Tamin’ny 18 Jolay 2020 no tonga ny fahadisoam-panantenana voalohany ho an’ny hetsika fanavaozana amin’ny andro farany an’Andriamanitra. Izany no nanamarika teboka famantarana iray teo amin’ny tantaran’ny Loza fahatelo, izay tantaran’ny ranonorana farany, ary koa tantaran’ny fanisiana tombo-kase ny iray hetsy sy efatra alina amby efatra arivo. Izany tantara izany dia nasehon’ny hetsika fanavaozana rehetra teo amin’ny tantara masina, ary voasolon-tena tamin’ny fomba manokana kokoa tamin’ny tantaran’ny hetsika Millerita, sady nohazavain’ny fanoharana momba ireo virijina folo, ary izy no misolo tena ny tantara ara-paminaniana izay notondroin’ny mpaminany rehetra.
Ny 18 Jolay 2020 dia maneho ny fahadisoam-panantenana voalohany tamin’ilay hetsika, ary araka izany dia manamarika ny fihavian’ny fotoana fitaredretra ao amin’ny fanoharana ny amin’ny virijina folo sy ao amin’i Habakoka. Tamin’ny tantaran’ny Millerita, ilay porofo ihany izay nitarika azy ireo ho amin’ny fanambaràna diso no hita fa manondro ny daty marina. Ny fotoana fitaredretra ao amin’ny fanoharana ny amin’ny virijina folo dia hita tamin’izany ho fahamarinana ankehitriny, ary io fotoana fitaredretra io ihany no fotoana fitaredretra ao amin’ny Habakoka toko faharoa. Averina hatramin’ny litera farany ny fanoharana ny amin’ny virijina folo, ary izany zava-misy izany no manondro fa ireo ihany izay nandray anjara tamin’ilay fahadisoam-panantenana no mendrika hoheverina ho virijina hendry na virijina adala.
Ny tena vahoaka lehibe ao amin’ny Adventisma Laodiseana dia nozahan-toetra tamin’ny fahatongavan’ny Loza fahatelo tamin’ny 11 Septambra 2001; ary rehefa lasa ny faminaniana tsy tanteraka tamin’ny 18 Jolay 2020, dia navela tao aoriana ny Adventisma Laodiseana ka nirenireny tsy nisy tanjona niverina nanatona an’i Roma, tahaka ireo Protestanta tao amin’ny tantara Millerita.
Tsy ny hoe ny Millerita ihany no namaritra ny fotoanan’ny fahatarana ho fahatanterahan’ny fanoharana momba ny virijina folo, fa hitany koa fa tao amin’i Habakoka ny didy hiandry ny fahitana, na dia nihemotra aza izany, dia io famantarana ara-paminaniana io ihany. Ary amin’izany Habakoka dia manamafy fa ilay fahitana izay naseho tamin’ny fomba diso ka niteraka ilay fahadisoam-panantenana voalohany no ilay fahitana izay “hiteny” amin’ny farany.
Fa ny fahitana dia mbola ho amin’ny fotoana voatendry; fa amin’ny farany dia hiteny izy ka tsy handainga; na dia mitaredretra aza izy, andraso ihany; fa ho avy tokoa izy, tsy hitaredretra. Habakoka 2:3.
Ny hafatra izay niteraka ny fahadisoam-panantenana voalohany dia ilay hafatra ihany koa izay tokony ho fantatra fa tanteraka ao amin’ny hoavy akaiky, nefa hafatra mbola niorina tamin’ireo fanaporofoana ara-paminaniana teo aloha izay nampiasaina tamin’ilay fanambaràna diso voalohany.
Tao amin’ny tantaran’ny Millerita, ny vahoakan’ny fanekena teo aloha no nozahan-toetra voalohany, ary taorian’izany dia ny vahoakan’ny fanekena vaovao no nozahan-toetra. Nanomboka ho an’ny Protestanta ny fizahan-toetra rehefa nidina tamin’ny 11 Aogositra 1840 ny anjely voalohany ao amin’ny Apokalypsy toko faha-10 sy ny anjely voalohany ao amin’ny Apokalypsy toko faha-14 (fa anjely iray ihany ireo). Nifarana ny fizahan-toetr’izy ireo tamin’ny fahadisoam-panantenana voalohany sy ny fahatongavan’ny anjely faharoa ao amin’ny Apokalypsy toko faha-14.
