Nofarananay tamin’ity fanontaniana ity isika teo amin’ny lahatsoratra teo aloha: “Rehefa voapetraka ireo foto-kevitra ireo, dia azo apetraka ny fanontaniana hoe ahoana no nahatonga ny bokin’i Joela, tamin’ny 9/11, ho ilay hafatra izay nofaritan’i Petera tamin’ny Pentekosta?”

I Petera dia nanondro fa i Joela dia tanteraka tamin’ny andron’ny Pentekosta, izay teboka iray eo amin’ny fotoana manamarika ny fiafaran’ny vanim-potoanan’ny Pentekosta. Tao amin’ny vanim-potoanan’ny Pentekosta dia nisy fanehoana ny Fanahy Masina tany am-piandohana, ary avy eo nisy fanehoana lehibe kokoa ny Fanahy Masina tany amin’ny farany. Amin’ny alalan’ny finoana, amin’ny fahatakarana fa samy mampihatra an’i Joela amin’ny fotoanan’ny ranonorana farany na ny Baiboly na ny Fanahin’ny Faminaniana, dia azontsika fantarina fa ny bokin’i Joela dia tonga fahamarinana ankehitriny tamin’ny 9/11; ary fa ny singa rehetra ao amin’ilay boky dia hiresaka mivantana ny amin’ny tantara ara-paminaniana izay manomboka amin’ny 9/11 ka mitohy hatrany ary ahitana ao anatin’izany ny loza fito farany, izay ambaran’i Joela ho “andron’i Jehovah.”

Araka izay nasehon’ny tandindona tamin’ny 1888, tamin’ny 9/11 dia tonga fahamarinana fitsapana ankehitriny ny fanolorana ny hafatry ny Laodikia. I Isaia dia maneho an’io hafatra io ihany ao amin’ny toko fahavalo amby dimampolo, amin’ny feon-trômpetra izay mampiseho amin’ny olon’Andriamanitra ny fandikan-dalàny. Ilay “andro” izay anombohan’i Isaia mampaneno ny feony tahaka ny trômpetra dia io andro io ihany no ihirany ny hiran’ny tanim-boaloboka.

Amin’izany andro izany dia mihirà momba azy hoe: Tanimbary voaloboka misy divay mena. Izaho Jehovah no miaro azy; handena azy isan-dray mipi-maso Aho; fandrao misy hanimba azy, dia hiambina azy andro aman’alina Aho. Tsy ao amiko ny fahatezerana; iza no hampitsangana tsilo sy hery hiady amiko amin’ny ady? Handeha hamaky azy ireny Aho, ary handoro azy miaraka. Na aoka izy hihazona ny heriko, mba hihavanany amiko; eny, hihavana amiko izy. Hampamaka izay avy amin’i Jakoba Izy; hamony sy hitsimoka ny Isiraely, ary hameno ny tavan’izao tontolo izao amin’ny voa. Isaia 27:2–6.

Ny “Isiraely” ara-panahy maoderina dia “hamony sy hamoa tsimoka, ary hameno voa ny tavan’izao tontolo izao” mandritra ny vanim-potoanan’ny ranonorana aoriana, fa ny ranonorana aloha no mahatonga ny zava-maniry hamoaka tsimoka sy hamony, ary ny ranonorana aoriana no mamoa voa. Rehefa nirodana ny trano lehibe tao New York tamin’ny 11 Septambra dia nidina ilay anjely mahery ao amin’ny Apokalypsy toko faha‑valo ambin’ny folo, ary nanomboka niparitaka ny ranonorana aoriana. Tamin’izany fotoana izany dia tokony hitsoka ny trompetra ho an’ny fiangonana Laodikia ireo mpiambina napetrak’Andriamanitra. Ny hafatr’i Isaia izay manondro ny fahotan’ny olon’Andriamanitra dia koa ilay hiran’ny tanim-boaloboka misy divay mena. Ny toko voalohan’i Joela dia izany hafatra izany mihitsy.

Ny tenin’i Jehovah izay tonga tamin’i Joela, zanak’i Petoela.

Henoy izao, ry loholona, ary mihainoa, ianareo rehetra izay mponina amin’ny tany. Efa nisy toy izao va tamin’ny andronareo, na dia tamin’ny andron’ny razanareo aza? Lazao amin’ny zanakareo izany, ary aoka ny zanakareo hilaza amin’ny zanany, ary ny zanany kosa amin’ny taranaka hafa indray.

Izay sisan’ny valala mpihinana ravina dia nohanin’ny valala; ary izay sisan’ny valala dia nohanin’ny kankana mpihinana; ary izay sisan’ny kankana mpihinana dia nohanin’ny bibikely mpandrava.

Mifohaza, ianareo mpimamo, ka mitomania; ary midradradradrà, ianareo rehetra mpisotro divay, noho ny amin’ny divay vaovao; fa efa nesorina tsy ho eo am-bavanareo izany.

