ເຈັດສິບປີທີ່ຖືກລືມເລືອນຂອງເມືອງໄທໂຣ

ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງລ້ວນຊີ້ບອກເຖິງວາລະສິ້ນສຸດຂອງໂລກ.

ບັນດາພຣະຄຳພີທຸກເຫຼັ້ມໃນພຣະຄຳພີໄບເບິນ ລ້ວນສິ້ນສຸດລົງໃນພຣະນິມິດ.

ຂໍ້ຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍສຳລັບຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນໂລກນີ້ ຖືກລະບຸໄວ້ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 18.

ວະລີ “ບາບີໂລນອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ ແລະໃນອິຊາຢາ ບົດທີຊາວສາມ “ບາບີໂລນອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ຖືກນຳສະເໜີໂດຍມີເມືອງໄທໂຣເປັນຕົວແທນ.

ນາງວາຍຂຽນວ່າ: “ເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງປວງ ແລະການດຳເນີນການອັນສຳຄັນແລະນ່າຄາລະວະທັງຫຼາຍໃນປະຫວັດສາດພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາເກົ່າ ໄດ້ເກີດຊ້ຳຄືນມາ ແລະກຳລັງເກີດຊ້ຳຄືນຢູ່ ໃນຄຣິດຕະຈັກໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້.”

ເອຊາຢາ ບົດທີຊາວສາມ ກ່າວເຖິງຄວາມສຳພັນໃນຄຳພະຍາກອນຂອງສະຫະປະຊາຊາດ, ສັນຕະປາປາ, ສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະ ອິດສະລາມ. ເພື່ອຈະຮັບຮູ້ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ ຈຳເປັນຕ້ອງໃຫ້ບັນດາສັນຍະລັກໃນບົດນັ້ນຖືກກຳນົດຄວາມໝາຍໂດຍການດົນໃຈ. ເມື່ອສັນຍະລັກທັງຫຼາຍຖືກກຳນົດຄວາມໝາຍແລ້ວ, ລຳດັບເຫດການກໍຄ່ອນຂ້າງຊັດເຈນຕົງໄປຕົງມາ. ສັນຍະລັກໃນບົດນີ້ທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກກຳນົດຄວາມໝາຍມີດັ່ງນີ້:

ພາລະໜັກ, ເມືອງຕີໂຣ, ຍິງແພດ, ຊາວອັດຊີເຣຍ, ແຜ່ນດິນຂອງຊາວຄານເດຍ, ຫໍຄອຍແລະພະລາຊະວັງ, ທາຊິດ, ເຊື້ອພັນແຫ່ງສີໂຮ, ແຜ່ນດິນຂອງຊິດຕີມ, ຊີໂດນ, ເມືອງຂອງພໍ່ຄ້າ, ຂ່າວລືຂອງອີຢິບແລະຂ່າວລືຂອງຕີໂຣ, ການຮ້ອງຄ່ຳຄວນ, ທິດາອົງໜຶ່ງ, ເຈັດສິບປີ, ວັນເວລາຂອງກະສັດອົງດຽວ, ການຖືກລືມ, ແລະການຖືກລະນຶກຄືນ

ຄຳວ່າ “burden” ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງ ບົ່ງຊີ້ເຖິງຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດຕໍ່ອານາຈັກເມືອງໄທເຣ.

ພາລະ: H4853—ມາຈາກ H5375; ພາລະ; ໂດຍສະເພາະແມ່ນ ບັນດາເຄື່ອງສະການ ຫຼື (ໃນຄວາມໝາຍນາມທຳ) ການຫາບຫາມ; ໃນຄວາມໝາຍອຸປະມາແມ່ນ ຖ້ອຍຄຳປະກາດ, ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນ ຄຳພິພາກສາລົງໂທດ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນ ບົດຮ້ອງ; ທາງຈິດໃຈແມ່ນ ຄວາມປາຖະໜາ: – ພາລະ, ນຳອອກໄປ, ຄຳພະຍາກອນ, X ພວກເຂົາຕັ້ງໄວ້, ບົດເພງ, ບັນດາເຄື່ອງສະການ.

ພາລະແຫ່ງເມືອງ Tyre ແມ່ນໜຶ່ງໃນຫຼາຍຂໍ້ຄວາມໃນພຣະຄຳພີທີ່ຊີ້ບອກການພິພາກສາຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທໍລິກ. ຄຳວ່າ “ພາລະ” ຕາມການໃຊ້ແລະຄຳນິຍາມ ແມ່ນຄຳພະຍາກອນ ແລະໂດຍຫຼັກແລ້ວແມ່ນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດ. ໃນພຣະທຳ Isaiah ມີ “ພາລະ” ຢູ່ສິບເອັດແຫ່ງ ແລະອີກແປດຄັ້ງທີ່ຄຳນີ້ຖືກໃຊ້ເພື່ອພັນລະນາພາລະທີ່ແບກໄວ້ເທິງບ່າ. ສິບເອັດຄັ້ງທີ່ຄຳວ່າ “ພາລະ” ຖືກສະແດງເປັນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດ ຄື Isaiah 13:1; 15:1; 17:1; 19:1; 21:1, 11, 13; 22:1; 30:6 ແລະແນ່ນອນ ບົດທີຊາວສາມ ບ່ອນທີ່ເຮົາພົບພາລະແຫ່ງເມືອງ Tyre. ການນຳຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດທັງໝົດຂອງ Isaiah ມາວາງໄວ້ຮ່ວມກັນ ເພື່ອປະເມີນວ່າອຳນາດໃດກຳລັງຖືກເປັນຕົວແທນໃນວັນສຸດທ້າຍ ເປັນສິ່ງທີ່ຄຸ້ມຄ່າ. ຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດສິບເອັດປະການນັ້ນຍາກທີ່ຈະກ່າວຄອບຄຸມໃນເທື່ອດຽວ, ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈະໃຫ້ຄຳນິຍາມໂດຍຫຍໍ້ຂອງຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດແຕ່ລະປະການ ເພື່ອວາງບໍລິບົດສຳລັບບົດທີຊາວສາມ.

ໃນບົດທີສິບສາມ ຄຳພະຍາກອນເຖິງຄວາມພິນາດຂອງບາບີໂລນ ໝາຍເຖິງບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ຊຶ່ງກໍຄືຍິງໂສເພນີແຫ່ງໂຣມ ອັນໄດ້ຖືກພັນລະນາໄວ້ດ້ວຍໃນບົດທີສິບເຈັດຂອງພຣະນິມິດ.

ຂ້າພະເຈົ້າຈໍາເປັນຕ້ອງອອກນອກປະເດັນໄປເລັກນ້ອຍ. ຈຸດປະສົງຂອງການສຶກສາຄໍາພະຍາກອນກ່ຽວກັບເມືອງໄທເຣ ໃນທີ່ສຸດແລ້ວ ແມ່ນເພື່ອຈັດໃຫ້ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາສອດຄ່ອງກັບຂອງຄຣິສຕະຈັກເຊວັນທ໌ເດຍ ແອດເວນຕິສ. ພວກເຮົາຈະສະແດງວ່າ ລັດຖະບານແຫ່ງສະຫະລັດອາເມຣິກາແມ່ນເຂົາອັນໜຶ່ງໃນສັດຮ້າຍຄ້າຍລູກແກະໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ ແລະວ່າ ໂປຣເຕສແຕນຕິສຶມ ທີ່ອອກມາຈາກຍຸກມືດ ແມ່ນອີກເຂົາອັນໜຶ່ງ. ເຂົາຂອງໂປຣເຕສແຕນຕິສຶມໄດ້ກາຍເປັນ ມິນເລີໄຣຕ໌ ແອດເວນຕິສຶມ ໃນເວລາທີ່ຊາວໂປຣເຕສແຕນໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ. ເມື່ອພວກເຮົາວາງສິ່ງນັ້ນໄວ້ແລ້ວ, ພວກເຮົາຈະສະແດງວ່າ ປະຫວັດສາດຂອງເຂົາຝ່າຍໂປຣເຕສແຕນ ແລະປະຫວັດສາດຂອງເຂົາຝ່າຍຣີພັບລິກັນ ດໍາເນີນໄປຄຽງຄູ່ກັນ ແລະມີລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຂະໜານກັນ. ເພາະວ່າ ໃນທີ່ສຸດແລ້ວ ພວກມັນຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍຕົວດຽວກັນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນວ່າ ທັງສອງເຂົາເປັນສະໄໝດຽວກັນ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະຍົກຕົວຢ່າງອັນໜຶ່ງຂອງຄວາມຂະໜານກັນນີ້ຂອງເຂົາຂອງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ທັງສອງ “ລືມ” ໃນວິທີຂອງຕົນເອງ.

ອິຊາຢາ ບົດທີ 23 ໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ອໍານາດຂອງສັນຕະປາປາຖືກຫຼົງລືມໄປເປັນເວລາເຈັດສິບປີ, ແລະໃນໄລຍະເຈັດສິບປີແຫ່ງສັນຍະລັກນັ້ນ ມະນຸດທັງຫຼາຍໄດ້ຫຼົງລືມອໍານາດສັນຕະປາປາ ແລະເຫດໃດຈຶ່ງເອີ້ນຍຸກມືດວ່າເປັນຍຸກມືດ. ຄໍາຂວັນຂອງເຂົາແຫ່ງເຂົາຝ່າຍເຂົາສັດສະໜາໂປຣເຕສແຕນ ເມື່ອພວກເຂົາແຍກອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກ ແມ່ນ “ພຣະຄໍາພີ ແລະ ພຣະຄໍາພີພຽງແຕ່ຢ່າງດຽວ.” ພວກເຂົາໄດ້ຫຼົງລືມວ່າພຣະຄໍາພີໄດ້ບອກແກ່ພວກເຮົາວ່າ ແທ້ຈິງແລ້ວອໍານາດສັນຕະປາປາແມ່ນຜູ້ໃດ. ພວກເຂົາໄດ້ຫຼົງລືມຂ່າວສານທີ່ຖືກສະຖິດໄວ້ໃນເອກະສານອັນສັກສິດຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ຮັບມອບໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັກສາ, ແລະໄດ້ປະກາດຕົນວ່າເປັນຜູ້ພິທັກປ້ອງອັນເຂັ້ມແຂງຂອງມັນ.

ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ເຂົາສັດແຫ່ງລະບອບສາທາລະນະລັດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງລັດຖະບານແຫ່ງສະຫະລັດອາເມລິກາ ຄວນຈະເປັນລັດຖະບານຂອງປະຊາຊົນ ແລະ ເພື່ອປະຊາຊົນ, ແຕ່ບັນດາພົນລະເມືອງແຫ່ງສະຫະລັດກໍໄດ້ລືມເອກະສານອັນສັກສິດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຝາກໄວ້ເຊັ່ນກັນ. ເອກະສານອັນສັກສິດນັ້ນຄື ລັດຖະທຳມະນູນແຫ່ງສະຫະລັດ ແລະ ຫຼັກການປະຈຳຂອງລັດຖະບານທີ່ຖືກອອກແບບໃຫ້ເປັນເພື່ອປະຊາຊົນນັ້ນ ຄື ການແຍກສາສະໜາອອກຈາກລັດ. ພວກເຂົາໄດ້ລືມສານແຫ່ງລັດຖະທຳມະນູນທີ່ໄດ້ຮັບຝາກໄວ້ໃຫ້ຮັກສາ, ແລະທີ່ຕົນເອງປະກາດວ່າເປັນຜູ້ພິທັກປົກປ້ອງ.

ຖ້າທ່ານສາມາດພົບພະຈະນານຸກົມໃດໜຶ່ງທີ່ຖືກຈັດພິມກ່ອນປີ 1950, ແລະເປີດຄົ້ນຄຳວ່າ “scarlet colored woman” ຫຼືຖ້ອຍຄຳທີ່ແປຜັນໃກ້ຄຽງກັບວະລີນັ້ນຈາກພຣະນິມິດ ບົດທີ 17, ພະຈະນານຸກົມທຸກເຫຼັ້ມທີ່ຈັດພິມກ່ອນປີ 1950 ລ້ວນລະບຸວ່າ ຄຣິດຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ ແມ່ນຍິງໂສເພນີໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 17. ສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນທີ່ມີສອງເຂົາໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 13, ໄດ້ລືມອະດີດຂອງຕົນ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນເຂົາແຫ່ງໂປຣແຕສຕັງ ຫຼືເຂົາແຫ່ງລັດທິສາທາລະນະ. ທັງສອງສະຖາບັນນີ້ເກີດຂຶ້ນຈາກການປະທ້ວງຕໍ່ການປົກຄອງຢ່າງກົດຂີ່ທາງສາສະໜາຂອງສັນຕະປາປາ ແລະການປົກຄອງຢ່າງກົດຂີ່ທາງການເມືອງຂອງກະສັດທັງຫຼາຍທີ່ໃຫ້ການໜູນຫຼັງນາງ, ຫຼືດັ່ງທີ່ພຣະຄຳພີກ່າວໄວ້ວ່າ, ບັນດາກະສັດທີ່ “ໄດ້ກະທຳຜິດປະເວນີ” ກັບນາງ. ກ່ອນທີ່ເຮົາຈະພິຈາລະນາ ເອຊາຢາ ບົດທີ 23, ພວກເຮົາຈະໃຫ້ພາບລວມໂດຍຫຍໍ້ຂອງອີກສິບຄັ້ງທີ່ເອຊາຢາລະບຸ “ຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດ,” ເພາະວ່າ “ພາລະ” ທັງສິບເອັດນັ້ນ ກໍເປັນດັ່ງນັ້ນທັງໝົດ.

