ຄວາມຈິງແມ່ນຫຍັງ? - ເລກສີ່

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣດ໌ ໃນປີ 1798 ນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລໃນພຣະທຳດານີເອນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ ກ່ອຍໃຫ້ເກີດການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງໄດ້ທົດສອບແລະເປີດເຜີຍຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ. ນິມິດແຫ່ງອູໄລເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານພາຍໃນສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໂດຍຄຣິດຈັກທັງເຈັດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 2 ແລະ 3. ໃນຕອນທ້າຍຂອງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1798 ຢູ່ທີ່ການປະຊຸມຄ້າຍ Exeter ວັນທີ 12–17 ສິງຫາ 1844 ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ ເມື່ອສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກຈາກຄວາມຈິງທີ່ຖືກເຊື່ອງໄວ້ ຊຶ່ງໄດ້ກ່ອຍໃຫ້ເກີດການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ ອັນໄດ້ທົດສອບແລະເປີດເຜີຍຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ.

ໃນປີ 1989, ເມື່ອດັ່ງທີ່ໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນ ດານີເອນ 11:40, ບັນດາປະເທດທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງອະດີດສະຫະພາບໂຊວຽດໄດ້ຖືກກວາດລ້າງໄປໂດຍສັນຕະສຳນັກແລະສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ນິມິດເລື່ອງແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນໃນພຣະທຳດານີເອນກໍໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ, ກ່ອຍໃຫ້ເກີດການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງໄດ້ທົດສອບແລະເປີດເຜີຍຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ. ນິມິດແຫ່ງຮິດເດເກນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານພາຍນອກຂອງສັດຕູທັງຫຼາຍຂອງຊົນຊາດຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຕາປະທັບທັງເຈັດໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງປະຫວັດສາດພະຍາກອນທີ່ໄດ້ເລີ່ມໃນປີ 1989, ໂດຍເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ສອງສາມອາທິດສຸດທ້າຍຂອງເດືອນກໍລະກົດ, 2023, ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ເລີ່ມຂະບວນການເປີດຜະນຶກຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ໂດຍຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກຈາກຄວາມຈິງທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້, ຊຶ່ງກຳລັງກ່ອຍໃຫ້ເກີດການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ ທີ່ກຳລັງທົດສອບ ແລະໃນທີ່ສຸດຈະເປີດເຜີຍຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກທ່າມກາງຊົນຊາດຂອງພຣະເຈົ້າ.

ໃນຂໍ້ທຳອິດຂອງພຣະທຳໂຢຮັນ ບົດທີສິບສີ່, ພຣະຄຣິດຊົງໜຸນໃຈພວກສາວົກບໍ່ໃຫ້ຈິດໃຈຂອງເຂົາຖືກລົບກວນ.

ພາຍໃນໄລຍະບໍ່ກີ່ຊົ່ວໂມງ ພຣະຄຣິດກໍຖືກຈັບກຸມ ແລະບໍ່ຊ້າຕໍ່ມາ ພຣະອົງຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ, ຖືກຝັງໄວ້ ແລະຟື້ນຄືນພຣະຊົນ. ຫຼັງຈາກສະເດັດຂຶ້ນໄປຫາພຣະບິດາແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດກັບຄືນມາຫາພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ.

ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນແນວການປະຕິຮູບເກີດຂຶ້ນເມື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າລືມຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ຖືກເຜີຍສະແດງໄວ້ກ່ອນແລ້ວ. ພວກສາວົກໄດ້ລືມສິ່ງທີ່ພຣະເຢຊູດ້ວຍພຣະອົງເອງໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາ ກ່ອນໜ້ານັ້ນບໍ່ເຖິງໜຶ່ງອາທິດ ກ່ອນທີ່ຄວາມຢ້ານກົວແລະຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາຈະປາກົດອອກໃນວິກິດແຫ່ງກາງແຂນ. ພາຍຫຼັງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດນັ້ນ ກໍມີຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຖ້າຄອຍຕາມມາ ຊຶ່ງໃນຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພຣະພົມມະຈາຣີສິບຄົນນັ້ນ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການບໍ່ປາກົດຂອງເຈົ້າບ່າວ. ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວແກ່ພວກສາວົກໂດຍກົງວ່າ ພຣະອົງກຳລັງຈະໄປຫາພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ ແຕ່ຈະກັບມາອີກ. ຄວາມຮູ້ລ່ວງໜ້າທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະທານແກ່ພວກສາວົກນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ປ້ອງກັນພວກເຂົາຈາກການຖືກວິກິດການຄອບງຳຢ່າງທ່ວມທົ້ນ. ໃນບໍລິບົດຂອງຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພຣະພົມມະຈາຣີສິບຄົນນັ້ນ ວິກິດແມ່ນຈຸດທີ່ອຸປະນິໄສຖືກສຳແດງອອກ ແຕ່ບໍ່ເຄີຍຖືກພັດທະນາຂຶ້ນໃນເວລານັ້ນ. ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງເລືອກແລະຊົງຕັ້ງພວກສາວົກໄວ້ ແລະພຣະອົງໄດ້ກ່າວຄວາມຈິງນັ້ນແກ່ພວກເຂົາກ່ອນເຖິງວິກິດການ.

ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ແມ່ນວ່າພວກເຂົາໄດ້ຖືກຊົງເລືອກໄວ້ ແຕ່ນັ້ນກໍບໍ່ໄດ້ຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ພວກເຂົາຖືກວິກິດການນັ້ນຖາໂຖມເຂົ້າໃສ່.

ການສຳແດງພຣະເຢຊູຄຣິດ ທີ່ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຂໍ້ພຣະຄຳທຳອິດໆຂອງພຣະນິມິດນັ້ນ ແມ່ນຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍແກ່ຄຣິດຕະຈັກ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນແກ່ໂລກ. ການສຳແດງນັ້ນຖືກເປີດຜະນຶກອອກໃນໄມ່ຊ້າກ່ອນການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ ໂດຍສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 5 ວ່າເປັນຜູ້ດຽວທີ່ສົມຄວນຈະເປີດໜັງສືທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ນັ້ນ.

ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ກໍເປັນ “ຮາກຂອງດາວິດ” ດ້ວຍ, ແລະພຣະອົງກໍເປັນ “ບຸດຂອງດາວິດ” ດ້ວຍ ແລະພຣະອົງກໍເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງດາວິດດ້ວຍ. ຄວາມເຊື່ອມໂຍງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາປະທັບຕາ ຫຼື ເປີດຜະນຶກຄວາມຈິງປະການໃດໜຶ່ງ ພຣະອົງກໍກະທຳດັ່ງນັ້ນໂດຍໃຊ້ຫຼັກການແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ ຊຶ່ງລະບຸຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງໂດຍອາໄສຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະເຢຊູຜູ້ເປັນ “ຮາກຂອງດາວິດ.” ເມື່ອຄວາມຈິງປະການໜຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກໃນ ‘ເວລາ’ ແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ ກະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດກໍຖືກເລີ່ມຂຶ້ນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນ ດານີເອນ 12.

