ການສຳແດງເຖິງພຣະເຢຊູຄຣິດ - ເລກສອງ

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນຳເອົາຫຼາຍສິ່ງເຂົ້າໄປໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານັ້ນ ເພື່ອພະຍາຍາມວາງບາງຈຸດອ້າງອີງພື້ນຖານໄວ້ຕັ້ງແຕ່ໃນເບື້ອງຕົ້ນ. ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະພະຍາຍາມມຸ່ງເນັ້ນໃຫ້ຈົງຈົດຕໍ່ຫົວຂໍ້ທີ່ກຳລັງກ່າວເຖິງ. ຂໍຂອບໃຈສຳລັບຄວາມອົດທົນຂອງທ່ານ.

ຕັ້ງແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນທີ່ສຸດ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງພະຍາຍາມເພີ່ມພູນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຮົາ ກ່ຽວກັບວ່າພຣະອົງເປັນຜູ້ໃດ ແລະພຣະອົງເປັນຫຍັງ. ໃນພຣະກິດນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ຫຼາຍວິທີການເພື່ອຊ່ວຍມະນຸດໃຫ້ເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສຳແດງກ່ຽວກັບພຣະອົງ, ແລະໜຶ່ງໃນວິທີການເຫຼົ່ານັ້ນກໍແມ່ນການໃຊ້ “ນາມ,” ທັງນາມຫຼາຍນາມທີ່ຖືກຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າໃນພຣະຄຳພີ ແລະທັງນາມທີ່ຖືກມອບແກ່ຜູ້ແທນທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກ. ພຣະອົງຊົງເລືອກຜູ້ແທນຂອງຄວາມຊົ່ວ ແລະຂອງຄວາມດີ.

ພຣະອົງຍັງໄດ້ໃຊ້ການປ່ຽນແປງແຫ່ງຍຸກສະໄໝຕາມພັນທະສັນຍາຂອງປະຊາຊົນທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກຂອງພຣະອົງ ເພື່ອຂະຫຍາຍຄວາມເຂົ້າໃຈເຖິງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງໃຫ້ເຫັນແຈ້ງຂຶ້ນເປັນລຳດັບຕາມໜ້າປະຫວັດສາດ. ດັ່ງນັ້ນ ປະຫວັດສາດແຫ່ງການປ່ຽນແປງຍຸກສະໄໝຕາມພັນທະສັນຍາ ໃນຫຼາຍລັກສະນະ ກໍຍັງກ່າວເຖິງການຂະຫຍາຍໃຫ້ຄວາມຈິງແຫ່ງພຣະລັກສະນະແລະພຣະທາດຂອງພຣະອົງປາກົດເດັ່ນຊັດຂຶ້ນ.

ຖ້າພວກເຮົາເຂົ້າໃກ້ພຣະນິມິດບົດທີ່ໜຶ່ງໃນຖານະເປັນບົດນໍາ ແລະ ເປັນກະແຈສໍາລັບບົດຕ່າງໆທີ່ຕາມມາ, ພວກເຮົາຈະພົບຄວາມຈິງບາງປະການໃນບົດເລີ່ມຕົ້ນນັ້ນທີ່ມີຜົນກະທົບຕໍ່ໜັງສືທັງເລື່ອງ. ໜຶ່ງໃນຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນເກື່ອງຂ້ອງກັບວ່າ ພຣະເຢຊູຄຣິດຊົງເປັນຜູ້ໃດ, ແລະ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ວ່າພຣະອົງຊົງເປັນອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາເທົ່ານັ້ນ. ຖ້າຄວາມຈິງປະການໃດໜຶ່ງຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດທີ່ໜຶ່ງ, ຄວາມຈິງນັ້ນຍ່ອມເປັນຄວາມຈິງປະຈຸບັນທີ່ໃຊ້ທົດສອບສໍາລັບຊົ່ວຄົນລຸ້ນສຸດທ້າຍຢ່າງແນ່ນອນ, ໂດຍທີ່ຊົ່ວຄົນລຸ້ນສຸດທ້າຍນັ້ນແມ່ນ “ຊາດພັນທີ່ຖືກເລືອກສັນ” ທີ່ເປໂຕໄດ້ລະບຸໄວ້.

ໜຶ່ງໃນບັນດາລັກສະນະແຫ່ງພຣະອຸປນິສັຍຂອງພຣະຄຣິດ ທີ່ພວກເຮົາກໍາລັງສືບຄົ້ນຢູ່ນັ້ນ ແມ່ນການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຊີ້ໃຫ້ເຫັນຕອນຕົ້ນຈາກຕອນສຸດທ້າຍ. ເວລາທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນມາກເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ ນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງການປ່ຽນແປງຍຸກການແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຈາກອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໄປສູ່ອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ. ການປ່ຽນແປງຍຸກການທີ່ຖືກຊີ້ບອກໃນພຣະຄໍາພີ ຊຶ່ງລ້ວນແຕ່ເວົ້າເຖິງການເພີ່ມພູນໃນຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບພຣະອຸປນິສັຍແລະພຣະພາວະຂອງພຣະຄຣິດ ມີດັ່ງນີ້: Abram, Isaac, Jacob, Joseph, Moses, Christ, William Miller ແລະ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຍັງມີອີກເສັ້ນໜຶ່ງຂອງການປ່ຽນແປງຍຸກການ ທີ່ຖືກວາງຊ້ອນທັບຢູ່ເທິງເສັ້ນນັ້ນ ຊຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງເຈັດຍຸກການຂອງຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ອັນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິດຕະຈັກທັງເຈັດໃນພຣະນິມິດບົດ 2 ແລະ 3, ແຕ່ພວກເຮົາຈະຍັງບໍ່ແຕະຕ້ອງເຖິງສິ່ງນັ້ນໃນຕອນນີ້. ມີການປ່ຽນແປງຍຸກການກັບ Adam ແລະ Eve ອັນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍກ່ອນການຕົກໃນບາບຂອງເຂົາ ແລະຫຼັງການຕົກໃນບາບຂອງເຂົາ, ແລະແນ່ນອນ ຍັງມີການປ່ຽນແປງຍຸກການຈາກກ່ອນນ້ຳຖ້ວມໄປສູ່ຫຼັງນ້ຳຖ້ວມໃນສະໄໝຂອງ Noah. ບັນດາເສັ້ນເຫຼົ່ານີ້ລ້ວນມີສ່ວນສົ່ງເສີມແກ່ແສງສະຫວ່າງທີ່ພວກເຮົາກໍາລັງຈັດການຢູ່, ແຕ່ໃນຂະນະນີ້ ພວກເຮົາກໍາລັງມຸ່ງເນັ້ນໄປທີ່ຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ.

ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ເລີ່ມພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງໃນຕອນຕົ້ນແຫ່ງອາທິດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ພຣະອົງກໍໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາ.

ຖ້ອຍຄຳທຳອິດທີ່ສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອພຣະເຢຊູສະເດັດຂຶ້ນມາຈາກນ້ຳ, ອັນເປັນການເລີ່ມຕົ້ນອາທິດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແມ່ນການປະກາດໂດຍພຣະບິດາວ່າ ພຣະເຢຊູເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຖ້າພວກເຮົາເຂົ້າໃຈ “ກົດແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ” ຂໍ້ເທັດຈິງນັ້ນກໍມີພະລັງຢ່າງຍິ່ງ. ຖ້າພວກເຮົາບໍ່ເຂົ້າໃຈ, ມັນກໍບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນຫຼາຍ.

ເໝືອນດັ່ງໃນປຶ້ມປະຖົມມະການ, ໃນພິທີເຈີມນັ້ນ ມີການລະບຸພຣະບຸກຄົນທັງສາມໃນພຣະພາວະເຈົ້າ.

ຄວາມຈິງທີ່ວ່າພຣະເຢຊູຊົງເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ເປັນບຸດຂອງດາວິດ ແລະເປັນບຸດມະນຸດ ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ພວກນັກຂຽນພຣະຄຳ ແລະພວກຟາຣີຊາຍກະວົນກະວາຍຢູ່ເປັນປະຈຳຕະຫຼອດສາມປີເຄິ່ງຕໍ່ມາ. ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງປ່ຽນຈາກພຣະເຢຊູເປັນພຣະເຢຊູຄຣິດໃນທາງພະຍາກອນໃນເວລາຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງຮັບບັບຕິສະມາ, ພຣະອົງກໍໄດ້ກາຍເປັນ “ພຣະຄຣິດ,” ຊຶ່ງໝາຍເຖິງ “ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການເຈີມຕັ້ງ” ແລະໃນພາສາເຮັບເຣີກໍແມ່ນຄຳວ່າ “Messiah.” ແລະແນ່ນອນ ຊາວເຮັບເຣີໄດ້ຄາດຫວັງພຣະເມຊີອາ ແລະພວກເຂົາກໍຮູ້ວ່າພຣະອົງຈະເປັນບຸດຂອງດາວິດ. ເມື່ອພຣະອົງຊົງ “ຮັບການເຈີມຕັ້ງ” ເພື່ອເລີ່ມຕົ້ນສາມປີເຄິ່ງອັນສັກສິດທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດຂອງໂລກ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຫັນພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເສັດລົງມາ ແລະໄດ້ຍິນພຣະບິດາຂອງພຣະອົງຕັດສຽງ.

ມັນເປັນພິທີເຈີມອັນເລິກຊຶ້ງຢ່າງຍິ່ງ ໃນຊຶ່ງຂ່າວສານທີ່ໄດ້ປະກາດເຖິງພຣະອົງແລະພຣະກິດຂອງພຣະອົງກໍຄືວ່າ, “ພຣະອົງເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ”. ສິ່ງທີ່ໜ້າຕົກໃຈຍິ່ງກວ່າສໍາລັບພວກຢິວ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ວ່າພຣະອົງເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ວ່າພຣະອົງໄດ້ຊົງອ້າງວ່າ, ໃນຖານະພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ — ພຣະອົງກໍແມ່ນພຣະເຈົ້າແທ້. ພວກຢິວບໍ່ອາດຍອມຮັບໄດ້ຕໍ່ສິ່ງທີ່ເຂົາເຂົ້າໃຈວ່າເປັນການໝິ່ນປະໝາດອັນຮ້າຍແຮງເຊັ່ນນັ້ນ! ບັນຫາອັນຄັບຂັນຂອງພວກຢິວ ກໍແມ່ນບັນຫາອັນຄັບຂັນຂອງອັບຣາຮາມ—ເພາະອັບຣາຮາມເປັນບິດາຂອງພວກຢິວ, ເປັນບິດາແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ແລະຍັງເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ ຊຶ່ງຈໍາເປັນຕ້ອງມີເພື່ອດໍາລົງຢູ່ຕາມເງື່ອນໄຂຂອງພັນທະສັນຍາ.

