນຄົງໃນພາກພື້ນນັ້ນ.

ເສັ້ນທີສອງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການລະບຸກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ແລະ ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ ໂດຍແຍກອອກຈາກຜູ້ສືບທອດຄົນອື່ນໆ (Diadochi) ຂອງອານາຈັກທີ່ຖືກແບ່ງອອກຂອງ Alexander. ມັນເລີ່ມຕົ້ນໂດຍລະບຸວ່າກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຈະໄດ້ຮັບອຳນາດກໍ່ຕໍ່ເມື່ອຫຼັງຈາກການພິຊິດສາມຄັ້ງ. ຈາກນັ້ນ ໃນປະຫວັດຂອງການຕໍ່ສູ້ເພື່ອການຄອບຄອງອຳນາດ ທີ່ໄດ້ຄ່ອຍໆເປີດເຜີຍພາຍຫຼັງການຕາຍຂອງ Alexander ໃນຂໍ້ທີຫົກເຖິງຂໍ້ທີເກົ້າ, ໄດ້ລະບຸໄລຍະໜຶ່ງທີ່ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການໂຄ່ນລົ້ມກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໂດຍກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້. ນີ້ແມ່ນຄັ້ງທຳອິດໃນສາມຄັ້ງໃນບົດທີສິບເອັດ ທີ່ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ມີໄຊເໜືອກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ. ສາມຄັ້ງນີ້ເປັນພະຍານພາຍໃນສາມປະການຢູ່ໃນບົດນັ້ນ ຊຶ່ງສະຖາປະນາຢ່າງຊັດເຈນເຖິງໝຸດໝາຍຂອງປະຫວັດສາດ ທີ່ນຳໄປສູ່ການທີ່ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ເອົາຊະນະກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ.

ການສຳເລັດໃນປະຫວັດສາດຂອງຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ຈັດຫາແບບແຜນສຳລັບການສຳເລັດໃນຄຳພະຍາກອນຂອງໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາ ຊຶ່ງຖືກຊີ້ບອກໄວ້ໃນຂໍ້ທີສາມສິບເອັດເຖິງສີ່ສິບ, ແລະເປັນແບບແຜນທາງຄຳພະຍາກອນສຳລັບການສຳເລັດຂອງຂໍ້ທີສິບເອັດ ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 217 BC ໃນຍຸດທະການຮາເຟຍ. ພະຍານທັງສາມນັ້ນໄດ້ຊີ້ບອກລັກສະນະຂອງສົງຄາມຢູເຄຣນ ບ່ອນທີ່ພູຕິນ, ກະສັດອົງສຸດທ້າຍແຫ່ງທິດໃຕ້, ຈະມີໄຊເໜືອກອງທັບຕົວແທນຂອງກະສັດພາປາແຫ່ງທິດເໜືອ.

ຫົວຂໍ້ຂອງເສັ້ນທີສອງແຫ່ງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນ ແມ່ນກ່ຽວກັບວິທີທີ່ບາດແຜຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍໄດ້ຖືກກະທຳຕໍ່ສັນຕະປາປາໃນປີ 1798 ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂໍ້ທີຫ້າເຖິງຂໍ້ທີເກົ້າ ແລະໂດຍຍຸດທະການຣາເຟຍໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ. ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້, ຊຶ່ງກໍຄືອີຢິບ, ແມ່ນອຳນາດຂອງມັງກອນ.

ຕົວຢ່າງສາມປະການຂອງການທີ່ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ມີໄຊເໜືອກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນບົດທີສິບເອັດ ຖືກນຳມາປະກອບກັນເພື່ອຊີ້ບອກເຖິງການລົ້ມລົງຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບຫ້າ.