ພະລາຊະກິດຂອງພຣະເຢຊູໃນຖານະສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດານັ້ນມີຄວາມສຳຄັນອັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້, ແຕ່ “ບໍ່ມີຜູ້ໃດ” ໃນຈຳພວກ “ຄົນອະທຳ” ຈະເຂົ້າໃຈພະລາຊະກິດຂອງພຣະອົງ ຫຼືຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກນັ້ນ.

ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບໄດ້ຖືກສະແດງໂດຍສາມຂັ້ນຕອນ; “ຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ເຮັດໃຫ້ຂາວ, ແລະ ທົດລອງ.” ສາມຂັ້ນຕອນນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງສາມຂັ້ນຕອນແຫ່ງ “ຂ່າວປະເສີດນິລັນດອນ,” ຊຶ່ງໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ຖືກສະແດງເປັນ ຈົ່ງຢໍາເກງພຣະເຈົ້າ (ຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ), ຖວາຍພຣະສະຫງ່າຣາສີແກ່ພຣະອົງ (ເຮັດໃຫ້ຂາວ) ເພາະວ່າໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ (ທົດລອງ). ສາມຂັ້ນຕອນນັ້ນແມ່ນ ‘ຄວາມຈິງ,’ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍຕົວອັກສອນຕົວທຳອິດ, ຕົວທີສິບສາມ, ແລະ ຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກສອນເຮັບເຣີ, ແລະ ເມື່ອຕົວອັກສອນເຫຼົ່ານັ້ນຖືກນໍາມາຮວມກັນຕາມລໍາດັບນັ້ນ, ຄໍາພາສາເຮັບເຣີວ່າ “ຄວາມຈິງ” ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ.

ສາມຂັ້ນຕອນນັ້ນແມ່ນ “ທາງ,” ເພາະວ່າທາງຂອງພຣະເຈົ້າ ຕາມທີ່ອາສາຟໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນ Psalms 77:13 ຢູ່ໃນພຣະວິຫານ ບ່ອນທີ່ໃນລານຊັ້ນນອກຄົນບາບຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍການຫຼັ່ງເລືອດ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ເລືອດນັ້ນຖືກນໍາເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ອັນເປັນຂະບວນການຂອງການ “ຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ.”

ຈາກນັ້ນ ຄົນບາບຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການນັບວ່າຊອບທຳ ແລະ ໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ຈຶ່ງຖືກຕຽມໃຫ້ພ້ອມສຳລັບການ “ຖືກພິສູດ” ໃນການພິພາກສາທີ່ຖືກເປັນນິມິດໂດຍສະຖານທີ່ບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ພຣະເຢຊູຊົງເປັນ “ທາງ” “ຄວາມຈິງ” ແລະ “ຊີວິດ”. ທາງແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ, ຄວາມຈິງແມ່ນທ່າມກາງ ແລະ ຊີວິດແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດ. ຖ້າພວກເຮົາຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຂັ້ນຕອນທຳອິດ ພວກເຮົາກໍຢູ່ໃນທາງນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນເສັ້ນທາງຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການນັບວ່າຊອບທຳ.

ຂັ້ນຕອນທີສອງແມ່ນການສຳແດງອອກແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ ຊຶ່ງສຳເລັດໂດຍຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ, ເພາະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມຈິງ.

ຜູ້ທີ່ຖືກຊົງໃຫ້ເປັນຄົນຊອບທຳແມ່ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂັ້ນທີໜຶ່ງ, ຜູ້ທີ່ຖືກຊົງຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແມ່ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂັ້ນທີສອງ. ສອງຂັ້ນທຳອິດນີ້ຕຽມຜູ້ທີ່ຖືກຊົງໃຫ້ເປັນຄົນຊອບທຳ ແລະ ຖືກຊົງຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ໃຫ້ເຂົ້າສູ່ການພິພາກສາ ແລະ ຮັບເອົາຊີວິດນິລັນດອນ. ພຣະເຢຊູຄືທາງນັ້ນ ຄືຄວາມຈິງ ແລະ ຄືຊີວິດ.

ພຣະທຳໂຢຮັນ ບົດທີ 14 ເຖິງ ບົດທີ 17 ໄດ້ກ່າວເຖິງຊ້ຳໆເຖິງບັນຫາເກື່ອງກັບປະຕິກິລິຍາຂອງສາວົກ ເມື່ອພຣະຄຣິດຈະຈາກພວກເຂົາໄປຫາພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງສັນຍາວ່າຈະສະເດັດກັບຄືນມາ, ແລະພຣະອົງຊົງເຂົ້າໃຈ, (ເຖິງແມ່ນວ່າພວກສາວົກບໍ່ເຂົ້າໃຈ), ວ່າວິກິດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນໄວໆນີ້ຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດຫວັງຢ່າງເລິກຊຶ້ງ. ຕະຫຼອດທັງສີ່ບົດນັ້ນ ມີການລະບຸແລະການນິຍາມພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດວ່າເປັນ “ຜູ້ປອບໂຍນ.” ໃນຂ່າວປະເສີດໂຢຮັນ ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ຜູ້ປອບໂຍນ” ສີ່ຄັ້ງ, ແລະໃນ 1 ໂຢຮັນ ຫນຶ່ງຄັ້ງ, ແຕ່ທີ່ນັ້ນຄຳນັ້ນຖືກແປວ່າ “ຜູ້ແກ້ຕ່າງ.” ຄຳນີ້ບໍ່ພົບຢູ່ບ່ອນອື່ນໃດໃນພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາໃໝ່.

ພຣະຄຳພີເດີມມີຄຳພາສາເຮັບເຣີຄຳໜຶ່ງ ທີ່ໄດ້ຖືກແປວ່າ “ຜູ້ປອບໂຍນ” ໃນ ປັນຍາຈານ 4:1 ແລະ ໃນ ບົດຄວາມເພງຄໍ່າຄວນ 1:9 ແລະ 1:16. ຂໍ້ອ້າງອີງທັງສາມນັ້ນລ້ວນລະບຸວ່າ ຜູ້ບີບຄັ້ນໄດ້ບີບຄັ້ນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພວກເຂົາບໍ່ມີຜູ້ປອບໂຍນທີ່ຈະຄ້ຳຈູນພວກເຂົາ ໃນຄວາມທຸກລຳບາກ ແລະ ຄວາມຜິດຫວັງທີ່ພວກເຂົາປະສົບຢູ່.

ການລະບຸພຣະວິນຍານບໍລິສຸດວ່າເປັນ “ພຣະຜູ້ປອບໂຍນ” ຖືກວາງໄວ້ໃນຕອນທີ່ພຣະເຢຊູກຳລັງຊົງພະຍາຍາມຕຽມພວກສາວົກໃຫ້ພ້ອມສຳລັບຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງພາຍໃນອີກພຽງບໍ່ກີ່ຊົ່ວໂມງຂ້າງໜ້າ. ໃນບໍລິບົດນັ້ນ ພຣະອົງຊົງເນັ້ນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງວ່າ ແມ່ນແຕ່ໃນຍາມທີ່ພຣະອົງບໍ່ຢູ່ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດກໍຈະຊົງປະທັບຢູ່ເພື່ອປະທານການປອບໂຍນແກ່ພວກເຂົາ. ໃນການລະບຸພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນບໍລິບົດຂອງພຣະຜູ້ປອບໂຍນນັ້ນ ພຣະເຢຊູຊົງກຳນົດລັກສະນະຂອງພຣະລາຊກິດທີ່ພຣະຜູ້ປອບໂຍນຈະຊົງສຳເລັດ.