ຕົວຢ່າງຂອງອັບຣາຮາມກ່ຽວກັບຄວາມເຊື່ອອັນຈຳເປັນເພື່ອເຂົ້າສູ່ຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າ ກຳນົດວ່າຄວາມເຊື່ອຂອງທ່ານຈະຕ້ອງຖືກທົດສອບ. ການທົດສອບຂອງອັບຣາຮາມ ຊຶ່ງຈະພິສູດວ່າຄວາມເຊື່ອຂອງທ່ານເປັນຄວາມເຊື່ອແທ້ ຫຼືເປັນພຽງການຄາດເອົາໂດຍບໍ່ມີມູນຖານ ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງການສະແດງໃຫ້ປະຈັກວ່າ ທ່ານຈະປະຕິບັດຕາມພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າຫຼືບໍ່—ແມ່ນແຕ່ເມື່ອມັນເບິ່ງປານກັບວ່າຈະຂັດແຍ້ງກັບພຣະວັດຈະນະກ່ອນໜ້າຂອງພຣະເຈົ້າ. ອັບຣາຮາມຮູ້ວ່າການຖວາຍມະນຸດເປັນເຫດຂ້າຄົນ ແລະວ່າມັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະພຶດບູຊາຮູບເຄົາລົບຂອງບັນດາຊົນຊາດຜູ້ບູຊາຮູບເຄົາລົບທີ່ທ່ານອາໄສຢູ່ທ່າມກາງໃນເວລານັ້ນ. ພວກທຳມາຈານ ແລະພວກຟາຣີຊາຍຮູ້ຈາກປະຫວັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາແຕ່ຕົ້ນຂອງພວກເຂົາວ່າ ພຣະເຈົ້າມີພຽງອົງດຽວເທົ່ານັ້ນ ແລະພວກເຂົາກໍຮູ້ອີກວ່າ ພຣະເຢຊູກຳລັງອ້າງພຣະອົງວ່າເປັນພຣະເຈົ້າອີກອົງໜຶ່ງ. ພວກເຂົາກຳລັງຖືກທົດສອບດ້ວຍການທົດສອບຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພວກເຂົາ.

ໃນປະຫວັດການທີ່ໂມເຊໄດ້ບັນທຶກຂໍ້ພຣະຄຳພີກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຕັດແກ່ໂມເຊແລ້ວວ່າ ນັບແຕ່ເວລານັ້ນໄປ ພຣະອົງຈະຖືກຮູ້ຈັກໃນພຣະນາມວ່າ ເຢໂຮວາ. ພຣະອົງຈະບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດເທົ່ານັ້ນອີກ, ແຕ່ນັບແຕ່ເວລານັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ພຣະອົງຈະຖືກຮູ້ຈັກວ່າ ເຢໂຮວາ. ໃນປະຫວັດດຽວກັນນັ້ນ ທີ່ພຣະອົງກຳລັງຂະຫຍາຍຄວາມເຂົ້າໃຈເຖິງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງຫຼາຍຂຶ້ນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ສຳແດງໄວ້ໂດຍຜ່ານພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງກໍກຳລັງຊົງແຈ້ງແກ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານຢ່າງເຄັ່ງຄັດວ່າ ພຣະເຈົ້າມີພຽງອົງດຽວ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກຢິວໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດຄວນຈະຄິດແນວໃດ?

ຕໍ່ມາໃນພັນທະກິດຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ເມື່ອມັນໄດ້ດຳເນີນໄປເຖິງຈຸດສູງສຸດໃນການເສັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊ ພວກຢິວກໍຕົກຕະລຶງອີກຄັ້ງວ່າ ພຣະເຢຊູກຳລັງຊົງຍອມໃຫ້ເດັກນ້ອຍທັງຫຼາຍຂັບຮ້ອງຄຳສັນລະເສີນແດ່ພຣະອົງ.

ຖ້ອຍຄຳໃນບົດເພງທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກຟາຣິສີຄຸ້ມຄັ່ງຢ່າງຫນັກນັ້ນ ຄືສ່ວນທີ່ຊີ້ບອກພຣະເຢຊູວ່າເປັນພຣະບຸດຂອງດາວິດ ແລະພ້ອມກັນນັ້ນກໍຊີ້ບອກວ່າ “ພຣະບຸດຂອງດາວິດ” ເປັນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງພຣະພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ, ໃນການເສດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊຊະນະ, ແລະແນ່ນອນໃນເຫດການກາງແຂນ, ຂໍ້ຂັດແຍ້ງນັ້ນລ້ວນມີການກະວົນກະວາຍເກີດຂຶ້ນເນື່ອງດ້ວຍພຣະນາມຂອງພຣະເຢຊູ.

ແນ່ນອນ, ມັນກໍຈະຖືກຕ້ອງໂດຍແທ້ຈິງຢູ່ພື້ນຖານ ຖ້າປີລາດໄດ້ປ່ຽນຂໍ້ຄວາມນັ້ນໃຫ້ເວົ້າວ່າ, “ເຮົາເປັນ, ກະສັດຂອງຊາວຢິວ,” ເພາະ “ເຮົາເປັນ” ແມ່ນພຣະນາມທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ສຳແດງເຖິງພຣະອົງເອງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ. ແນ່ນອນ, ການນຳໃຊ້ເຫດຜົນອັນບົກພ່ອງນັ້ນເພື່ອປ່ຽນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ໂດຍສະເພາະເມື່ອເປັນເລື່ອງລາວຂອງໄມ້ກາງແຂນ ແມ່ນສິ່ງທີ່ມະນຸດຄົງຈະບໍ່ເຮັດດອກ, ແມ່ນບໍ? ພຣະເຢຊູຊົງເປັນ “ກະສັດຂອງຊາວຢິວ,” ແຕ່ພຣະອົງກໍຊົງເປັນ “ເຮົາເປັນ” ດ້ວຍ, ດັ່ງນັ້ນ ຄຳກ່າວທີ່ວ່າ “ເຮົາເປັນ, ກະສັດຂອງຊາວຢິວ” ຈຶ່ງຖືກຕ້ອງໃນແງ່ໜຶ່ງ, ແຕ່ນີ້ບໍ່ແມ່ນປະເດັນ.

ນັບແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນ ແລະຕະຫຼອດຊ່ວງກາງ ຈົນເຖິງຕອນສຸດທ້າຍຂອງສາມປີເຄິ່ງ, ພຣະນາມຂອງພຣະອົງເປັນຈຸດແຫ່ງຄວາມປັ່ນປ່ວນ. ມີຫຼາຍສິ່ງທີ່ຄວນເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບແນວລໍາດັບແຫ່ງນາມພັນທະສັນຍາ, ແຕ່ໃນທີ່ນີ້ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະສະແດງວ່າ ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງອິສຣາເອນໂບຮານ ໃນຄຣິສຕະຈັກຢິວ ໄດ້ມີການສັ່ນສະເທືອນຢ່າງໜຶ່ງທີ່ເກັ່ງກ້າວກັບພຣະນາມຂອງພຣະຄຣິດ. ໃນຖານະພຣະບຸດຂອງດາວິດ, ພຣະອົງຊົງມີຫຼັກຖານຮັບຮອງອັນຄົບຖ້ວນທີ່ຈະເປັນພຣະເມຊີອາ; ໃນຖານະພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ (ໃນຄວາມໝາຍວ່າຊົງເປັນພຣະເຈົ້າດ້ວຍ) ແລະໃນຖານະບຸດມະນຸດ, ພຣະເຢຊູຊົງສະເໜີການທົດສອບອັນໃຫຍ່ຫຼວງແກ່ຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ຊາຍຜູ້ນີ້ຈະອ້າງວ່າຕົນເປັນພຣະເຈົ້າ ແລະເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຢ່າງໃດ ໃນເມື່ອໂມເຊ ໃນຕອນຕົ້ນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພວກເຂົາ ໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຈໍາເພາະຊັດເຈນວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນພຣະເຈົ້າອົງດຽວ?

ແຕ່ນັ້ນແມ່ນຈຸດປະສົງແທ້ຂອງການທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ດຳເນີນຢູ່ທ່າມກາງມະນຸດ. ພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນພຣະອົງ ເພື່ອຊົງໃຫ້ມະນຸດຄືນດີກັບພຣະອົງເອງ, ແລະພຣະອົງໄດ້ກະທຳດັ່ງນັ້ນໂດຍຊົງຍອມໃຫ້ມະນຸດໄດ້ເຫັນພຣະເຢຊູ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ສັ່ງສອນຢ່າງແຈ້ງແລະກົງໄປກົງມາວ່າ ຖ້າທ່ານໄດ້ເຫັນພຣະອົງ—ທ່ານກໍໄດ້ເຫັນພຣະບິດາແລ້ວ. ປະຫວັດສາດນີ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສິ້ນສຸດລົງຂອງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໃນຖານະເປັນຊົນຊາດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ, ແລະໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນນັ້ນ ກໍມີຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງຢ່າງເດັ່ນຊັດກ່ຽວກັບວ່າພຣະເຈົ້າແມ່ນຜູ້ໃດ ແລະແມ່ນຢ່າງໃດ.

ຟາໂຣ ກໍາລັງສະແດງອອກ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ສັນຍະລັກຂອງການທ້າທາຍຢ່າງອະເທວະນິຍົມຕໍ່ຄວາມຮູ້ເຖິງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງສະແດງອອກເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຊາວອີຢິບກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມດ້ວຍ. ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຕັດຢ່າງຊໍ້າແລ້ວວ່າ ບັນດາພຣະກິດອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງໃນອີຢິບນັ້ນ ມີໄວ້ເພື່ອໃຫ້ມະນຸດຊາດຮູ້ຈັກວ່າ ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ໃດ. ປະຫວັດສາດແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ໃນຖານະເປັນປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກສັນນັ້ນ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງວາລະສຸດທ້າຍ.

ໃນປະຫວັດທັງສອງນັ້ນ ມີການຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບວ່າ ພຣະເຈົ້າແມ່ນໃຜ ແລະ ພຣະອົງແມ່ນຫຍັງ ຊຶ່ງສຳພັນກັບພຣະນາມຕ່າງໆຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ສິ່ງທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່າຕໍ່ການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາກໍຄື ປະຫວັດຂອງພຣະຄຣິດໃນຊ່ວງທ້າຍແຫ່ງອິສຣາເອນໃນຖານະເປັນຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກນັ້ນ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເຫດຜົນຫຼັກປະການໜຶ່ງທີ່ຊາວຢິວສະດຸດໃນການຍອມຮັບພຣະເມສຊີອາຂອງພວກເຂົາ ກໍເພາະວ່າ ພວກເຂົາຮູ້ວ່າ ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງປະຫວັດພັນທະສັນຍາຂອງພວກເຂົາໄດ້ປະກາດວ່າ ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າອົງດຽວ. ຊ່າງເປັນຄວາມລຳບາກໃຈແທ້!

ນີ້ແມ່ນຊ່ວງເວລາສຸດທ້າຍແຫ່ງການຖາມແລະຕອບກັບຊາວຢິວ, ເພາະຫຼັງຈາກການສົນທະນານັ້ນແລ້ວ, “they durst not ask Him any question at all.” ພຣະອົງເພິ່ງໄດ້ຕອບຄຳຖາມສຸດທ້າຍໃນພັນທະກິດຂອງພຣະອົງສຳລັບເຮືອນທີ່ຫາຍໄປນັ້ນ (ແລະໃນເນື້ອເລື່ອງແບບພະຍາກອນຍ່ອມມີເຮືອນທີ່ຫາຍໄປຢູ່ສະເໝີ), ແລ້ວພຣະອົງຈຶ່ງຍົກຫົວຂໍ້ເລື່ອງພຣະນາມຂອງພຣະອົງຂຶ້ນມາໃນຖານະ “ພຣະບຸດຂອງດາວິດ,” ແລະດັ່ງນັ້ນໃນຖານະເປັນພຣະເມຊີອາ. ຕະຫຼອດສາມປີເຄິ່ງນັ້ນ ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງໄດ້ຄອບຄຸມເຖິງພຣະນາມຕ່າງໆ ຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງພຣະລັກສະນະແລະພຣະທາດຂອງພຣະອົງ. ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຖືກກ່າວເຖິງຕັ້ງແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນ, ໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ, ແລະຕໍ່ມາໃນການປະສົບປະສານຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງກັບເຮືອນທີ່ຫາຍໄປ ໃນການເຂົ້າເມືອງຢ່າງມີໄຊຊະນະ ແລະທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ພ້ອມທັງໃນຂໍ້ຄວາມອື່ນໆ ໃນພຣະກິດຕິຄຸນ.