ໃນບົດທີສິບເອັດ ມີສາມແນວຂໍ້ຄວາມທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ເປັນຜູ້ເອົາຊະນະກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ, ແຕ່ເມື່ອກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອມາເຖິງວາລະສິ້ນສຸດຂອງຕົນໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍ ສິ່ງນັ້ນບໍ່ໄດ້ປາກົດຊັດເຈນເທົ່າໃດ. ແຕ່ພຣະທຳພຣະນິມິດໄດ້ລະບຸວ່າ ອຳນາດແຫ່ງມັງກອນເປັນສິ່ງທີ່ນຳນາງລົງສູ່ຄວາມພິນາດ ໂດຍກິນເນື້ອຂອງນາງ ແລະເຜົານາງດ້ວຍໄຟ. ເມື່ອອຳນາດແຫ່ງມັງກອນຖືກຮັບຮູ້ຈາກພຣະທຳພຣະນິມິດແລ້ວ ພວກເຮົາກໍສາມາດເຫັນບັນດາກະສັດ ຜູ້ຊຶ່ງກໍເປັນມັງກອນດ້ວຍ ແລະກໍເປັນກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ດ້ວຍ ຜູ້ທີ່ກຳລັງຈະນຳກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອລົງໃນຂໍ້ສີ່ສິບຫ້າ. ພະຍານໂດຍກົງສາມປະການໃນບົດນີ້ ຊຶ່ງທັງໝົດກຳລັງເປັນພະຍານເຖິງຄວາມສຳເລັດຢ່າງສົມບູນຂອງມັນ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຜ່ານຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ.

ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຝ່າຍສັນຕະປາປາໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ຈະມາເຖິງຈຸດອະວະສານຂອງຕົນໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍເຫຼືອໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບຫ້າ, ແລະພຣະທຳພຣະນິມິດໄດ້ລະບຸວ່າອຳນາດຝ່າຍສັນຕະປາປາມາເຖິງຈຸດອະວະສານຂອງຕົນໄດ້ຢ່າງໃດ ໂດຍນ້ຳມືຂອງອຳນາດແຫ່ງມັງກອນ.

ກະສັດສິບອົງເຜົາກະສັດຝ່າຍເໜືອຂອງສັນຕະປາປາດ້ວຍໄຟ ແລະກິນເນື້ອຂອງນາງ. ບັນດາກະສັດໃນວັນສຸດທ້າຍແມ່ນອຳນາດຂອງມັງກອນ.

ກະສັດສິບອົງນັ້ນແມ່ນອຳນາດຂອງມັງກອນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກແທນພາບໄວ້ດ້ວຍອານາຈັກກຣີກ ແລະ ອາເລັກຊານເດີດ້ວຍ. ກະສັດເຫຼົ່ານັ້ນເປັນກະສັດຝ່າຍໃຕ້ ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ຖືກແທນພາບໂດຍຟາໂຣ ກະສັດແຫ່ງເອຢິບ. ພວກເຂົາຈະກິນເນື້ອຂອງນາງ ເພາະພວກເຂົາຍັງເປັນ “ໝາ” ໃນຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງນັກປະພັນພຣະທຳເພງສັນລະເສີນໄດ້ເອີ້ນວ່າ “ຊຸມນຸມຂອງຄົນອະທຳ.”

ຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາແມ່ນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນຂໍ້ສີ່ສິບຫ້າ, ແລະ ຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາກໍຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນາງເຢເຊເບນໃນຄຣິດຕະຈັກເທຍທີຣາ.

ການພິພາກສາຂອງເຢເຊເບນໄດ້ສຳເລັດລົງເມື່ອນາງຖືກໝາກິນ.

ພວກໝານັ້ນແມ່ນໂຣມນອກສາສະໜາ ອໍານາດແຫ່ງມັງກອນ ເພາະວ່າໂຣມນອກສາສະໜານັ້ນເອງທີ່ໄດ້ຕອກພຣະຄຣິດໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ.