Tamin’ny tantaran’ny Millerita, ny fizahan-toetra ho an’ny Millerita dia nanomboka tamin’ny fahatongavan’ilay anjely faharoa teo amin’ny fahadisoam-panantenana voalohany, ary nifarana tamin’ny fahatongavan’ny Antso tamin’ny Misasakalina, izay asehon-dRahavavy White ho vahoaka maro anjely, izay miray amin’ilay anjely faharoa. Teo ambanin’ny herin’ny Fanahy Masina, ireo Millerita izay nahafantatra sy nanaiky ny hafatry ny Antso tamin’ny Misasakalina dia nozaraina tamin’ireo Millerita izay tsy nahafantatra ilay hafatra izay nilatsaka nanodidina azy rehetra. Tamin’ny 22 Oktobra 1844, dia tonga ilay anjely fahatelo, ary niteny ilay fahitana izay efa niandry ela.
Ao amin’ny tantaran’ny fanisiana tombo-kase ny iray hetsy sy efatra alina sy efatra arivo, dia ny vahoakan’ny fanekena taloha no nozahan-toetra voalohany, ary avy eo ny vahoakan’ny fanekena vaovao. Nanomboka ho an’ny Advantisma Laodiseana ny fitsapana rehefa nidina tamin’ny 11 Septambra 2001 ny feo voalohan’ilay anjely ao amin’ny Apokalypsy valo ambin’ny folo sy ny anjely fahatelo ao amin’ny Apokalypsy efatra ambin’ny folo (fa iray ihany ireo anjely ireo). Nifarana tamin’ny fahadisoam-panantenana tamin’ny 18 Jolay 2020 ny fitsapan’izy ireo.
Tamin’ny hetsiky ny anjely fahatelo, ny fizahan-toetra ho an’ny iray hetsy sy efatra arivo amby efatra alina dia nanomboka tamin’ny fahatongavan’ny fahadisoam-panantenana voalohany, ary hifarana amin’ny fahatongavan’ny hafatry ny Antso Amin’ny Mamatonalina. Eo ambanin’ny herin’ny Fanahy Masina, ireo izay manaiky sy mandray ankehitriny ny hafatry ny Antso Amin’ny Mamatonalina dia sarahina amin’izay amin’ireo adala sy ratsy fanahy izay tsy nahafantatra ny hafatra maro lafy izay milatsaka manodidina azy ankehitriny.
Amin’ny lalàna Alahady izay ho avy tsy ho ela, ny “feo” faharoan’ilay anjelin’ny Apokalypsy toko fahavalo ambin’ny folo no miteny, izay ihany koa no fahitana izay “niandry” vao niteny. Izy io koa dia maneho ny hafatry ny anjely fahatelo izay “mitombo” ho amin’ilay antso mafy.
Ny Antso amin’ny Mamatonalina dia aseho ho anjely maro izay miara-mitambatra amin’ilay anjely teo aloha. Ny hafatry ny Antso amin’ny Mamatonalina dia manana singa maromaro izay mandray anjara amin’ny hafatra manontolo, ary ny anjely dia tandindon’ny hafatra. Ao amin’ny tantaran’ny Millerita, ilay mpisava lalana fantatra fa nitarika tamin’ny fampiraisana ny hafatry ny tena Antso amin’ny Mamatonalina dia i Samuel S. Snow. Ao amin’izany tantara izany dia voarakitra mazava tsara fa ny fahatakaran’i Snow ny hafatry ny Antso amin’ny Mamatonalina dia nivoatra tao anatin’ny fe-potoana iray.
Io tantara io dia averina amin’ny antsipiriany indrindra, ary ny hafatry ny Antso Mamatonalina farany dia efa nivoatra ampahibemaso hatramin’ny faran’ny Jolay, 2023. Tsy hafatry ny finoana silamo fotsiny izany, fa ahitana koa ny hafatry ny fanisiana tombo-kase ny efatra arivo amby efatra alina sy iray hetsy. Ahitana ny fanambarana koa izany fa ny tandroka roa an’ilay biby avy amin’ny tany dia samy mandalo amin’ny “fahafatesana sy fitsanganana amin’ny maty”, satria mifanandrify amin’ny sarin’ilay biby izy ireo, izay ao amin’io tantara io ihany no manatanteraka ilay ankamantatra ara-paminaniana hoe “ny fahavalo dia avy amin’ny fito”. Ahitana koa ny fanambarana mifandray amin’ny “tantara miafina” momba ny Kotroka Fito izany, ary manatanteraka ilay ankamantatra ara-paminaniana momba ny “vato” izay nolavina nefa tonga “vato fehizoro”, satria ny “impito” ao amin’ny Levitikosy enina amby roapolo dia aseho ho kofehy manenona ireo fahamarinana rehetra ao amin’ny tantaran’i Miller ho iray, miaraka amin’ireo fahamarinana izay novahana ny tombo-kaseny tamin’ny fotoanan’ny farany tamin’ny 1989. Izao no ilazan’ny mpanao Salamo izany:
Ny vato izay nolavin’ny mpanao trano no tonga fehizoro. Izany no asan’i Jehovah; mahagaga eo imasontsika izany. Ity no andro nataon’i Jehovah; hifaly sy ho ravoravo amin’ity isika. Salamo 118:22–24.