ການກ່າວເຖິງຊໍ້າໆຂອງພຣະເຢຊູເລື່ອງການຈາກໄປແລະການກັບມາຂອງພຣະອົງ ໄດ້ຍົກເອົາເລື່ອງນັ້ນໃຫ້ຢູ່ອັນດັບສູງສຸດໃນບັນດາຫົວຂໍ້ຫຼັກຂອງຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້.

ໂຢຮັນ 14:2–4, 18, 19, 28, 16:5–7, 10, 28, 17:11–13 ແມ່ນຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ກ່າວເຖິງໂດຍກົງເຖິງໄລຍະເວລາການຊັກຊ້າໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ. ຄຽງຄູ່ກັບຂໍ້ພຣະຄຳພີກ່ອນໜ້ານັ້ນ ຍັງມີຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້ອີກ ຊຶ່ງໂດຍການກ່າວຊ້ຳໄດ້ເນັ້ນຢ້ຳເຖິງໄລຍະເວລາການຊັກຊ້າ, ເພາະວ່າ “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ຊົງກ່າວຊ້ຳເຖິງສິ່ງໃດທີ່ບໍ່ມີຄວາມສຳຄັນຍິ່ງ.”

ຢ່າງໜ້ອຍມີຊາວເອັດຂໍ້ໃນບົດທີສິບສີ່ຈົນເຖິງບົດທີສິບເຈັດ ທີ່ລະບຸໄລຍະເວລາຊຶ່ງໃນນັ້ນພວກສາວົກຈະຕ້ອງຄອຍຖ້າການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຄຣິດ. ໄລຍະເວລານັ້ນຈະເລີ່ມຕົ້ນໃນການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ ແລະດໍາເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງການກັບມາຂອງພຣະອົງຈາກພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ. ເວລາທີ່ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຄອຍຖ້າການກັບມາຂອງພຣະອົງນັ້ນ ເປັນສັນຍະລັກແທນເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໃນອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ. ເຊັ່ນດຽວກັບບັນທຶກຂອງລູກາກ່ຽວກັບພວກສາວົກເອມາອຸດ ຄວາມຜິດຫວັງຈາກໄມ້ກາງແຂນກໍກໍາລັງເປັນແບບຢ່າງທາງຄໍາພະຍາກອນຂອງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງເວລາຊັກຊ້າທີ່ຕິດຕາມຫຼັງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນຕົ້ນຂອງພຣະທຳທຳອິດໃນພຣະຄຳພີ ພວກເຮົາພົບເລື່ອງການຊົງສ້າງ ແລະພວກເຮົາຮັບຮູ້ບຸກຄົນທັງສາມແຫ່ງພຣະຄະນະສະຫວັນ. ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນຕົ້ນຂອງພຣະທຳສຸດທ້າຍໃນພຣະຄຳພີ ພວກເຮົາພົບບຸກຄົນທັງສາມແຫ່ງພຣະຄະນະສະຫວັນ. ໃນສີ່ບົດທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນີ້ ພວກເຮົາພົບບຸກຄົນທັງສາມແຫ່ງພຣະຄະນະສະຫວັນ. ການຮັບຮູ້ຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາສາມາດວາງສີ່ບົດຂອງໂຢຮັນທັບລົງເທິງເສັ້ນພະຍາກອນຂອງປະຖົມມະການ ບົດທີ 1 ຂໍ້ 1 ຕໍ່ເນື່ອງໄປຈົນເຖິງບົດທີ 2 ຂໍ້ 3 ແລະທັບລົງເທິງພຣະນິມິດ ບົດທີ 1 ຂໍ້ 1–11.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ ພຣະເຢຊູໄດ້ຕັດແກ່ໂທມາວ່າ ຖ້າຜູ້ໃດໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ຜູ້ນັ້ນກໍໄດ້ເຫັນພຣະບິດາແລ້ວ. ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ຍັງລະບຸອີກວ່າ ພຣະຄຣິດເປັນພຣະອົງທີ່ຊົງປອບໂຍນພວກສາວົກດ້ວຍການປະທັບຢູ່ຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ເມື່ອພຣະອົງຈະຈາກໄປ ພຣະອົງຈະຊົງສົ່ງ “ພຣະຜູ້ປອບໂຍນ” “ອົງອື່ນ” ມາ. ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຄືພຣະຜູ້ປອບໂຍນ, ແຕ່ພຣະຄຣິດກໍຊົງເປັນພຣະຜູ້ປອບໂຍນເຊັ່ນກັນ.

ໂທມາສເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນລັດທິອາດເວນຕິສ ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດທີ່ຈະເຫັນຄຳພະຍານເລື່ອງຄວາມສຳພັນຂອງພຣະພາຄີສາມອົງໃນສະຫວັນ ທັງໆ ທີ່ຕາມຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ ພວກເຂົາອາດໄດ້ອ່ານຄຳພະຍານຕ່າງໆ ທີ່ສະໜັບສະໜູນຄວາມຈິງນັ້ນຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ.

ຖ້າພວກເຮົາໄດ້ເຫັນພຣະເຢຊູ ພວກເຮົາກໍໄດ້ເຫັນພຣະບິດາ. ພຣະເຢຊູເປັນ “ຜູ້ປອບໂຍນ” ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເປັນ “ຜູ້ປອບໂຍນອີກຜູ້ໜຶ່ງ.” ຖ້າພວກເຮົາໄດ້ເຫັນພຣະເຢຊູ ພວກເຮົາກໍໄດ້ເຫັນພຣະບິດາ ແລະ ໄດ້ເຫັນຜູ້ປອບໂຍນ. ໃນຫ້າຄັ້ງທີ່ຄຳວ່າ comforter ຖືກໃຊ້ໃນພຣະຄຳພີ ຄຳນີ້ທັງໝົດຖືກໃຊ້ໂດຍອັກຄະສາວົກໂຢຮັນ. ໃນການອ້າງອີງຄັ້ງທີຫ້າ ຄຳນີ້ຖືກແປວ່າ “ຜູ້ຊ່ວຍແກ້ຄວາມ.”

ຖ້າຜູ້ໃດເຮັດບາບ ພວກເຮົາມີຜູ້ຊົງປອບໂຍນອົງໜຶ່ງ ຄື ພຣະເຢຊູຄຣິດຜູ້ຊອບທຳ. ຜູ້ທີ່ເປັນຜູ້ວ່າຄວາມແທນ ແມ່ນຜູ້ທີ່ທູນຂໍແທນໃນນາມຂອງຄົນບາບ. ໂປໂລໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ພຣະເຢຊູຊົງກະທຳພະລາຊະກິດນີ້ເປັນຜູ້ວ່າຄວາມແທນຂອງພວກເຮົາ.