ອິຊາຢາ ບົດທີ 13 ແມ່ນພາລະກ່ຽວກັບບາບີໂລນໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.” ບາບີໂລນ ແມ່ນແມ່ນວ່າໃນວັນສຸດທ້າຍຈະຖືກຄວບຄຸມແລະນຳພາໂດຍຄຣິດຈັກຄາທອລິກ ແຕ່ກໍປະກອບດ້ວຍອຳນາດສາມປະການທີ່ນຳໂລກໄປສູ່ອາຣະມາເກດດອນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 16. ໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດຕໍ່ບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ໃນບົດທີ 13 ມີອຳນາດສາມປະການຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່; ບາບີໂລນ, ລູຊິເຟີ ແລະ ອັດຊີເຣຍ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສັດຮ້າຍ (ອັດຊີເຣຍ), ພະຍານາກ (ລູຊິເຟີ) ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ (ບາບີໂລນ). ອັດຊີເຣຍ ແລະ ບາບີໂລນ ແມ່ນສອງອຳນາດແຫ່ງການທຳໃຫ້ເປົ່າປ່າວທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ເພື່ອລົງໂທດອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ແລະ ອັດຊີເຣຍມາກ່ອນ ໂດຍໄດ້ນຳສິບເຜົ່າທາງເໜືອໄປເປັນເຊີຍ ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນ ບາບີໂລນຈຶ່ງໄດ້ນຳສອງເຜົ່າທາງໃຕ້ຄື ຢູດາ ໄປ.

ກ່ອນອື່ນ ອັດຊີເຣຍໄດ້ນຳສິບເຜົ່າທາງເໜືອຂອງອິສຣາເອນໄປເປັນເຊລີຍ ແລະຕໍ່ມາ ບາບີໂລນໄດ້ນຳສອງເຜົ່າທາງໃຕ້ຂອງຢູດາໄປເປັນເຊລີຍ. ການຖືກກວາດໄປເປັນເຊລີຍທັງສອງຄັ້ງນີ້ເປັນການສຳເລັດຕາມ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດ 26. “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີແມ່ນ “ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາ” ຂໍ້ທຳອິດທີ່ William Miller ຄົ້ນພົບ, ແລະມັນຊີ້ບອກວ່າ ເມື່ອອັດຊີເຣຍຍຶດເອົາເຜົ່າທາງເໜືອນັ້ນ ມັນໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການກະຈັດກະຈາຍທີ່ດຳເນີນຕໍ່ໄປເປັນເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ. ໄລຍະເວລານັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນການຖືກກວາດໄປເປັນເຊລີຍຂອງພວກເຂົາໃນປີ 723BC ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນ “ເວລາສຸດທ້າຍ” ໃນປີ 1798. ສ່ວນສອງເຜົ່າທາງໃຕ້ ໄດ້ຖືກບາບີໂລນນຳໄປໃນປີ 677BC ເປັນການເລີ່ມຕົ້ນ “ເຈັດເທື່ອ” ຕໍ່ຕ້ານຢູດາ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໃນຈຸດດຽວກັນກັບຄຳພະຍາກອນ 2300 ປີ ໃນດານີເອນ 8:14 ຄື ວັນທີ October 22, 1844. ອັດຊີເຣຍ ແລະ ບາບີໂລນ ໄດ້ທຳໃຫ້ສຳເລັດຈຸດປະສົງອັນດຽວກັນຄືການລົງໂທດຕໍ່ການກະບົດຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ການລົງໂທດນັ້ນໄດ້ຖືກດຳເນີນໂດຍອັດຊີເຣຍກ່ອນ ແລະຈຶ່ງຕາມມາໂດຍບາບີໂລນ.

ໃນຄວາມສຳພັນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງອຳນາດທັງສາມໃນບົດທີສິບສາມ ບາບີໂລນເປັນຮູບພາບຂອງອັດຊີເຣຍ ເພາະນາງໄດ້ມາພາຍຫຼັງ ແຕ່ໄດ້ກະທຳພະລະກິດດຽວກັນນັ້ນຕໍ່ຕ້ານປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.

ໃນບົດທີສິບຫ້າ, ພາລະຄຳພະຍາກອນຕໍ່ສູ້ໂມອາບ ແມ່ນຕໍ່ຕ້ານບັນດາຄຣິດຈັກໂປຣແຕສແຕນ.

ຄຣິດຈັກໂປຣແຕສຕັງທີ່ໄດ້ຕົກລົງແລ້ວ ແມ່ນຄຣິດຈັກທີ່ຍັງຄົງດຳເນີນຢູ່ກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເມື່ອໂປຣແຕສຕັງສ່ວນອື່ນໆໄດ້ຫລົບໜີໄປໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. ໂມອາບແມ່ນແອັດເວັນຕິດ, ເຂົາແຫ່ງໂປຣແຕສຕັງທີ່ຕົກລົງແລ້ວ.

ບົດທີສິບເຈັດກ່າວເຖິງເມືອງດາມາສກັດ, ແລະມັນຖືກລະບຸວ່າເປັນເມືອງທີ່ຖືກນຳອອກໄປ. ເມືອງເປັນສັນຍາລັກຂອງອານາຈັກ ແລະອານາຈັກທີ່ຖືກນຳອອກໄປໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຄື ສະຫະລັດອາເມລິກາ.

ບົດທີສິບເກົ້າເປັນຄຳພະຍາກອນເຖິງຄວາມພິນາດຕໍ່ອີຢິບ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະປະຊາຊາດ ແລະ ຂອງໂລກທັງສິ້ນ.

ຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດສາມປະການຕໍ່ໄປໃນບົດທີຊາວເອັດ ແມ່ນຕໍ່ຕ້ານແຜ່ນດິນກັນດານອັນນ່າສະພຶງກົວທາງທິດໃຕ້, ຄື ດູມາ ແລະ ອາຣາເບຍ. ຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດສາມປະການນີ້ຊີ້ບອກເຖິງອິດສະລາມ, ໃນຄວາມສອດຄ້ອງກັບວິບັດສາມປະການໃນ Revelation 8:13.

ຄຳພະຍາກອນເຖິງຄວາມພິນາດໃນບົດທີຊາວສອງ ໄດ້ພັນລະນາເຖິງການແຍກອອກຂອງຊາວແອັດເວນຕິສລາວດີເຊຍ ອອກຈາກຊາວແອັດເວນຕິສຟີລາເດນເຟຍ ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ແລ້ວໃນບົດທີສາມສິບ ພວກເຮົາພົບຂໍ້ຄວາມພະຍາກອນກ່ຽວກັບສັດທາງທິດໃຕ້ ຊຶ່ງເປັນພາບປະກອບປະການທີສອງຂອງການກະບົດຂອງຊາວແອດເວນຕິສລາວດີເຊຍ. ການນຳເອົາພາລະຂໍ້ຄວາມທັງໝົດໃນພຣະທຳເອຊາຢາມາລວມກັນ ໂດຍແທ້ຈິງແລ້ວກໍກ່າວເຖິງຜູ້ຫຼິ້ນບົດບາດທາງຄຳພະຍາກອນທຸກຝ່າຍໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.” ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງເລືອກເອົາເອຊາຢາ 23 ເພື່ອສະແດງວ່າ ປະຫວັດສາດຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ ໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ໄດ້ຄອງອຳນາດຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ເນື່ອງຈາກວ່າ “ຜູ້ພະຍາກອນໃນສະໄໝບູຮານແຕ່ລະຄົນໄດ້ກ່າວໄວ້ສຳລັບເວລາຂອງພວກເຮົາຫຼາຍກວ່າເວລາຂອງຕົນເອງ, ດັ່ງນັ້ນຄຳພະຍາກອນຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ສຳລັບພວກເຮົາ,” ຄຳພະຍາກອນທຸກຖ້ອຍຄຳຈຶ່ງກຳລັງກ່າວເຖິງເຫດການຕ່າງໆໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ. ຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ ເມື່ອປະກອບເຂົ້າກັບຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ “ພຣະຄຳພີທຸກເຫຼັ້ມມາບັນຈົບ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງ” ໃນພຣະນິມິດ, ຈຶ່ງສະຖາປະນາໃຫ້ພຣະນິມິດເປັນຈຸດອ້າງອີງສຳລັບການຈັດແນວພະຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບເຫດການຕ່າງໆໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ.

ໃນບົດທີສິບເຈັດຂອງພຣະນິມິດ ພວກເຮົາເຫັນຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ຜູ້ກະທຳການຫຼິ້ນຊູ້ກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະການພິພາກສາຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງນາງ.

ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນບໍ່ເຄີຍຂັດແຍ້ງກັນເອງເລີຍ.

ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ “ການພິພາກສາຂອງຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ຜູ້ນັ່ງຢູ່ເທິງນ້ຳຫຼາຍ,” ຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ຜູ້ທີ່ “ກະສັດທັງຫຼາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ຮ່ວມປະເວນີກັບນາງ,” ຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ຜູ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ “ຊາວໂລກ” ເມົາ “ດ້ວຍເຫຼົ້າແຫ່ງການຮ່ວມປະເວນີຂອງນາງ;” ອິຊາຢາໄດ້ພັນລະນານາງໄວ້ວ່າເປັນ “ຍິງແພດ” ຜູ້ຖືກລືມໄປຕະຫຼອດ “ວັນແຫ່ງກະສັດອົງດຽວ,” ຫຼືເຈັດສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ເມື່ອເຈັດສິບປີນັ້ນສິ້ນສຸດລົງ ເມືອງຕີໂລ “ຈະຮ່ວມປະເວນີກັບອານາຈັກທັງປວງຂອງໂລກ.” ຍິງແພດຂອງອິຊາຢາຄືຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ຂອງໂຢຮັນ. ຍິງແພດຂອງອິຊາຢາ ແລະ ຍິງໂສເພນີຂອງໂຢຮັນ ເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ, ເພາະວ່າໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຍິງເປັນສັນຍະລັກຂອງຄຣິສຕະຈັກ.

ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ຊີ້ແຈງວ່າ ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຖືກແທນໃນທາງຄໍາພະຍາກອນເປັນຜູ້ຍິງ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຍິງໃນຄໍາພະຍາກອນຈຶ່ງໝາຍເຖິງຄຣິສຕະຈັກ, ແຕ່ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະຄຣິດນັ້ນ “ບໍລິສຸດ ແລະ ປາດສະຈາກຕໍານິ.” ຄຣິສຕະຈັກທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດຈຶ່ງຖືກແທນເປັນຜູ້ຍິງທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດ; ດັ່ງນັ້ນ ອິຊາຢາຈຶ່ງລະບຸເຖິງຍິງໂສເພນີ ແລະ ໂຢຮັນລະບຸເຖິງຍິງແພດ. ພວກນາງເຫຼົ່ານັ້ນແທນລະບົບສັນຕະປາປາວ່າເປັນຍິງແພດ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າເປັນພົມມະຈາລີ.

ບໍ່ພຽງແຕ່ຄຣິດຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຖືກພັນລະນາເປັນຍິງພົມຈັນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ນາງຍັງຖືກຫມັ້ນໄວ້ກັບສາມີພຽງຄົນດຽວ. ເມືອງໄທເຣ ແລະ ຍິງແພດໃຫຍ່ຂອງໂຢຮັນ ໄດ້ກະທຳຜິດປະເວນີກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ຄຣິດຈັກຄາທອລິກມີຄວາມສຳພັນກັບຜູ້ຊາຍຫຼາຍຄົນ, ບໍ່ແມ່ນຄົນດຽວ. ດານີເອນແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ກະສັດທັງຫຼາຍນັ້ນແມ່ນອານາຈັກທັງຫຼາຍ.

ໃນພຣະທັນຍີເອນບົດທີ 2 ອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີໄດ້ຖືກລະບຸແລະອະທິບາຍ. ເມື່ອດານີເອນອະທິບາຍຄວາມຝັນແກ່ເນບູກາດເນັດຊາ ທ່ານໄດ້ແຈ້ງແກ່ເນບູກາດເນັດຊາວ່າ ທ່ານເປັນຫົວທີ່ເປັນຄຳ. ຫົວທີ່ເປັນຄຳນັ້ນເປັນກະສັດ ແຕ່ກະສັດອົງໜຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກໜຶ່ງ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນກາໂຕລິກເປັນຍິງແພດໃຫຍ່ຜູ້ກະທຳການລ່ວງປະເວນີກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງໂລກທັງປວງ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ບັນດາກະສັດເປັນສັນຍາລັກຂອງບຸລຸດ ແລະ ເມືອງຕີໂຣເປັນຍິງທີ່ບໍລິສຸດບໍ່ໄດ້. ຜູ້ຍິງເປັນຄຣິສຕະຈັກ ຍິງໂສເພນີແມ່ນຄຣິສຕະຈັກທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດ; ບຸລຸດເປັນກະສັດ ແລະ ກະສັດເປັນອານາຈັກ. ຜູ້ຍິງເປັນຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ກະສັດເປັນລັດ. ຄວາມສຳພັນອັນຜິດກົດໝາຍຂອງສອງສິ່ງນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງການລ່ວງປະເວນີທາງວິນຍານ.

ລັດຖະທໍາມະນູນຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາເປັນເອກະສານອັນສັກສິດຈາກພຣະເຈົ້າ ທີ່ບັນຈຸໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງເຖິງຄວາມຈໍາເປັນໃນການຮັກສາໃຫ້ສອງອົງປະກອບນີ້ແຍກອອກຈາກກັນ. ເຖິງແມ່ນວ່າເຮົາຍັງບໍ່ທັນສໍາເລັດການຊີ້ບອກເມືອງໄທເຣວ່າເປັນຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກກໍຕາມ ແຕ່ໃນຈຸດນີ້ເບິ່ງຄືວ່າເໝາະສົມທີ່ຈະກ່າວເຖິງອີກສັນຍາລັກໜຶ່ງໃນ ເອຊາຢາ 23 ຊຶ່ງອະທິບາຍຄວາມໝາຍເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງຊາຍແລະຍິງ—ຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ.

ໃນຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ ຊາວອັດຊີເຣຍໄດ້ສ້າງແຜ່ນດິນຂອງຊາວຄານເດຍ ແລະໄດ້ຕັ້ງທັງ “ຫໍຄອຍ” ແລະ “ພະລາຊະວັງ.” ຊາວອັດຊີເຣຍເປັນສັນຍາລັກຂອງນິມໂຣດ ແລະຊາວຄານເດຍເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ນຳທາງສາສະໜາແຫ່ງສາສະໜາລຶກລັບຂອງບາບີໂລນ. “ຫໍຄອຍ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຣິດຕະຈັກ. ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຍົກຄຳອຸປະມາເລື່ອງສວນອະງຸ່ນຂຶ້ນມາ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ໃຫ້ຄຳເຫັນຕໍ່ຄຳອຸປະມານັ້ນດັ່ງນີ້:

ຊາວອັດຊີເຣຍໄດ້ສ້າງຕັ້ງແຜ່ນດິນຂອງຊາວຄານເດຍ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ສ້າງຕັ້ງຄຣິສຕະຈັກ (ຫໍຄອຍ) ແລະ “ພະລາຊະວັງ” ໜຶ່ງ. “ພະລາຊະວັງ” ເປັນຕົວແທນຂອງ “ກະສັດ” ຊຶ່ງຕໍ່ມາກໍເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກ. ອານາຈັກໜຶ່ງຍັງຖືກແທນຄ່າດ້ວຍເມືອງໜຶ່ງອີກດ້ວຍ.

“ຫໍຄອຍ” ແລະ “ວັງ” ທີ່ຊາວອັດຊີເຣຍໄດ້ສ້າງຂຶ້ນນັ້ນ ຄື “ນະຄອນ” ແລະ “ຫໍຄອຍ” ທີ່ນິມໂຣດໄດ້ກໍ່ສ້າງ.

ການດົນໃຈໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ “ນະຄອນໃຫຍ່” ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11 ເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກຝຣັ່ງໃນຊ່ວງໄລຍະແຫ່ງການປະຕິວັດຝຣັ່ງ.

“ນະຄອນໃຫຍ່” ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 11 ແມ່ນຊາດຝຣັ່ງ ທີ່ໄດ້ອອກ “ດຳລັດຂອງສະພານິຕິບັນຍັດຂອງນາງ” ປະກາດວ່າບໍ່ມີພຣະເຈົ້າ. ດຳລັດນັ້ນເປັນການສະແດງອອກແຫ່ງລັດທິບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການກະບົດຂອງຟາໂຣ. ນະຄອນໃຫຍ່ໜຶ່ງ ແມ່ນອານາຈັກໜຶ່ງ ຫຼື “ຊາດ” ຫຼື “ລັດ.” ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 11 ຝຣັ່ງປະກອບດ້ວຍສອງສັນຍະລັກ—ອີຢິບ ແລະ ໂຊໂດມ.

ພວກເຮົາໄດ້ຮັບການແຈ້ງວ່າ, “ນີ້ຄືລັດທິບໍ່ເຊື່ອວ່າມີພຣະເຈົ້າ, ແລະຊາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍອີຢິບ ຈະເປັ່ງສຽງການປະຕິເສດຄຳຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ໃນທຳນອງດຽວກັນ ແລະຈະສະແດງອອກຊຶ່ງຈິດໃຈແຫ່ງການບໍ່ເຊື່ອ ແລະການທ້າທາຍໃນລັກສະນະດຽວກັນ. ‘ນະຄອນໃຫຍ່’ ນັ້ນຍັງຖືກນຳໄປປຽບທຽບ ‘ໃນທາງວິນຍານ’ ກັບໂຊໂດມອີກດ້ວຍ. ຄວາມເສື່ອມຊາມຂອງໂຊໂດມໃນການຝ່າຝືນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ປາກົດຢ່າງເດັ່ນຊັດເປັນພິເສດໃນຄວາມມັກໃຄ່ໃນກາມ.”

ນະຄອນໃຫຍ່ ຫຼື ປະເທດຝຣັ່ງ ໄດ້ຖືກແທນເປັນສັນຍາລັກໂດຍປະເທດໜຶ່ງ (ເອຢິບ) ແລະ ນະຄອນໜຶ່ງ (ໂສໂດມ). ເອຢິບ “ຈະກ່າວສຽງອອກມາ,” ແລະ ການເວົ້າຂອງປະເທດໜຶ່ງນັ້ນໝາຍເຖິງກິດຈະການຂອງລັດ, ບໍ່ແມ່ນກິດຈະການຂອງສາສນາຈັກ. ເອຢິບເປັນລັດ ແລະ ໂສໂດມເປັນສາສນາຈັກ ນີ້ແມ່ນການແທນຄວາມທີ່ພົບເຫັນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11

ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ ໂຢຮັນໄດ້ນຳສະເໜີເຫດການແຫ່ງການປະຕິວັດຝຣັ່ງໃນສັນຍະລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ການປະຕິວັດນັ້ນເອງໄດ້ສະໜອງຫຼັກຖານທາງປະຫວັດສາດຢ່າງອຸດົມສົມບູນເພື່ອຢືນຢັນຄວາມຖືກຕ້ອງແຫ່ງຄຳທຳນາຍຂອງໂຢຮັນໃນບົດນັ້ນ. ໂຢຮັນໄດ້ທຳນາຍໄວ້ ແລ້ວການປະຕິວັດຝຣັ່ງກໍໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳທຳນາຍນັ້ນສຳເລັດຜົນ ແລະຈາກນັ້ນອີກທັງຄຳທຳນາຍແລະການສຳເລັດຜົນຂອງຄຳທຳນາຍໃນປະຫວັດສາດ ກໍຊີ້ບອກແລະຂະໜານຄຽງກັບເຫດການໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ເມື່ອອີກຄັ້ງໜຶ່ງລັດທີ່ເສື່ອມຊາມຖືກຮ່ວມເຂົ້າກັບຄຣິດຕະຈັກທີ່ເສື່ອມຊາມ. ແນ່ນອນ ການນອງເລືອດຍ່ອມຕາມມາພາຍຫຼັງການສົມຮົດອັນບໍ່ບໍລິສຸດນັ້ນ. ອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າກໍເປັນນະຄອນໃຫຍ່ດ້ວຍເຊັ່ນກັນ.

ການກະບົດຂອງນິມໂຣດໄດ້ຖືກສະແດງໂດຍການກໍ່ສ້າງຫໍຄອຍແລະເມືອງຂອງລາວ ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິດຈັກແລະລັດໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ເພາະວ່າບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທຸກຄົນໄດ້ກ່າວເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ. ການກະບົດຂອງນິມໂຣດຍັງເປັນການສືບຕໍ່ຈາກການກະບົດຂອງລູຊິເຟີ ຜູ້ຊຶ່ງຄວາມປາຖະໜາຂອງລາວຄືການເຂົ້າຄວບຄຸມທັງຄຣິດຈັກຂອງພຣະເຈົ້າແລະລັດຂອງພຣະເຈົ້າ.

ເມື່ອອິຊາຢາເປີດເຜີຍຄວາມປາຖະໜາອັນລັບໆໃນໃຈຂອງລູຊີເຟີ ທີ່ຢາກຈະເປັນ “ເໝືອນອົງສູງສຸດ,” ທ່ານໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ລູຊີເຟີກໍາລັງສະແຫວງຫາທີ່ຈະໄດ້ນັ່ງໃນສອງບັນລັງທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຊັດເຈນ. ລາວປາຖະໜາທີ່ຈະ “ຍົກ” “ບັນລັງ” ຂອງຕົນ “ຂຶ້ນເໜືອດວງດາວທັງຫຼາຍຂອງພຣະເຈົ້າ” ແລະຈະ “ນັ່ງເທິງພູແຫ່ງຊຸມນຸມນັ້ນດ້ວຍ, ຢູ່ທາງເໜືອອັນໄກ.”

ບັນລັງເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງອຳນາດຂອງກະສັດ—ຫຼືອຳນາດແຫ່ງລັດ—ແລະ “ດ້ານເໜືອ” ແມ່ນຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.

ເຢຣູຊາເລັມແມ່ນ “ນະຄອນຂອງພຣະມະຫາກະສັດອັນຍິ່ງໃຫຍ່,” ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໝາຍເຖິງບັນລັງທາງການເມືອງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເຢຣູຊາເລັມຍັງແມ່ນ “ພູແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ,” “ຢູ່ທາງດ້ານເໜືອ,” ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໝາຍເຖິງບັນລັງທາງສາສະໜາຂອງພຣະເຈົ້າ. ຕັ້ງແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນ ການກະບົດແລະສົງຄາມຂອງຊາຕານໄດ້ຖືກພັນລະນາພາຍໃນບໍລິບົດແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາຂອງມັນທີ່ຈະປົກຄອງທັງຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າແລະລັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຊາຕານໄດ້ນຳພາໃນການກະບົດຂອງນິມໂຣດ ແລະແຜ່ນດິນທີ່ລາວໄດ້ສ້າງຂຶ້ນໃຫ້ແກ່ຊາວຄານເດອານກໍຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນແຜ່ນດິນທີ່ນິມໂຣດໄດ້ກໍ່ສ້າງທັງຫໍຄອຍແລະນະຄອນ—ຄຣິດຕະຈັກແລະລັດ.

ດັ່ງນັ້ນ, ເມື່ອຍິງໂສເພນີຂອງ Isaiah ແລະແມ່ຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ຂອງ John ກະທຳການຜິດປະເວນີກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ຄຳພະຍາກອນກຳລັງຊີ້ໝາຍວ່າ ຄວາມສຳພັນອັນບໍ່ບໍລິສຸດໄດ້ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກ Roman Catholic ແລະບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.

ແນວຄໍາພະຍາກອນຂອງອິຊາຢາໄດ້ພັນລະນາເຖິງການພິພາກສານາງໂສເພນີເມືອງຕີໂຣໃນບົດທີຊາວສາມ ແລະ ໂຢຮັນໄດ້ພັນລະນາການພິພາກສາດຽວກັນນັ້ນດ້ວຍສັນຍາລັກເປັນຍິງຜູ້ໜຶ່ງທີ່ມີສີແດງສົດ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ບາບີໂລນໃຫຍ່.” ພະຍານຄົນທີສາມກ່ຽວກັບການພິພາກສາດຽວກັນຂອງຍິງໂສເພນີຄົນດຽວກັນນີ້ມີດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້:

ເມືອງຕີໂຣ ແມ່ນສັນຕະຈັກໂຣມັນກາໂຕລິກໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.” ໃນເວລານັ້ນ ລະບົບສັນຕະປາປາຈະອອກໄປ ແລະຂັບຂານບົດເພງອັນຍົວະຍວນຂອງນາງແກ່ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງນຳພາບັນດາກະສັດເຂົ້າສູ່ການກະທຳແຫ່ງການລ່ວງປະເວນີ ຊຶ່ງໃນທາງຄຳພະຍາກອນແລ້ວ ໝາຍເຖິງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງສັນຕະຈັກກັບລັດ.

ກະສັດອົງໜຶ່ງແມ່ນອານາຈັກໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ດັ່ງນັ້ນ ເມືອງຕີໂຣຈະຖືກລືມໄປໃນຊ່ວງເວລາທີ່ອານາຈັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີ.

ໃນລະຫວ່າງວັນເວລາຂອງອານາຈັກໜຶ່ງທີ່ປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກຈະຖືກຫຼົງລືມ. ເມື່ອຄົບເຈັດສິບປີແລ້ວ ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະ “ບັນເລງທຳນອງອັນຫວານ ຮ້ອງເພງຫຼາຍເພງ.” ໃນຄວາມໝາຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ “ເພງ” ເປັນຕົວແທນຂອງ “ປະສົບການ.”

ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະ “ບັນເລງທຳນອງອັນຫວານ, ຂັບຮ້ອງເພງຫຼາຍບົດ, ເພື່ອວ່າ” ນາງ “ຈະໄດ້ຖືກລະນຶກເຖິງ.” ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງອານາຈັກທີ່ປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກຈະເຕືອນໂລກໃຫ້ລະນຶກເຖິງປະສົບການແຫ່ງປະຫວັດສາດໃນອະດີດຂອງນາງ. ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ນາງໄດ້ປົກຄອງໃນຖານະເປັນອຳນາດທາງສິນທຳ ຢູ່ໃນຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງນາງກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງຢູໂຣບ. ປະຫວັດສາດນັ້ນຖືກລະບຸຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າເປັນຍຸກມືດ, ແລະຄວາມມືດທັງປວງທີ່ອາດຈະຖືກເຊື່ອມໂຍງບໍ່ວ່າໃນທາງໃດກັບປະຫວັດສາດທີ່ສັນຕະປາປາໄດ້ປົກຄອງເໜືອບັນດາກະສັດແຫ່ງຢູໂຣບ ກໍສາມາດຖືກຖືວ່າເກີດມາຈາກການກະທຳອັນເປັນຮາກຖານຢ່າງແທ້ຈິງ ຊຶ່ງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມມືດທັງປວງທີ່ຕາມມາ. ການກະທຳນັ້ນຄືການຮວມເຂົ້າກັນຂອງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ, ຄືການຮວມເຂົ້າກັນຂອງບັນດາກະສັດແຫ່ງຢູໂຣບແລະຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກ. ໃນການສົມລົດຕາມພຣະຄຳພີ ຜູ້ຊາຍຕ້ອງປົກຄອງເໜືອຜູ້ຍິງ, ແຕ່ການລ່ວງປະເວນີທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ໄດ້ກັບຕາລະປັດຈາກລະບຽບອັນແທ້ຈິງແຫ່ງຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຊາຍແລະຍິງ.

ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີ ຈະມີວິກິດການອັນໃຫຍ່ ເມື່ອອານາຈັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ທີ່ປົກຄອງໂລກໃນຊ່ວງເວລາທີ່ສັນຕະປາປາຖືກຫຼົງລືມໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ມາເຖິງຈຸດອວສານ. ວິກິດການທົ່ວໂລກທີ່ເກີດຈາກການພັງທະລາຍຂອງອານາຈັກນັ້ນ ເປີດທາງໃຫ້ຄຣິດຕະຈັກຄາທອລິກເລີ່ມແຈ້ງແກ່ໂລກວ່າ ເພື່ອຈະຜ່ານພົ້ນເວລາແຫ່ງຄວາມວຸ່ນວາຍທີ່ເກີດຈາກການພັງທະລາຍຂອງອານາຈັກນັ້ນ ໂລກຈຳເປັນຕ້ອງຍອມຢູ່ໃຕ້ອຳນາດທາງສິນທຳຂອງຄຣິດຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ ດັ່ງທີ່ມີພາບປະກົດໃນປະຫວັດສາດຂອງຍຸກມືດ.

ເມື່ອອານາຈັກສິ້ນສຸດລົງ ແລະ ລະບົບສັນຕະປາປາຮ້ອງບົດເພງແຫ່ງປະສົບການໃນອະດີດຂອງນາງ, ຊຶ່ງເປັນປະສົບການທີ່ນັກປະຫວັດສາດໄດ້ຈັດວ່າເປັນຄວາມມືດມົນ; ດັ່ງນັ້ນ ປະຫວັດສາດອັນມືດມົນນັ້ນຈະເປັນຂ່າວສານສໍາລັບລະບົບສັນຕະປາປາທີ່ຈະແບ່ງປັນແກ່ບັນດາກະສັດແຫ່ງໂລກ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເຊື່ອຈົນຍອມກະທໍາການຜິດປະເພນີກັບນາງໄດ້ແນວໃດ? ໃນວິກິດອັນໃຫຍ່ຫຼວງໜຶ່ງ ເຫດໃດປະສົບການແຫ່ງຍຸກສະໄໝໃນອະດີດ, (ບົດເພງຂອງນາງ) ຄືປະສົບການຂອງນາງກ່ອນທີ່ນາງຈະຖືກລືມໄປໃນຄວາມໝາຍແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ, ຈຶ່ງຈະເປັນເຫດຜົນໃຫ້ບັນດາກະສັດແຫ່ງໂລກຍອມຮັບປະສົບການແຫ່ງຄວາມມືດມົນນັ້ນເປັນທາງແກ້ໄຂສໍາລັບວິກິດອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງພວກເຂົາ?

ບັດນີ້ ພວກເຮົາໄດ້ກ່າວເຖິງສັນຍາລັກຫ້າປະການແລ້ວ ທີ່ພວກເຮົາກຳລັງສືບຄົ້ນເພື່ອຈະຈຳແນກໃຫ້ໄດ້ ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາບົດນັ້ນໂດຍສົມບູນ. ເມືອງໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີໝາຍເຖິງອານາຈັກໜຶ່ງ ແລະໃນ ເອຊາຢາ 23 ມີອານາຈັກສອງອານາຈັກທີ່ມີຄວາມກ່ຽວພັນກັນຢ່າງໃກ້ຊິດ ແຕ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຊັດເຈນ. ອານາຈັກທຳອິດແມ່ນ “ນະຄອນຜູ້ສວມມົງກຸດ” ແລະອີກອານາຈັກໜຶ່ງແມ່ນ “ນະຄອນແຫ່ງພານິດ.” ໃນວາລະສຸດທ້າຍ ອຳນາດທີ່ຄວບຄຸມສະຫະພັນສາມປະການຂອງພະຍານາກ, ສັດຮ້າຍ, ແລະຜູ້ພະຍາກອນປອມ ຄືສັນຕະປາປາ. ນັ້ນຄືອານາຈັກທີ່ມີມົງກຸດ.

ອານາຈັກທີ່ມີມົງກຸດແມ່ນເມືອງໄທຣ໌, ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ “ຫີນຜາ.” ໃນບົດນີ້ ໄທຣ໌ເປັນຕົວແທນຂອງລະບົບສັນຕະປາປາທີ່ດຳເນີນການເພື່ອປອມແປງພຣະຄຣິດ, ເພາະວ່າລະບົບສັນຕະປາປາແມ່ນປໍລະປັກຂອງພຣະຄຣິດ. ຄຳວ່າ “anti” ໃນຄຳວ່າ antichrist ຫມາຍເຖິງ “ແທນທີ່.” ລະບົບສັນຕະປາປາພະຍາຍາມປອມແປງພຣະຄຣິດໃນທຸກລະດັບ, ແລະຊື່ ໄທຣ໌ ຫມາຍເຖິງຫີນຜາ, ເພາະວ່າລະບົບສັນຕະປາປາເປັນຂອງປອມຂອງ “ພຣະສິລາແຫ່ງຍຸກສະໄໝ.”

ພວກເຮົາຕັ້ງໃຈຈະສະແດງໂດຍພະຍານຫຼາຍປະການວ່າ “ການສັ່ນຄອນຂອງບັນດາອານາຈັກ” ໄດ້ຖືກກະທຳໂດຍພຣະເຈົ້າ ຜ່ານທາງອິດສະລາມ. ອິດສະລາມເປັນອຳນາດທີ່ເຮັດໃຫ້ບັນດາຊາດໂກດເຄືອງ ແລະເປັນເຄື່ອງມືທີ່ຖືກໃຊ້ເພື່ອສັ່ນຄອນບັນດາຊາດ. ໃນຈຸດນີ້ ພວກເຮົາກຳລັງຊີ້ວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກຳນົດໄວ້ແລ້ວທີ່ຈະນຳ “ບັນດາຜູ້ມີກຽດທັງຫມົດໃນແຜ່ນດິນໂລກ” ເຂົ້າສູ່ຄວາມຖືກດູຖູກ, ຜູ້ທີ່ເປັນ “ພໍ່ຄ້າ” ແລະ “ຜູ້ຄ້າຂາຍ” ຜູ້ທີ່ “ປ້ອມກຳລັງແຂງ” ຂອງເຂົາຈະຖືກທຳລາຍ. ເມືອງການຄ້າ ແລະ ເມືອງຜູ້ສວມມົງກຸດ “ໄດ້ຍົວະໃຫ້ຟ້າສະຫວັນພິໂລດ” ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ມີພະປະສົງທີ່ຈະທຳລາຍ “ປ້ອມກຳລັງແຂງ” ຂອງເຂົາ ແລະນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງເສດຖະກິດ. ການພັງທະລາຍຂອງເສດຖະກິດເກີດຂຶ້ນກ່ອນກົດຫມາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ, ເພາະວ່າກ່ອນກົດຫມາຍວັນອາທິດ ພົນລະເມືອງຂອງສະຫະລັດກຳລັງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຖືກນຳກັບຄືນ “ສູ່ຄວາມໂປດປານແຫ່ງສະຫວັນ ແລະ ຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຝ່າຍໂລກ.” ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງຂອງເຂົາຄືວ່າ ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ສິ້ນສຸດ ຈົນກວ່າວັນອາທິດຈະຖືກ “ບັງຄັບຢ່າງເຄັ່ງຄັດ.” ພະຍານຫຼາຍປະການຈາກພຣະຄຳພີເຫັນພ້ອມກັນວ່າ ພວກເຮົາກຳລັງຢືນຢູ່ໃນຂອບເຂດແຫ່ງການພັງທະລາຍອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງເສດຖະກິດໂລກ. ການພັງທະລາຍນັ້ນເກີດຂຶ້ນກ່ອນກົດຫມາຍວັນອາທິດ ເຫມືອນດັ່ງທີ່ການພັງທະລາຍໃນປີ 1837 ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກ່ອນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ເອລີຢາຜູ້ເຜີຍໜ້າຕໍ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງບາອານ ແລະພວກປະໂລຫິດຂອງດົງສັກສິດເທິງພູກາເມນ ເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຂ່າວສານສຳລັບຄຣິດຕະຈັກຄື “ຈົ່ງເລືອກໃນວັນນີ້ວ່າ ພວກທ່ານຈະຮັບໃຊ້ຜູ້ໃດ.” ເມື່ອປະຫວັດສາດນີ້ຖືກທຳຊ້ຳໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຄຳຖາມກໍຄື “ທ່ານຈະເລືອກວັນໃດ ເພາະວັນທີ່ທ່ານເລືອກບົ່ງບອກວ່າທ່ານຮັບໃຊ້ຜູ້ໃດ.” ກ່ອນເຫດການທີ່ພູກາເມນ ມີໄພແຫ້ງແລ້ງຮ້າຍແຮງເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ. ກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ ມີການອອກກົດໝາຍວັນອາທິດເປັນລຳດັບຫຼາຍສະບັບ ແຕ່ມັນຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກ “ບັງຄັບໃຊ້ຢ່າງເຄັ່ງຄັດ.” ຫຼັກການທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດກໍຄື ການຫັນເຫອອກຈາກພຣະເຈົ້າໃນລະດັບຊາດ ຈະຕາມມາດ້ວຍຄວາມພິນາດໃນລະດັບຊາດ. ຕົວຢ່າງຂອງເລື່ອງນັ້ນຄື ຄອນສະແຕນຕິນໃນປີ 321 ໄດ້ປະກາດໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນໄມ່ດົນ ແກດສີ່ອັນທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 8 ກໍເລີ່ມນຳເອົາໂຣມຕາເວັນຕົກໄປສູ່ຈຸດອະວະສານຂອງມັນໃນປີ 476. ເລື່ອງຂອງຄອນສະແຕນຕິນເປັນສິ່ງສຳຄັນ ເພາະໃນນັ້ນມີການຍົກຍ້ອງວັນອາທິດຂຶ້ນຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ແລະໃນຂະນະດຽວກັນກໍມີການຈຳກັດວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ. ປະຫວັດສາດທີ່ດຳເນີນໄປຢ່າງຄ່ອຍໆນັ້ນໄດ້ບັນລຸຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງມັນ ເມື່ອພົນລະເມືອງຖືກບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດ ຫຼືຖືກຂົ່ມເຫັງເພາະການຮັກສາວັນຊະບາໂຕ. ນັ້ນກໍເປັນຂໍ້ສະຫຼຸບເຊັ່ນກັນຂອງການອອກນິຕິບັນຍັດວັນອາທິດທີ່ທະວີຄວາມເຂັ້ມຂຶ້ນໃນສະຫະລັດ. ຫຼັກການໜຶ່ງທີ່ກ່ຽວພັນກັບການບັງຄັບການນະມັດສະການໃນວັນອາທິດກໍຄື “ການຫັນເຫອອກຈາກພຣະເຈົ້າໃນລະດັບຊາດ ຈະຕາມມາດ້ວຍຄວາມພິນາດໃນລະດັບຊາດ.” ຫຼັກການນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ທະວີຄວາມເຂັ້ມຂຶ້ນ ກໍກ່ອນໃຫ້ເກີດການທະວີຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ ກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດຕົວຈິງໃນພຣະນິມິດ 13:11. ການຕາກົດໝາຍແຕ່ລະຄັ້ງຈະນຳມາຊຶ່ງຄວາມພິນາດທີ່ສອດຄ່ອງກັນ. ການພິພາກສາຕ່າງໆທີ່ພົນລະເມືອງກ່າວຫາວ່າ ຜູ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕເປັນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວຖືກກໍ່ໃຫ້ເກີດໂດຍການບັງຄັບໃຊ້ນິຕິບັນຍັດວັນອາທິດທີ່ທະວີຄວາມເຂັ້ມຂຶ້ນ. ພວກເຮົາໄດ້ນຳຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງມາຈາກ The Great Controversy ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໃສ່ຫົວຂໍ້ວ່າ Sunday Progression. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍແນະນຳວ່າ ທ່ານຄວນອ່ານສິ່ງນັ້ນອີກໜຶ່ງຄັ້ງ. ມັນຢູ່ໃນໝວດທີ່ມີຫົວຂໍ້ວ່າ The Spirit of Prophecy.

