Ny andininy fahefapolo ao amin’ny Daniela toko fahiraika ambin’ny folo dia manomboka amin’ny fotoan’ny farany, kanefa io andininy io dia manondro fotoan’ny farany roa, ka noho izany dia ahafahan’ny mpandalina ny faminaniana mampifanandrify ny fotoan’ny farany voalohany amin’ny fotoan’ny farany faharoa. Rehefa ampiharina izany, dia mifanindran-dalana amin’ny tantaran’i Etazonia tamin’ny 1989 ny tsipiky ny tantaran’ny Millerita izay nanomboka tamin’ny 1798. Ireo tsipika roa ireo dia manondro ny tsipiky ny tandroka Protestanta marina sy ny tsipiky ny tandroka Repoblikana amin’ilay bibidia avy amin’ny tany ao amin’ny Apokalypsy toko fahatelo ambin’ny folo. Samy manomboka amin’ny fotoan’ny farany tamin’ny 1798 ireo tsipika roa ireo, ary ny fotoan’ny farany tamin’ny 1989 dia mameno izany fotsiny sady manome vavolombelona faharoa momba ireo mari-dalan’ny fahamarinana izay esorina ny tombo-kaseny ao amin’io andininy io.
Ny fihetsehan’ny anjely fahatelo dia tonga tamin’ny 22 Oktobra 1844, saingy nahemotra noho ny fikomiana naharitra fito taona, nanomboka tamin’ny 1856 ka hatramin’ny 1863. Niverina indray tamin’ny 11 Septambra 2001 ny fahatongavan’ny anjely fahatelo. Ny taona 1863 dia nanana ny tandindony teo amin’ny fitobiana voalohan’ny Isiraely fahiny tao Kadesy sy ny fikomian’ireo mpisafo tany folo, ary ny 11 Septambra 2001 kosa dia nanana ny tandindony teo amin’ny fitobiana farany nataon’ny Isiraely fahiny tao Kadesy sy ny fikomian’i Mosesy. Ny fikomiana tamin’ny 1863 dia naneho ny fikomiana voalohany tao Kadesy, izay niteraka fanamelohana ho faty tany an-efitra. Ny fikomiana tamin’ny 11 Septambra 2001 dia naneho ny fikomiana farany tao Kadesy, izay niteraka ny fahafatesan’ny mpitarika ny Advantisma laodikeana.
Ny fidinan’ilay anjely tamin’ny 11 Aogositra 1840, izay nampiditra ny hetsika 1840 ka hatramin’ny 1844, izay nantsoin’i Sister White hoe fanehoana be voninahitra ny herin’Andriamanitra, dia tandindon’ny 11 Septambra 2001 sady nanondro fanehoana be voninahitra ny herin’Andriamanitra.
“Ny anjely izay miray amin’ny fanambaràna ny hafatry ny anjely fahatelo dia hampahazava ny tany rehetra amin’ny voninahiny. Asa iray maneran-tany sy manana hery tsy fahita no voambara mialoha eto. Ny hetsika momba ny fiavian’i Kristy tamin’ny 1840–44 dia fanehoana be voninahitry ny herin’Andriamanitra; ny hafatry ny anjely voalohany dia nentina tany amin’ny tobim-pitoriana rehetra eran’izao tontolo izao, ary tany amin’ny firenena sasany dia nisy fahalianana ara-pivavahana lehibe indrindra izay efa hita tany amin’ny tany rehetra hatramin’ny Fanavaozana tamin’ny taonjato fahenina ambin’ny folo; nefa ireo dia mbola hohoaran’ny hetsika mahery vaika eo ambanin’ny fampitandremana farany ataon’ny anjely fahatelo.” The Great Controversy, 611.
Ny fahatongavan’ilay anjely fahatelo voalohany tamin’ny 22 Oktobra 1844 (ilay Kadesa voalohany) dia mba hamita ny asa, nefa ny vahoakan’Andriamanitra kosa nifidy ny hisafidy mpitarika vaovao sy hiverina any Egypta. Tamin’ny 1863 dia “nanorina indray an’i Jeriko” izy ireo, fa tsy nandray anjara tamin’ny asan’Andriamanitra tamin’ny fandravana ny mandan’i Jeriko. Noho izany dia voaozona izy ireo, tamin’ny fahafatesana tany an-efitra.
Ary tamin’izany andro izany no nampianianian’i Josoa azy hoe: Ho voaozona eo anatrehan’i Jehovah ny lehilahy izay hitsangana ka hanorina indray ity tanàna Jeriko ity; amin’ny lahimatoany no hametrahany ny fanorenany, ary amin’ny zandriny indrindra no hananganany ny vavahadiny. Josoa 6:26.