ພຣະເຢຊູ​ເປັນ​ຜູ້​ທູນ​ຂໍ​ແທນ​ຄົນ​ບາບ, ຊຶ່ງ​ລວມ​ເຖິງ​ການ​ທີ່​ພຣະອົງ​ຊົງ​ເປັນ​ຜູ້​ປອບໂຍນ​ດ້ວຍ. ໃນ​ບົດ​ດຽວ​ກັນ​ນັ້ນ ໂປໂລ​ໄດ້​ກ່າວ​ໄວ້​ກ່ອນ​ແລ້ວ​ວ່າ ພຣະວິນຍານ​ບໍລິສຸດ​ກໍ​ຊົງ​ທູນ​ຂໍ​ແທນ​ພວກ​ເຮົາ​ເໝືອນ​ກັນ.

ພຣະເຢຊູ ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຕ່າງກໍໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນພຣະຜູ້ປອບໂຍນ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນ ທັງສອງພຣະອົງຈຶ່ງເປັນຜູ້ທູນຂໍວິງວອນເພື່ອພວກເຮົາ. ບຸກຄົນທັງສາມໃນພຣະໄຕຣອົງແຫ່ງສະຫວັນ ລ້ວນແຕ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີຈາກພຣະທຳໂຢຮັນທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນີ້, ແລະ ເມື່ອນຳມາປະກອບເຂົ້າກັນກັບພະຍານຄັ້ງທຳອິດໃນປຶ້ມຫົວທຳອິດຂອງພຣະຄຳພີ ແລະ ພະຍານຄັ້ງທຳອິດໃນປຶ້ມຫົວສຸດທ້າຍຂອງພຣະຄຳພີແລ້ວ, ແສງສະຫວ່າງກ່ຽວກັບຄວາມສຳພັນ ແລະ ພຣະກິດຂອງບຸກຄົນທັງສາມໃນພຣະເທວະພາບ ກໍຖືກຂະຫຍາຍໃຫ້ແຈ້ງຊັດຍິ່ງຂຶ້ນ.

ນອກເໜືອຈາກແສງສະຫວ່າງທີ່ຖືກເພີ່ມເຂົ້າມາເກືອບກັບພະລາຊະກິດແລະຄວາມສຳພັນຂອງພຣະພາຄີສະຫວັນທັງສາມ, ການລະບຸຕົວຕົນຂອງພຣະພາຄີສະຫວັນທັງສາມໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນເປັນພະຍານວ່າບົດທັງສີ່ນີ້ຈະຕ້ອງຖືກຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຂ່າວສານທີ່ບັດນີ້ກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກໂດຍພະສິງແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ.

ພະຍານໃນເລື່ອງຂອງພວກສາວົກທີ່ເມືອງເອມາອຸດ ເປັນຕົວແທນຂອງພະຍານສາມປະການ ຊຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ຄວາມຜິດຫວັງແລະເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າທີ່ຕິດຕາມມາຫຼັງຈາກໄມ້ກາງແຂນ ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດຫວັງແລະເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າທີ່ຕິດຕາມມາຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ. ຍັງມີພະຍານອີກປະການໜຶ່ງທີ່ຢືນຢັນວ່າ ປະຫວັດການທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນສີ່ບົດຂອງໂຢຮັນ ເປັນຕົວແທນຂອງສະພາບການແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ.

ຂໍ້ພຣະຄຳພີສຸດທ້າຍຂອງເລື່ອງການຊົງສ້າງ ຊຶ່ງເປັນຄວາມຈິງປະການທຳອິດທີ່ຖືກກ່າວໄວ້ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ລົງທ້າຍດ້ວຍສາມຄຳ, ແລະແຕ່ລະຄຳໃນສາມຄຳນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍໜຶ່ງໃນສາມຕົວອັກສອນທີ່ປະກອບເປັນຄຳວ່າ ຄວາມຈິງ, ແລະມັນເກີດຂຶ້ນຕາມລຳດັບທີ່ຖືກຕ້ອງ. ເລື່ອງການຊົງສ້າງໃນປະຖົມມະການເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄຳວ່າ “ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ” ແລະລົງທ້າຍດ້ວຍສາມຄຳວ່າ “ພຣະເຈົ້າຊົງສ້າງແລະຊົງກະທຳ.”

ຕົວອັກສອນຕົວທໍາອິດຂອງສາມຄໍານັ້ນ ເມື່ອນໍາມາລວມກັນແລ້ວ ກໍ່ເປັນຄໍາວ່າ ຄວາມຈິງ. ເລື່ອງລາວແຫ່ງການຊົງສ້າງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ “ປະຖົມການ” ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄໍາທີ່ຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍຕົວອັກສອນທີ່ແທນ Alpha ແລະ Omega. ເຊັ່ນດຽວກັນ ໃນຂໍ້ຄວາມເປີດຂອງພຣະຄໍາພີເລັ່ມສຸດທ້າຍ ພຣະເຢຊູຖືກລະບຸສອງຄັ້ງວ່າເປັນ Alpha ແລະ Omega, ເປັນຜູ້ຕົ້ນ ແລະຜູ້ສຸດທ້າຍ, ເປັນຜູ້ທໍາອິດ ແລະຜູ້ສຸດທ້າຍ. ຕົວອັກສອນສາມຕົວນັ້ນ ຊຶ່ງແທນ Alpha ແລະ Omega ຍັງໃຫ້ພະຍານອີກປະການໜຶ່ງວ່າ ຂໍ້ຄວາມໃນພຣະທໍາໂຢຮັນນັ້ນຈໍາເປັນຕ້ອງນໍາມາຮ່ວມກັບແນວຄໍາພະຍາກອນໃນຕອນຕົ້ນຂອງ Genesis ແລະແນວຄໍາພະຍາກອນໃນຕອນຕົ້ນຂອງ Revelation. ຄໍາພະຍານນັ້ນຖືກຮັບຮູ້ຢູ່ໃນຄໍາບັນຍາຍເຖິງພະລາຊະກິດຂອງພຣະຜູ້ປອບໂຍນ. ພະລາຊະກິດຂອງພຣະຜູ້ປອບໂຍນແມ່ນພະລາຊະກິດສາມຂັ້ນ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍຕົວອັກສອນຮີບຣິວສາມຕົວດຽວກັນນັ້ນ. ລາຍເຊັນຂອງ Alpha ແລະ Omega ເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາສາມາດຈັດວາງສີ່ບົດນີ້ໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງຂ່າວສານແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກອອກກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງ.

ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດເປັນຕົວແທນຂອງ waymarks ຈຳເພາະສີ່ຈຸດ (ຈຸດໃນເວລາ) ແລະ ໄລຍະເວລາຈຳເພາະສາມໄລຍະ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ waymark ແຫ່ງການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງ ຜູ້ຈະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງໄສວຍດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງ. waymark ນັ້ນເປັນຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ. waymark ທີສອງ (ຈຸດໃນເວລາ) ຄືຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ຊຶ່ງນຳເຂົ້າສູ່ໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ. ໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້ານຳໄປສູ່ waymark ທີສາມ (ຈຸດໃນເວລາ) ທີ່ຊຶ່ງຄວາມຈິງປະການໜຶ່ງຖືກເປີດອອກຈາກຕາປະທັບ ແລະ ນັ້ນກໍ່ໃຫ້ເກີດຂະບວນການໜຶ່ງ. ຂະບວນການນັ້ນສິ້ນສຸດລົງທີ່ waymark ທີສີ່ (ຈຸດໃນເວລາ) ຊຶ່ງຖືກນຳສະເໜີໃນຖານະເປັນການພິພາກສາ. waymarks ທັງສີ່ນັ້ນ ແລະ ໄລຍະເວລາທັງສາມໄລຍະ ແຕ່ລະອັນລ້ວນເປັນຕົວແທນຂອງຟ້າຮ້ອງໜຶ່ງຄັ້ງ ຮວມເປັນຟ້າຮ້ອງເຈັດຄັ້ງ. ພວກມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການປະສົມປະສານສີ່-ສາມອີກດ້ວຍ.

ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ຊີ້ບອກແລ້ວວ່າ ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຜູ້ບຸກເບີກກ່ຽວກັບຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດ, ຕາປະທັບທັງເຈັດ ແລະ ແກທັງເຈັດ ຍອມຮັບ “ການປະສົມປະສານສີ່-ສາມ.” ຄຣິສຕະຈັກ, ຕາປະທັບ ແລະ ແກ ສີ່ຢ່າງທຳອິດ ມີລັກສະນະແຕກຕ່າງຈາກ ຄຣິສຕະຈັກ, ຕາປະທັບ ແລະ ແກ ສາມຢ່າງສຸດທ້າຍ. ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດເປັນຕົວແທນຂອງຫຼັກໝາຍສີ່ປະການ, ແຕ່ພາຍໃນຫຼັກໝາຍສີ່ປະການນັ້ນ ມີຊ່ວງເວລາສາມຊ່ວງ. ການປະສົມປະສານອັນພຣະເຈົ້າຊົງກຳນົດຂອງ “ສີ່ ແລະ ສາມ” ຊຶ່ງໃນພຣະທຳພຣະນິມິດໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນເທິງພະຍານສາມປະການ (ຄຣິສຕະຈັກ, ຕາປະທັບ ແລະ ແກ), ແລະ ພະຍານເຫຼົ່ານັ້ນເປັນພະຍານຢືນຢັນເຖິງຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງການປະສົມປະສານ “ສີ່ ແລະ ສາມ” ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ.

ແຕ່ວ່າພາຍໃນແນວຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນໂດຍຟ້າຮ້ອງເຈັດຄັ້ງນັ້ນ ຍັງມີອີກແນວໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ ແລະແຍກອອກຕ່າງຫາກ ຊຶ່ງປະກອບມີຫຼັກໝາຍສາມປະການ ທີ່ແຕກຕ່າງຈາກສັນຍາລັກທີ່ຖືກແທນເປັນຟ້າຮ້ອງເຈັດຄັ້ງ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພວກເຮົາພິຈາລະນາຄວາມສຳພັນທາງຄຳພະຍາກອນຂອງຟ້າຮ້ອງເຈັດຄັ້ງກັບປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ ຊຶ່ງບັດນີ້ກຳລັງຖືກເປີດເຜີຍອອກ ພວກເຮົາພົບວ່າຟ້າຮ້ອງເຈັດຄັ້ງນຳສະເໜີຫຼັກໝາຍສີ່ປະການ (ຈຸດເວລາ) ແລະປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ນຳສະເໜີຫຼັກໝາຍສາມປະການ (ຈຸດເວລາ). ເໝືອນດັ່ງບັນດາຄຣິດຕະຈັກ, ຕາປະທັບ, ແກ ແລະ ຟ້າຮ້ອງ ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ນັ້ນແທນຫຼັກໝາຍສາມປະການ ທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບຫຼັກໝາຍສີ່ປະການຂອງຟ້າຮ້ອງເຈັດຄັ້ງ. ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ນັ້ນຍັງປະກອບມີການປະສົມປະສານແບບສາມ-ສີ່ດ້ວຍ.

ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ ຊຶ່ງຝັງຢູ່ພາຍໃນສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ມີໝຸດໝາຍສຳຄັນຢ່າງຈຳແນກໄດ້ຊັດເຈນສາມຈຸດ ແຕ່ລະຈຸດເປັນ “ຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ,” ແລະໝຸດໝາຍທຳອິດກັບໝຸດໝາຍສຸດທ້າຍໃນສາມຈຸດນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດຫວັງ. ລະຫວ່າງໝຸດໝາຍທຳອິດແລະທີສອງ ມີ “ຊ່ວງເວລາ” ທີ່ຈຳແນກໄດ້ຊັດເຈນ ແລະລະຫວ່າງໝຸດໝາຍທີສອງກັບຈຸດທີສາມໃນເວລາ ກໍມີ “ຊ່ວງເວລາ” ທີ່ຈຳແນກໄດ້ຊັດເຈນເຊັ່ນກັນ. ຄຳວ່າ “ຄວາມຜິດຫວັງ” ໄດ້ວິວັດທະນາມາຈາກແນວຄິດເລື່ອງການນັດໝາຍທີ່ພາດໄປ ແລະໃນຄຳຈຳກັດຄວາມຂອງມັນ ກໍມີການເນັ້ນເຖິງຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ. ເວລາທ່ຽງຄືນກໍເປັນເວລາຈຳເພາະອີກເຊັ່ນກັນ. ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ນີ້ ຖືກຖ່າຍທອດໂດຍຈຸດສາມຈຸດໃນເວລາ ທີ່ຖືກແຍກອອກໂດຍສອງຊ່ວງເວລາ; ຄື ເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ ແລະ ການເຄື່ອນໄຫວເດືອນທີເຈັດ.

ໝາຍທາງທຳອິດຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກປິດບັງຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຜິດຫວັງໜຶ່ງ ແລະ ໝາຍທາງສຸດທ້າຍກໍຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຜິດຫວັງເຊັ່ນກັນ. ດັ່ງນັ້ນ ນັບແຕ່ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໄປຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຍ່ອມມີເສັ້ນຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກປິດບັງຢູ່ ຊຶ່ງມີສາມຂັ້ນຕອນດຽວກັນກັບທຸກໆເສັ້ນແຫ່ງການປະຕິຮູບ. ມັນຍັງມີລາຍເຊັນຂອງ Alpha ແລະ Omega ອີກດ້ວຍ ເພາະວ່າ ອັກສອນສາມຕົວທີ່ປະກອບເປັນ “ຄວາມຈິງ” ສອດຄ່ອງກັບໝາຍທາງສາມຈຸດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງ. ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກປິດບັງນັ້ນພາຍໃນຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ຄືຄວາມຈິງທີ່ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາກຳລັງເປີດຜະນຶກຢູ່ໃນເວລານີ້.