ເປັນການຍາກທີ່ຈະຮັບຮູ້ການເຄື່ອນໄຫວເພື່ອອອກກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເພາະວ່າມັນກຳລັງຄືບໜ້າໄປໃນ “ຄວາມມືດ” ແລະອຳນາດສັນຕະປາປາກໍກຳລັງ “ຢ່າງລັບໆ ແລະບໍ່ເປັນທີ່ສົງໄສ” “ເສີມກຳລັງຂອງນາງໃຫ້ແຂງແຮງຂຶ້ນເພື່ອຜັກດັນຈຸດປະສົງຂອງນາງເອງ.” ຂໍ້ເທັດຈິງກໍຄືວ່າ ພາລະກິດໃນການຜັກດັນໃຫ້ອອກກົດໝາຍວັນອາທິດໃນຄວາມມືດນັ້ນ ເປັນປະເດັນໃຈກາງໃນຂະບວນການທົດສອບຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. “ບໍ່ມີຜູ້ຊົ່ວຄົນໃດຈະເຂົ້າໃຈ” ຕາມທີ່ດານີເອນ ແລະ Sister White ກ່າວໄວ້. “ຄົນຊົ່ວ” ໃນດານີເອນ ຄື “ພົມມະຈາລີໂງ່” ຂອງມັດທາຍ, ຜູ້ທີ່ Sister White ລະບຸວ່າເປັນຊາວລາໂອດີເກຍ. ຜູ້ມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈເຫດການທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນໃນບັດນີ້ ເຖິງແມ່ນວ່າປະຫວັດສາດອ້ອມຮອບພວກເຮົາຈະເບິ່ງຄືກັບຂັດແຍ້ງກັບພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າກໍຕາມ. ພວກເຮົາເຊື່ອພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຫຼື ເຊື່ອສິ່ງທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນອ້ອມຮອບພວກເຮົາ? ແຕ່ພວກເຮົາກໍໄດ້ຖືກເຕືອນໄວ້ລ່ວງໜ້າແລ້ວວ່າ ວາລະສຸດທ້າຍຈະເປັນເໝືອນດັ່ງສະໄໝຂອງໂນອາ.

ໃນບົດທີຊາວສາມຂອງພຣະທຳອິຊາຢາ ຊີໂດນແມ່ນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະ ເມືອງໄທໂຣແມ່ນລະບົບສັນຕະປາປາ. ໄທໂຣ ແລະ ຊີໂດນເປັນນະຄອນຟີນີເຊຍສະໄໝບູຮານທີ່ມີຢູ່ຮ່ວມສະໄໝກັນ ຕັ້ງຢູ່ແຄມຝັ່ງທະເລເມດິເຕີເຣນຽນ. ພວກມັນເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນເລື່ອງການຄ້າທາງທະເລ, ຄວາມຮັ່ງມີ, ແລະ ອິດທິພົນໃນໂລກບູຮານ. ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ຊີໂດນ ແລະ “ພໍ່ຄ້າ” ຂອງນາງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕາຊິດມີຢ່າງບໍລິບູນອີກ. ພໍ່ຄ້າຂອງຊີໂດນໄດ້ຄ້າ “ເມັດພັນແຫ່ງສີໂຫ,” ຊຶ່ງແມ່ນ “ຜົນເກັບກ່ຽວຂອງແມ່ນ້ຳ,” ແລະ ເປັນຜົນ “ຂອງແມ່ນ້ຳ,” ແລະ ມັນແມ່ນ “ລາຍຮັບຂອງນາງ,” ເພາະວ່ານາງແມ່ນ “ຕະຫຼາດຂອງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ.” ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງໝົດລ້ວນເວົ້າເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ, ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ໃດແມ່ນ “ຕະຫຼາດຂອງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ” ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ? ກໍແມ່ນສະຫະລັດອາເມຣິກາ.

ສີໂຮນແມ່ນແມ່ນ້ຳແຫ່ງໜຶ່ງໃນອີຢິບ (ເປັນໄປໄດ້ວ່າແມ່ນເຂດປາກແມ່ນ້ຳນາຍ) ແລະຖືກໃຊ້ເພື່ອເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມຮັ່ງມີຂອງໂລກ, ເພາະອີຢິບຄືໂລກ. “ບຸດສາວພົມຈັນ” ຂອງຊີໂດນເປັນຕົວແທນຂອງຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແລະນາງຖືກບີບບັງຄັບໂດຍກົດອັຍການເສິກທີ່ມາພ້ອມກັບກົດວັນອາທິດ ແລະຄວາມພິນາດຂອງຊາດທີ່ຕິດຕາມມາໃນທັນທີ. ບັນດາພົມຈັນຂອງຊີໂດນນັ້ນຖືກຕຳໜິໂດຍຄຳຖາມທີ່ກ່າວເຖິງຕີໂຣວ່າ, “ນີ້ແມ່ນນະຄອນແຫ່ງຄວາມຊື່ນບານຂອງເຈົ້າຫຼື” (ອານາຈັກ) ທີ່ສະຫະລັດອາເມຣິກາເຄີຍຊື່ນຊົມຢູ່ຫຼື? “ນີ້ແມ່ນອານາຈັກນັ້ນຫຼື” “ຊຶ່ງຄວາມເກົ່າແກ່ຂອງມັນມີມາແຕ່ວັນເກົ່າແກ່,” ເມື່ອຕາມຂໍ້ຄວາມນັ້ນມັນໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງໂດຍນິມໂຣດ ຫຼັງຈາກນ້ຳຖ້ວມໄມ່ດົນ?

ພຣະເຈົ້າໄດ້ກຳນົດແລະ “ມຸ່ງໝາຍ” ໄວ້ແລ້ວສຳລັບ “ເມືອງຕີໂລ ຜູ້ສວມມົງກຸດ” ວ່າຈະລົງໂທດນາງ. ການລົງໂທດຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາລວມເຖິງການພັງທະລາຍຂອງໂຄງສ້າງທາງການເງິນຂອງໂລກ, ເພາະວ່າ “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະທານ” “ພຣະບັນຊາຕໍ່ຕ້ານ” “ເມືອງຊີໂດນ” “ເມືອງແຫ່ງພໍ່ຄ້າ,” (ສະຫະລັດອາເມຣິກາ.) ພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ “ເພື່ອທຳລາຍທີ່ໝັ້ນອັນແຂງແຮງ,” ຫຼື ເສດຖະກິດຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ ຄືພຣະບັນຍັດວັນຊະບາໂຕ, ເພາະການຫັນເຫຈາກພຣະເຈົ້າໃນລະດັບຊາດຍ່ອມຖືກຕິດຕາມດ້ວຍຄວາມພິນາດໃນລະດັບຊາດ.

ການລົງໂທດຂອງລະບົບສັນຕະປາປາເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການພັງທະລາຍທາງເສດຖະກິດຂອງໂລກທັງໝົດ ເພື່ອຕອບສະໜອງຕໍ່ການທີ່ເສດຖະກິດຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາຖືກທຳລາຍ. ຊີໂດນມີ “ເຮືອນ” ທີ່ກ່ຽວພັນກັບເສດຖະກິດຂອງມັນ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງໂຄງສ້າງທາງການເງິນທີ່ຖືກທຳລາຍ ເພາະທ່ານບໍ່ອາດເຂົ້າໄປໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ. ບໍ່ມີການລົງທຶນ ຫຼື ຜົນກຳໄລອີກຈາກ “ເຮືອນ” ນັ້ນ ເພາະມັນຖືກທຳລາຍແລ້ວ. ການທຳລາຍນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ ເຖິງແມ່ນວ່າກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ ກໍມີການພິພາກສາທີ່ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນແລ້ວ. ເມື່ອການພັງທະລາຍໂຈມຕີມາ, ລະບົບສັນຕະປາປາ, ສະຫະລັດອາເມຣິກາພ້ອມດ້ວຍເຈົ້ານາຍພໍ່ຄ້າຂອງມັນ ແລະ ພວກພໍ່ຄ້າຜູ້ມີກຽດຂອງມັນ ລວມທັງເຮືອຂອງທາຊິດ ຈະ “ຮ້ອງໂຮຍ.”

ສະຖານທີ່ຂອງ “ທາຣຊິດ” ໃນຂໍ້ຄວາມນີ້ຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບຄວາມຮັ່ງມີໃນສະໄໝບູຮານ, ແລະ ເຮືອຂອງທາຣຊິດໃນພຣະຄຳພີເປັນສັນຍາລັກອັນເດັ່ນສູງສຸດຂອງຄວາມເຂັ້ມແຂງທາງເສດຖະກິດ.

ເຮືອທັງຫຼາຍເປັນຕົວແທນແຫ່ງພະລັງທາງເສດຖະກິດ, ແລະ ຕາຣຊິດ ແມ່ນເຮືອທາງເສດຖະກິດຊັ້ນນຳໃນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ຊົ່ວຄົນສຸດທ້າຍຂອງຕາຣຊິດ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ທິດາ” ຂອງຕາຣຊິດ, ຖືກບອກໃຫ້ “ຂ້າມຜ່ານແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າດັ່ງແມ່ນ້ຳ,” ແລະ ນາງກໍພົບວ່າແຜ່ນດິນຂອງນາງ “ບໍ່ມີກຳລັງອີກຕໍ່ໄປ,” ແລະ ບໍ່ອາດ “ຊື່ນຊົມຍິນດີ” ເນື່ອງຈາກອານາຈັກຂອງເມືອງຕີໂຣໄດ້ອີກ. ພະລັງທີ່ພວກເຂົາຊອກຫານັ້ນຄືພະລັງທາງເສດຖະກິດແບບເດີມຂອງຊີໂດນ, ແຕ່ມັນໄດ້ສູນຫາຍໄປແລ້ວ ເພາະວ່າທະເລໄດ້ກ່າວຂຶ້ນວ່າ “ເຮົາບໍ່ເຈັບທ້ອງຄອດ, ທັງບໍ່ໄດ້ອອກລູກ, ທັງບໍ່ໄດ້ລ້ຽງດູຊາຍໜຸ່ມ, ທັງບໍ່ໄດ້ລ້ຽງດູຍິງພົມມະຈາລີ,” ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງຊົ່ວຄົນສຸດທ້າຍຂອງທະເລ, ອັນໄດ້ແກ່ບັນດາປະຊາຊົນຂອງໂລກທີ່ກຳລັງຄ່ຳຄວນເຖິງຄວາມພິນາດແຫ່ງເສດຖະກິດຂອງໂລກ, ແລະ ໃນຈຸດນັ້ນເອງປະຊາຊົນຂອງໂລກຈຶ່ງຕື່ນຂຶ້ນສູ່ຄວາມເປັນຈິງວ່າພວກເຂົາແມ່ນຊົ່ວຄົນສຸດທ້າຍໃນປະຫວັດສາດຂອງໂລກ, ແລະ ມັນກໍສາຍເກີນໄປແລ້ວທີ່ຈະຕຽມພ້ອມສຳລັບຊີວິດນິລັນດອນ.

ມີ “ຂ່າວສານ” ຫຼື ຂໍ້ຄວາມສອງປະການທີ່ເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນໃນຂໍ້ພຣະຄຳຕອນນັ້ນເຈັບປວດ. “ຂ່າວສານ” ປະການທຳອິດກ່ຽວກັບເອຢິບ ແລະ “ຂ່າວສານ” ປະການທີສອງແມ່ນກ່ຽວກັບເມືອງໄທຣ໌. ຂ່າວສານກ່ຽວກັບເອຢິບຢູ່ໃນຮູບການກະທຳອະດີດ ເພາະອິຊາຢາກ່າວວ່າ, “ດັ່ງເມື່ອໄດ້ຍິນຂ່າວກ່ຽວກັບເອຢິບ,” ດ້ວຍວິທີນີ້ຈຶ່ງສະແດງວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳບາງຢ່າງກັບເອຢິບມາກ່ອນການທຳລາຍເມືອງຊີໂດນຂອງພຣະອົງ (ສະຫະລັດອາເມຣິກາ). ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກະທຳຕໍ່ເອຢິບນັ້ນ ກໍເປັນຕົວແທນຂອງ “ຂ່າວສານ” ກ່ຽວກັບເອຢິບເຊັ່ນກັນ ຄືວ່າ ພຣະອົງໄດ້ຊົງທຳລາຍເອຢິບໃນຄວາມສຳພັນກັບຄັ້ງທຳອິດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກ. ຂ່າວສານທັງສອງນີ້ແມ່ນ “ຂ່າວສານ” ອັນດຽວກັນ. ຂ່າວສານກ່ຽວກັບເອຢິບແມ່ນການເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ຂ່າວສານກ່ຽວກັບໄທຣ໌ແມ່ນການສິ້ນສຸດ. ພຣະອົງຜູ້ເປັນອານຟາ ແລະ ໂອເມກາ ໄດ້ຊົງສະແດງພັນທະສັນຍາກັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃນວັນສຸດທ້າຍ ໂດຍຜ່ານປະຫວັດສາດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຫົວຂໍ້ນັ້ນ. “ຂ່າວສານ” ກ່ຽວກັບເອຢິບຄືການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນທີ່ທະເລແດງ ເມື່ອຟາໂຣ ແລະ ກອງທັບຂອງລາວຖືກທຳລາຍ ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໃນຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ຂ່າວສານ” ຊຶ່ງແມ່ນ “ພາລະກ່ຽວກັບໄທຣ໌.”

ອຳນາດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າເປັນຜູ້ທຳລາຍເຮືອຂອງທາຊິດ ຄື ອິດສະລາມ. ເລື່ອງຂອງອິດສະລາມຈະຖືກນຳຂຶ້ນມາພິຈາລະນາໃນພາຍຫຼັງ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງເລື່ອງນີ້ຢ່າງລະອຽດຫຼາຍຂຶ້ນໃນເວລາຕໍ່ໄປ. ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນ ມັນຖືກແທນໄວ້ວ່າ “Chittim” ຊຶ່ງເປັນຄຳເກົ່າສຳລັບເກາະໄຊປຣັດ, ແລະຂໍ້ຄວາມນັ້ນກ່າວວ່າ ການທຳລາຍຂອງຊີໂດນ ແລະ ໄທຣ໌ ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍມາຈາກ “Chittim.” ສັນຍະລັກຂອງອິດສະລາມລວມເອົາພາບປະກອບອັນຈົງເຈາະຫຼາຍປະການໜຶ່ງ ກ່ຽວກັບການທຳລາຍສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ.

ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະຕິດຕາມວັນແລະປີທີ່ຖືກອ້າງເຖິງໃນພຣະຄຳພີເອຊາຢາ ເພາະວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນມັກຈະຊີ້ບອກເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງຂໍ້ຄວາມທີ່ຕາມມາ. ເອຊາຢາບົດທີຊາວສາມ ຕາມຫຼັງ “ພາລະ” ແຫ່ງຫຸບເຂົາແຫ່ງນິມິດໃນບົດທີຊາວສອງ ຊຶ່ງກ່ອນໜ້ານັ້ນມີບົດທີຊາວໜຶ່ງທີ່ມີ “ພາລະ” ສາມປະການ, ແລະທັງສາມປະການນັ້ນລ້ວນຊີ້ໄປເຖິງອິດສະລາມ. ກ່ອນບົດນັ້ນ, ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງບົດທີຊາວ, ໄດ້ກຳນົດສະພາບແຫ່ງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນ ບ່ອນທີ່ຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດທີ່ຕາມມາໄດ້ຖືກຊີ້ບອກໄວ້ໃນບົດຕໍ່ໆ ມາ.

ຄໍາວ່າ “Tartan” ອາດເປັນຊື່ ຫຼືເປັນໄປໄດ້ຫຼາຍວ່າເປັນຕໍາແໜ່ງຂອງຜູ້ນໍາທາງທະຫານ. Tartan ໄດ້ມາຮອດ Ashdod ເມືອງໜຶ່ງໃນອີຢິບ ແລະໄດ້ຍຶດເມືອງນັ້ນໄວ້ ໃນຊ່ວງເວລາທາງປະຫວັດສາດທີ່ຊາວອັດຊີເຣຍກໍາລັງຄ່ອຍໆເຂົ້າຄວບຄຸມໂລກ. ອັດຊີເຣຍເປັນພາບແທນຂອງບາບີໂລນ. ທັງອັດຊີເຣຍ ແລະ ບາບີໂລນ ເປັນອານາຈັກທີ່ມາຈາກທິດເໜືອ ເປັນອານາຈັກທີ່ຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ສິງໂຕ” ທີ່ “ໄດ້ເຮັດໃຫ້” ແກະຂອງພຣະເຈົ້າ “ກະຈັດກະຈາຍ” ແລະທັງສອງກໍໄດ້ຮັບການລົງໂທດຢ່າງດຽວກັນ. ອັດຊີເຣຍເປັນອານາຈັກທໍາອິດ ບາບີໂລນເປັນອານາຈັກສຸດທ້າຍ.

ໃນທາງພະຍາກອນ ພວກເຂົາທັງສອງລ້ວນແມ່ນ “ອັດຊີເຣຍຜູ້ຈອງຫອງ.”

ປີທີ່ “Tartan ໄດ້ມາເຖິງ Ashdod” ແລະ “ໄດ້ຍຶດເອົາເມືອງນັ້ນ,” ເປັນຕົວແທນເຖິງການພິຊິດໂລກຢ່າງກ້າວໜ້າໂດຍອຳນາດແຫ່ງສັນຕະປາປາ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກພາບປະກອບໄວ້ໃນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງ Daniel 11. ປະຫວັດສາດຂອງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງເປັນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ, ແລະຊຶ່ງນຳໄປໂດຍກົງສູ່ການພິພາກສາບັງຄັບປະຕິບັດ, (ໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ) ແມ່ນພາກພື້ນທາງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກສະແດງໂດຍ “ປີ” ທີ່ Tartan ໄດ້ມາເຖິງ Ashdod. ເມື່ອບໍລິບົດຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ຖືກວາງໄວ້ແລ້ວ ຈາກນັ້ນ Isaiah ກໍໄດ້ໃຫ້ຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດສາມປະການກ່ຽວກັບອິສລາມ, ໜຶ່ງປະການກ່ຽວກັບ Adventism ແບບ Laodicean ແລະຕໍ່ມາແມ່ນພາລະກ່ຽວກັບ Tyre. ບົດທີ 24 ເປັນໜຶ່ງໃນຕົວຢ່າງຄລາສສິກຂອງໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ແລະຕາມມາດ້ວຍບົດທີ 25 ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນເຖິງການຊ່ວຍກູ້ຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ບ່ອນທີ່ເຮົາພົບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງກ່າວຖ້ອຍຄຳໜຶ່ງທີ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກດີທີ່ສຸດຖ້ອຍຄຳໜຶ່ງໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກອັນໃຫຍ່.

ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ ແມ່ນພວກພົມມະຈາຣີຜູ້ມີປັນຍາ ຜູ້ໄດ້ຄອຍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຕົນໃຫ້ສະເດັດມາເຖິງງານມົງຄຸນ ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະອົງຈະຊັກຊ້າຢູ່ ກໍຕາມຄວາມສອດຄ້ອງກັບຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ. ພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນຊາວ Laodiceans, ແຕ່ເປັນຊາວ Philadelphians. ຈົນເຖິງຈຸດນີ້ ບົດຄວາມນີ້ໄດ້ກຳລັງຈັດວາງບໍລິບົດຢູ່.

ໃນປີ 1798, ນາໂປເລອອນໄດ້ຈັບສັນຕະປາປາເປັນຊະເລີຍ ອັນເປັນການນໍາເອົາບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍຕາມຄໍາພະຍາກອນ ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ ຕາມພຣະນິມິດບົດທີ 13. ໃນເວລານັ້ນ ສະຫະລັດອາເມລິກາໄດ້ເຂົ້າຮັບຕໍາແໜ່ງຂອງຕົນໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກໃນຄໍາພະຍາກອນຂອງພຣະຄໍາພີ ຕາມດານີເອນບົດທີ 2, 7, 8 ແລະ 11 ແລະພຣະນິມິດບົດທີ 12, 13, 16, 17 ແລະ 18. ນັບແຕ່ຈຸດນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ທັງເຂົາຝ່າຍຣີພັບບລິກັນຂອງສະຫະລັດ ແລະເຂົາຝ່າຍໂປຣແຕສແຕນ (Adventism) ໄດ້ລືມໄປວ່າ ອໍານາດສັນຕະປາປາແມ່ນຜູ້ໃດ. ປີ 1798 ເປັນປີທໍາອິດທີ່ປະຊາຊາດທັງຫຼາຍໃນສ່ວນທີ່ເຫຼືອຂອງໂລກໄດ້ຮັບຮູ້ສະຫະລັດວ່າເປັນຊາດອະທິປະໄຕ, ແລະຍັງເປັນປີທີ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດໄດ້ມາເຖິງໃນປະຫວັດສາດ.

“ຄຳຂວັນ” ຂອງພວກໂປຣແຕສຕັງໃນເວລານັ້ນຄື, “ພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະຄຳພີເທົ່ານັ້ນ.” ພວກໂປຣແຕສຕັງລະບຸຕົນເອງວ່າເປັນຜູ້ປົກປ້ອງພຣະຄຳພີພຽງແຕ່ຢ່າງດຽວ, ແລະ ເມື່ອລັດທິແອັດເວັນຕິສຖືກຮັບເອົາຜ້າຄຸມໄຫລ່ຂອງພວກເຂົາໃນເວລາທີ່ທູດສະຫວັນອົງທີສອງມາເຖິງ, ພວກເຂົາກໍຮັບເອົາ “ຄຳຂວັນ” ນັ້ນ, ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນກໍຖືກເອີ້ນວ່າ “ປະຊາຊົນແຫ່ງພຣະຄຳພີ.” ຜ່ານທາງພັນທະກິດຮັບໃຊ້ຂອງ William Miller, ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຊຸດກົດເກນໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖ້ານຳໃຊ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຈະເປີດພຣະຄຳພີໃຫ້ແຈ້ງແກ່ຈິດໃຈຂອງທຸກຄົນຜູ້ປາຖະໜາຈະຮັບຟັງ. ກົດເກນແຫ່ງການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນຂອງ Miller ແມ່ນສິ່ງທີ່ການດົນໃຈໄດ້ກ່າວວ່າພວກເຮົາຕ້ອງສຶກສາ ຖ້າພວກເຮົາຈະປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ທ່ານສາມາດອ່ານລາຍລະອຽດເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບກົດເກນຂອງ William Miller ໃນບົດຄວາມທີ່ມີຫົວຂໍ້ວ່າ William Miller ພາຍໃຕ້ໝວດ Prophetic Keys.

ໃນ “ການສຶກສາພຣະຄຳພີຂອງພວກເຮົາ ພວກເຮົາທຸກຄົນຄວນຈະເຮັດໄດ້ດີທີ່ຈະໃຫ້ຄວາມໃສ່ໃຈຕໍ່ຫຼັກການທີ່ໄດ້ຖືກວາງໄວ້” ພາຍໃນກົດເກນຂອງ “ບິດາ Miller” ກ່ຽວກັບການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນ. ເຂົາອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງ Protestantism ໄດ້ຮັບມອບເອກະສານອັນສັກສິດທີ່ພວກເຮົາເອີ້ນວ່າພຣະຄຳພີ ແລະຍັງໄດ້ຮັບມອບຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການປົກປ້ອງແລະສົ່ງເສີມຫຼັກການທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນນັ້ນ, ແລະເຂົາຂອງ Protestant ຍັງໄດ້ຮັບມອບກົດເກນຊຸດໜຶ່ງ ເພື່ອແບ່ງແຍກຄວາມໝາຍແລະເຈດຈຳນົງຂອງເອກະສານອັນສັກສິດນັ້ນຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

ເຂົາແຫ່ງລັດທິສາທາລະນະນິຍົມໄດ້ຮັບເອກະສານອັນສັກສິດສະບັບໜຶ່ງຊຶ່ງພວກເຮົາເອີ້ນວ່າ ລັດຖະທຳມະນູນ, ແລະຍັງໄດ້ຮັບມອບໜ້າທີ່ໃຫ້ປົກປ້ອງແລະສົ່ງເສີມຫຼັກການທັງຫຼາຍທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນນັ້ນ. ເຂົາແຫ່ງພັກຣີພັບລິກັນຍັງໄດ້ຮັບມອບກົດເກນຊຸດໜຶ່ງເພື່ອແບ່ງແຍກຄວາມໝາຍແລະເຈດຈຳນົງຂອງເອກະສານອັນສັກສິດນັ້ນຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ກົດເກນທີ່ໄດ້ຮັບມອບເພື່ອແບ່ງແຍກລັດຖະທຳມະນູນຢ່າງຖືກຕ້ອງນັ້ນ ແມ່ນ ບັນຊີສິດທິ, ແລະມັນໄດ້ຈາລຶກຈຸດປະສົງອັນສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງລັດຖະທຳມະນູນໄວ້ໃນຂໍ້ກຳນົດຊຸດຕົ້ນຂອງບັນຊີສິດທິ. ການແກ້ໄຂຄັ້ງທຳອິດທີ່ລະບຸໄວ້ໃນບັນຊີສິດທິ ຄື ເສລີພາບໃນດ້ານສາສະໜາ, ການສະແດງອອກ, ຄຳເວົ້າ, ແລະ ສື່ມວນຊົນ.