Tahaka an’i Isiraely fahiny tany Kadesy voalohany, izay nandà ny hafatr’i Josoa sy Kaleba, ny fikomian’i Isiraely maoderina tany Kadesy voalohany (1863) dia nitondra taminy ny ozon’i Josoa. Rehefa niverina ny anjely fahatelo tamin’ny 11 Septambra 2001 (Kadesy farany), dia nanomboka ny asa farany mialoha ny hampidin’Andriamanitra an’i Jeriko sy ny mandany ny mandany azy.
Ny 22 Oktobra 1844 dia manamarika ny fahatongavan’ny anjely fahatelo, ary amin’izany dia manamarika ny fahatongavan’ny lalàna momba ny Alahady izay hivoaka tsy ho ela amin’ny andro farany. Ny taona 1863 dia manamarika ny fiafaran’ny vanim-potoam-pitsapan’ny anjely fahatelo, izay nanomboka tamin’ny 22 Oktobra 1844. Noho izany, ny taona 1863 dia tandindon’ny lalàna momba ny Alahady izay hivoaka tsy ho ela, satria amin’ny alalan’ny fiandohana hatrany no anehoan’i Jesosy ny fiafarana. Tamin’ny taona 1863, dia voazara ho sokajy roa ny firenena, ary toy izany koa, amin’ny fotoana hivoahan’ny lalàna momba ny Alahady, dia hiseho ny sokajy roa.
Nanomboka tamin’ny taona 1844 ary nifarana tamin’ny taona 1863 ny vanim-potoana fizahan-toetran’ny anjely fahatelo teo amin’ny tantaran’ny Millerita, ary samy nanamarika ny lalàn’ny Alahady amin’ny andro farany na ny fiandohany na ny fiafarany. Teo amin’ny tantara anelanelan’ny fiandohana (1844) sy ny fiafarana (1863) no niseho ny fikomian’ny hetsika Millerita (1856). Noho izany, dia mitondra ny sonian’ny “Fahamarinana” io vanim-potoana io. Ny fiverenana fanindroany tany Kadesy tamin’ny 11 Septambra 2001 dia manamarika ny fiandohan’ny fizotry ny fizahan-toetran’ny anjely fahatelo, izay hifarana amin’ilay lalàn’ny Alahady ho avy tsy ho ela, araka ny tandindona nasehon’ny taona 1863.
Hatramin’ilay lalànan’ny Alahady ka mandra-pikatonan’ny fotoam-pitsarana ho an’ny olombelona, dia harodana Jeriko sy ny mandany, mifanaraka amin’ilay fitsarana fanatanterahana atao amin’ilay vehivavy janga any Babylona izay aseho ao amin’izany tantara izany. Ny andininy faha-efapolo dia manomboka amin’ny taona 1798, ary mifarana amin’ilay lalànan’ny Alahady izay ho avy tsy ho ela ao amin’ny andininy faha-iraika amby efapolo. Ny fotoan’ny farany tamin’ny 1798 dia maneho ny tsipika anatiny ao amin’ny fiangonan’Andriamanitra, manomboka amin’ny Millerita tamin’ny hetsiky ny anjely voalohany ka hatramin’ny hetsiky ny anjely fahatelo sy ny iray hetsy sy efatra alina sy efatra arivo. Ao anatin’ny andininy iray ihany izany rehetra izany.
Ny ady teo amin’ny mpanjakan’ny avaratra sy ny mpanjakan’ny atsimo, izay nanomboka tamin’ny fisandratan’ny mpanjakan’ny atsimo tamin’ny 1798, dia nifarana tamin’ny 1989, rehefa resin’ny firaisan’ny fanjakana fahadimy sy fahenina voalazan’ny faminanian’ny Baiboly ny mpanjakan’ny atsimo. Ny ady nifanaovan’ny mpanjakan’ny avaratra sy ny mpanjakan’ny atsimo, izay nanomboka tamin’ny 1798, dia neken’ireo mpanaraka an’i Miller ho ady tamin’i Roma, izay noheverin’izy ireo ho ireo fahefana roa mpandrava fotsiny ihany, dia ny fanompoan-tsampy sy ny rafitra papaly. Rehefa nifarana tamin’ny 1989 ilay ady, dia samy nandray anjara avokoa ireo fahefana telo mpandrava, ary izany no nanamarika ny fiandohan’ny fanehoana ara-paminaniana ny fitarihan’ireo fahefana telo ireo izao tontolo izao ho any Hara-magedona, izay aseho ara-jeografia ao amin’ny andininy fahadimy amby efapolo ao amin’ny Daniela toko fahiraika ambin’ny folo.