Ny “vato”, izay “firavaka” voalohany hitan’i William Miller (ary ny firavaka dia vato), dia ilay “andro izay nataon’i Jehovah.” Efa naseho tamin’ireo lahatsoratra teo aloha fa ny firafitra sy ny voambolan’ny didy momba ny Sabata dia mitovy amin’ny firafitry ny tsingerina masina fito, araka izay aseho ao amin’ny Levitikosy toko faha-dimy amby roapolo. Ny fitsaharana tamin’ny andro fahafito dia tandindon’ny fitsaharan’ny tany tamin’ny taona fahafito, ary rehefa dinihina amin’izany fomba izany ireo didy roa ireo, dia manome porofo izy fa ny andro iray dia maneho taona iray ao amin’ny faminaniana ao amin’ny Baiboly.
Mampiseho koa izy ireo fa ny fahatakarana izay nambaran’i Miller mikasika ny fahatezeran’Andriamanitra amin’ny “impito”, ao amin’ny Levitikosy enina amby roapolo, dia aseho ho “andro”, satria nataon’ny Tompo masina ny tsingerim-potoana fito taona, tahaka ny tena nanaovany ny lanitra sy ny tany tao anatin’ny enina andro, ary nitsaharany tamin’ny fahafito.
Rehefa no namaranan’i Jesosy ny fanoharana momba ny tanim-boaloboka, dia nanontany fanontaniana tamin’ny Fariseo Izy.
Koa rehefa tonga ny tompon’ny tanim-boaloboka, inona no hataony amin’ireo mpiasa mpamboly ireo? Hoy ireo taminy: Haringany amin’ny fomba mahatsiravina ireo olon-dratsy ireo, ary hampanofainy amin’ny mpiasa mpamboly hafa ny tanim-boalobony, dia amin’izay hanolotra aminy ny vokatra amin’ny fotoanany avy. Hoy Jesosy taminy: Tsy mbola novakinareo va tao amin’ny Soratra Masina hoe: Ny vato izay nolavin’ny mpanao trano, dia izany no tonga vato fehizoro; avy tamin’ny Tompo izany, ary mahagaga eo imasontsika izany? Koa izany no ilazako aminareo: Hesorina aminareo ny fanjakan’Andriamanitra ka homena firenena iray izay mamoa ny vokany. Ary izay rehetra lavo amin’io vato io dia ho torotoro; fa izay rehetra iharany kosa dia ho potipotehiny ho vovoka. Ary rehefa ren’ny lohan’ny mpisorona sy ny Fariseo ny fanoharany, dia fantany fa izy ireo no nolazainy. Matio 21:40–45.
Ny fanoharana momba ny tanim-boaloboka dia fanoharana ny amin’ny nandaloana ny vahoaka voafidy taloha sy ny nanomezana ny fanjakana ho an’ny vahoaka voafidy vaovao. Ilay “vato” izay nolavin’ny olona, araka an’i Jesosy, dia ilay “vato” izay na mamonjy na mandringana, arakaraka ny fomba andraisana azy. Ilay “vato” dia tsy maintsy fahamarinana ara-baiboly ao anatin’ny tontolon-kevitra nampiasain’i Jesosy, satria manana hery hamoaka voa marina izy; ary ny fahamarinan’i Kristy dia tsy mivoaka ao amin’ny lehilahy sy ny vehivavy raha tsy rehefa mandray ny Teniny, dia ny Tenin’ny fahamarinana.
Hamasiho amin’ny fahamarinanao izy; ny teninao no fahamarinana. Jaona 17:17.
Ny “vato” dia fampianarana izay na ekena na lavina, ary Jesosy no Teny, ary ao amin’ny bokin’ny Asan’ny Apostoly, Petera dia manondro ny “vato” ho Kristy.