ກົດໝາຍວັນອາທິດແມ່ນການໂຈມຕີຢ່າງເປີດເຜີຍຕໍ່ບັນຍັດຂໍ້ທຳອິດຂອງລັດຖະທຳມະນູນ, ຊຶ່ງຮັບປະກັນເສລີພາບທາງສາສະໜາ, ແລະເສລີພາບນັ້ນຖືກຍົກເລີກໂດຍກົດໝາຍວັນອາທິດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງລັດຖະທຳມະນູນ, ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສະຫະລັດໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ, ແລະເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການຂົ່ມເຫັງຕໍ່ຜູ້ທີ່ໃນເວລານັ້ນກຳລັງປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມດ້ວຍສຽງດັງ. ຜູ້ທີ່ກຳລັງປະກາດສຽງດັງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະຄັດຄ້ານຕໍ່ການທຳລາຍບັນຍັດຂໍ້ທຳອິດ ແລະລັດຖະທຳມະນູນ ຖືກຂົ່ມເຫັງໂດຍຜູ້ທີ່ຄວນຈະເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາ ແລະນຳໃຊ້ຫຼັກເກນອັນສັກສິດ, ຊຶ່ງປົກປ້ອງເອກະສານອັນສັກສິດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ປົກປ້ອງ. ນີ້ເປັນພາບປະກອບຂອງການເຂົ້າໃຈ ແລະການນຳໃຊ້ປະຫວັດສາດຄູ່ຂະໜານຂອງສອງເຂົາຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທີ່ຄ້າຍແກະ. ບັນດາບິດາຜູ້ກໍ່ຕັ້ງຂອງລັດຖະທຳມະນູນ ຂະໜານກັບ Father Miller. ຄຳວ່າ Father ທີ່ໃຊ້ກັບ Miller ນັ້ນ ໃຊ້ເພື່ອລະບຸຜູ້ນຳ ບໍ່ແມ່ນປະໂລຫິດແບບສັນຕະປາປາ. ພຣະຄຳພີຫ້າມການເອີ້ນມະນຸດວ່າບິດາ ເມື່ອຄົນນັ້ນອ້າງຕົນເປັນຜູ້ນຳທາງວິນຍານ. ພວກ Millerites ຖືກເອີ້ນຕາມຊື່ຂອງບິດາຂອງພວກເຂົາ, ດັ່ງທີ່ມັກເປັນຢູ່ເລື້ອຍ. ການພາດຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ ຄືການພາດບາງສ່ວນຂອງຄວາມໝາຍແຫ່ງຂ່າວສານເອລີຢາ, ເມື່ອມັນຫັນໃຈຂອງບັນດາບິດາໄປຫາລູກຫຼານ ແລະໃຈຂອງລູກຫຼານກໍໄປຫາບັນດາບິດາ.

ສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນ Isaiah ບົດທີຊາວສາມ ແມ່ນອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ແລະມັນຍັງຄົງເປັນເຊັ່ນນັ້ນຈົນກວ່າມັນຈະລົ້ມລ້າງລັດຖະທຳມະນູນຂອງຕົນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາຢ່າງໄວ. ອານາຈັກທີຫົກປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງແມ່ນວັນເວລາຂອງກະສັດອົງໜຶ່ງ. ອານາຈັກນັ້ນ (ກະສັດອົງໜຶ່ງກໍຄືອານາຈັກໜຶ່ງ) ທີ່ປົກຄອງຢູ່ເຈັດສິບປີ ຄື ບາບີໂລນ. ໃນຊ່ວງເຈັດສິບປີນັ້ນ ເຂົາຂອງລັດແມ່ນລັດຖະບານແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະເຂົາຂອງຄຣິດຈັກແມ່ນຊາວ Chaldeans. Daniel, Shadrach, Meshack ແລະ Abednego ເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ທັງສອງເຂົາ ແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນພະຍານຂອງ Daniel. ເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນເຊລີຍໃນບາບີໂລນ ແມ່ນວັນເວລາຂອງກະສັດອົງໜຶ່ງ ທີ່ Isaiah ໃຊ້ເພື່ອຊີ້ບອກວ່າ ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງສະຫະລັດ ແລະປະຫວັດຂອງ Adventism ແມ່ນຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ການຊີ້ບອກວ່າ ເສັ້ນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສຳລັບທັງສອງເຂົາຂອງສະຫະລັດອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຮົາພິຈາລະນາທັງຈຸດສິ້ນສຸດແລະຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ໂດຍອາໄສພະຍານສອງເຂົາເພື່ອລະບຸລັກສະນະຂອງເຂົາອື່ນ. ເພາະວ່າແທ້ຈິງແລ້ວ ເຂົາທັງຫຼາຍນັ້ນກໍເປັນຢ່າງດຽວກັນ. ໃນພຣະທຳດານີເອນ ມີເຂົາຫຼາຍອັນ ບາງອັນຖືກຫັກ ແລະມີເຂົາທີ່ງອກຂຶ້ນຈາກເຂົາທີ່ຖືກຫັກນັ້ນ. ເຂົາບາງອັນໃນພຣະທຳດານີເອນມິໄດ້ມີຂະໜາດເທົ່າກັນ ໂດຍອັນໜຶ່ງເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງອີກອັນໜຶ່ງ. ແຕ່ບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ກັບສອງເຂົາຂອງສະຫະລັດ. ສອງເຂົານັ້ນດຳເນີນຄຽງຄູ່ກັນໄປຕາມປະຫວັດສາດດຽວກັນ ແລະຜະລິດໝຸດໝາຍດຽວກັນ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະແຕກຕ່າງຈາກກັນໃນແງ່ຂອງຈຸດປະສົງ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ ພາຍໃນປະຫວັດສາດນັ້ນຍັງມີຂໍ້ຄວນລະວັງບາງປະການ ຊຶ່ງເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະຕ້ອງເຂົ້າໃຈ.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການແອດເວັນຕິດ ໄດ້ມີການປ່ຽນແປງຈາກປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິດຈັກແຫ່ງຟີລາເດນເຟຍ ໄປສູ່ຄຣິດຈັກແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຕອນສຸດທ້າຍຈຶ່ງຈໍາເປັນຕ້ອງມີການປ່ຽນແປງຈາກປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງລາໂອດີເຊຍ. ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດປະກອບດ້ວຍແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມເຂົ້າໃຈນີ້ ແລະນີ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງສິ່ງທີ່ກໍາລັງຖືກເປີດຜະນຶກອອກໃນເວລານີ້.

ແລະ “ຫຼັງຈາກສິ້ນສຸດເຈັດສິບປີ” ພະສັນຕະປາປາຈະ “ຮ້ອງເພງ” ແລະ “ຍິງໂສເພນີ” ຜູ້ທີ່ “ຖືກລືມ” ຈະຖືກລະນຶກເຖິງອີກ. ນາງຖືກ “ລະນຶກເຖິງ” ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ບ່ອນທີ່ປະເດັນຢູ່ລະຫວ່າງການນະມັດສະການດວງອາທິດ ຫຼື ການນະມັດສະການວັນທີ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ແຈ້ງແກ່ມະນຸດໃຫ້ “ຈື່ຈຳ.”

ໃນບົດຄວາມນີ້ ພວກເຮົາໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ປະຫວັດຂອງການປົກຄອງເຈັດສິບປີຂອງບາບີໂລນ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປະຫວັດສາດສະຫະລັດ ນັບແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້າ ແລະໃນ ຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ ຫຼາຍເທື່ອ ພວກເຮົາໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ການເປັນເຊີຍຢູ່ໃນອີຢິບ ແລະການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກອີຢິບ ກໍເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປະຫວັດສາດສະຫະລັດ ແລະຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍ. ປະຫວັດທັງສີ່ສາຍນີ້ຄື ບາບີໂລນ, ອີຢິບ, ແອດເວນຕິສຶມ ແລະ ສະຫະລັດ ບໍ່ແມ່ນສາຍດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດນຳມາວາງທຽບໃສ່ກັນໃນແນວສາຍເຫຼົ່ານີ້; ແຕ່ເມື່ອພວກເຮົານຳກົດເກນແຫ່ງການກ່າວເຖິງຄັ້ງທຳອິດມາໃຊ້ກັບສີ່ສາຍນັ້ນ—ມັນນ່າອັດສະຈັນຢ່າງແທ້ຈິງ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະປິດທ້າຍບົດຄວາມນີ້ດ້ວຍຕົວຢ່າງງ່າຍໆ ແລະເປັນພຽງບາງສ່ວນອັນໜຶ່ງ ເພື່ອສະແດງສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໝາຍເຖິງ ແລະສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປ ເມື່ອພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງປະຫວັດຂອງ Isaiah ບົດ 23 ຢ່າງລະອຽດຫຼາຍຂຶ້ນໃນໂອກາດຕໍ່ໄປ.

ປະຫວັດຂອງບາບີໂລນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍກະສັດຜູ້ໜຶ່ງທີ່ໄດ້ຮັບການກັບໃຈ ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍກະສັດຊົ່ວຮ້າຍຜູ້ໜຶ່ງ. ຈະເປັນ Biden ຫຼື Trump ກໍບໍ່ສຳຄັນ, ເພາະພຣະທຳດານີເອນສອນວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງສະຖາປະນາຜູ້ປົກຄອງຂຶ້ນ ແລະຊົງປົດພວກເຂົາລົງ. ສິ່ງທີ່ອາດໝັ້ນໃຈໄດ້ກ່ຽວກັບຜູ້ນຳຈາກພັກ Democrat ຫຼື Republican ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ກໍຄືວ່າເຂົາເປັນຜູ້ນຳຊົ່ວຮ້າຍ. ເນບູກາດເນັດຊາເປັນບາບີໂລນ; ລາວເປັນຊົນທະພານແຫ່ງບາບີໂລນ, ຜູ້ທີ່ເຕັມໃຈຈະໂຍນຊາຍດີສາມຄົນເຂົ້າໃນໄຟ. ແຕ່ໃນທີ່ສຸດລາວໄດ້ຮັບການກັບໃຈມາຫາພຣະເຈົ້າຂອງດານີເອນ. ບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນກັບຜູ້ນຳຄົນສຸດທ້າຍ ເບນຊັດຊາ. ລາວເປັນກະສັດຊົ່ວຮ້າຍ. ສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນຄຳພະຍາກອນເລີ່ມຕົ້ນເປັນລູກແກະ, ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະຄຣິດ ແລະການຖວາຍບູຊາຂອງພຣະອົງເພື່ອມະນຸດຊາດ. ໃນຕອນສຸດທ້າຍ ສະຫະລັດອາເມຣິກາຈະເວົ້າດັ່ງມັງກອນ. ການປ່ຽນແປງຈາກພຣະຄຣິດໄປສູ່ຊາຕານໃນເສັ້ນປະຫວັດສາດນີ້ ຖືກສະແດງໂດຍຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງ ເນບູກາດເນັດຊາ ແລະ ເບນຊັດຊາ.

ຈົ່ງສັງເກດວ່າ ເບນຊັດຊາຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນເປັນກະສັດຜູ້ໂງ່ຈ້າ. ລາວໄດ້ຮັບການພິພາກສາຢ່າງດຽວກັນກັບບິດາຂອງລາວ ຄື ເນບູກາດເນັດຊາ, ເພາະການພິພາກສາທັງສອງນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເປັນ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງພຣະທຳເລວີນິຕິ ບົດ 26. ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຢູ່ໃນທົ່ງນາ ດຳລົງຊີວິດຄືດັ່ງສັດປ່າເປັນເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ, ຊຶ່ງເທົ່າກັບເຈັດປີຕາມພຣະຄຳພີ; ແລະການພິພາກສາຂອງບຸດຊາຍຂອງລາວ ຄື ເບນຊັດຊາ, ຊຶ່ງຄຳທີ່ຂຽນໄວ້ເທິງຝາເປັນຕົວແທນນັ້ນ, ກໍສື່ເຖິງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວເຊັ່ນກັນ. ຄວາມແຕກຕ່າງກໍຄື ການພິພາກສາທີ່ມາເຖິງເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ນຳລາວໄປສູ່ການກັບໃຈ ແລະເຮັດໃຫ້ລາວກາຍເປັນກະສັດຜູ້ມີປັນຍາ, ໃນຂະນະທີ່ການພິພາກສາຂອງເບນຊັດຊານັ້ນໄດ້ຕົກຢູ່ເທິງກະສັດຜູ້ໂງ່ຈ້າ.