Ny andininy fahefapolo ka hatramin’ny fahadimy amby efapolo dia mampiseho ny fizotran’ny asan’ireo fahefana telo araka ny faminaniana, izay mitondra ny papa ho amin’ny fiafarany eo anelanelan’ny ranomasina sy ny tendrombohitra masina mahafinaritra. Raha takarina araka ny tokony ho izy, dia mahafaoka ny andininy fahiraika amby efapolo ka hatramin’ny fahefatra amby efapolo ny tantara ara-paminaniana aseho ao amin’ny andininy fahiraika amby efapolo.
Noho izany, raha miainga amin’ny fotoanan’ny farany tamin’ny 1989, miaraka amin’ny taona 1798 ho vavolombelona faharoa, ka mamantatra ny fiandohana sy ny fiafaran’ny ady teo amin’ny mpanjakan’ny atsimo sy ny mpanjakan’ny avaratra, dia manondro ny firaisana telo soson’ny fitondrana papaly izay efa sitrana ny feriny saiky nahafaty azy ny andininy faha-41 ka hatramin’ny faha-44, ary ao amin’ny andininy faha-45 no ahatongavan’izany fitondrana izany amin’ny fiafarany. Rehefa dinihina araka io fomba fijery io ireo andininy ireo, dia mampiseho tantara ivelan’ny fiangonan’Andriamanitra, araka izay asehon’ny fifandraisana misy eo amin’ny tombo-kase fito sy ny fiangonana fito ao amin’ny bokin’ny Apokalypsy koa.
Ny tsipiky ny tantara ara-paminaniana asehon’ny 1798 dia maneho indrindra ny fitsarana famotopotorana, ary ny tsipika izay manomboka eo amin’io teboka io ihany amin’ny 1989 dia maneho indrindra ny fitsarana fanatanterahana. Ny 1798 dia manasongadina indrindra ny asan’ilay iraka izay manomana ny lalana ho an’ny Iraky ny Fanekena, ary ny 1989 kosa dia manasongadina indrindra ny asan’ilay iraka Elia.
Nanomboka tamin’ny taona 1798, rehefa nesorina ny tombo-kasen’ny bokin’i Daniela, dia nitombo ny fahalalantsika ny tantara ara-paminaniana izay itarihan’i Kristy ny vahoakany ho amin’ny fifandraisam-panekena izay manatanteraka ny fampiraisana maharitra ny maha-Andriamanitra sy ny maha-olombelona. Voatondro imbetsaka ao amin’ny Soratra Masina izany fanekena amin’ny andro farany izany.
Indro, avy ny andro, hoy Jehovah, izay hanaovako fanekena vaovao amin’ny taranak’Isiraely sy amin’ny taranak’i Joda; tsy tahaka ny fanekena izay nataoko tamin’ny razany tamin’ny andro nitantanako azy tamin’ny tànany hamoaka azy hiala tany amin’ny tany Egypta, nefa izy ireo nandika ny fanekeko, na dia Izaho aza no vadiny, hoy Jehovah. Fa izao no fanekena izay hataoko amin’ny taranak’Isiraely aorian’izany andro izany, hoy Jehovah: Hataoko ao anatiny ny lalàko, ary hosoratako ao am-pony izany; ary Izaho ho Andriamaniny, ary izy ho oloko. Ary tsy hampianatra intsony samy ny namany avy, na samy ny rahalahiny avy, hanao hoe: Mahalalà an’i Jehovah; fa izy rehetra hahalala Ahy avokoa, hatramin’ny kely indrindra aminy ka hatramin’ny lehibe indrindra aminy, hoy Jehovah; fa havelako ny helony, ary ny fahotany tsy hotsaroako intsony. Jeremia 31:31–34.
Ny mpaminany rehetra dia manondro ny andro farany, ary ny fiteny hoe “andro farany,” ao amin’ny faminaniana, dia maneho ny vanim-potoanan’ny fitsarana. Tonga ny anjely voalohany tamin’ny 1798, tamin’ny fotoanan’ny farany, mba hanambara ny fanokafana ny fitsarana tamin’ny 1844, izay fahatongavan’ny andro farany koa. Ny andro farany dia ireo “andro” lazain’i Jeremia fa ho avy, rehefa “hamela” ny “heloka” Andriamanitra ary “tsy hotsarovany intsony” ny fahotan’ny olony. Izany asa izany dia tanterahin’i Kristy, amin’ny maha-Mpisoronabe Azy ao amin’ilay andro fampihavanana tandindon’ny tena izy, mandritra ny “andro farany.”