ການຊົງເຈີມຂອງພຣະອົງໃນຖານະພຣະເມຊີອາ ແລະ ການມີປະຕິສຳພັນເທື່ອສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງກັບຜູ້ທີ່ພຣະອົງສະເດັດມາເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ລອດ ລ້ວນແຕ່ກ່ຽວກັບພຣະພາວະຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງ, ນັຍສັນຍາລັກຂອງພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ແລະ ແນ່ນອນ ຫຼັກການການກ່າວເຖິງຄັ້ງທຳອິດ. ພຣະເຢຊູຊົງສິ້ນສຸດພະລະກິດໂດຍກົງຂອງພຣະອົງຕໍ່ຊາວຢິວ ໂດຍການນຳປະຫວັດຂອງດາວິດຕາມຕົວອັກສອນມາສອນເຖິງດາວິດທາງວິນຍານ. ເປັນຫຍັງດາວິດຈຶ່ງຈະກ່າວເຖິງເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃຫ້ປະທັບນັ່ງຮ່ວມບັນລັງກັບພຣະອົງ? ເພາະວ່າກະສັດດາວິດໃນເບື້ອງຕົ້ນ ເປັນພາບແທນຂອງກະສັດດາວິດທາງວິນຍານໃນບັ້ນປາຍ. ວິທີດຽວທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຖ້ອຍຄຳສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຢຊູຕໍ່ເຮືອນທີ່ສູນຫາຍນັ້ນຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຄືການສາມາດນຳຫຼັກການການກ່າວເຖິງຄັ້ງທຳອິດມາໃຊ້, ຊຶ່ງຈະເຮັດບໍ່ໄດ້ຖ້າທ່ານບໍ່ຮູ້ຫຼັກການນັ້ນ.

ຄໍາກ່າວສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງຕໍ່ເຮືອນທີ່ສູນເສຍນັ້ນ ຈໍາເປັນຕ້ອງມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃນຫຼັກການແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ຈຶ່ງຈະສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ພຣະເຢຊູໄດ້ໃຊ້ດາວິດ ແລະ ບຸດຂອງດາວິດ ເພື່ອນໍາສະເໜີຄວາມຈິງແກ່ເຮືອນທີ່ສູນເສຍ ໃນຄໍາກ່າວສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງ. ເພາະວ່າ ແທ້ຈິງແລ້ວ ພວກເຂົາເຄີຍເປັນເຮືອນຂອງດາວິດ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຢຊູຈຶ່ງນໍາຜູ້ເປັນບິດາ (ດາວິດ) ມາ ແລະ ຫັນໄປຫາ (ບຸດຂອງດາວິດ) ແລະ ພຣະອົງຍັງໄດ້ນໍາບຸດ (ຂອງດາວິດ) ມາ ແລະ ຫັນເຂົາໄປຫາບິດາຂອງເຂົາ (ດາວິດ). ພຣະອົງໄດ້ຫັນບິດາໄປຫາບຸດ ດັ່ງທີ່ຂ່າວສານຂອງເອລີຢາໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ວ່າຈະກະທໍາໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.” ນັ້ນແມ່ນຂ່າວສານສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງຕໍ່ອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໃນສະໄໝບູຮານ ແລະ ມັນເປັນຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ ເພາະວ່າມັນຕັ້ງຢູ່ເທິງຫຼັກການແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດ. ດັ່ງນັ້ນ ຫຼັກການແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ກໍຢືນຢັນຂ່າວສານຂອງພຣະເຢຊູວ່າເປັນຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ ໂດຍອີງໃສ່ຫຼັກການນັ້ນເອງ. ຫຼັກການແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ຮຽກຮ້ອງວ່າ ຖ້າຂ່າວສານຂອງເອລີຢາຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ເປັນຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍຄັ້ງທໍາອິດຕໍ່ເຮືອນທີ່ສູນເສຍຂອງອິສຣາເອນ ແລ້ວ ຂ່າວສານສຸດທ້າຍທີ່ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ກໍຈະຕ້ອງເປັນຂ່າວສານຂອງເອລີຢາດ້ວຍ. ແລະ ມັນກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນ…

ເມື່ອໄດ້ກ່າວທັງໝົດນີ້ແລ້ວ, ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະສະຫຼຸບຂໍ້ໜຶ່ງອອກຈາກທັງໝົດນັ້ນ ໂດຍອີງໃສ່ຫຼັກເກນແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ—ອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ. ໃນຕອນຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ມີຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງກ່ຽວກັບຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະເຈົ້າແມ່ນໃຜ ແລະ ພຣະອົງແມ່ນຫຍັງ ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງດຽວກັນນັ້ນໃນຕອນທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດລວມເຖິງການສັ່ງສອນແກ່ວົງວານອິດສະຣາເອນທີ່ສູນຫາຍ ໃຫ້ຮູ້ວ່າ ພຣະເຈົ້າແມ່ນໃຜ ແລະ ພຣະອົງແມ່ນຫຍັງ. ໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງການສິ້ນສຸດ ໄດ້ມີການຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມຈິງເດີມທີ່ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ. ອິດສະຣາເອນຝ່າຍຈິດວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ຈະມີລັກສະນະຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຢ່າງດຽວກັນນີ້ໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກເຂົາ.

ໃນຊ່ວງເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການແອດເວນຕິສ ນັກປະຫວັດສາດແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໂດຍຫຼັກແລ້ວປະກອບຂຶ້ນຈາກສອງນິກາຍຄຣິສຕຽນ ຄື ເມໂທດິສ ແລະ ຄຣິສຕຽນ ຄອນເນັກຊັນ. ຄວາມເຊື່ອຫຼັກຂອງເມໂທດິສຕັ້ງຢູ່ເທິງການດຳເນີນຊີວິດຄຣິສຕຽນຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ພວກເຂົາມີ “ວິທີການ.” ສ່ວນຄວາມເຊື່ອຫຼັກຂອງຄຣິສຕຽນ ຄອນເນັກຊັນ ອາດສະຫຼຸບໄດ້ວ່າ ເປັນການຄັດຄ້ານຄຳສອນກາໂຕລິກເລື່ອງຕຣີເອການຸພາບ.

ເທົ່າທີ່ການຄົ້ນຄວ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ດຳເນີນໄປ, ເກືອບທັງໝົດຂອງຜູ້ນຳຝ່າຍ Millerites ໄດ້ຍຶດຖືຄຳສອນນັ້ນຂອງ Christian Connection. ມີຫຼາຍສາຂາຂອງ Seventh-day Adventist Reform Movement (SDARM) ທີ່ຍັງຄົງຍຶດຖື ແລະ ເຜີຍແຜ່ຄວາມເຂົ້າໃຈດັ້ງເດີມຂອງ Millerite ກ່ຽວກັບ “ການບໍ່ຍອມຮັບຄຳສອນຕຣິນິຕີ.” ບັນຫາທີ່ກະອັກກະອ່ວນ (ແລະເປັນແຫຼ່ງແຫ່ງການໂຕ້ຖຽງໃນປັດຈຸບັນ) ສຳລັບຜູ້ທີ່ຍັງຮັກສາຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງບັນດາຜູ້ບຸກເບີກໄວ້ ມີ ແລະ ຈະມີຢູ່ສະເໝີວ່າ, ພວກເຂົາຈະຕອບສະໜອງຕໍ່ຂໍ້ຄວາມຫຼາຍຕອນອັນຫຼາກຫຼາຍເຫຼົ່ານັ້ນແນວໃດ ທີ່ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຄັດຄ້ານໂດຍກົງຕໍ່ຈຸດຍືນທາງຄຳສອນທີ່ພວກເຂົາຍຶດຖື ແລະ ເຜີຍແຜ່?

ຂໍ້ຄວາມນີ້ຊີ້ບອກເຖິງ “ແນວຄວາມຮູ້ສຶກຂອງບັນດາຜູ້” ທີ່ກຳລັງນິຍາມພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ ແລະ ພຣະວິນຍານ ໂດຍໃຊ້ “ສິ່ງຕ່າງໆຂອງໂລກ.” ຈາກນັ້ນນາງກ່າວວ່າ, “ພຣະບິດາບໍ່ສາມາດຖືກພັນລະນາໂດຍສິ່ງຕ່າງໆຂອງໂລກໄດ້.” ຂໍໃຫ້ສັງເກດສອງປະເດັນທີ່ນາງໄດ້ກ່າວໄວ້ ເຖິງແມ່ນວ່າປະເດັນໜຶ່ງອາດຟັງຄ້າຍຄືຂໍ້ຂັດແຍ້ງ. ນາງກຳລັງຊີ້ໄປຫາຄຳພັນລະນາອັນຜິດພາດກ່ຽວກັບພຣະພາວະແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ທີ່ລະບຸວ່າມີພຣະເຈົ້າສາມພຣະອົງ, ຖ້າຈະເວົ້າແບບນັ້ນ. ມັນເປັນຄຳພັນລະນາອັນຜິດພາດກ່ຽວກັບພຣະພາວະແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ນາງບໍ່ໄດ້ໃຫ້ຄຳເຫັນໃດໆເລີຍກ່ຽວກັບຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່ານິຍາມອັນຜິດພາດຂອງພຣະພາວະແຫ່ງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ກໍຍັງບໍ່ຖືກຕ້ອງອີກດ້ວຍ ເພາະມັນກຳນົດຈຳນວນພຣະເຈົ້າໃນພຣະພາວະແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜິດ.

ຈົ່ງສັງເກດດ້ວຍວ່າ ນາງກ່າວວ່າສິ່ງຕ່າງໆຂອງໂລກບໍ່ອາດນຳມາໃຊ້ເພື່ອພັນລະນາພຣະບິດາໄດ້. ແຕ່ໃນຄຳກ່າວນັ້ນເອງ ນາງກໍກຳລັງໃຊ້ສິ່ງຕ່າງໆຂອງໂລກຢູ່. ມະນຸດນັ້ນເອງທີ່ມີລູກ ແລະມີແມ່ ມີພໍ່ ມີປ້າ ແລະມີລູກພີ່ລູກນ້ອງ. ແລະພຣະເຢຊູບອກເຮົາວ່າ ໃນສະຫວັນ ໃນໂລກໃໝ່ທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນນັ້ນ ຈະບໍ່ມີການແຕ່ງງານອີກຕໍ່ໄປ ເພາະພວກເຮົາຈະເປັນເໝືອນທູດສະຫວັນ. ບໍ່ມີທູດສະຫວັນຊາຍ ຫຼືທູດສະຫວັນຍິງ. ຄຳສັບທີ່ມະນຸດໃຊ້ ຊຶ່ງກຳນົດຄວາມສຳພັນຂອງພວກເຂົາຕໍ່ກັນແລະກັນນັ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳມາໃຊ້ເພື່ອສອນພວກເຮົາເກືອບພຣະທຳມະຊາດ ແລະພຣະອຸປະນິໄສຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ແມ່ນແຕ່ “ສິ່ງຕ່າງໆຂອງໂລກ” ທີ່ການດົນໃຈໄດ້ນຳມາໃຊ້ເພື່ອສັ່ງສອນມະນຸດກ່ຽວກັບພຣະອຸປະນິໄສ ແລະພຣະທຳມະຊາດຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍຍັງບໍ່ສົມບູນ.

ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ, “ມີສາມພຣະບຸກຄົນຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ໃນພຣະຄະນະສະຫວັນ” … “ພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ, ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.” ການນຳເອົາຄວາມຮູ້ສຶກແບບຈິດວິນຍານນິຍົມຂອງຝ່າຍໂລກມາຜູກເຂົ້າກັບພຣະບຸກຄົນທັງສາມນີ້ເປັນສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງ, ແຕ່ການນຳເອົາ “ພຣະນາມຂອງອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ທັງສາມນີ້” ມາຜູກເຂົ້າກັບຄຳນິຍາມຕາມພຣະຄຳພີຂອງພຣະພາວະເຈົ້າ ຫາແມ່ນບໍ່ເປັນສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງແຕ່ຢ່າງໃດ.

ຜູ້ພະຍາກອນຍິງໄດ້ກ່າວວ່າ “ພຣະນາມ” ຂອງສາມຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ປະກອບເປັນພຣະເທວະພາບນັ້ນ ຄື ພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ເຊັ່ນດຽວກັບຄວາມຈິງທຸກປະການໃນພຣະຄຳພີ, ເມື່ອນຳມາຮ່ວມກັນເປັນບັນທັດເທິງບັນທັດ, ພະຍານຫຼັກຖານອັນຄົບຖ້ວນຈະຕ້ອງປະກອບດ້ວຍທຸກໝຸດໝາຍຫຼັກທີ່ໄດ້ຖືກເຜີຍສະແດງແລ້ວ. ຄຳພະຍານຂອງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຈະຕ້ອງຖືກນຳມາປະສານກັນ. ດານີເອນໃຫ້ພຣະນາມ Palmoni ແກ່ພຣະຄຣິດ (ໃນບັນດາພຣະນາມອື່ນໆ, ແຕ່ນີ້ເປັນພຽງຕົວຢ່າງໜຶ່ງ). ໂຢຮັນເອີ້ນພຣະອົງວ່າ Alpha ແລະ Omega ແລະ ໂມເຊເອີ້ນພຣະອົງວ່າ Jehovah. ຕາມຄຳກ່າວຂອງ Ellen White ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຄື ພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.

ຂໍກ່າວເສີມສັ້ນໆຈາກຂໍ້ພຣະຄຳພີຕອນນີ້. ໂຢຮັນໄດ້ຖືກເນລະເທດໄປຍັງເກາະປັດໂມ ເພາະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເພາະຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມມີກຸ່ມເປົ້າໝາຍສອງກຸ່ມ: ຄື ຜູ້ທີ່ຢູ່ນອກອັດເວັນຕິສ ແລະຜູ້ທີ່ຢູ່ພາຍໃນອັດເວັນຕິສ. ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງຊາວອັດເວັນຕິສຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ພຽງແຕ່ຖືກໂລກຂົ່ມເຫັງເພາະການເຊື່ອຟັງພຣະຄຳພີໄບເບິນຂອງຕົນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຖືກຂົ່ມເຫັງເພາະການເຊື່ອຟັງຕໍ່ບັນດາຂໍ້ຂຽນຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອີກດ້ວຍ. ການຂົ່ມເຫັງທີ່ຖືກມຸ່ງຕໍ່ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນ ມາຈາກພາຍໃນ ບໍ່ແມ່ນມາຈາກພາຍນອກ.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ, ຫຼັງຈາກສີ່ຮ້ອຍປີໃນເອຢິບ, ຜູ້ທີ່ຈະເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກເລືອກນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕອີກຕໍ່ໄປ. ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະລັກສະນະ ຫຼື ພຣະທາດແທ້ຂອງພຣະຄຣິດ. ພວກເຂົາຍຶດຖືຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າ ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຊຶມຊັບໄວ້ໃນລະຫວ່າງການຖືກຈອງຈຳ. ໄພພິບັດສິບປະການ; ການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຜ່ານທະເລແດງ; ມານາຈາກສະຫວັນ; ພະພັກສະຖານ ແລະ ເຄື່ອງປະກອບທັງໝົດຂອງມັນ; ພິທີກຳອັນສັກສິດ; ລານຊັ້ນນອກ, ບ່ອນບໍລິສຸດ ແລະ ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ; ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ; ພຣະສິລາທີ່ຕິດຕາມພວກເຂົາ; ນ້ຳທີ່ອອກມາຈາກພຣະສິລາທີ່ຕິດຕາມພວກເຂົາ ແລະ ແມ່ນແຕ່ງູທີ່ຢູ່ເທິງເສົາ ລ້ວນແຕ່ມີຈຸດປະສົງເພື່ອເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ເຖິງພຣະເຈົ້າໃນບັນດາປະຊາຊົນທີ່ພຣະອົງເລືອກສັນ. ນັ້ນເປັນການສຶກສາທີ່ຄ່ອຍໆກ້າວໜ້າ. ການສຶກສາທີ່ຄ່ອຍໆກ້າວໜ້ານັ້ນໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປ ຈົນພວກທຳມາຈານ “ບໍ່ກ້າຖາມພຣະອົງອີກຕໍ່ໄປ” ແລະ ແລ້ວພຣະອົງກໍໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງຫົວຂໍ້ສຸດທ້າຍແທ້ໆທີ່ພວກເຂົາຈະມີໃນການສົນທະນາແບບເປີດເຜີຍກັບພຣະອົງ, ແລະ ມັນເກີ່ຍວຂ້ອງກັບນາມຂອງດາວິດ ແລະ ວ່າພຣະຄຣິດແມ່ນຜູ້ໃດ ແລະ ເປັນສິ່ງໃດ.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານຍຸກໃໝ່ ຫຼັງຈາກ 1260 ປີໃນບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ ບັນດາຜູ້ທີ່ຈະເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກຊົງເລືອກນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕອີກຕໍ່ໄປ. ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະລັກສະນະ ຫຼື ພຣະທາດແທ້ຂອງພຣະຄຣິດ. ພວກເຂົາຍຶດຖືຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດເກືອບກັບພຣະເຈົ້າ ອັນເປັນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປູກຝັງໄວ້ໃນເວລາທີ່ຢູ່ໃນການເປັນເຊລີຍ. ປະຫວັດຂອງອັດເວັນຕິສ ພ້ອມດ້ວຍໝຸດໝາຍສຳຄັນທັງໝົດຂອງມັນ ການຫລົງຫາຍໄປຈາກຄວາມເຊື່ອ ການປະນີປະນອມ ແລະ ການຕໍ່ສູ້ພາຍໃນ ໄດ້ດຳເນີນມາເຖິງຈຸດໜຶ່ງໃນທົດສະວັດ 1880 ເມື່ອ The Desire of Ages ໄດ້ຖືກຕີພິມ. ສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກຈາລຶກໄວ້ໃນໜັງສືເຫຼັ້ມນັ້ນໃນໜ້າ 671 ຄືຄວາມເຂົ້າໃຈເກືອບກັບພຣະພາບແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ທີ່ໄດ້ພັດທະນາໄກເກີນກວ່າຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ມາຈາກສັດຕະວັດທີສິບແປດ.

ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ມີຂໍ້ຂັດແຍ້ງຢູ່ໃນບັ້ນປາຍຂອງພວກເຂົາ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໂດຍເນື່ອງຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຈຳກັດກ່ຽວກັບພຣະພາວະເທວະພາບ, ອັນຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ມີມາແຕ່ປະຫວັດຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພວກເຂົາ. ຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູກ່າວວ່າ ບໍ່ວ່າຈະເປັນພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ ຫຼື ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ພຣະອົງທັງຫມົດລ້ວນເປັນ “ຄວາມບໍລິບູນຄົບຖ້ວນແຫ່ງພຣະພາວະເທວະພາບຢ່າງມີກາຍ” (Colossians 2:9). ຄຳພະຍານໃນພຣະຄຳພີກ່າວວ່າ, “ອິດສະຣາເອນເອີຍ, ຈົ່ງຟັງ: ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດຽວ” (Deuteronomy 6:4).

ອິດສະຣາເອນໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ຍຶດຖືແນວຄວາມຄິດອັນຫຼາກຫຼາຍກ່ຽວກັບພຣະພາບແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ແລະມີພຽງແນວຄວາມຄິດດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ຖືກຕ້ອງ. ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນຍຸກສະໄໝໃໝ່ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງເຮັດໃຫ້ພາລະກິດແຫ່ງການເປີດເຜີຍພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງສຳເລັດລົງ ໃນແງ່ທີ່ວ່າພຣະອົງຈະກະທຳດັ່ງນັ້ນໃນຂະນະທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຍັງຄົງຄ້າງຢູ່. ນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳສຳລັບຊາວຢິວ, ແລະພຣະອົງບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ. ເປັນທີ່ແນ່ນອນວ່າພວກເຮົາຈະຍັງຄົງເຈີຣິນເຕີບໂຕຕໍ່ໄປໃນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຮົາກ່ຽວກັບພຣະທຳມະຊາດແລະພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າຕະຫຼອດນິລັນດອນ, ແຕ່ໄດ້ມີເສັ້ນທາງພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມຈິງອັນມີຈຸດປະສົງ ຊຶ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນຄວາມພະຍາຍາມຂອງພຣະເຈົ້າໃນການອົບຮົມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ຮູ້ຈັກພຣະອົງ, ແລະປະຫວັດສາດນັ້ນກໍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການສຶກສາທີ່ພຣະອົງກຳລັງມຸ່ງຫມາຍຈະສອນໃນບັດນີ້, ແລະຂໍ້ມູນທີ່ພົບໃນພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ກ່ຽວກັບຂະບວນການສຶກສານັ້ນ ຊີ້ບອກເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການສົນທະນາ ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບການປິດສິ້ນເວລາແຫ່ງການທົດລອງ.

ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ນາງໄດ້ອ້າງອີງຈາກຖ້ອຍຄຳຄຳທຳອິດທີ່ສຸດຂອງໂຢຮັນ.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນມີພຣະເຈົ້າຢ່າງນ້ອຍສອງພຣະອົງ, ເພາະຢອນໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວວ່າ, “ພຣະວາຈາເປັນພຣະເຈົ້າ ແລະສະຖິດຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າ.” ໃນຂໍ້ທຳອິດຂອງປະຖົມມະການ ຄຳພາສາເຮັບເຣີ “Elohim” ຖືກແປວ່າ ພຣະເຈົ້າ. ຫຼາຍເທື່ອໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ “Elohim” ຖືກວາງໄວ້ໃນໂຄງສ້າງທາງໄວຍາກອນເພື່ອຊີ້ບອກເຖິງພຣະເຈົ້າພຽງເອກະພົດ, ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ມັນເປັນຮູບພະຫຸພົດ. ຢອນໄດ້ຂະຈັດການພິຈາລະນາທີ່ວ່າ “Elohim” ໃນຂໍ້ນັ້ນເປັນພຣະເຈົ້າອົງດຽວ ດ້ວຍພະຍານຄັ້ງທີສອງຂອງທ່ານກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້. ຄຳພະຍານຂອງທ່ານໄດ້ສະຖາປະນາວ່າມີພຣະເຈົ້າຢ່າງນ້ອຍສອງພຣະອົງ.