Aoka ho fantatrareo rehetra sy ny vahoakan’Isiraely rehetra fa amin’ny anaran’i Jesosy Kristy avy any Nazareta, izay nohomboanareo tamin’ny hazo fijaliana, izay natsangan’Andriamanitra tamin’ny maty, dia Izy no ijoroan’ity lehilahy ity sitrana eo anatrehanareo. Izy no vato izay nolavinareo mpanao trano, nefa tonga lohan’ny zorony. Ary tsy misy famonjena amin’ny hafa akory; fa tsy misy anarana hafa ambanin’ny lanitra nomena ny olona, izay hahazoantsika famonjena. Asan’ny Apostoly 4:10–12.
Ary avy eo, ao amin’ny 1 Petera, dia nentiny lavidavitra kokoa ny tandindon’ny “vato,” nefa notazoniny hatrany tao anatin’io toe-javatra io ihany, dia ny fandalovan’ny vahoakan’ny fanekena taloha sy ny fifidianana vahoaka voafidy vaovao, izay, araka ny ambarany, “fahiny dia tsy firenena ianareo, fa ankehitriny dia firenen’Andriamanitra; dia ianareo izay tsy nahazo famindrampo, fa ankehitriny no nahazo famindrampo.”
Koa rehefa manatona Azy ianareo, dia tahaka ny manatona vato velona, izay nolavin’ny olona tokoa, nefa nofidin’Andriamanitra sady sarobidy; ianareo kosa ihany koa, tahaka ny vato velona, dia aorina ho trano ara-panahy, ho fisoronana masina, mba hanolotra fanatitra ara-panahy, izay ankasitrahan’Andriamanitra amin’ny alalan’i Jesosy Kristy. Fa izany no voasoratra ao amin’ny Soratra Masina hoe: Indro, mametraka vato fehizoro lehibe ao Ziona Aho, voafidy sady sarobidy; ary izay mino Azy dia tsy ho menatra. Koa aminareo izay mino dia sarobidy Izy; fa amin’izay tsy mankatò kosa, ilay vato nolavin’ny mpanao trano, dia io ihany no tonga vato fehizoro, sady vato mahatafintohina sy vatolampy mahatezitra, dia ho an’izay tafintohina amin’ny teny, satria tsy mankatò; ary izany indrindra koa no nanendrena azy. 1 Petera 2:4–8.
Petera dia milaza ny amin’ilay vahoaka voafidy fahiny hoe: “ho an’izay tsy mankatò, ny vato izay nolavin’ny mpanao trano, dia io ihany no efa natao lohan’ny zorony, ary vato mahatafintohina sy vatolampin’ny fahatafintohinana, dia ho an’izay tafintohina amin’ny teny, satria tsy mankatò izy; ary izany koa no nanendrena azy.”
I Jesosy no asehon’ny sary masina rehetra momba ny fanorenana.
Fa tsy misy olona mahay mametraka fanorenana hafa afa-tsy izay efa voapetraka, dia Jesosy Kristy. 1 Korintiana 3:11.
Ny fototra izay naorin’ny Millerita dia ny Vatolampin’ny mandrakizay (ny Vato).
“Tonga ny fampitandremana: Tsy misy zavatra tokony havela hiditra izay hampikorontana ny fanorenan’ny finoana izay efa nanorenantsika hatramin’ny nahatongavan’ny hafatra tamin’ny 1842, 1843, ary 1844. Tao anatin’ity hafatra ity aho, ary hatramin’izay dia nijoro teo anatrehan’izao tontolo izao aho, mahatoky amin’ny fahazavana izay nomen’Andriamanitra antsika. Tsy mikasa ny hanala ny tongotray hiala eo amin’ny sehatra izay nametrahana azy izahay, raha nitady ny Tompo isan’andro tamin’ny vavaka mafana fo, nitady fahazavana. Heverinareo va fa hahafoy ny fahazavana izay nomen’Andriamanitra ahy aho? Ho tahaka ny Vatolampin’ny Mandrakizay izany. Izy no nitari-dalana ahy hatramin’ny nanomezana azy.” Review and Herald, 14 Aprily 1903.