ຂໍ້ຂຽນຢູ່ເທິງກຳແພງສຳລັບປະທານາທິບໍດີຄົນສຸດທ້າຍ ຄືການແກ້ໄຂລັດຖະທຳມະນູນຄັ້ງທຳອິດ ຊຶ່ງລະບຸເຖິງ “ກຳແພງ” ແຫ່ງການແຍກລະຫວ່າງຄຣິດຕະຈັກກັບລັດ ອັນກະສັດໂງ່ເຂົາຄົນສຸດທ້າຍບໍ່ເຂົ້າໃຈ. “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ ເລວີວິນິໄສ ບົດ 26 ເປັນຕົວແທນຂອງ “ການກະຈັດກະຈາຍຂອງປະຊາຊົນ” ຊຶ່ງສຳເລັດຜົນໂດຍກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ການກະຈັດກະຈາຍນັ້ນຄືຄວາມພິນາດແຫ່ງຊາດທີ່ຕາມມາພາຍຫຼັງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຊາດທີຫົກໄດ້ລືມບົດຮຽນຂອງບັນພະບຸລຸດຜູ້ສ້າງຕັ້ງຂອງພວກເຂົາ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຂຽນລັດຖະທຳມະນູນເພື່ອປົກປ້ອງ ບໍ່ພຽງແຕ່ຈາກຄຣິດຕະຈັກທີ່ເສື່ອມຊາມເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງຈາກບັນດາກະສັດຢູໂຣບຜູ້ກົດຂີ່ ທີ່ຍິງແພດຜູ້ເສື່ອມຊາມນັ້ນໄດ້ນອນຢູ່ກັບພວກເຂົາ. ບັນພະບຸລຸດຜູ້ສ້າງຕັ້ງເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ປະຕິເສດລະບົບສັນຕະປາປາແລະບັນດາກະສັດແຫ່ງຢູໂຣບ ເພາະພວກເຂົາຮູ້ຈາກປະສົບການຂອງຕົນເອງ ຫຼັງຈາກໄດ້ອອກມາຈາກການກະຈັດກະຈາຍເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງຄວາມມືດຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ ວ່າການຄຸ້ມຄອງຕ້ານການກົດຂີ່ປະເພດນັ້ນ ຈະຕ້ອງເປັນແກນກາງຂອງລັດຖະທຳມະນູນໃໝ່ຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາເປັນບິດາທີ່ສະຫຼາດ, ພວກເຂົາຄ້າຍດັ່ງລູກແກະ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນເຊັ່ນນັ້ນກັບບິດາຄົນສຸດທ້າຍ, ເພາະລາວຈະເວົ້າດັ່ງມັງກອນ. ບັນດາພຣະບິດາໄດ້ອອກມາຈາກການກະຈັດກະຈາຍ ແລະບຸດກໍກັບເຂົ້າໄປສູ່ການກະຈັດກະຈາຍອີກ. ຜູ້ກົດຂີ່ໃນທັງສອງກໍລະນີ ຄືລະບົບສັນຕະປາປາອັນທຳອິດ ແລະລະບົບສັນຕະປາປາອັນສຸດທ້າຍ.

ສັນຍາລັກແຫ່ງການພິພາກສາເຫນືອເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດອົງທໍາອິດ ແລະເບນຊັດຊາ ກະສັດອົງສຸດທ້າຍ ຄືການກະຈັດກະຈາຍ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະບັນຍັດເລວີນິຕິ ບົດທີ່ 26. ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ປະສົບສິ່ງນັ້ນດ້ວຍຕົນເອງ, ແລະເບນຊັດຊາກໍໄດ້ມີຂໍ້ຄວາມນັ້ນຖືກຂຽນໄວ້ເທິງຝາເປັນຄໍາຈາລຶກເຫນືອຫຼຸມຝັງສົບຂອງຕົນ ໃນຄືນນັ້ນເອງທີ່ລາວໄດ້ຕາຍ. ສັນຍາລັກຂອງເຂົານ້ອຍຝ່າຍສາທາລະນະລັດໃນເບື້ອງຕົ້ນ ແມ່ນການຫຼົບໜີຂອງມັນຈາກການເປັນທາດຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ, ແລະສັນຍາລັກຂອງເຂົານ້ອຍຝ່າຍສາທາລະນະລັດໃນບັ້ນປາຍຂອງມັນ ແມ່ນການຖືກກວາດໄປເປັນເຊີຍ ອັນເກີດຂຶ້ນໂດຍກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ. ກົດໝາຍວັນອາທິດ ຄື “ໃນຄືນນັ້ນເອງ” ທີ່ມັນຕາຍລົງໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄໍາພີ. ໃນທັງສີ່ພາບປະກອບ—ເບນຊັດຊາ, ເນບູກາດເນັດຊາ, ແລະການເລີ່ມຕົ້ນກັບຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເຂົານ້ອຍຝ່າຍສາທາລະນະລັດ—ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວແຫ່ງພຣະບັນຍັດເລວີນິຕິ ບົດທີ່ 26 ແມ່ນສັນຍາລັກທີ່ຖືກນໍາສະແດງທັງໃນຕອນຕົ້ນ ແລະໃນຕອນທ້າຍ. ນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງລາຍເຊັນຂອງອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ.

ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງ “ເວລາ” ອັນທຳອິດທີ່ William Miller ໄດ້ຄົ້ນພົບ ຄື ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວ ໃນ Leviticus ບົດ 26. ມັນເປັນຫີນກ້ອນທຳອິດໃນຮາກຖານທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ວາງໄວ້ໂດຍຜ່ານພາລະກິດຂອງ Miller. ມັນຍັງເປັນຄວາມຈິງພື້ນຖານອັນທຳອິດທີ່ Adventism ໄດ້ປະຖິ້ມໄປໃນປີ 1863. ເມື່ອຫີນແຫ່ງຄວາມຈິງທັງປວງຂອງ Miller ຖືກນຳມາວາງໄວ້ໃນຮາກຖານ, ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໃນສອງແຜ່ນຈາລຶກຂອງ Habakkuk, ຊຶ່ງຄື ແຜນພິມບຸກເບີກປີ 1843 ແລະ 1850. ສອງແຜ່ນນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມສຳພັນຕາມພັນທະສັນຍາລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບປະຊາຊົນທີ່ຖືກເອີ້ນຕາມນາມຂອງພຣະອົງ ເໝືອນດັ່ງທີ່ສອງແຜ່ນແຫ່ງພຣະບັນຍັດສິບປະການເປັນຕົວແທນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກັບອິສຣາເອນສະໄໝບູຮານ.

ໃນຕອນທ້າຍຂອງອັດເວນຕິດແຫ່ງ Laodicea, ເມື່ອມັນຖືກຄາຍອອກຈາກພະໂອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຂໍ້ຄວາມທີ່ຂຽນຢູ່ເທິງຝານັ້ນກໍຄືແຜນພູມຜູ້ບຸກເບີກອັນສັກສິດສອງແຜ່ນນັ້ນ. ແຜນພູມທີ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດອ່ານໄດ້, ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະຮັບປະໂຫຍດຈາກຂ່າວສານແຫ່ງຄຳເຕືອນໃນຊ່ວງເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງປະຫວັດຂອງພວກເຂົາ….

ວິກິດການທາງການເງິນປີ 1837 ໃນສະຫະລັດເປັນເຫດການທີ່ສັບຊ້ອນ ອັນເກີດຂຶ້ນຈາກການປະສົມປະສານຂອງປັດໄຈທາງເສດຖະກິດ ນະໂຍບາຍ ແລະ ກິດຈະກໍາການເກງກໍາໄລ.

ຟອງສະກຸນການເກງກຳໄລ: ໃນຫຼາຍປີກ່ອນໜ້າປີ 1837, ໄດ້ມີກະແສຄວາມຄຶກຄື້ນແຫ່ງການເກງກຳໄລໃນທີ່ດິນແລະການລົງທຶນ, ຊຶ່ງຖືກຂັບເຄື່ອນບາງສ່ວນໂດຍການຂະຫຍາຍຕົວຂອງປະເທດໄປທາງຕາເວັນຕົກ. ການເກງກຳໄລໃນທີ່ດິນ, ໂດຍສະເພາະໃນເຂດຊາຍແດນຕາເວັນຕົກ, ໄດ້ນຳໄປສູ່ການປັ່ນລາຄາທີ່ດິນໃຫ້ສູງເກີນຈິງ ແລະ ການກູ້ຢືມຢ່າງເກີນຂອບເຂດ.

ສິນເຊື່ອທີ່ໄດ້ມາໂດຍງ່າຍ ແລະ ການໃຫ້ກູ້ຢືມເພື່ອການເກັງກຳໄລ: ທະນາຄານ ແລະ ສະຖາບັນການເງິນຕ່າງໆ ໄດ້ອອກສິນເຊື່ອ ແລະ ເງິນກູ້ເປັນຈຳນວນຫຼາຍ, ຫຼາຍເທື່ອໂດຍປາສະຈາກຫຼັກປະກັນທີ່ພຽງພໍ. ການເຂົ້າເຖິງສິນເຊື່ອໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍນີ້ ໄດ້ສົ່ງເສີມຄວາມຄຶກຄື້ນໃນການເກັງກຳໄລ ແລະ ເພີ່ມຄວາມສ່ຽງຕໍ່ຄວາມບໍ່ໝັ້ນຄົງທາງການເງິນ.

ການຂະຫຍາຍຕົວເກີນຂອບເຂດຂອງທະນາຄານ: ບັນດາທະນາຄານໄດ້ຂະຫຍາຍການດຳເນີນງານຂອງຕົນຢ່າງວ່ອງໄວ, ໂດຍມັກອອກເງິນກະດາດ (ທະນະບັດ) ຫຼາຍກວ່າຈຳນວນເງິນຕາໂລຫະມີຄ່າ (ຄຳ ແລະ ເງິນ) ທີ່ຕົນມີໄວ້ເພື່ອຄ້ຳປະກັນ. ການປະຕິບັດນີ້, ຊຶ່ງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນວ່າ “wildcat banking,” ໄດ້ກ່ອນໃຫ້ເກີດການໝູນວຽນຂອງເງິນຕາທີ່ບໍ່ຖືກກຳກັບຄວບຄຸມ ແລະ ຂາດຄວາມໜ້າເຊື່ອຖືໃນປະລິມານຫຼາຍເກີນຄວນ.

ນະໂຍບາຍດ້ານເສດຖະກິດຂອງ Jackson: ນະໂຍບາຍຂອງປະທານາທິບໍດີ Andrew Jackson ມີສ່ວນໃນການເຮັດໃຫ້ວິກິດການຮຸນແຮງຂຶ້ນ. ໃນປີ 1836 ທ່ານໄດ້ອອກ Specie Circular ຊຶ່ງກຳນົດໃຫ້ການຊື້ທີ່ດິນສາທາລະນະຕ້ອງຊຳລະດ້ວຍເງິນແທ້ (ຄຳ ແລະ ເງິນ) ແທນເງິນເຈ້ຍ. ນະໂຍບາຍນີ້ໄດ້ນຳໄປສູ່ການແຫ່ກັນນຳທະນະບັດທະນາຄານໄປແລກເປັນເງິນແທ້ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຕຶງຕົວທາງການເງິນ ແລະ ການລົ້ມເຫຼວຂອງທະນາຄານ.

ປັດໃຈລະຫວ່າງປະເທດ: ວິກິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາຍັງໄດ້ຮັບອິດທິພົນຈາກສະພາບເສດຖະກິດລະຫວ່າງປະເທດ. ການຖົດຖອຍຂອງເສດຖະກິດອັງກິດ ຊຶ່ງເປັນຄູ່ຄ້າສຳຄັນຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ ໄດ້ນຳໄປສູ່ການຫຼຸດລົງຂອງອຸປະສົງຕໍ່ສິນຄ້າແລະການສົ່ງອອກຂອງອາເມຣິກາ. ສິ່ງນີ້ຈຶ່ງສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ທຸລະກິດຂອງອາເມຣິກາ ແລະມີສ່ວນກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມທຸກຍາກທາງເສດຖະກິດ.

ຄວາມຕົກໃຈແລະການແຫ່ໄປຖອນເງິນຈາກທະນາຄານ: ໃນເດືອນພຶດສະພາ ຄ.ສ. 1837, ຄວາມສັ່ນສະເທືອນທາງການເງິນຫຼາຍປະການຕິດຕໍ່ກັນ, ລວມທັງການລົ້ມເຫຼວຂອງທະນາຄານ ແລະການຫົດຕົວຂອງສິນເຊື່ອ, ໄດ້ນໍາໄປສູ່ຄວາມຕົກໃຈໃນບັນດານັກລົງທຶນແລະຜູ້ຝາກເງິນ. ຄວາມຕົກໃຈນີ້ໄດ້ກະຕຸ້ນໃຫ້ເກີດກະແສການແຫ່ໄປຖອນເງິນຈາກທະນາຄານ ແລະການຫົດຕົວຢ່າງຮຸນແຮງຂອງສິນເຊື່ອ.

ການຫົດຕົວຂອງປະລິມານເງິນ: ເມື່ອທະນາຄານລົ້ມເຫຼວ ແລະ ສິນເຊື່ອຖືກຈໍາກັດເຂັ້ມງວດຂຶ້ນ, ປະລິມານເງິນໂດຍລວມໃນລະບົບເສດຖະກິດໄດ້ຫົດຕົວລົງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ການຫົດຕົວຂອງປະລິມານເງິນນີ້ໄດ້ຊ້ຳເຕີມຄວາມຫຍຸ້ງຍາກທາງເສດຖະກິດ ແລະ ເຮັດໃຫ້ພາວະຖົດຖອຍຮຸນແຮງຍິ່ງຂຶ້ນ. ການປະສົມປະສານຂອງປັດໄຈເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ນໍາໄປສູ່ການຕົກຕໍ່າທາງເສດຖະກິດຢ່າງຮ້າຍແຮງ ຊຶ່ງມີລັກສະນະໂດຍການລົ້ມເຫຼວຂອງທະນາຄານ, ການວ່າງງານ, ການຫຼຸດລົງຂອງການໃຊ້ຈ່າຍຂອງຜູ້ບໍລິໂພກ, ແລະ ພາວະເສດຖະກິດຕົກຕໍ່າໂດຍທົ່ວໄປ.