ສິ່ງທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມລໍາບາກຍິ່ງຂຶ້ນສໍາລັບຜູ້ຕໍ່ຕ້ານຄໍາສອນເລື່ອງຕຣິເອການຸພາບ ຜູ້ທີ່ອ້າງວ່າຍຶດຖືພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ກໍຄືວ່າ ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ “ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເຄື່ອນຢູ່ເທິງໜ້ານ້ໍາ.” “ພຣະວິນຍານ” ທີ່ເຄື່ອນຢູ່ເທິງນ້ໍານັ້ນແມ່ນພຣະບິດາ ຫຼື ພຣະບຸດ, ຫຼືວ່າແມ່ນພຣະບຸກຄົນທີສາມແຫ່ງຄະນະສາມພຣະພາກໃນສະຫວັນ ດັ່ງທີ່ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວເຖິງພຣະອົງ? ຖ້ອຍຄໍາເຫຼົ່ານີ້ຕາມມາຫຼັງຈາກສາມຂໍ້ທໍາອິດໃນຂ່າວປະເສີດຂອງໂຢຮັນ។

ການອ້າງເຖິງຄວາມສະຫວ່າງແລະຄວາມມືດນັ້ນ ສອດຄ່ອງຢ່າງສົມບູນກັບຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະທຳປະຖົມມະການ ຊຶ່ງກ່າວວ່າ.

ພວກເຮົາຈະກັບຄືນມາໃນໄມ່ຊ້ານີ້ເຖິງຂໍ້ຄວາມຄູ່ຂະໜານສອງຕອນນີ້ ກ່ຽວກັບຄວາມສະຫວ່າງອັນເປັນຫົວຂໍ້ໃນເລື່ອງການຊົງສ້າງທີ່ດຳເນີນຕໍ່ໄປພາຍຫຼັງບົດນຳກ່ຽວກັບພະພາຄີ. ໃນເບື້ອງຕົ້ນ ຄວາມຈິງປະການທຳອິດທີ່ຖືກກ່າວເຖິງແມ່ນອົງປະກອບ ຫຼື ພຣະລັກສະນະຂອງພະພາຄີ. ແຕ່ຂໍ້ຄວາມນັ້ນບໍ່ໄດ້ຢຸດລົງຈົນເຖິງບົດທີສອງ ຂໍ້ສາມ ບ່ອນທີ່ພວກເຮົາພົບວ່າ ສາມຄຳສຸດທ້າຍໃນເລື່ອງການຊົງສ້າງ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍອັກສອນພາສາເຮັບເຣີສາມຕົວ ຊຶ່ງເມື່ອນຳມາຮ່ວມກັນແລ້ວກໍ່ເກີດເປັນຄຳທີ່ແປວ່າ “ຄວາມຈິງ.”

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງບັນທຶກເລື່ອງການຊົງສ້າງ ໄດ້ນຳສະເໜີພຣະພາວະເທວະພາບ ຈາກນັ້ນໄດ້ສະແດງເຖິງພະລັງແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ ແລ້ວຈຶ່ງປິດທ້າຍຂໍ້ຄວາມນັ້ນດ້ວຍລາຍເຊັນແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ອັນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງ ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍ Alpha ແລະ Omega.

ຈຸດສູງສຸດຂອງຂໍ້ຄວາມນີ້ຄືຈຸດຈົບຂອງຄວາມຈິງປະການທໍາອິດທີ່ຖືກສອນໄວ້ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ມັນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍສາມຄໍາຄື “ພຣະເຈົ້າ,” “ຊົງສ້າງ” ແລະ “ຊົງເຮັດ,” ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເນັ້ນຢ້ຳການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂໍ້ຄວາມນັ້ນ, ແຕ່ທີ່ສໍາຄັນພໍໆກັນກໍແມ່ນການເນັ້ນຢ້ຳວັນຊະບາໂຕໃນວັນທີເຈັດ. ແນ່ນອນ ວັນຊະບາໂຕແມ່ນສັນຍາລັກແຫ່ງການຊົງສ້າງ ແລະເປັນໝາຍສໍາຄັນລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບຊົນຊາດທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກໄວ້ຂອງພຣະອົງ. “ຄວາມຈິງ” ຖືກສະແດງໄວ້ໃນອັກສອນສາມຕົວທີ່ເປັນຕົວເລີ່ມຂອງສາມຄໍາສຸດທ້າຍແຫ່ງການຊົງສ້າງນັ້ນ. ຄໍາພະຍານນີ້ກໍາລັງເນັ້ນຢ້ຳວ່າຄວາມຈິງເລື່ອງວັນຊະບາໂຕມີຄວາມສໍາຄັນ ແລະມີນ້ໍາໜັກຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງພຽງໃດ, ແຕ່ທີ່ເລິກຊຶ້ງພໍໆກັນກໍຄື ອັກສອນສາມຕົວນັ້ນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງສາມຂັ້ນຕອນໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ, ອົງທີສອງ ແລະອົງທີສາມ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນຕົ້ນທີ່ສຸດຂອງພຣະຄໍາພີ ວັນຊະບາໂຕໃນຖານະເປັນໝາຍສໍາຄັນແຫ່ງຣິດອໍານາດໃນການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍຖືກຊີ້ບອກດ້ວຍວ່າເປັນປະເດັນແຫ່ງການທົດສອບໃນຕອນປາຍຂອງການເວລາ. ພຣະທໍາເຫຼັ້ມສຸດທ້າຍໃນພຣະຄໍາພີໄດ້ຈັດຫາພະຍານອົງທີສາມເພື່ອມາຄຽງຄູ່ກັບຄໍາພະຍານຂອງໂຢຮັນໃນຂ່າວປະເສີດຂອງທ່ານ.

ສາມຂໍ້ທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີໜຶ່ງ ລະບຸຂ່າວສານແຫ່ງຄຳເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ແລະວິທີທີ່ຂ່າວສານນັ້ນຖືກຖ່າຍທອດຈາກພຣະເຈົ້າມາສູ່ມະນຸດຊາດ. ມັນຍັງລະບຸອີກວ່າ ນີ້ແມ່ນພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງພຣະທຳພຣະນິມິດກັບພຣະທຳດານີເອນ. ຫນຶ່ງແມ່ນຄຳພະຍາກອນ, ອີກຫນຶ່ງແມ່ນພຣະນິມິດ.

ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ມີເສັ້ນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຕ້ອງຖືກຮັບຮູ້ ແລະນຳມາປະກອບເຂົ້າກັນເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ. ເສັ້ນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທັງໝົດເຫຼົ່ານັ້ນສິ້ນສຸດລົງໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ, ແຕ່ພຣະທຳທີ່ຖືກປະທັບຕານັ້ນບໍ່ແມ່ນພຣະທຳພຣະນິມິດ, ແລະກໍບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ພຣະທຳດານີເອນທັງເລື່ອງທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້, ແຕ່ສິ່ງທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນຄື “ສ່ວນນັ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນທີ່ກ່ຽວກັບວັນສຸດທ້າຍ.”

“ວັນສຸດທ້າຍ” ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ໃນຄວາມໝາຍທົ່ວໄປ, ແຕ່ການເຂົ້າໃຈຄໍານີ້ວ່າເປັນຖ້ອຍຄໍາທີ່ໄດ້ຮັບການດົນໃຈ (ຊຶ່ງກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນ) ກໍຮຽກຮ້ອງໃຫ້ເຮົາພິຈາລະນາດ້ວຍວ່າ ສໍານວນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ນັ້ນມີສັນຍະລັກທາງຄໍາພະຍາກອນຕິດຢູ່ນໍາຫຼືບໍ່. “ວັນສຸດທ້າຍ” ແມ່ນຊ່ວງເວລາຈໍາເພາະໜຶ່ງໃນປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນ ຊຶ່ງມີຫຼາຍແນວຫຼັກຖານສະໜັບສະໜູນ. ຂ້າພະເຈົ້າຫວັງວ່າຈະນໍາສະເໜີປະຫວັດສາດນັ້ນໃຫ້ແຈ້ງໃນອະນາຄົດອັນໃກ້. ມັນເປັນປະຫວັດສາດໂດຍຈໍາເພາະຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງການປິດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ. ວິທີໜຶ່ງໃນການຮັບຮູ້ເລື່ອງນີ້ຄື ໃນພິທີການບໍລິການແຫ່ງພະວິຫານຕາມຕົວອັກສອນນັ້ນ ມີວັນໜຶ່ງໃນຮອບປີທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາ, ແລະວັນນັ້ນຄື ວັນລົບມົນທິນ. ພິທີການຕາມຕົວອັກສອນນັ້ນເປັນແບບຈໍາລອງຂອງສິ່ງທີ່ Sister White ເອີ້ນວ່າ ວັນລົບມົນທິນແບບປະຕິພາບ. ວັນລົບມົນທິນໃນທາງຄໍາພະຍາກອນ ຫຼືໃນທາງຝ່າຍວິນຍານ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຂອງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ; ມັນເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການພິພາກສາສຸດທ້າຍ.

ຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະທຳດານີເອນທີ່ໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້ນັ້ນມີສອງດ້ານ. ມີຄໍາພະຍາກອນໜຶ່ງທີ່ກ່ຽວກັບວັນສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ຮັບຮູ້ ແລະຊຶ່ງປະກາດການເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາ. ຂໍ້ຄວາມໃນພຣະທຳດານີເອນຕອນນັ້ນຖືກແທນໂດຍນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລໃນບົດທີແປດ ແລະ ເກົ້າ. ສ່ວນອີກຄໍາພະຍາກອນໜຶ່ງທີ່ໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນນັ້ນ ປະກາດເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງການພິພາກສາ ແລະການສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການແອດເວັນຕິດ ແລະການສິ້ນສຸດຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ ແລະການສິ້ນສຸດຂອງໂລກ. ນິມິດນັ້ນຖືກແທນໂດຍແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນ.

ນິມິດແຫ່ງ Ulai ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798 ແລະກ່າວເຖິງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ນິມິດແຫ່ງ Hiddekel ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1989 ເມື່ອດັ່ງທີ່ໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ 40 ບັນດາປະເທດທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງອະດີດສະຫະພາບໂຊວຽດໄດ້ຖືກກວາດລ້າງໄປໂດຍສັນຕະປາປາ ແລະສະຫະລັດ, ແລະກ່າວເຖິງສັດຕູຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ນິມິດທັງສອງນີ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ເຊັ່ນດຽວກັບເຈັດຄຣິສຕະຈັກ ແລະເຈັດຕາປະທັບໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ອັນໜຶ່ງເປັນປະຫວັດພາຍໃນຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແລະອີກອັນໜຶ່ງເປັນປະຫວັດພາຍນອກຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ແລະນິມິດທັງສອງນັ້ນກໍຄອບຄຸມຕະຫຼອດທັງໝົດ ແລະເປັນ “ສຳລັບໂດຍສະເພາະ” “ໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້.”

ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າໄດ້ມີການບອກແກ່ພວກເຮົາວ່າ ພຣະທຳພຣະນິມິດບໍ່ແມ່ນປື້ມທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້, ພວກເຮົາກໍຖືກບອກເຊັ່ນກັນວ່າ ມັນເປັນປື້ມທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້.

ພຣະທຳພຣະນິມິດໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ ເພາະວ່າຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳດານີເອນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ, ແລະແນວຄຳພະຍາກອນດຽວກັນນັ້ນທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນພຣະທຳດານີເອນ ກໍແມ່ນແນວດຽວກັນກັບທີ່ພົບໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ຄືບາງສ່ວນຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດທີ່ກ່ຽວພັນເປັນພິເສດກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.” ເມື່ອຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ຂຽນຂໍ້ຄວາມນີ້, “ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ໃນເວລາທີ່ນາງຂຽນຍັງຄົງຖືກຜະນຶກໄວ້, ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງຂຽນວ່າ “ມັນເປັນພຣະທຳທີ່ຖືກຜະນຶກ.” ນາງຍັງໄດ້ກ່າວອີກວ່າ ພຣະທຳດານີເອນເປັນ “ພຣະທຳທີ່ໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້,” ໂດຍໃຊ້ຮູບການກະທຳໃນອະດີດ. ສຳລັບນາງ ພຣະທຳນັ້ນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກແລ້ວໃນປີ 1798.