ຂໍ້ຄວາມຕອນໃນພຣະທຳໂຢຮັນທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນານັ້ນ ໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າໃນບົດກ່ອນໜ້າດ້ວຍອາຫານຄ່ຳມື້ສຸດທ້າຍ ໂດຍເນັ້ນວ່າຂ່າວສານຂອງສີ່ບົດນີ້ຈະຕ້ອງຖືກກິນ. ສີ່ບົດນັ້ນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຍ່າງໄປຍັງເກັດເຊມາເນ. ເຫດການບັນຍາຍເກີດຂຶ້ນໃນການເຄື່ອນໄຫວຈາກການກິນ ຈົນກວ່າວິກິດຂອງໄມ້ກາງແຂນຈະເລີ່ມຕົ້ນ. ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ບ່ອນຕັ້ງຂອງສີ່ບົດນີ້ກຳນົດຂ່າວສານສຸດທ້າຍທີ່ຈະຕ້ອງຖືກກິນກ່ອນການພິພາກສາ. ຂ່າວສານທີ່ນຳໄປສູ່ການປິດລົງຂອງການພິພາກສາ ຄືຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ກ່ອນທີ່ການພິພາກສາຈະປິດລົງ.

ພວກສາວົກ ແລະ ພຣະເຢຊູກໍາລັງຢູ່ໃນຈຸດໜຶ່ງຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ທີ່ພວກເຂົາກໍາລັງຖືກແຈ້ງໃຫ້ຮູ້ເຖິງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerite ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຖອນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກ ເພື່ອໃຫ້ເກີດຄວາມເຂົ້າໃຈໃນຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ, ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຂ່າວສານຂອງ Samuel Snow ນັ້ນ ກໍໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກ Millerite ດ້ວຍວ່າ ພວກເຂົາກໍາລັງຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າຂອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ. ພວກສາວົກຫາກໍໄດ້ຮັບປະທານອາຫານຄໍ່າມື້ສຸດທ້າຍ ແລະ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກໍາລັງຍ່ອຍຂ່າວສານນັ້ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ອະທິບາຍເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໃນສີ່ບົດຂອງໂຢຮັນ.

ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Samuel Snow ສາມາດຖືກບັນທຶກໄວ້ເປັນຊຸດບົດຄວາມໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ພັດທະນາໄປສູ່ຄວາມເຂົ້າໃຈສຸດທ້າຍທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນຖານະຂ່າວສານ “Midnight Cry.” ໃນຂະນະທີ່ຂ່າວສານຂອງລາວກຳລັງຖືກພັດທະນາຢູ່ນັ້ນ ລາວກໍໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວສານນັ້ນໃນການປະຊຸມຄ້າຍຊຸດໜຶ່ງດ້ວຍ. ຊຸດບົດຄວາມທີ່ນຳໄປສູ່ການປະຊຸມຄ້າຍໃນທີ່ສຸດໄດ້ນຳລາວໄປເຖິງການປະຊຸມຄ້າຍທີ່ Exeter ຊຶ່ງດຳເນີນຢູ່ເປັນເວລາຫົກວັນ. ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ຂ່າວສານຂອງ Midnight Cry ໄດ້ຖືກພັດທະນາຂຶ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຕາມລຳດັບ ຕະຫຼອດຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ. ສີ່ບົດໃນພຣະທຳ John ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນປະຫວັດສາດໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ບ່ອນທີ່ຂ່າວສານນັ້ນກຳລັງຖືກພັດທະນາ.

ໃນສີ່ບົດຂອງໂຢຮັນ ພວກເຮົາເຫັນວ່າພະລາດຊະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ຖືກກຳນົດເປັນສາມຂັ້ນຕອນ; ການຊົງໃຫ້ຮູ້ຜິດເຖິງບາບ, ຄວາມຊອບທຳ ແລະ ການພິພາກສາ. ສາມຂັ້ນຕອນນີ້ກໍເປັນໝຸດໝາຍສາມປະການຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກປິດບັງໄວ້ ຊຶ່ງຝັງຢູ່ພາຍໃນຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerite, ພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ສະເດັດກັບມາເພື່ອສິ້ນສຸດເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າໃນຊ່ວງ Midnight Cry. ພຣະອົງໄດ້ຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກ ແລະໄດ້ເທພຣະວິນຍານບໍລິສຸດລົງມາ ຫຼືຊົງສົ່ງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດອອກໄປ. ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຊຶ່ງຖືກສະແດງໃນຖານະພຣະຜູ້ປອບໂຍນ, ໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຂັບໄລ່ຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນ. ພຣະອົງສະເດັດມາເພື່ອປະທານການປອບໂຍນແກ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກຊົງເລືອກໄວ້ ແຕ່ກໍຍັງງົງງັນຢູ່ເນື່ອງຈາກຄວາມຜິດຫວັງຈາກຄໍາພະຍາກອນທີ່ບໍ່ເປັນຈິງ.

ພວກເຮົາເຄີຍຊີ້ໃຫ້ເຫັນແລ້ວວ່າ ອັກຄະສາວົກໂຢຮັນ, ເອເຊກີເອນ ແລະ ເຢເຣມີຢາ ລ້ວນໄດ້ຖືກພັນລະນາວ່າກິນມ້ວນໜັງສືນ້ອຍທີ່ຫວານດັ່ງນ້ຳເຜິ້ງໃນປາກ. ມີຄວາມແຕກຕ່າງອັນມີເຈດຈຳນົງລະຫວ່າງຜູ້ພະຍາກອນທັງສາມນັ້ນ ຊຶ່ງມັກຈະຖືກມອງຂ້າມ.

ເອເຊກຽນຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອສະແດງເຖິງຜູ້ທີ່ໄດ້ກິນປຶ້ມນ້ອຍ ແລະໄດ້ຮັບຂ່າວສານໃຫ້ນຳໄປສູ່ຄຣິດຕະຈັກທີ່ກະບົດຂອງພຣະເຈົ້າ. ເອເຊກຽນເປັນຕົວແທນວ່າ ປຶ້ມທີ່ຖືກກິນນັ້ນເປັນສິ່ງຊີ້ບອກເຖິງພາລະກິດທີ່ຈະຕ້ອງຖືກສຳເລັດຕໍ່ໄປ. ທ່ານເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານທີ່ຖືກປະທານແກ່ປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ເຄີຍເປັນຜູ້ຖືກເລືອກຂອງພຣະເຈົ້າ. ຂ່າວສານຂອງທ່ານແມ່ນສິ່ງທີ່ຜູກມັດປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ເຄີຍເປັນຜູ້ຖືກເລືອກນັ້ນເຂົ້າເປັນມັດໆ ທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ສຳລັບໄຟ. ໃນສີ່ບົດຂອງໂຢຮັນ ພຣະເຢຊູໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງຈຸດປະສົງແຫ່ງພາລະກິດຂອງເອເຊກຽນ.

ພັນທະກິດຂອງເອເຊກຽນ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອທ່ານກິນມ້ວນໜັງສືນັ້ນ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະກາດຂ່າວສານໜຶ່ງທີ່ຈະຖືກປະຕິເສດ, ແຕ່ການປະຕິເສດນັ້ນເປັນຫຼັກຖານວ່າພວກເຂົາກຽດຊັງພຣະເຈົ້າ ແລະໄດ້ເຮັດໃຫ້ຖ້ວຍແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງຕົນເຕັມບໍລິບູນແລ້ວ.