Ny vatosoa voalohany hitan’i Miller, ka tonga anisan’ny fanorenana Millerita, izay tahaka ny Vatolampin’ny Fahagola, dia ny “impito” ao amin’ny Levitikosy toko faha-enina amby roapolo; ary io “impito” io no fahamarinana fototra voalohany navelan’ireo mpisava lalana Millerita, izay vao avy nanorina ny fanorenana Millerita. Ireo mpanorina ihany no handà ny vato fototra. Io “vato” io, izay tandindon’i Kristy, dia ny andro nataon’i Jehovah koa; fa Izy no nanao ny andro fahafito ho andro fitsaharana, ary ny taona fahafito ho taona hialan-tsasatra ny tany. Tamin’ny 1863 dia nolavina ny vato fototra, nefa mbola hatao ho “lohany zorony” sy ho “vato mahamenatra” ho an’ny tsy mankatò izany.
Ny hafatry ny finoana silamo momba ny loza fahatelo no lohahevitra iorenan’ny hetsika fanavaozana an’ny iray hetsy sy efatra amby efapolo arivo, ary nanomboka ny fizahan-toetra rehefa nidina ilay anjely ao amin’ny Apokalypsy toko fahavalo ambin’ny folo, raha narodana ireo trano lehibe tao New York City tamin’ny 11 Septambra 2001. Nangina ny Advantisma momba ilay fanondroana ara-paminaniana fa ny 11 Septambra 2001 no fahatongavan’ny “andron’ny rivotra avy any atsinanana.” Tamin’ny 18 Jolay 2020, dia navela teo aoriana izy ireo raha novonoina teny an-dalamben’ilay tanàna lehibe ireo vavolombelona roa ao amin’ny Apokalypsy toko fahiraika ambin’ny folo. Tapitra ny fizahan-toetran’ny Advantisma, ary nanomboka ny fizahan-toetra ho an’ireo izay efa nilaza fa nahafantatra ny hafatry ny finoana silamo.
Rehefa nandry faty teny an-dalambe izy ireo mandra-pahatongan’ny faran’ny volana Jolay 2023, dia nofohazinin’ny hafatra voalohan’i Ezekiela ireo taolana maina maty. Ny hafatra faharoan’i Ezekiela dia ny hafatry ny rivotra efatra avy amin’ny Silamo amin’ny Loza fahatelo, izay maneho ny fanokafana tsikelikely ny hafatry ny Antso amin’ny Mamatonalina, dia ilay fahitana izay nahemotra, sady foto-kevitry ny vanim-potoana manontolon’ny hetsika. Avy eo dia nisy fahamarinana samihafa nosokafana, satria ny hafatry ny Antso amin’ny Mamatonalina dia maneho hafatra maro lafy. Ny fahamarinana voalohany nifanehatra tamin’ireo taolana maina maty dia ilay fahamarinana voalohany nolavin’ny Advantisma Laodiseana, ary izy io no maneho ny fahamarinana izay manamarika ny fifindran’i Laodisea ho amin’i Filadelfia.
Ny marina no hafatry ny fanombohan-kase, ka noho izany dia tsy maintsy miorim-paka ao an-tsaina sy ao amin’ny fanahy koa. Tsy ampy ny mahafantatra fa ny fotoana izay nahafatesan’ireo vavolombelona roa teny an-dalambe dia tandindon’ny fiparitahan’ny “fito heny”; fa mitaky koa ny fanekena ny marina amin’ny alalan’ny fanandramana izany.
Ny firavak’i Miller, izay maneho ireo fahamarinana novahana tamin’ny faran’ny andro tamin’ny 1798, dia tonga fitsapana ho an’ireo virijina amin’ny andro farany. Ny fanandramana miorina ao amin’ny fahamarinana “ara-panahy” dia asehon’ny firavaka voalohan’i Miller, ary ny fiorenana “ara-tsaina” ao amin’ny fahamarinana kosa dia asehon’ny hafatry ny finoana silamo momba ny loza fahatelo. Ny fiantsoana ho amin’ny fibebahana sy ny fiaikena, asehon’ny “impito,” dia manondro asa iray izay tanterahina miaraka amin’i Kristy ao amin’ny Efitra Indrindra Masina, ary asehon’ny fahitana “mareh”.
Ny fahatakarana “ara-tsaina” ny finoana silamo momba ny Loza fahatelo dia asehon’ny fahitana “chazon”, ary samy ilaina izy roa tonta ho an’ireo izay ho voaisy tombo-kase. Tamin’ny 1863, ny Advantisma Laodiseana dia nifidy hanorina indray an’i Jeriko, ka nandao ny asany tamin’ny famerenana amin’ny laoniny an’i Jerosalema. Jeriko dia tandindon’ny fahamaroam-pananana, araka izay asehon’ny fahajambana Laodiseana koa.