ສິ່ງທີ່ຖືກປະທັບໄວ້ກ່ຽວກັບສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໃນຊ່ວງຊີວິດຂອງນາງ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ເຫດການໃນອະນາຄົດທີ່ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດເປັນຕົວແທນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ໂດຍຫຼັກແລ້ວແມ່ນວ່າ “ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ເປັນຕົວຊີ້ວ່າການເລີ່ມຕົ້ນຂອງ Adventism ຂະໜານກັບຕອນສິ້ນສຸດຂອງ Adventism. “ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ກຳລັງເປີດເຜີຍກົດພະຍາກອນທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ ຊຶ່ງຈຳເປັນສຳລັບການເຂົ້າໃຈພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ພ້ອມທັງເປີດເຜີຍຄຸນລັກສະນະປະການໜຶ່ງຂອງພຣະທຳມະຊາດ ແລະພຣະອຸປະນິໄສຂອງພຣະເຈົ້າ, ຄືວ່າພຣະອົງເປັນຕົ້ນ ແລະເປັນປາຍຂອງສັບພະສິ່ງທັງປວງ. ຄຳພະຍາກອນຊີ້ບອກວ່າ ມີການພັດທະນາຢ່າງມີຈຸດປະສົງຂອງຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບພຣະທຳມະຊາດ ແລະພຣະອຸປະນິໄສຂອງພຣະເຈົ້າ.

ເມື່ອພຣະເຢຊູຖືກສະແດງແທນໃນຖານະ “ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ” ນັ້ນ ພຣະອົງກໍາລັງຊົງເປັນສັນຍະລັກເຖິງພະລາດກິດທີ່ພຣະອົງຊົງບັນລຸ ເມື່ອພຣະອົງຊົງເປີດເຜີຍຄວາມຈິງຢ່າງເປັນຂັ້ນຕອນ ແລະຢ່າງເປັນລະບົບຕະຫຼອດປະຫວັດສາດ. ພຣະອົງຊົງປະທັບຕາພຣະທໍາຄໍາພະຍາກອນໄວ້ ຈົນເຖິງຈຸດເວລາທີ່ມັນຈະຕ້ອງຖືກເຂົ້າໃຈ. ພຣະອົງຊົງປະທັບຕາ ແລະຊົງແກະຕາຄວາມຈິງ ເພື່ອຈຸດປະສົງແຫ່ງການສັ່ງສອນ. ໃນຖານະ Palmoni ພຣະເຢຊູຄືຜູ້ນັບອັນອັດສະຈັນ ພຣະອາຈານແຫ່ງການເວລາ ຜູ້ຊົງຄວບຄຸມປະຫວັດສາດຂອງພຣະອົງ. ໃນຖານະ Alpha and Omega ພຣະອົງຊົງເປັນ ໃນບັນດາສິ່ງອື່ນໆ ພຣະອາຈານແຫ່ງພາສາ. ໃນຖານະສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ພຣະອົງຄືພຣະອົງຜູ້ຊົງຄວບຄຸມວ່າເມື່ອໃດຄວາມຈິງຈະຖືກເປີດເຜີຍແກ່ມະນຸດ.

ໃນພຣະນິມິດບົດທີໜຶ່ງ ຫຼັງຈາກສາມຂໍ້ທຳອິດ ພຣະເທວະພາບຖືກສະແດງອອກເປັນສາມພະບຸກຄົນທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.

ບົດນໍາຂອງພຣະຄໍາພີເລັ່ມສຸດທ້າຍແຫ່ງພຣະຄໍາພີໄດ້ສົ່ງຄໍາທັກທາຍໄປຍັງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງຊັດເຈນ ຊຶ່ງລະບຸເຖິງພຣະບິດາ, ພຣະວິນຍານ ແລະ ພຣະບຸດ. ຕອນຈົບຂອງພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າກໍາລັງທວນຊ້ໍາຕອນເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະໃນການກະທໍາດັ່ງນັ້ນກໍກໍາລັງເນັ້ນຢໍ້າເຖິງຄວາມສໍາຄັນຂອງຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຖືກຕ້ອງເກືອບກັບພຣະພາບແຫ່ງພຣະເຈົ້າ. ສິ່ງນີ້ກໍາລັງຖືກກະທໍາເພື່ອຜູ້ທີ່ຈະເປັນຊາວຟີລາເດນເຟຍ ແລະ ຈະປະກອບຂຶ້ນເປັນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ພວກເຂົາເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກຸ່ມສຸດທ້າຍ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສໍາແດງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຕະຫຼອດແນວສາຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງພັນທະສັນຍາ. ພະຍານເຫຼົ່ານັ້ນ, ທ່າມກາງຄວາມຈິງອື່ນໆ, ສະຖາປະນາໃຫ້ເຫັນວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສະແຫວງຫາທີ່ຈະເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ເກືອບກັບທໍາມະຊາດ ແລະ ພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງຢ່າງເປັນຂັ້ນຕອນຕະຫຼອດປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ.

ສັນຍາລັກທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນພຣະຄຳພີສຳລັບການຂາດຄວາມຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າຂອງມະນຸດ ຄື ຟາໂຣ ຜູ້ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງອີຢິບ ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງໂລກທັງສິ້ນ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໝາຍເຖິງມະນຸດຊາດທັງປວງ. ໝຸດໝາຍນັ້ນເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການໃນຕອນເລີ່ມຂອງອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ເມື່ອພຣະເຈົ້າກຳລັງຊົງສະແຫວງທີ່ຈະປະກາດພຣະນາມຂອງພຣະອົງໃຫ້ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງເກືອບກັບພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ພຣະເຢຊູໄດ້ກຳນົດລັກສະນະການປະຕິສຳພັນຂອງພຣະອົງກັບພວກຢິວ ໂດຍຊົງຊີ້ໄປຫາປະຫວັດຂອງດາວິດ ແລະໃຊ້ “ກົດເກນແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ” ເພື່ອເປັນຕົວແທນຂອງຖ້ອຍຄຳສຸດທ້າຍກ່ຽວກັບຄວາມຕາບອດແບບລາວໂອດີເກຍຂອງພວກຢິວ. ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ພຣະອົງກຳລັງຕັດຢູ່ໄດ້ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກກົດເກນແຫ່ງ Alpha ແລະ Omega ແລະກໍບໍ່ຮູ້ຈັກ Alpha ແລະ Omega ຜູ້ຊົງປະທັບຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ, ຂໍ້ຂັດແຍ້ງທີ່ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊ ໄດ້ຖືກສະທ້ອນຄຽງຄູ່ກັນ. ເມື່ອອັດເວນຕິດສຶມໄດ້ເດີນທາງຜ່ານປະຫວັດສາດຂອງ “ວັນສຸດທ້າຍ,” ໂອກາດຫຼາຍປະການເພື່ອເຂົ້າໃຈ Alpha ແລະ Omega ໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້, ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນກໍລະນີກັບອິດສະຣາເອນບູຮານ. ຈະມີຈຸດໜຶ່ງທີ່ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງອັດເວນຕິດສຶມ ຈະບໍ່ມີຄໍາຖາມໃດໆຖືກຖາມອີກຕໍ່ໄປ, ເຫມືອນດັ່ງໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ.

ເມື່ອກັບຄືນໄປຫາຂໍ້ຄວາມໃນພຣະນິມິດບົດທີ່ໜຶ່ງ ພວກເຮົາເຫັນວ່າ ພຣະຄຸນແລະສັນຕິສຸກໄດ້ຖືກສົ່ງມາຈາກພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງເປັນຢູ່, ແລະເຄີຍເປັນຢູ່, ແລະຈະສະເດັດມາ, ແລະຍັງມາຈາກພຣະວິນຍານທັງເຈັດ ແລະຈາກພຣະເຢຊູດ້ວຍ. ພຣະເທວະພາບໄດ້ຖືກນຳສະແດງໂດຍພຣະເຢຊູ, ພຣະວິນຍານທັງເຈັດ, ແລະພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງເປັນຢູ່, ແລະເຄີຍເປັນຢູ່, ແລະຈະສະເດັດມາ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ພຣະບິດາແມ່ນພຣະອົງຜູ້ຊົງມີລັກສະນະທີ່ຖືກນຳສະແດງໂດຍຖ້ອຍຄຳວ່າ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຢູ່, ເຄີຍເປັນຢູ່ ແລະຈະສະເດັດມາ. ລັກສະນະເຫຼົ່ານີ້ເປັນຕົວແທນພຣະລັກສະນະອັນເປັນນິດນິລັນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງດຳລົງຢູ່ມາຕະຫຼອດເປັນນິດ, ແລະໃນຂໍ້ທີ່ແປດແລະເກົ້າ ຄຸນລັກສະນະນັ້ນເອງໄດ້ຖືກກຳນົດຢ່າງຊັດແຈ້ງໃຫ້ແກ່ພຣະເຢຊູ.

ສິ່ງທຳອິດທີ່ສຸດທີ່ພຣະເຢຊູຊົງກ່າວໄວ້ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ, ພຣະທຳທີ່ລະບຸວ່າເປັນພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ; ກໍຄືວ່າ ພຣະອົງຊົງເປັນອາລຟາແລະໂອເມກາ, ວ່າພຣະອົງເອງກໍຊົງນິລັນດອນດັ່ງທີ່ພຣະບິດາຊົງນິລັນດອນ, ແລະວ່າພຣະອົງກໍຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບສູງສຸດດ້ວຍ. ຄຸນລັກສະນະແຫ່ງພຣະທາດຂອງພຣະເຈົ້າເປັນຖ້ອຍຄຳທຳອິດຢ່າງຍິ່ງໃນພຣະທຳພຣະນິມິດທີ່ມາຈາກພຣະເຢຊູ. ຄຸນລັກສະນະເຫຼົ່ານັ້ນເປັນເຄື່ອງສະດຸດອັນກົງໄປກົງມາສຳລັບພວກແອດເວນຕິດທີ່ຍັງຄົງປົກປ້ອງຈຸດຍືນເດີມເລື່ອງພຣະພາວະ. ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າເຄີຍມີເວລາໜຶ່ງທີ່ພຣະບິດາໄດ້ຊົງນຳພຣະບຸດອອກມາ.

ຕອນທ້າຍຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດສອດຄ່ອງກັບຕອນຕົ້ນຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ.

ການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຕາມມາຫຼັງຈາກຄຳບັນຍາຍກ່ຽວກັບພຣະພາວະຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນບົດທີຊາວສອງ ພວກເຮົາພົບວ່າ ຕອນຈົບຂອງພຣະຄຳພີເຫັນພ້ອງກັບຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະຄຳພີ ແລະ ຂໍ້ທີສິບສອງກໍຂະໜານກັບຂໍ້ທີເຈັດໃນບົດທີໜຶ່ງ ໂດຍການອ້າງເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ.

ຫຼັງຈາກກ່າວອ້າງເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງແລ້ວ, ພຣະເຢຊູ, ດັ່ງທີ່ຢູ່ໃນພຣະນິມິດບົດທີໜຶ່ງ, ຊົງສຳແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນອາລະຟາແລະໂອເມກາ. ແລ້ວພຣະອົງກໍຊົງເພີ່ມຂໍ້ແຍກລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ຈະໄດ້ຍິນ ແລະ ຜູ້ທີ່ຈະບໍ່ໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວແກ່ບັນດາຄຣິດຕະຈັກ. ພຣະອົງຊົງອ້າງເຖິງຂະບວນການສື່ສານທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ທີ 1 ຫາ 3 ໃນບົດທີ 1 ໂດຍຊົງລະບຸວ່າພຣະອົງໄດ້ສົ່ງກາບຣີເອນພ້ອມຂໍ້ຄວາມໄປຫາໂຢຮັນ.