Raha mbola nanohy nandeha tamin’ny finoana tao amin’ny fahazavana mandroso nentin’ny anjely fahatelo izay tonga tamin’ny 22 Oktobra 1844 ny Advantisma Millerita, dia efa ho tao amin’ny fonenany mandrakizay miaraka amin’i Jesosy izy ireo. Izany no tian’i Jeremia holazaina raha manao hoe: “aorian’izany andro izany.” “Izany andro izany” dia ireo vanim-potoana ara-paminaniana izay nitarika ho amin’ny, sady nifarana tamin’ny, taona 1844. Ireo no “andro” resahin’ny Daniela toko faharoa ambin’ny folo.
Fa mandehana amin’ny lalanao ianao mandra-pahatongan’ny farany; fa hitsahatra ianao, ary hitsangana amin’ny anjaranao amin’ny faran’ny andro. Daniela 12:13.
Amin’ny “andro farany,” na araka ny ilazan’i Jeremia hoe, “rehefa afaka izany andro izany,” Kristy dia nikasa hametraka ny lalàny ao anatin’ny toetra anaty amin’ny olony sy hanoratra ny lalàny eo amin’ny fo. Ny toetra anaty dia ny natiora ambany, na araka ny iantsoan’i Paoly azy hoe ny nofo, ary ny fo kosa dia ny natiora ambony. Ny fanekena dia mampanantena hanome ny olony saina vaovao amin’ny fiovam-po, ary vatana vaovao amin’ny Fiaviana Fanindroany. Lavo tao amin’i Adama ny olona, izay noforonina araka ny endrik’Andriamanitra, ary izay noforonina tamin’ny natiora ambony sy natiora ambany. Ny faneken’i Kristy dia ny hanavotra ny olombelona miaraka amin’ny natiora roa sosona ananany hiala amin’ny ozon’ny ota.
“Eo amin’ny andro farany amin’ny tantaran’ity tany ity dia havaozina ny faneken’Andriamanitra amin’ny olony izay mitandrina ny didiny. ‘Ary amin’izany andro izany dia hanao fanekena ho azy ireo Aho amin’ny bibidia any an-tsaha sy amin’ny voro-manidina eny amin’ny habakabaka ary amin’ny biby mandady amin’ny tany; ary hotapahiko tsy hisy eto ambonin’ny tany ny tsipìka sy ny sabatra ary ny ady, ka hampandriako mandry aman-tsara izy. Ary hoforako ho Ahy mandrakizay ianao; eny, hoforako ho Ahy amin’ny fahamarinana sy amin’ny fitsarana ary amin’ny fitiavana feno famindram-po sy amin’ny famindrampo ianao. Eny, hoforako ho Ahy amin’ny fahatokiana ianao; ary hahalala an’i Jehovah ianao.’”
“‘Ary izao no hitranga amin’izany andro izany: Izaho hihaino, hoy Jehovah; hihaino ny lanitra Aho, ary ny lanitra hihaino ny tany; ary ny tany hihaino ny vary sy ny divay ary ny diloilo; ary ireo hihaino an’i Jezirela. Dia hamafy azy ho Ahy eo amin’ny tany Aho; ary hamindra fo amin’izay tsy nahazo famindram-po Aho; ary hilaza amin’izay tsy oloko hoe: Oloko ianao; ary izy kosa hanao hoe: Andriamanitro Hianao.’ Hosea 2:14-23.”
“‘Amin’izany andro izany, ... ny sisa amin’ny Isiraely sy izay afa-nandositra tamin’ny taranak’i Jakoba ... dia hiantehitra amin’i Jehovah, Ilay Iray Masin’ny Isiraely, amin’ny fahamarinana.’ Isaia 10:20. Avy amin’ny ‘firenena rehetra sy ny fokom-pirenena sy ny samy hafa fiteny ary ny olona rehetra’ dia hisy ireo izay hamaly amim-pifaliana ny hafatra hoe: ‘Matahora an’Andriamanitra, ka omeo voninahitra Izy; fa tonga ny andro fitsarany.’ Hiala amin’ny sampy rehetra izay mamatotra azy amin’ity tany ity izy, ary ‘hiankohoka eo anatrehan’Ilay nanao ny lanitra sy ny tany sy ny ranomasina ary ny loharanon-drano.’ Hanafaka ny tenany amin’ny fatorana rehetra izy, ary hijoro eo anatrehan’izao tontolo izao ho tsangambaton’ny famindram-pon’Andriamanitra. Noho ny fankatoavany ny fitakiana rehetra avy amin’Andriamanitra, dia ho fantatry ny anjely sy ny olona izy ho isan’ireo izay ‘mitandrina ny didin’Andriamanitra sy ny finoana an’i Jesosy.’ Apokalypsy 14:6–7, 12.”