“Iray amin’ireo fiarovana mafy indrindra tao amin’ny tany—dia ilay tanàna lehibe sady manankarena tao Jeriko—no nitsangana teo anoloany indrindra, kanefa tsy lavitra loatra avy eo amin’ny tobin’izy ireo tao Gilgala. Teo amin’ny sisin’ny lemaka mahavokatra, be dia be amin’ireo vokatra sarobidy sy samihafa avy amin’ny tany mafana, ny lapany sy ny tempoliny, izay fonenan’ny rendrarendra sy ny faharatsiana, io tanàna be rehareha io, tao ambadik’ireo manda lehibe sady matanjaka nananany, dia nanao fanamby tamin’Andriamanitry ny Isiraely. Jeriko dia iray tamin’ireo foibe lehibe indrindra nisy ny fanompoan-tsampy, ka natokana indrindra ho an’i Astarta, andriamanibavin’ny volana. Teo no nifantoka izay rehetra ratsy indrindra sy tena mahamenatra indrindra tao amin’ny fivavahan’ny Kananita. Ny vahoakan’ny Isiraely, izay mbola vao tao an-tsainy ny vokatra mahatahotra nateraky ny fahotany tao Bety-peora, dia tsy afa-nijery io tanànan’ny jentilisa io afa-tsy tamin’ny fahavetavetana sy ny horohoro ihany.” Patriarka sy Mpaminany, 487.
Ny “vato” izay nolavin’ny mpanao trano tamin’ny 1863, raha nanorina indray an’i Jeriko izy ireo, dia ny “impito” izay amin’ny andro farany no ho tonga fahamarinana (vatosoa), ka tonga “vato fehizoro”, satria io no fahamarinana manenona sy mampifamatotra ny fiandohan’ny Advantisma tao amin’ny hetsiky ny Millerita, amin’ny fiafaran’ny Advantisma ao amin’ny hetsiky ny iray hetsy sy efatra alina sy efatra arivo. Io vatosoa io, izay ny “impito”, dia “ny andro nataon’i Jehovah” koa, ary i Kristy mihitsy izany, satria Izy no Teny, ary Izy no “Fahamarinana.” Ny lohahevitr’i Silamo no foto-kevitra miteraka ny fanadiovana ny vahoaka voafidy taloha sy ny vaovao, ary ny fanadiovana roa sosona dia nanomboka tamin’ny 11 Septambra 2001, izay “andron’ny rivotra avy any atsinanana”. Tamin’izany andro izany dia tsy maintsy nihira ilay hira mitovy indrindra amin’izay nohirain’i Kristy ireo mpiambina, fony Izy nanambara ny fanoharana momba ny tanim-boaloboka. Ny iray hetsy sy efatra alina sy efatra arivo dia mihira ny hiran’i Mosesy (ny “impito”), sy ny hiran’ny Zanak’ondry.
Ary hitako toy ny ranomasina fitaratra mifangaro afo; ary ireo izay naharesy ny bibidia sy ny sariny ary ny mariny ary ny isan’ny anarany dia nitsangana teo ambonin’ilay ranomasina fitaratra, sady nanana ny lokanganon’Andriamanitra. Ary mihira ny fihiran’i Mosesy, mpanompon’Andriamanitra, sy ny fihiran’ny Zanak’ondry izy ireo, manao hoe: Lehibe sy mahagaga ny asanao, Tompo Andriamanitra Tsitoha ô; marina sy mahatoky ny lalanao, ry Mpanjakan’ny olona masina. Apokalypsy 15:2, 3.
Ny “Zanak’ondry” dia i Kristy izay novonoina, ary novonoina teo afovoan’ny roa arivo sy dimanjato ary roapolo andro Izy; ka izany no mampifamatotra ny fanatitra tamin’ny ainy sy ny rany (izay nanamafisany ny fanekena), miaraka amin’ny “ady ny amin’ny fanekeny” an’i Mosesy, ao amin’ny Levitikosy enina amby roapolo. Ny hiran’i Mosesy sy ny Zanak’ondry dia hiran’ny chazon momba ny tantara ara-paminaniana sy hiran’ny mareh momba ny “fisehoany”. Izy no hiran’ny fahatakarana ara-tsaina sy ara-panahy araka izay asehon’ny fahitana roa ao amin’ny Daniela toko fahavalo. Izy no hiran’ny vahoakan’ny fanekena iray izay tsaraina sy ilaozana, raha vahoaka voafidy vaovao kosa no fidina. Ny fizotry ny fifantenana, ary noho izany ny hira, dia nanomboka tamin’ny 11 Septambra 2001.