ແລ້ວພຣະອົງຊົງກັບຄືນໄປຫາຄໍາປະກາດສຸດທ້າຍທີ່ພຣະອົງໄດ້ຕັດແກ່ພວກທຳມະຈານ ແລະ ພວກຟາຣິສາຍ ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ. ພຣະອົງຊົງເຊື່ອມຕໍ່ຈຸດສິ້ນສຸດທັງສອງຂອງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ແລະ ອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານເຂົ້າດ້ວຍກັນ ໂດຍຊົງຕອບໄວ້ໃນພຣະນິມິດແກ່ຜູ້ທັງຫຼາຍໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ສິ່ງທີ່ພວກຢິວໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຂອງເຂົາບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ ພຣະອົງເປັນຮາກ (ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ) ແລະ ເປັນເຊື້ອສາຍ (ຈຸດສິ້ນສຸດ) ຂອງດາວິດ. ຫົວຂໍ້ເລື່ອງດາວິດ ແລະ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງທ່ານ ເປັນຄໍາປະກາດສຸດທ້າຍທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຕັດແກ່ພວກຢິວຜູ້ຊອກຫາເລື່ອງໂຕ້ຖຽງ, ແລະ ສິ່ງນັ້ນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຄໍາປະກາດສຸດທ້າຍສຳລັບຜູ້ທັງຫຼາຍໃນວັນສຸດທ້າຍ ຜູ້ຊຶ່ງຕາມຂໍ້ຄວາມເຖິງຄຣິດຕະຈັກເມືອງຟີລາເດນເຟຍ ອ້າງວ່າຕົນເປັນຢິວ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ.

ຜູ້ທີ່ນະມັດສະການຢູ່ແທບຕີນຂອງວິສຸດຊົນ ແມ່ນຊາວແອດເວັນຕິສຕ໌ແຫ່ງລາວໂອດີເຊຍ ຜູ້ທີ່ຖືກພຣະອົງຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງແລ້ວ.

ຕາມພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ຜູ້ທີ່ນະມັດສະການຢູ່ແທບຕີນຂອງພວກທ່ານບໍລິສຸດ ແມ່ນສະມາຊິກຂອງທຳມະສາລາຂອງຊາຕານ. ພວກເຂົາອ້າງວ່າຕົນເປັນຢິວ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ. ພວກແອັດເວັນຕິສທີ່ຊອບທຳກຳລັງຖືກກ່າວເຖິງໃນຄຣິດຕະຈັກເມືອງ Philadelphia. ຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນແມ່ນຊາວ Philadelphia, ແລະ ພວກຢິວທີ່ເວົ້າວ່າຕົນເປັນ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ—ແມ່ນຊາວ Laodicea. ໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ມີຄົນສັດຊື່ຢູ່ສອງພວກ, ຄື ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະ ບັນດາຜູ້ເປັນມໍລະນະສັກຂີ. ໃນບັນດາເຈັດຄຣິດຕະຈັກ ມີພຽງສອງຄຣິດຕະຈັກເທົ່ານັ້ນທີ່ບໍ່ຖືກຕຳນິໃດໆ. ໜຶ່ງແມ່ນ Philadelphia ອັນເປັນຕົວແທນຂອງພວກທີ່ບໍ່ເຄີຍຕາຍ, ແລະ ອີກໜຶ່ງແມ່ນ Smyrna ອັນເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາມໍລະນະສັກຂີຜູ້ສັດຊື່. ພວກມໍລະນະສັກຂີ ແລະ ພວກທີ່ບໍ່ຕາຍ, Smyrna ແລະ Philadelphia, ແມ່ນຄຣິດຕະຈັກພຽງສອງໃນເຈັດແຫ່ງທີ່ບໍ່ມີຄຳພິພາກສາຕິດມາກັບຂ່າວສານທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບ. ແຕ່ກະນັ້ນ, ທັງສອງຄຣິດຕະຈັກກໍຕ້ອງປະເຊີນກັບພວກທີ່ອ້າງວ່າຕົນເປັນຢິວ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ. ເຫດການນີ້ເປັນດັ່ງນັ້ນ, ເພາະວ່າພວກເຂົາລ້ວນເປັນສະມາຊິກຂອງຄຣິດຕະຈັກດຽວກັນໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ທີ່ກຳລັງປະເຊີນກັບສະພາບການດຽວກັນ, ໂດຍຄົນພວກໜຶ່ງຖືກກຳນົດໃຫ້ເປັນພະຍານດ້ວຍເລືອດຂອງຕົນ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໂມເຊຢູ່ເທິງພູແຫ່ງການຊົງປ່ຽນພຣະສະພາບ, ແລະ ອີກພວກໜຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເອລີຢາ ຜູ້ບໍ່ເຄີຍຕາຍ.

ເມື່ອພຣະເຢຊູພັນລະນາເຖິງສະພາບອັນໜ້າສະຫວັ່ນຂອງຄຣິດຕະຈັກເມືອງສະມີຣນາ, ພຣະອົງຊົງກ່າວຄໍາຊົມເຊີຍຢ່າງດຽວເມື່ອພຣະອົງຕັດວ່າ, “ແຕ່ເຈົ້າມັ່ງມີ,” ອັນເປັນການຕັ້ງໃຫ້ເຫັນຄວາມຕ່າງກັບສະມາຊິກຂອງສາລາທີ່ເປັນຂອງຊາຕານ ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ມັ່ງມີ. ບັນດາຜູ້ໃນພຣະນິມິດທີ່ເປັນແອດເວັນຕິສ ແລະຄິດວ່າຕົນເອງມັ່ງມີ ແຕ່ຫາເປັນບໍ່, ກໍຄືພວກຢິວທີ່ກ່າວວ່າຕົນເປັນຢິວ ແຕ່ຫາເປັນບໍ່—ເພາະພວກເຂົາແມ່ນເຊັບເວັນດາຍແອດເວັນຕິສຝ່າຍລາໂອດີເຊຍ.

ໃນຕອນເປີດຂອງພຣະນິມິດ ພຣະເທວະພາບຖືກນຳສະເໜີເປັນສາມພຣະບຸກຄົນ ແລະໃນຕອນທ້າຍຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ພຣະເຢຊູແລະພຣະວິນຍານຖືກກ່າວເຖິງໂດຍກົງ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງພຣະບິດາ. ສິ່ງນີ້ບໍ່ແມ່ນປະເດັນແຕ່ຢ່າງໃດ ເພາະຫຼັກການຂອງ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ເມື່ອປະກອບເຂົ້າກັບຫຼັກການທີ່ວ່າຕອນຕົ້ນໃຫ້ພາບປະກອບແກ່ຕອນທ້າຍ ຍ່ອມຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຮັບຮູ້ພຣະບິດາໃນຂໍ້ພຣະຄຳຕອນສຸດທ້າຍຂອງພຣະນິມິດ ເພາະພຣະອົງໄດ້ຖືກຊີ້ບົ່ງໄວ້ແລ້ວວ່າຊົງປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນຂໍ້ພຣະຄຳຕອນຕົ້ນ. ນີ້ບໍ່ແຕກຕ່າງໄປຈາກພຣະກິດຕິຄຸນຂອງໂຢຮັນ ບົດທີໜຶ່ງ ທີ່ໂຢຮັນບໍ່ໄດ້ຊີ້ບົ່ງພຣະວິນຍານໂດຍກົງ ແຕ່ກໍເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າພຣະວິນຍານຊົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເພາະພຣະວິນຍານໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນຕັ້ງແຕ່ຄັ້ງທຳອິດທີ່ຖ້ອຍຄຳວ່າ “ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ” ໄດ້ຖືກຂຽນຂຶ້ນ. ຄຳພະຍານແຫ່ງພຣະກິດຕິຄຸນຂອງໂຢຮັນໃນບົດທີໜຶ່ງ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຖ້ອຍຄຳດຽວກັນວ່າ “ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ”.

“ການເລີ່ມຕົ້ນ” ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ແລະຈະຕ້ອງຖືກພິຈາລະນາຕາມກົດເກນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຮວມທັງຫຼັກ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ”. ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງໂມເຊ ກໍຄືການເລີ່ມຕົ້ນໃນພຣະກິດຕິຄຸນຂອງໂຢຮັນ, ກໍຄືການເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ແລະມັນຍັງເປັນຕອນຈົບຂອງພຣະນິມິດດ້ວຍ. ໃນສີ່ເສັ້ນນັ້ນ ມີສອງເທື່ອທີ່ບຸກຄົນທັງສາມແຫ່ງພຣະພາຄສະຫວັນຖືກລະບຸຢ່າງຊັດເຈນ, ແລະໃນເສັ້ນໜຶ່ງ (ພຣະກິດຕິຄຸນຂອງໂຢຮັນ) ພຣະວິນຍານອາດຈະບໍ່ປາກົດ, ແລະໃນເສັ້ນທີສີ່ ພຣະບິດາບໍ່ປາກົດ, ແຕ່ເມື່ອນຳມາຮວມກັນແລ້ວ ພຣະບຸກຄົນອັນສົງເທບທັງສາມກໍຖືກສະແດງຢູ່ໃນທັງສີ່ເສັ້ນ.

ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອສຳແດງໃຫ້ຮູ້ຈັກພຣະບິດາ, ແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອສຳແດງໃຫ້ຮູ້ຈັກພຣະບຸດ. ທັງສາມພຣະອົງໄດ້ຊົງຖວາຍການເສຍສະຫຼະອັນເປັນນິລັນດອນ. ພຣະບິດາໄດ້ຊົງຮັກໂລກຫຼາຍຈົນພຣະອົງປະທານພຣະເຢຊູ, ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຮັກໂລກຫຼາຍຈົນພຣະອົງຍອມຮັບທີ່ຈະຊົງຮັບເອົາເນື້ອໜັງຂອງຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງໄວ້ນັ້ນໃສ່ພຣະອົງເອງຕະຫຼອດນິລັນດອນ. ການໃຫ້ແບບໃດຈຶ່ງຖືກສະທ້ອນຢູ່ໃນການກະທຳທີ່ພຣະຜູ້ສ້າງຊົງເລືອກທີ່ຈະກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງສິ່ງຊົງສ້າງຂອງພຣະອົງ? ພຣະບຸກຄົນທີສາມແຫ່ງພຣະພາຄະພູມໄດ້ຊົງປະທານພຣະອົງເອງ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງຍອມຮັບຕຳແໜ່ງແຫ່ງການດຳລົງຢູ່ພາຍໃນສະພາບສິ່ງຊົງສ້າງທີ່ເອີ້ນວ່າມະນຸດຊາດ—ຕະຫຼອດນິລັນດອນ.

ເປັນໄປໄດ້ວ່າດ້ວຍເຫດນີ້ນີ້ເອງ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຈຶ່ງຖືກເຊື່ອມໂຍງຢ່າງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກກັບສັນຍະລັກຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງເປັນພຣະບຸກຄົນໃນພຣະພາວະເຈົ້າຜູ້ທີ່ຈະສະຖິດຢູ່ກັບສິ່ງຊົງສ້າງທີ່ເປັນມະນຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ສັນຍະລັກຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນພຣະຄຳພີ ໂດຍສ່ວນໃຫຍ່ຈຶ່ງຖືກນຳສະເໜີໂດຍສັນຍະລັກທີ່ສາມາດເປັນຕົວແທນໄດ້ທັງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຫຼືມະນຸດ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ພຣະວິນຍານໄດ້ເຄື່ອນໄຫວຢູ່ເໜືອນ້ຳ.