ກະສັດທັງສິບ, ຜູ້ຊຶ່ງແມ່ນພວກໝາ, ຜູ້ຊຶ່ງແມ່ນຊຸມນຸມຂອງຄົນຊົ່ວ, ຜູ້ຊຶ່ງແມ່ນກຣີຊ ແລະ ເອຢິບ ຈະເຜົາໂສເພນີນັ້ນດ້ວຍໄຟເໝືອນກັນ.

ກະສັດທັງສິບຈະເຜົາຍິງໂສເພນີນັ້ນດ້ວຍໄຟ ເພາະນາງອ້າງວ່າຕົນເປັນນັກບວດຍິງ ແຕ່ແທ້ຈິງແລ້ວນາງເປັນຍິງໂສເພນີ.

ໃນຂໍ້ທີຫ້າຮອດຂໍ້ທີເກົ້າ, ແລະໃນຂໍ້ທີສາມສິບເອັດຮອດສີ່ສິບ, ພວກເຮົາພົບພະຍານຫຼັກຖານວ່າ ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງຕົນໂດຍນ້ຳມືຂອງອຳນາດແຫ່ງມັງກອນ. ຫຼັກການນີ້ກໍກຳລັງຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຢູ່ໃນສົງຄາມຢູເຄຣນໃນປັດຈຸບັນດ້ວຍ. ພະຍານທັງສາມນີ້ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ເມື່ອກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງຕົນ ໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍເຫຼືອໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບຫ້າ, ມັງກອນຈະກິນເນື້ອຫນັງຂອງນາງ ແລະເຜົານາງເສຍດ້ວຍໄຟ. ຕາມຫຼັກພະຍານສາມປາກ, ແຮງຈູງໃຈສຳລັບການກະທຳຂອງມັງກອນນັ້ນ ຈະລວມມີພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກຫັກທຳລາຍ.

ໃນຂໍ້ທີຫ້າເຖິງຂໍ້ທີເກົ້າ, ສົງຄາມຊີເຣຍຄັ້ງທີສອງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍສັນຍາສັນຕິພາບໃນປີ 253 ກ່ອນ ຄ.ສ. ສົງຄາມນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 260 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະເມື່ອເຂົ້າສູ່ປີທີເຈັດຂອງສົງຄາມຊີເຣຍຄັ້ງທີສອງ ກໍໄດ້ມີການບັນລຸສັນຍາສັນຕິພາບ ໂດຍກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ໄດ້ຍົກທິດາອົງໜຶ່ງໃຫ້ແກ່ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ເພື່ອໃຫ້ພະອົງໄດ້ອະພິເສກກັບທິດາຂອງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ ແລະນຳໃຫ້ເກີດສັນຕິພາບໂດຍຜ່ານພັນທະມິດທາງການສົມຣົດ. ເຈັດປີຫຼັງຈາກການສົມຣົດ, ໃນປີ 246 ກ່ອນ ຄ.ສ. ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໄດ້ປະຖິ້ມເຈົ້າສາວຈາກຝ່າຍໃຕ້ ແລະໄດ້ນຳພັນລະຍາອົງເດີມຂອງພະອົງກັບຄືນມາ ຜູ້ຊຶ່ງພະອົງເຄີຍປະຖິ້ມໄວ້ເມື່ອພະອົງສົມຣົດກັບເຈົ້າຍິງແຫ່ງອີຢິບ. ແຮງຈູງໃຈຂອງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ໃນການບຸກໂຈມອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ແລະຈັບກຸມກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ແມ່ນການຖືກລະເມີດສັນຍາ.