Izay hivoaka avy amin’i Jakoba dia hampiorim-paka; Israely hamony sy hitsimoka ka hameno ny tavan’izao tontolo izao amin’ny voa. Moa Izy namely azy tahaka ny namelany an’izay namely azy? sa izy novonoina araka ny famonoana an’izay novonoiny? Araka ny fatra no iadianao aminy, raha mitsimoka izy; ajanony ny rivotra masiaka amin’ny andron’ny rivotra avy any atsinanana. Koa amin’izany no hanesorana ny helok’i Jakoba; ary izao no vokatra rehetra hanalana ny fahotany: rehefa ataony toy ny vato sokay voatorotoro ny vato rehetra amin’ny alitara, dia tsy haharitra ny Aseraha sy ny sarin-javatra voasokitra. Kanefa ny tanàna mimanda dia ho lao, ary ny fonenana ho nilaozana sy havela tahaka ny efitra; ao no hihinanan’ny zanak’omby, ary ao no handriany sy handevonany ny rantsany. Rehefa malazo ny sampany, dia hotapahina ireny; avy ny vehivavy ka handoro azy ireny; fa firenena tsy manan-tsaina izy; koa Izay nanao azy tsy hamindra fo aminy, ary Izay namorona azy tsy haneho fitia aminy. Ary amin’izany andro izany dia hiseho fa Jehovah hively hatrany amin’ny lakan-driakan’ny ony ka hatrany amin’ny reniranon’i Egypta, ary ianareo dia hangonina tsirairay avy, ry zanak’Israely. Ary amin’izany andro izany dia hitsofana ny trompetra lehibe; dia ho avy ireo izay saiky ho levona tany amin’ny tanin’i Asyria, sy ireo voaroaka tany amin’ny tanin’i Egypta, ka hivavaka amin’i Jehovah eo an-tendrombohitra masina any Jerosalema. Isaia 27:6–13.
Raha takatra araka ny tokony ho izy, ireo andininy ireo dia manondro ny vanim-potoana manomboka ny 11 Septambra 2001 ka hatramin’ilay lalàn’ny Alahady izay ho avy tsy ho ela. Ny andininy fahenina dia manondro ny tantara manontolo, amin’ny fanondroana ny fiandohan’ilay zavamaniry izay mamaka, avy eo mamony sy mitsimoka, ary amin’ny farany mameno ny tany amin’ny voany. Ny voa izay mameno ny tany dia manao izany mandritra ny “ora”, izay ilay krizin’ny lalàn’ny Alahady. Raha i Kristy amin’izany fotoana izany no manangona ny voany ho ao an-tranombariny, dia mitondra fitsarana amin’i Babylona koa Izy. Ny fitsarana izay miseho mandritra ny fotoana anomezan’ny voa ny tany dia aseho ao amin’ny andininy fahafito, rehefa apetraka ireo fanontaniana roa hoe: “Efa namely azy va Izy, tahaka ny namelany ireo izay namely azy? sa novonoina va izy araka ny famonoana ireo izay novonoiny?”
Avy eo ao amin’ny andininy fahavalo, ny fitetehan’ny ranonorana fara dia asongadin’ny fiteny hoe: “Amin’ny fatra.” Ny mahatonga ny zava-maniry hitsiry dia ny ranonorana, ary rehefa voamarika ny fiandohan’ny ranonorana fara, dia voamarika ho manomboka “amin’ny fatra, raha mampitsiry izany.” Rehefa manomboka ny ranonorana fara, dia arotsaka “amin’ny fatra” izany, fa tsy arotsaka tsy misy fetra izy, raha fifangaroan’ny marina sy ny sandoka ny vokatra.