ເຟີນິເຈີພຽງຢ່າງດຽວໃນພຣະວິຫານທີ່ໂມເຊໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ ຊຶ່ງບໍ່ໄດ້ມີແບບຢ່າງລະອຽດລະບຸໄວ້ໂດຍສະເພາະໃຫ້ພວກຄົນງານຍຶດຖືຕາມ ຄື ຄັນປະທີບເຈັດກິ່ງ. ຄັນປະທີບນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະສານຮ່ວມກັນລະຫວ່າງຄວາມເປັນມະນຸດກັບຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ແບບຂອງຄັນປະທີບຈຶ່ງເປັນສິ່ງດຽວໃນພຣະວິຫານທີ່ປະໄວ້ໃຫ້ມະນຸດມີສ່ວນຮ່ວມຈັດທຳ. ຄັນປະທີບເຈັດອັນທີ່ພຣະຄຣິດຊົງດຳເນີນຢູ່ທ່າມກາງນັ້ນ ຖືກລະບຸວ່າເປັນຄຣິສຕະຈັກເຈັດແຫ່ງ; ແຕ່ຄັນປະທີບນັ້ນໄດ້ຮັບການຫລໍ່ລ້ຽງດ້ວຍນ້ຳມັນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ແລະໄສ້ຕຽງຂອງປະທີບທີ່ຮອງຮັບແປວໄຟເພື່ອໃຫ້ແສງສະຫວ່າງນັ້ນ ຖືກເຮັດຈາກເຄື່ອງນຸ່ງຂາວເນື້ອລິນິນຂອງປະໂລຫິດທີ່ໄດ້ໃຊ້ແລ້ວ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ ທີ່ສ່ອງແສງເປັນແສງສະຫວ່າງແຫ່ງໂລກ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເປັນແສງສະຫວ່າງແຫ່ງໂລກ, ແຕ່ແສງສະຫວ່າງນັ້ນຈະຖືກຫລໍ່ລ້ຽງໄດ້ກໍແຕ່ດ້ວຍນ້ຳມັນແຫ່ງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເທົ່ານັ້ນ. ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດມັກຈະຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບຜູ້ຄົນໃນຄຳພັນລະນາເຖິງພຣະອົງໃນພຣະຄຳພີ.

ຕະກຽງເຈັດດວງໃນທີ່ນີ້ໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ພຣະວິນຍານເຈັດປະການຂອງພຣະເຈົ້າ,” ແຕ່ພວກເຮົາກໍໄດ້ຖືກບອກວ່າຄັນຕະກຽງເຈັດອັນນັ້ນຄືຄຣິດຕະຈັກເຈັດແຫ່ງ.

ເຊີງທຽນເຈັດອັນນັ້ນ ເປັນທັງພຣະວິນຍານເຈັດພຣະອົງ ແລະເປັນຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.

ເຂົາທັງເຈັດ ແລະ ດວງຕາທັງເຈັດ ນັ້ນ ກໍແມ່ນພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກສົ່ງອອກໄປທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກທັງປວງ, ແລະ ເມື່ອຄຣິດສະຕຽນຄົນໜຶ່ງໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາ ລາວກໍຖືກສົ່ງອອກໄປທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກທັງປວງເຊັ່ນກັນ, ເພາະວ່າລາວໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາໃນພຣະນາມຂອງພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ໃນພຣະພອນທີ່ຖືກປະກາດເໜືອບັນດາຜູ້ພົນທຸກຂອງວິກິດກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະ ບັນດາຜູ້ທັງປວງທີ່ໄດ້ຕາຍໃນຄວາມເຊື່ອໃນອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານຍຸກສະໄໝໃໝ່ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 1844, ພຣະວິນຍານເປັນຜູ້ກ່າວຄຳສັນລະເສີນໃນພິທີຝັງສົບຂອງເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ ເມື່ອພຣະອົງກ່າວວ່າ, “ແມ່ນແທ້,” “ເພື່ອວ່າເຂົາທັງຫຼາຍຈະໄດ້ພັກຈາກການງານຂອງຕົນ,” ເພາະພຣະອົງຢູ່ກັບເຂົາໃນລະຫວ່າງການງານຂອງເຂົາຕະຫຼອດທາງ ຈົນກວ່າເຂົາໄດ້ວາງຊີວິດລົງ.

ເມື່ອພິຈາລະນາຕອນທ້າຍແລະຕອນຕົ້ນຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ, ຕອນຕົ້ນຂອງພຣະຄຳພີ ແລະຕອນຕົ້ນຂອງຂ່າວປະເສີດຕາມຄຳບອກເລົ່າຂອງໂຢຮັນ, ພວກເຮົາພົບວ່າທັງສາມພຣະພາກແຫ່ງພຣະເຈົ້າລ້ວນຖືກສະແດງຢູ່, ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະບິດາກໍປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຕາມການນຳໃຊ້ຫຼັກ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ”. ພຣະບຸດກໍປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໂດຍຊົງລະບຸພຣະອົງເອງວ່າເປັນ Alpha ແລະ Omega.

ຖ້າພວກເຮົາຕະໜັກວ່າ ການປະສົມປະສານຂອງຄວາມເປັນມະນຸດກັບຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າ ແມ່ນເປັນການປະສົມປະສານຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດກັບມະນຸດ ແລ້ວພວກເຮົາກໍຈະສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າ ເຫດໃດບັນດາສັນຍາລັກຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຈຶ່ງຖືກຜູກເຂົ້າໄວ້ດ້ວຍກັນກັບບັນດາສັນຍາລັກຂອງມະນຸດ. ເມື່ອຖືເອົາທັດສະນະນີ້ໄວ້ໃນໃຈ ພວກເຮົາຈຶ່ງກັບໄປສູ່ “ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ” ທັງສອງປະການ ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ກ່າວເຖິງຢູ່ຫຼາຍເທື່ອແລ້ວ.

ໂດຍອາໄສພະຍານສອງປະການນີ້ຂອງ “ໃນເບື້ອງຕົ້ນ;” ພຣະເຈົ້າພຣະວັຈນະ, ຜູ້ຊົງສ້າງສັບພະສິ່ງທັງປວງ, ໄດ້ປະທານພຣະຊີວິດຂອງພຣະອົງດ້ວຍ, ເພາະວ່າ “ໃນພຣະອົງມີຊີວິດ,” ແລະພຣະຊີວິດຂອງພຣະອົງແມ່ນ “ຄວາມສະຫວ່າງ” ຂອງມະນຸດ. “ຄວາມສະຫວ່າງ” ຂອງມະນຸດທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນ ຄືຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຜູ້ສ້າງ. ຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຜູ້ສ້າງ ຄືໄສ້ຕະກຽງໃນໂຄມໄຟທັງຫລາຍໃນສະຖານບໍລິສຸດ.

ນ້ຳມັນທີ່ເປັນເຊື້ອເພີງໃຫ້ແກ່ໄສ້ຕຽງ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການກະທຳຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນຊີວິດຂອງຜູ້ເຊື່ອ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ໂລກເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມມືດ ແລະບໍ່ມີແສງສະຫວ່າງ. ຈາກນັ້ນ ພຣະເຢຊູໄດ້ປະທານຊີວິດຂອງພຣະອົງ ຄືຊີວິດທີ່ຢູ່ໃນພຣະອົງ ເພື່ອໃຫ້ມີແສງສະຫວ່າງສຳລັບມະນຸດ.

ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງເລືອກທີ່ຈະເປັນເຄື່ອງບູຊາເພື່ອມະນຸດຊາດ ພຣະອົງໄດ້ປະທານຊີວິດຂອງພຣະອົງ ເພື່ອໃຫ້ມະນຸດທັງຫຼາຍໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງ. ດັ່ງທີ່ເປັນໃນຂໍ້ຄວາມສອງຕອນນີ້ ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ແສງສະຫວ່າງຖືກນຳເຂົ້າມາ ແສງສະຫວ່າງນັ້ນຍ່ອມກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍແສງສະຫວ່າງແລະຄວາມມືດ, ຄືບຸດຂອງກາງວັນ ຫຼື ບຸດຂອງກາງຄືນ.

ເມື່ອພວກເຮົາຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມສຳພັນອັນໃກ້ຊິດແລະເປັນນິດນິລັນດອນທີ່ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດມີຕໍ່ບັນດາບຸດຂອງກາງວັນ, ພວກເຮົາກໍສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເຫດໃດສັນຍະລັກຂອງທັງບຸດຂອງພຣະເຈົ້າແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຈຶ່ງມີຄວາມກ່ຽວພັນກັນຢ່າງໃກ້ຊິດ. ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນສຸດທ້າຍຂອງພຣະນິມິດ, ພວກເຮົາເຫັນພຣະເຢຊູເປັນ Alpha ແລະ Omega, ພວກເຮົາເຫັນພຣະບິດາຜ່ານການນຳໃຊ້ຫຼັກ “line upon line” ແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດກຳລັງປະທານການສະແດງອອກເຊີງສັນຍະລັກຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງເອງ, ເພາະບັນດາຜູ້ບໍລິສຸດໃນສະໄໝໂບຮານໄດ້ກ່າວໄປຕາມທີ່ພວກເຂົາຖືກຂັບເຄື່ອນໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ຖ້ອຍຄຳທຳອິດທີ່ພຣະອົງກ່າວເຖິງພຣະອົງເອງໃນປະຖົມມະການ ບົ່ງຊີ້ວ່າພຣະອົງຊົງເຄື່ອນເໜືອນ້ຳ, ຫຼື ເຄື່ອນເໜືອມະນຸດຊາດ, ແລະການອ້າງເຖິງພຣະອົງເອງເທື່ອສຸດທ້າຍມີດັ່ງນີ້.

ຕັ້ງແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນຈົນເຖິງບັ້ນປາຍ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຖືກລະບຸໃຫ້ເຫັນວ່າສຳພັນກັບມະນຸດຊາດ ເພາະວ່າບຸດຫຼານແຫ່ງກາງເວັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະສົມກັນລະຫວ່າງຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າແລະຄວາມເປັນມະນຸດ. ໂປໂລໄດ້ລະບຸໄວ້ ດັ່ງທີ່ອິຊາຢາກໍໄດ້ລະບຸເຊັ່ນດຽວກັນ ວ່າມະນຸດເປັນພາຊະນະ ແລະຄັນປະທີບໃນພຣະວິຫານນັ້ນກໍມີພາຊະນະທີ່ວາງໄສ້ປະທີບໄວ້ ແລະນ້ຳມັນໄດ້ໄຫຼລົງມາສູ່ພາຊະນະເຫຼົ່ານັ້ນ ເພື່ອຈັດຫາເຊື້ອໄຟທີ່ຈຳເປັນສຳລັບການສຳແດງແສງສະຫວ່າງ ຊຶ່ງແມ່ນຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ. ພວກເຮົາແມ່ນພາຊະນະຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຄືພຣະບຸກຄົນທີສາມແຫ່ງພຣະເຈົ້າສະພາບ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ຕັ້ງແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນຈົນເຖິງບັ້ນປາຍໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຖືກລະບຸຢ່າງຊັດເຈນເທົ່ານັ້ນໃນບົດຂຽນແຫ່ງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.

ໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດໃນຕອນຕົ້ນຂອງຂະບວນການ Adventism ແລະໃນບັ້ນປາຍນັ້ນ ມີຂ່າວສານສອງປະການທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຊັດເຈນ; ຂ່າວສານໜຶ່ງສຳລັບຄຣິສຕະຈັກ ແລະອີກຂ່າວສານໜຶ່ງສຳລັບໂລກ.