“‘Indro, avy ny andro, hoy Jehovah, izay hahatraran’ny mpiasa tany ny mpijinja, ary ny mpanitsaka voaloboka hahatratra izay mamafy voa; ary ny tendrombohitra handrotsaka divay mamy, ary ny havoana rehetra hiempo. Ary hampody ny babo amin’ny oloko Isiraely Aho, ka hanorina ny tanàna lao izy ka honina ao; hamboly tanim-boaloboka izy ka hisotro ny divay avy aminy; hanao saha ihany koa izy ka hihinana ny voany. Ary hamboleko eo amin’ny taniny izy, ka tsy hongotana hiala amin’ny taniny izay nomeko azy intsony izy, hoy Jehovah Andriamanitrao. Amosa 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.
Rehefa milaza i Jeremia hoe “rehefa afaka izany andro izany,” ny “andro” nialoha ny asa naseho tamin’ny fahatongavan’i Kristy tampoka tao amin’ny tempoliny mba hanadiovany azy dia ireo fe-potoana ara-paminaniana nifarana tamin’ny taona 1798 sy 1844. Ny fiafaran’ireo andro ara-paminaniana (fe-potoana) ireo no nanamarika ny enina amby efapolo taona nanorenan’i Kristy ny tempolin’ny Millerita, ary rehefa tonga tampoka Izy tamin’ny 22 Oktobra 1844, dia notanterahiny ny voalaza ao amin’ny Malakia toko fahatelo, izay notanterahiny koa rehefa nanadio ny tempoly Izy tamin’ny fiandohana sy ny fiafaran’ny asa fanompoany.
“Raha nanadio ny tempoly tamin’ireo mpividy sy mpivarotra avy amin’izao tontolo izao Jesosy, dia nanambara ny iraka nampanaovina Azy Izy, dia ny hanadio ny fo ho afaka amin’ny fahalotoan’ny ota,—amin’ny filàna araka ny nofo, ny filan-dratsy feno fitiavan-tena, ny fahazarana ratsy, izay manimba ny fanahy. Malakia 3:1–3 voatonona.” Ilay Fitiavana Mandrakizay, 161.
Ary “rehefa afaka izany andro izany,” dia nikasa hanadio ny tempoly izay naoriny i Kristy, ka izany dia naneho ny asany amin’ny fanadiovana ny fon’ny vahoakany ho afaka amin’ny fahalotoan’ny ota, na, araka ny filazan’i Jeremia, amin’ny fanoratana ny lalàny ao am-pony sy ao anatiny.
Fa raha nahita tsiny tamin’izy ireo Izy, dia hoy Izy: Indro, avy ny andro, hoy Jehovah, izay hanaovako fanekena vaovao amin’ny taranak’Israely sy amin’ny taranak’i Joda; tsy tahaka ny fanekena izay nataoko tamin’ny razany tamin’ny andro nitondrako azy tamin’ny tanana hamoahako azy hiala tany amin’ny tany Egypta; satria tsy naharitra tamin’ny fanekeko izy, ka tsy noraharahako, hoy Jehovah. Fa izao no fanekena izay hataoko amin’ny taranak’Israely rehefa afaka izany andro izany, hoy Jehovah; hataoko ao an-tsainy ny lalàko, ary hosoratako ao am-pony izany; ary Izaho ho Andriamaniny, ary izy ho oloko. Hebreo 8:8–10.
Ny teny hoe “ireo andro ireo” dia “faran’ny andro” tao amin’i Daniela, izay nifarana tamin’ny 1798 sy 1844. Ny andalan’ny tandroka protestanta izay manomboka amin’ny 1798, ao amin’ny andininy faha-efapolo ao amin’ny Daniela 11, dia manasongadina ny fifandraisan’ny fanekena izay aorina amin’ireo efatra arivo sy efatra alina sy iray hetsy. Ny teny hebreo hoe “lot” dia vato kely izay nampiasaina hamaritana ny anjaran’ny olona iray. Nolazaina tamin’i Daniela mba handeha sy hiala sasatra (ao amin’ny fahafatesana), mandra-pahatongan’ny “faran’ny andro”, izay, tamin’ny 1844, no hanombohan’ny fitsarana ary hamaritana ny anjarany.