“Ny fanahy rehetra izay niova fo marina dia hanana faniriana mafy hitondra ny hafa hiala amin’ny haizin’ny fahadisoana ho ao amin’ny fahazavana mahagaga an’ny fahamarinan’i Jesosy Kristy. Ny firotsahan’ny Fanahin’Andriamanitra lehibe, izay manazava ny tany rehetra amin’ny voninahiny, dia tsy ho tonga mandra-pahazoantsika vahoaka mazava saina, izay mahalala amin’ny fanandramana ny hevitry ny hoe mpiara-miasa amin’Andriamanitra. Rehefa manana fanokanan-tena feno sy amin’ny fo manontolo ho amin’ny fanompoana an’i Kristy isika, dia hankasitrahan’Andriamanitra izany zava-misy izany amin’ny alalan’ny firotsahan’ny Fanahiny tsy misy fetra; nefa tsy hitranga izany raha ny ampahany lehibe indrindra amin’ny fiangonana no tsy mpiara-miasa amin’Andriamanitra. Tsy mahay mandrotsaka ny Fanahiny Andriamanitra raha miseho miharihary toy izao ny fitiavan-tena sy ny fanaranam-po; raha manjaka ny toe-tsaina iray izay, raha atao amin’ny teny, dia haneho ilay valintenin’i Kaina hoe:—‘Mpiambina ny rahalahiko va aho?’ Raha ny fahamarinana ho an’izao andro izao, raha ny famantarana izay mihamaro hatraiza hatraiza, izay manambara fa efa akaiky ny faran’ny zavatra rehetra, no tsy ampy hampifoha ny hery matory ao amin’ireo izay milaza fa mahalala ny fahamarinana, dia haizina mifanaraka amin’ny fahazavana izay efa namirapiratra no hahazo ireo fanahy ireo. Tsy misy na dia aloky ny fialan-tsiny aza noho ny tsy firaharahiany izay ho azony aseho amin’Andriamanitra amin’ilay andro lehibe fitsarana farany. Tsy hisy antony hatolotra hanazavana ny antony tsy niainany sy tsy nandehanany ary tsy niasany tao amin’ny fahazavan’ny fahamarinana masina ao amin’ny tenin’Andriamanitra, ka tsy nampisehoany tamin’ny fitondran-tenany, tamin’ny fangorahany, ary tamin’ny zotom-pony, tamin’izao tontolo maizin’ny ota izao, fa tsy azo toherina ny hery sy ny maha-zava-misy marina ny filazantsara.” Review and Herald, 21 Jolay 1896.
I Sister White dia manondro io andalan-teny io ho fotoana hidinan’ilay anjelin’ny Apokalypsy, satria hoy izy: “ny firotsahan’ny Fanahin’Andriamanitra amin-kery lehibe, izay manazava ny tany rehetra amin’ny voninahiny.” Ao amin’ny andalan-teny hafa izay efa notononintsika matetika tao amin’ireo lahatsoratra ireo, dia nomarihiny fa rehefa “rava” “ireo trano lehibe ao New York,” dia “ho tanteraka ny Apokalypsy toko fahavalo ambin’ny folo, andininy voalohany ka hatramin’ny fahatelo.”
Hotohizintsika ao amin’ny lahatsoratra manaraka ireo hevitra ireo.
Ankehitriny aho hihira ho an’ilay malalako indrindra ny hiran’ny malalako momba ny tanim-boalobony. Ny malalako indrindra dia nanana tanim-boaloboka teo amin’ny havoana mahavokatra indrindra; ary nasiany fefy izany, sady nesoriny ny vato tao aminy, ary namboleny voaloboka voafantina indrindra; ary nanorina tilikambo teo afovoany izy, sady nanao famiazam-boaloboka tao koa; dia nanantena izy fa hamoa voaloboka izany, nefa voaloboka dia no navoakany. Ary ankehitriny, ry mponina ao Jerosalema sy ry lehilahy amin’ny Joda, mba mitsarà, miangavy anareo aho, ny amiko sy ny tanim-boaloboko. Inona koa no azo natao tamin’ny tanim-boaloboko ka tsy mbola nataoko taminy? Koa nahoana, raha nanantena aho fa hamoa voaloboka izy, no voaloboka dia no navoakany? Ary ankehitriny, avia; hambarako aminareo izay hataoko amin’ny tanim-boaloboko: hesoriko ny fefiny, ka ho lanin-javatra izy; horavako ny mandany azy, ka hohitsakitsahina izy; ary hataoko lao izy; tsy hohetezana, na hohevoina; fa haniry ao ny tsilo aman’akatra; ary handidy ny rahona koa aho mba tsy handatsaka ranonorana aminy. Fa ny tanim-boalobok’i Jehovah, Tompon’ny maro, dia ny taranak’Israely, ary ny lehilahy amin’ny Joda no zavamaniry mahafinaritra Azy; ary niandry fitsarana Izy, nefa indro fampahoriana; niandry fahamarinana, nefa indro fitarainana. Isaia 5:1–7.