ສັນຍາທີ່ຖືກລະເມີດນັ້ນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງສັນຍາ Tolentino ທີ່ຖືກລະເມີດໃນປີ 1797 ຊຶ່ງໄດ້ໃຫ້ແຮງຈູງໃຈແກ່ Napoleon ໃນການຈັບສັນຕະປາປາເປັນຊະເລີຍໃນປີ 1798 ດັ່ງທີ່ Ptolemy ໄດ້ເຮັດຕໍ່ Seleucus ໃນປີ 246 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເມື່ອ Ptolemy III ກັບຄືນສູ່ອີຢິບຈາກໄຊຊະນະຂອງລາວເໜືອອານາຈັກ Seleucid ຝ່າຍເໜືອຂອງ Seleucus II ລາວໄດ້ນຳຊັບສົມບັດກັບຄືນສູ່ອີຢິບຫຼາຍເຫຼືອເກີນ ຈົນຊາວອີຢິບໄດ້ຖວາຍພະນາມ “Euergetes” (ໝາຍຄວາມວ່າ ຜູ້ອຸປະຖຳ) ແກ່ Ptolemy III ເພາະລາວໄດ້ນຳ “ພະຂອງເຂົາທີ່ຖືກຈັບໄປເປັນຊະເລີຍ” ກັບຄືນມາຫຼັງຈາກຫຼາຍປີ.

ເມື່ອນາໂປເລອອນໄດ້ຈັບສັນຕະປາປາເປັນເຊະລະໃນປີ 1798, ລາວໄດ້ປຸ້ນເອົາສົມບັດຂອງວາຕິກັນ ແລະນຳມັນກັບໄປຝຣັ່ງ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນແບບໂດຍປະຕູເລມີ III, ຜູ້ທີ່ໄດ້ນຳເອົາສົມບັດ ແລະທັງເຊເລືອກັສ II ກັບໄປອີຢິບ, ບ່ອນທີ່ເຊເລືອກັສ II ໄດ້ຕາຍໂດຍຕົກຈາກມ້າ. ສິ່ງນີ້ເປັນແບບເຖິງການທີ່ນາໂປເລອອນໄດ້ນຳຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາອອກຈາກສັດຮ້າຍໃນປີ 1798, ແລະການຕາຍຂອງສັນຕະປາປາໃນປີ 1799. ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ, ລະບົບສັນຕະປາປາແມ່ນຍິງຜູ້ຂີ່ຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍ, ແລະຄວາມພ່າຍແພ້, ການຖືກຈັບເປັນເຊະລະ, ແລະການຕາຍຕໍ່ມາໂດຍຕົກຈາກມ້າຂອງເຊເລືອກັສ ເປັນແບບເຖິງການທີ່ນາໂປເລອອນໄດ້ປົດອຳນາດຝ່າຍບ້ານເມືອງຂອງລະບົບສັນຕະປາປາອອກໄປ (ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍສັດຮ້າຍໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ).

ຂໍ້ຫ້າເຖິງຂໍ້ເກົ້າໄດ້ນໍາເຂົ້າເຖິງສົງຄາມລະຫວ່າງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອແລະທິດໃຕ້ໃນບົດທີສິບເອັດ. ຂໍ້ຫ້າໄດ້ໃຫ້ຫຼັກຍຶດໄປສູ່ໂຣມໃນຖານະເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ເພາະມັນລະບຸວ່າກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຈະພິຊິດດິນແດນທາງພູມສາດສາມແຫ່ງກ່ອນທີ່ມັນຈະປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດ. ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ໃຫ້ໂຄງຮ່າງແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ຊຶ່ງສະແດງເຖິງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອປົກຄອງ ແຕ່ກໍມາເຖິງຈຸດຈົບສິ້ນຂອງຕົນ. ນີ້ແຫຼະແມ່ນສົມມຸດຖານແລະພຣະສັນຍາແຫ່ງບົດທີສິບເອັດ. ຫົວໃຈຂອງເສັ້ນເລື່ອງນີ້ຄືບາດແຜເຖິງຕາຍຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຝ່າຍສັນຕະປາປາ, ຫຼືດັ່ງທີ່ຂໍ້ສີ່ສິບຫ້າກ່າວໄວ້ວ່າ, “ລາວຈະມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງຕົນ ໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍລາວ.” ຄວາມຈິງນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງສໍາລັບການເວລາປະຈຸບັນໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.