ພັນທະກິດຂອງເອເຊກຽນເປັນດັ່ງພະຍານຕໍ່ຕ້ານປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດຊົງເປັນຕໍ່ພວກຢິວຜູ້ຊອກຫາຂໍ້ໂຕ້ຖຽງ; ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ຄວາມຂອງເອເຊກຽນຈຶ່ງເປັນຂໍ້ຄວາມເຕືອນໄພສຸດທ້າຍ ທີ່ມັດປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມນັ້ນໄວ້ເປັນຟາງຂ້າວຮວມເປັນມັດ ອັນຖືກກຳນົດໄວ້ສຳລັບໄຟແຫ່ງການທຳລາຍ.

ວຽກງານທີ່ຖືກແທນດ້ວຍການກິນໜັງສືນ້ອຍ ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດເດດລົງມາ ໂດຍມີໜັງສືນ້ອຍຢູ່ໃນມືຂອງລາວ. ໃນປະຫວັດຂອງທູດອົງທຳອິດ ສິ່ງນັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແລະໃນປະຫວັດຂອງທູດອົງທີສາມ ມັນໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ວັນທີທັງສອງນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນທີ່ກ່ຽວພັນຢູ່ກັບອິດສະລາມ ບໍ່ວ່າຈະເປັນອິດສະລາມຂອງວິບັດຄັ້ງທີສອງ ຫຼືອິດສະລາມຂອງວິບັດຄັ້ງທີສາມຕາມລຳດັບ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ເມື່ອອິຊາຢາໃນບົດທີຊາວສອງ ບັນຍາຍເຖິງວິກິດການໃນຫຸບເຂົາແຫ່ງນິມິດສຳລັບຊາວ Philadelphia ແລະຊາວ Laodicea ທ່ານໄດ້ຊີ້ວ່າ ຊາວ Laodicea ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກຂອງ Protestantism ໃນປີ 1840 ແລະ Adventism ຜູ້ເປັນຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກໃນປີ 2001 ໄດ້ຖືກ “ຜູກມັດໂດຍພວກນັກທະນູ.” ພວກນັກທະນູໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີແມ່ນອິດສະລາມ, ແລະເມື່ອນິມິດກ່ຽວກັບອິດສະລາມໄດ້ສຳເລັດໃນປີ 1840 ແລະໃນປີ 2001, ບັນດາຜູ້ທີ່ເຄີຍເປັນຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກໄດ້ປະຕິເສດຄຳພະຍາກອນເກື່ອງກັບອິດສະລາມ ຕາມທີ່ໄດ້ນຳສະເໜີໂດຍຜູ້ທີ່ຖືກແທນດ້ວຍເອເຊກຽນ. ໃນທີ່ນັ້ນ ແລະໃນເວລານັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກຜູກມັດໄວ້ເປັນຂ້າວລາຍ. ວຽກງານຂອງເອເຊກຽນຄືການຍົກເອົາ “ຜ້າຄຸມ” ທີ່ປົກຄຸມ “ບາບຂອງພວກເຂົາ” ອອກໄປ, ຊຶ່ງພຣະເຢຊູຊົງແທນຄວາມນັ້ນວ່າເປັນຄວາມກຽດຊັງຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.

ເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ກິນໜັງສືເມື່ອທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດອຳນາດໄດ້ລົງມາ ຜູ້ທີ່ຈະໃຫ້ໂລກສະຫວ່າງດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງທ່ານ, ແຕ່ຜູ້ນັ້ນໄດ້ປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງຈາກການຄາດພະຍາກອນທີ່ບໍ່ສຳເລັດໃນປີ 1843. ເຢເຣມີຢາໄດ້ພິຈາລະນາໃນເຊິງພະຍາກອນວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຕົວະຫຼືບໍ່. ຂໍ້ອ້າງອີງນັ້ນເຊື່ອມໂຍງເຢເຣມີຢາເຂົ້າກັບຮາບາກຸກບົດທີ 2.

ໂຢຮັນໄດ້ຖືກໃຊ້ເປັນສັນຍາລັກແທນຜູ້ທີ່ໄດ້ປະສົບທັງຄວາມຫວານຊື່ນແລະຄວາມຜິດຫວັງອັນຂົມຂື່ນ ໂດຍເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດທັງໝົດຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ເອເຊກຽນເປັນຕົວແທນແຫ່ງພາລະກິດໃນການປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງເປັນການຜູກປິດຊະຕາກຳຂອງອະດີດຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ ໂດຍໄດ້ຖືກເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອທູດສະຫວັນໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແລະ 11 ກັນຍາ 2001.

ເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດຈາກວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງກ່ອນສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ.

ເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດແລະຂ່າວສານໃນປັດຈຸບັນຂອງພວກເຮົາ. ຂ່າວສານໃນປັດຈຸບັນນັ້ນແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງກຳລັງຖືກພັດທະນາຂຶ້ນເປັນລຳດັບໃນຈຸດເວລາທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນ ໄດ້ຖືກ “ເຕັມ” ດ້ວຍ “ຄວາມຄັບແຄ້ນ” ໂດຍຄິດວ່າ “ຄວາມເຈັບປວດ” ຂອງພວກເຂົາຈະເປັນ “ຕະຫຼອດໄປ” ແລະ “ບາດແຜ” ຂອງພວກເຂົາຈະຮັກສາບໍ່ໄດ້ ເປັນບາດແຜທີ່ຈະບໍ່ມີວັນຖືກຮັກສາໃຫ້ດີ. ພວກເຂົາໄດ້ແຍກອອກຈາກ “ຊຸມນຸມຂອງຜູ້ເຢາະເຢີ້ຍ.” ພວກເຂົາບໍ່ “ຊື່ນຊົມຍິນດີ” ອີກຕໍ່ໄປ ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນເມື່ອໃນຕອນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ກິນໜັງສືນັ້ນເປັນຄັ້ງທຳອິດ ແລະມັນເຄີຍເປັນ “ຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງ” “ໃຈ” ຂອງພວກເຂົາ.

ແຕ່ມີຄຳແນະນຳສຳລັບຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນສະພາບນັ້ນ. “ຖ້າເຈົ້າກັບຄືນມາ” ແລະອີກທັງ “ຖ້າເຈົ້າແຍກສິ່ງທີ່ປະເສີດອອກຈາກສິ່ງທີ່ຕ່ຳຊ້າ” ແລ້ວພຣະເຈົ້າຈະກັບຄືນມາຫາພວກເຂົາ. ໃນພາສາເຮັບເຣີ ຄຳວ່າ “will I bring thee again” ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າ ພຣະເຈົ້າຈະກັບຄືນມາຫາພວກເຂົາ ຖ້າພວກເຂົາກັບຄືນໄປຫາພຣະອົງ.