Fa mandehana amin’ny lalanao ianao mandra-pahatongan’ny farany; fa hitsahatra ianao, ary hitsangana amin’ny anjaranao amin’ny faran’ny andro. Daniela 12:13.
Ny “andro” ao amin’ny “faran’ny andro” dia maneho ireo faminaniana momba ny fotoana izay nifarana tamin’ny taona 1844, satria taorian’izay dia tsy hisy intsony ny fotoana ara-paminaniana. Nifarana tamin’izay ny telonjato sy roa arivo taona, izay ilay fahitana mareh, midika ho fisehoan’i Kristy tampoka tao amin’ny fitoerany masina, ary nifarana koa ny roapolo sy dimanjato sy roa arivo taonan’ny fahatezerana farany, tahaka ny nifaranan’ny andron’ny fahatezerana voalohany tamin’ny fotoan’ny farany tamin’ny taona 1798. Ny hoe “Rehefa afaka izany andro izany,” izay nolazain’i Jeremia, dia noresahin’i Paoly tatỳ aoriana. Indroa i Paoly no miresaka ilay hoe “rehefa afaka izany andro izany,” nolazain’i Jeremia, satria tsy ny fanekena izay haorina “rehefa afaka izany andro izany,” fotsiny no resahin’i Paoly, fa ny zava-dehibe kokoa dia ny fanondroany ny asan’i Kristy amin’ny maha-Mpisoronabe Azy.
Fa tamin’ny fanatitra iray ihany no nahatanterahany mandrakizay izay nohamasinina. Ary ny Fanahy Masina koa dia vavolombelona amintsika; fa rehefa avy nilaza rahateo Izy hoe: Izao no fanekena hataoko aminy, rehefa afaka izany andro izany, hoy ny Tompo: Hataoko ao am-pony ny lalàko, ary hosoratako ao an-tsainy ireny; ary ny fahotany sy ny helony dia tsy hotsaroako intsony. Ary izay misy famelan-keloka amin’ireny dia tsy misy fanatitra noho ny ota intsony. Koa amin’izany, ry rahalahy, satria manana fahasahiana hiditra ao amin’ny fitoerana masina indrindra amin’ny ran’i Jesosy isika, amin’ny lalana vaovao sady velona, izay natokany ho antsika, amin’ny alalan’ny efitra lamba, izany hoe ny nofony; ary satria manana Mpisoronabe manapaka ny tranon’Andriamanitra isika. Hebreo 10:14–21.
Ny roapolo sy roanjato taona izay mampifandray ny faminanian’ny fahitana mareh momba ny fisehoan’i Kristy amin’ny faminaniana maharitra roapolo sy dimanjato sy roa arivo taona ao amin’ny fahitana chazon momba ny tantara ara-paminaniana dia mampifamatotra, na mampifandray, ny fiandohan’ireo vanim-potoana ara-paminaniana roa ireo amin’ny rohy ara-tandindona izay maneho ny fampiraisana ny maha-olombelona amin’ny maha-Andriamanitra; izany fampiraisana izany no asa tanterahin’i Kristy amin’ny fanadiovana izay mitranga mandritra ny hetsiky ny anjely fahatelo, ka mitondra amin’ny fanekena ataony amin’ireo efatra arivo sy efatra alina sy iray hetsy.
Ny fahitana chazon, izay maneho ny fanitsakitsahana ny tempoly, dia fahitana ny taranak’olombelona voahitsakitsaky ny ota hatramin’ny fikomian’i Adama tao amin’ny saha Edena; ary io fahitana io sy ny fahitana marah, izay maneho ny asan’i Kristy amin’ny famerenana amin’ny laoniny sy ny fanadiovana ny tempoly, dia samy tanteraka tamin’ny 22 Oktobra 1844. Misy faminaniana roa momba ny fahatezeran’Andriamanitra, izay samy mahafaoka fe-potoana roa arivo dimanjato sy roapolo taona ary maneho ny fanitsakitsahana ny tafika sy ny fitoerana masina.
Samy maneho ny fanitsakitsahana ny taranak’olombelona ireo faminaniana roa ireo, izay haverina amin’ny laoniny amin’ny alalan’ny fahitan’ny marah. Ny fahatezerana roa avy amin’Andriamanitra tamin’ny olony dia maneho ny fahatezerana amin’ny taranak’olombelona lavo, izay ny asan’i Kristy amin’ny fanorenana indray sy fanadiovana ny tempoly lavo ihany no hamonjy sy hamerina amin’ny laoniny azy.