ຖ້າຫາກພວກເຂົາຈະເຂົ້າມາໃກ້ພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງຈະເຂົ້າມາໃກ້ພວກເຂົາ. ຖ້າຫາກພວກເຂົາຈະກະທໍາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້, ແລ້ວພວກເຂົາຈະ “ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ” ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະພວກເຂົາຈະເປັນ “ປາກ” ຂອງພຣະເຈົ້າ. ນອກຈາກນັ້ນ ພຣະອົງຍັງຊົງສັ່ງສອນເຢເຣມີຢາ (ພວກເຮົາ) ວ່າ ພຣະອົງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນ “ກໍາແພງທອງສໍາລິດອັນແຂງແຮງ” ຕໍ່ໜ້າ “ຄົນອະທໍາ,” ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນ “ຜູ້ນ່າສະພຶງກົວ” ຈະນໍາສົງຄາມມາຕໍ່ຕ້ານບັນດາຜູ້ທີ່ເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນ. “ຄົນອະທໍາ” ແມ່ນຕົວແທນຂອງດານີເອນສໍາລັບພວກຍິງພົມມະຈາຣີໂງ່ຂອງມັດທາຍ. “ຜູ້ນ່າສະພຶງກົວ” ເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະພັນສາມຝ່າຍຂອງບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ໃນຊ່ວງວິກິດກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ຄຳພະຍານຂອງຜູ້ພະຍາກອນທັງສາມລ້ວນກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດດຽວກັນ, ແຕ່ພວກເຂົາກ່າວເຖິງສາມແງ່ມຸມທີ່ແຕກຕ່າງກັນຂອງປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນ. ເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຫາກໍໄດ້ປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ, ແຕ່ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ມາເຖິງໝຸດໝາຍແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ. ນີ້ແມ່ນບ່ອນທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຢູ່ມານັບແຕ່ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ຄຳຖາມກໍຄື ພວກເຮົາຈະກັບຄືນຫຼືບໍ່. ຖ້າພວກເຮົາກັບຄືນ, ພວກເຮົາຈະ “ເວົ້າ” ເພື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໃນເວລາດຽວກັນກັບທີ່ສະຫະລັດ “ເວົ້າ” ດັ່ງມັງກອນ.

ປະຫວັດສາດທີ່ເຢເຣມີກຳລັງສະແດງອອກນັ້ນ ແມ່ນປະຫວັດສາດປັດຈຸບັນຂອງພວກເຮົາ ແລະເປັນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຫຼັກໝາຍສາມປະການທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ພາຍໃນຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ. ນີ້ຍັງເປັນປະຫວັດສາດທີ່ຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງໃນພຣະທຳໂຢຮັນຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນດ້ວຍ ເພາະວ່າຈຸດເນັ້ນຂອງສີ່ບົດໃນພຣະທຳໂຢຮັນນັ້ນ ແມ່ນພະລາຊະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນການປອບໃຈເຢເຣມີ ຜູ້ທີ່ກຳລັງຕັ້ງຄຳຖາມວ່າຕົນໄດ້ເຊື່ອຄຳຕົວະຫຼືບໍ່ ແລະວ່າຂ່າວສານທີ່ເຄີຍມີລົດຫວານຢ່າງຍິ່ງນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນນ້ຳທີ່ຫຼອກລວງຫຼືບໍ່.

ດັ່ງນັ້ນ ເຢເຣມີຢາຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດນັບແຕ່ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເປັນຕົ້ນມາ ຈົນເຖິງວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ເມື່ອເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍສາມວັນເຄິ່ງແບບສັນຍາລັກຫຼັງຈາກນັ້ນ. ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າກ່າວວ່າ “ແບບສັນຍາລັກ” ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຫມາຍເຖິງການພະຍາກອນເວລາ. ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງກ່າວວ່າ ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ແມ່ນເວລາທີ່ພະຍານສອງຄົນ ຄື ພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ໄດ້ຖືກຂ້າ ແລະ ສົບຂອງເຂົາຖືກປະໄວ້ໃນຖະໜົນເປັນເວລາສາມວັນເຄິ່ງ ໃນພຣະນິມິດ ບົດ 11.

ພະຍານທີ່ຖືກສະແດງໂດຍສະພາບຂອງເຢເຣມີຕັ້ງຢູ່ຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງ ແຕ່ກ່ອນສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ເຢເຣມີຈໍາເປັນຕ້ອງກັບຄືນມາກ່ອນ ຈຶ່ງຈະເປັນສຽງຂອງຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນໄດ້. ນີ້ຄືສະພາບຂອງພວກເຮົາໃນວັນນີ້. ນີ້ຍັງເປັນສະພາບແວດລ້ອມທາງປະຫວັດສາດຂອງສີ່ບົດໃນພຣະທຳໂຢຮັນທີ່ພວກເຮົາກໍາລັງພິຈາລະນາຢູ່, ແລະນີ້ຍັງເປັນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ພາຍໃນຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ.

ຖ້າພວກເຮົາພິຈາລະນາແສງສະຫວ່າງທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບ “ຜູ້ປອບໂຍນ” ໃນຄຳພະຍານສີ່ບົດຂອງໂຢຮັນ, ພວກເຮົາພົບຫຼັກຖານອັນອຸດົມສົມບູນທີ່ຈະຮັບຮູ້ວ່າເລື່ອງລາວນີ້ກ່ຽວກັບວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ການຜິດຫວັງ ແລະ ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ, ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກອອກ, ແລະ ການພິພາກສາທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ບົດຕ່າງໆເຫຼົ່ານັ້ນກຳລັງສ້າງຕໍ່ເນື່ອງເທິງໂຄງສ້າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້.

ຖ້າພວກເຮົາຈະເປັນດັ່ງພຣະໂອດຂອງພຣະເຈົ້າໃນວິກິດການທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້ານີ້ ວຽກຂອງພວກເຮົາໃນບັດນີ້ຄືການ “ແຍກສິ່ງທີ່ປະເສີດອອກຈາກສິ່ງທີ່ຕໍ່າຊ້າ,” ຫຼືດັ່ງທີ່ຢາໂກໂບໄດ້ລະບຸວ່າເປັນວຽກດຽວກັນນັ້ນ ພວກເຮົາຈະຕ້ອງ “ຊຳລະ” “ມືຂອງພວກເຈົ້າ, ພວກຄົນບາບ; ແລະຊຳລະໃຈຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ບໍລິສຸດ, ພວກທີ່ມີໃຈສອງຝັກ. ຈົ່ງທົນທຸກ, ແລະໂສກເສົ້າ, ແລະຮ້ອງໄຫ້: ໃຫ້ສຽງຫົວຂອງພວກເຈົ້າກາຍເປັນການໂສກເສົ້າ, ແລະຄວາມຊື່ນຊົມຂອງພວກເຈົ້າກາຍເປັນຄວາມໜັກໃຈ. ຈົ່ງຖ່ອມຕົນລົງໃນສາຍພຣະເນດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະພຣະອົງຈະຍົກພວກເຈົ້າຂຶ້ນ” ເປັນທຸງໄຊໃນອະນາຄົດອັນໃກ້ຫຼາຍນີ້.

ພວກເຮົາຈະນຳການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບສີ່ບົດນີ້ໄປສູ່ບົດສະຫຼຸບໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.