Ireo fahatezerana roa ireo dia maneho ny toetra ambony sy ny toetra ambany ananan’ny olombelona. Tamin’ny fahalavoan’i Adama, dia ny toetra ambany no nahazo fahefana teo ambonin’ny toetra ambony, ary ny fikasan’i Kristy ho an’ny olombelona dia ny hanjakan’ny toetra ambony amin’ny toetra ambany. Tamin’ny fahalavoan’i Adama, dia resin’ny filan-dratsin’ny toetra ambany ny toetra ambony, ka voavadika ny fikasan’Andriamanitra. Izany no hevitry ny hoe “fiovam-po” araka ny Baiboly. Ny hoe miova fo dia midika fa averina amin’ny toerany amin’ny maha-mpanapaka ny toetra ambany azy ny toetra ambony. Ny hoe manova fo dia midika hoe mamadika, na mampivadika ambony ambany.
Ny fahatezerana voalohany niantefa tamin’ny fanjakana avaratra dia ilay fahatezerana niantefa tamin’ny toetra ambany izay nanandevo ny toetra ambony tamin’ny fahalavoana. Io fahatezerana io no tonga voalohany, satria teo indrindra amin’izay niandohany no nandraisan’i Kristy an-tanana ny asa fanavotana, ary tamin’ny filan’ny toetra ambany no niandohan’izany, dia ny filàna hanaram-po amin’ny fahazotoan-komana. Nanomboka ny asany tamin’ny fifadian-kanina nandritra ny efapolo andro i Kristy.
“Kristy dia nahalala fa mba hahafahany manatanteraka amim-pahombiazana ny drafitry ny famonjena, dia tsy maintsy natombony teo amin’izay niantombohan’ny faharavana ihany ny asa fanavotana ny olombelona. Adama dia lavo noho ny fanomezana fahafaham-po ny filan-komana. Mba hampahatsiahivana mafy ny olona ny adidiny hankatò ny lalàn’Andriamanitra, dia natombok’i Kristy ny asany fanavotana tamin’ny fanavaozana ny fahazarana ara-batan’ny olombelona. Ny fihenan’ny hatsaram-panahy sy ny fahalòvan’ny taranak’olombelona dia azo ambara indrindra ho vokatry ny fanomezana fahafaham-po ny filan-komana voavilivily.” Testimonies, boky faha-3, 486.
Ny fahatezerana faharoa dia niantefa tamin’ilay toetra ambony kokoa, izay asehon’ny fanjakana tany atsimo, izay misy an’i Jerosalema, ilay tanàna nofidin’Andriamanitra hametrahana ny anarany. Ny asa nokasain’i Kristy hatao tamin’ny 22 Oktobra 1844, sy ny asa izay tanterahiny ankehitriny, dia asehon’ireo tapa-kazo roan’i Ezekiela.
Rehefa atambatra ho tapa-kazo iray mandrakizay ireo tapa-kazo roa an’i Ezekiela, dia manondro ny fanekena izay anesoran’i Kristy ny ota amin’ny olony mandrakizay izany, ary averina amin’ny rafitra ara-daharana tokony ho izy ny toetra ambony sy ny toetra ambany, ka tonga lavorary indray ny olona. Ao amin’ny toetry ny olona tsy mbola niova fo, ny toetra ambany ao amin’ny olona, izay asehon’ny fahatezerana voalohany, no nanjaka tamin’ny toetra ambony ao amin’ny olona izay asehon’ny fahatezerana farany. Koa ny fahatezerana voalohany dia namely ny fanjakana avaratra, izay ara-jeografia dia “ambony” noho ny fanjakana atsimo.
Ireo roanjato sy roapolo taona izay mampifandray ireo fahitana roa, dia ny marah sy ny chazon, amin’ny maha-Andriamanitra sy ny maha-olombelona, eo amin’ny fiandohana iombonan’izy ireo, dia samy mitambatra ho hazo iray rehefa mamita ny asan’ny anjely fahatelo miaraka amin’ireo efatra arivo amby efatra alina amby iray hetsy i Kristy. Ny faminaniana momba ny fahatezerana farany hamelezana ny fanjakana atsimo no ampiraisina amin’ny faminaniana momba ny fisehoana tamin’ny taona 1844, satria ny fanekena dia manome saina vaovao amin’ny fiovam-po, fa ny vatana vaovao (ny fanjakana avaratra) kosa dia tsy averina amin’ny laoniny raha tsy amin’ny Fiaviana Fanindroany, ao anatin’ny indray mipi-maso.
Ny andininy fahaefapolo ao amin’ny Daniela toko fahiraika ambin’ny folo dia manondro ireo fotoan’ny farany roa, ary amin’izany dia manasongadina zotra anatiny iray sy zotra ivelany iray eo amin’ny tantara ara-paminaniana, mandritra ny tantaran’ilay bibidia avy amin’ny tany ao amin’ny Apokalypsy toko fahatelo ambin’ny folo. Ireo fahamarinana izay esorina ny tombo-kaseny ao amin’io andininy io dia maneho ireo zotran’ny fahamarinana, na ny anatiny na ny ivelany, izay nahatongavan’i Kristy mba hampahafantariny sy hotanterahiny ao anatin’ny vahoakany. Ny fahamarinana fa tsy manota ny maha-olombelona rehefa tafakambana amin’ny maha-Andriamanitra dia asehon’ny fahazavana mifandray amin’ny vokatry ny fanesorana ny tombo-kase amin’ny fahalalana, ary maneho ny fahamarinana anatiny an’ny vahoakan’Andriamanitra amin’ny andro farany. Ny fahazavana asehon’ny ady ifanaovan’ireo hery mitarika izao tontolo izao ho any Hara-magedona no fahamarinana ivelany an’ny vahoakan’Andriamanitra amin’ny andro farany.
Hohamafisintsika ao amin’ny lahatsoratra manaraka izao fianarana izao.
Dia tonga tamiko indray ny tenin’i Jehovah nanao hoe: Ary ianao, ry zanak’olona, maka tapa-kazo iray ho anao, ka soraty eo amboniny hoe: Ho an’i Joda sy ho an’ny zanak’Isiraely namany; dia maka tapa-kazo iray hafa, ka soraty eo amboniny hoe: Ho an’i Josefa, dia ny tapa-kazon’i Efraima, sy ny taranak’Isiraely rehetra namany; ary ampiraiso izy roa ireo mba ho tapa-kazo iray ihany; ka ho tonga iray eo an-tananao izy. Ary raha miteny aminao ny zanaky ny firenenao ka manao hoe: Tsy hasehonao anay va izay tianao holazaina amin’izao? dia lazao aminy hoe: Izao no lazain’i Jehovah Tompo: Indro, halaiko ny tapa-kazon’i Josefa, izay eo an-tanan’i Efraima, mbamin’ny firenen’Isiraely namany, ka hataoko eo aminy, dia eo amin’ny tapa-kazon’i Joda, ary hataoko tapa-kazo iray izy, ka ho tonga iray eo an-tanako. Ary ireo tapa-kazo izay anoratanao dia ho eo an-tananao eo imasony. Ary lazao aminy hoe: Izao no lazain’i Jehovah Tompo: Indro, halaiko avy any amin’ny jentilisa, izay nalehany, ny zanak’Isiraely, ka hangoniko avy amin’ny lafy rehetra izy, ary ho entiko ho any amin’ny taniny izy; ary hataoko firenena iray ao amin’ny tany eo ambonin’ny tendrombohitry ny Isiraely izy, ka mpanjaka iray no ho mpanjaka amin’izy rehetra; ary tsy ho firenena roa intsony izy, sady tsy hisaraka ho fanjakana roa intsony na oviana na oviana; ary tsy handoto tena intsony amin’ny sampiny izy, na amin’ny zava-betaveta ataony, na amin’ny fahadisoany rehetra; fa hovonjeko hiala amin’ny fonenany rehetra, izay nanotany, izy, ary hodioviko; ka dia ho oloko izy, ary Izaho ho Andriamaniny. Ary Davida mpanompoko no ho mpanjaka aminy; ary izy rehetra dia hanana mpiandry iray; handeha araka ny fitsipiko koa izy, ary hitandrina ny lalàko ka hanatanteraka izany. Ary honina ao amin’ny tany izay nomeko an’i Jakoba mpanompoko izy, dia ilay nitoeran’ny razanareo; eny, honina ao izy, dia izy sy ny zanany ary ny zafiny mandrakizay; ary Davida mpanompoko no ho filohany mandrakizay. Ary hanao faneken’ny fiadanana aminy Aho; ho fanekena mandrakizay aminy izany; ary hampitoeriko izy, sady hampitomboiko, ary hapetrako eo afovoany mandrakizay ny fitoerako masina. Ny tabernakeliko koa ho eo aminy; eny, Izaho ho Andriamaniny, ary izy ho oloko. Ary ho fantatry ny jentilisa fa Izaho Jehovah no manamasina ny Isiraely, raha ny fitoerako masina no eo afovoany mandrakizay. Ezekiela 37:15–28.