Fa niakatra hamely ny taniko ny firenena iray, mahery sady tsy hita isa, izay ny nifiny dia nifin-diona, ary manana vazan’ny liona lehibe izy. Nataony lao ny voaloboko, ary nohosorany ny hoditry ny aviaviko; nataony mihanjahanja tanteraka izy ka nariany; ny rantsany dia tonga fotsy. Mitomania tahaka ny virijina misikina lamba fisaonana noho ny amin’ny vadin’ny fahatanorany. Tapaka tsy ho eo amin’ny tranon’i Jehovah ny fanatitra hohanina sy ny fanatitra aidina; ny mpisorona, mpanompon’i Jehovah, dia misaona. Rava ny saha, misaona ny tany; fa rava ny vary; ritra ny divay vaovao, ary malazo ny diloilo.

Menaro-kenatra ianareo, ry mpamboly; midradradradrà, ry mpikarakara voaloboka, noho ny vary sy ny orza; fa ringana ny vokatry ny saha. Maina ny voaloboka, ary malazo ny aviavy; ny ampongabendanitra sy ny rofia ary ny paoma, dia ny hazo rehetra any an-tsaha aza, samy efa maina avokoa; fa ritra tsy eo amin’ny zanak’olombelona intsony ny fifaliana.

Misikìna hianareo, ka mitomania, ianareo mpisorona; midradradradrà, ianareo mpanompon’ny alitara; avia, mandria alina mitafy lamba famaohana, ianareo mpanompon’Andriamanitro; fa voasakana tsy ho ao an-tranon’Andriamanitrareo ny fanatitra hohanina mbamin’ny fanatitra aidina. Manamasìna fifadian-kanina ianareo, miantsoa fivoriana masina, angony ny loholona sy ny mponina rehetra amin’ny tany ho ao an-tranon’i Jehovah Andriamanitrareo, ka mitaraina amin’i Jehovah hoe: Indrisy ny andro! fa antomotra ny andron’i Jehovah, ary ho tonga tahaka ny fandringanana avy amin’ny Tsitoha izany. Moa tsy tapaka tsy ho eo imasontsika va ny hanina? eny, ny fifaliana sy ny firavoravoana tsy ho ao an-tranon’Andriamanitsika koa va? Lo ny voa ao ambanin’ny baingany, lao ny trano fitahirizana, rava ny trano firaketana; fa maina ny vary. Endrey ny fitarainan’ny biby! very hevitra ny omby aman’ondry, satria tsy manan-kijana izy; eny, na dia ny ondry aza dia lao.

Ry TOMPO ô, Hianao no hiantsoako; fa ny afo nandevona ny vilona eny an-efitry ny tany efitra, ary ny lelafo nandoro ny hazo rehetra eny an-tsaha. Ny bibidia eny an-tsaha koa mitaraina aminao; fa ritra ny reniranon-drano, ary ny afo nandevona ny vilona eny an-efitry ny tany efitra. Joela 1:1–20.

Ny toko voalohan’i Joela dia miresaka ny fandravana ny tanim-boalobok’Andriamanitra. Isaia dia mametraka “izany andro izany” ho ilay andro anombohan’ny ranonorana farany, satria amin’izany andro izany no manomboka mamony sy mitsimoka ny zava-maniry. Ny filazan’i Isaia amintsika fa ny olon’Andriamanitra dia “hamaka”, “hamony sy hitsimoka” ary hameno ny tany amin’ny “voa” dia mampiseho tantara mivoatra misy dingana telo. Ny zava-maniry dia “mamaka” ao amin’ny tany. Koa ny “mamaka” dia midika hoe mijoro eo ambonin’ny tany, dia ilay rihana ambany na ilay fototra. Ireo izay “mivoaka avy amin’i Jakoba” dia “mamaka”, ary avy eo dia antsoina hoe “Isiraely” izy ireo. Ireo izay mivoaka avy amin’ny fanandraman’i Laodikia kosa dia antsoina avy eo hoe Filadelfiana, na dia mitaky fandresena ao anatin’ny fizahan-toetra izay mifarana amin’ny lalàn’ny Alahady aza ny fitazonana izany fanandramana izany.

Ny fifandraisana ara-paminaniana misy eo amin’i Jakoba, (ilay mpisolo toerana) sy Isiraely, (ilay mpandresy) dia manambara fa tamin’ny 9/11 ireo izay “mamaka faka” amin’ny fiverenana amin’ny fanorenana fototra dia teo no ho eo no niditra tao amin’ny fifandraisana fanekena. Ara-paminaniana, ny fiovan’anarana dia tandindon’ny fanekena, araka ny aseho tamin’i Abrama ho Abrahama, Saray ho Saraha, Jakoba ho Isiraely, ary ny hafa koa. Ao amin’ilay andininy, ireo izay niverina tamin’ny fahamarinana fototra taloha tamin’ny 9/11 dia niditra tao amin’ny fifandraisana fanekena raha nanomboka namokatra voninkazo sy tsiry ny ranonorana. Amin’ny lalàn’ny Alahady dia ho feno “voa” izao tontolo izao manontolo, satria amin’izay fotoana izay dia hararaka tsy misy fetra ny ranonorana.

Tsy maintsy mifanaraka amin’i Isaia i Isaia, ary mazava ho azy ny mpaminany hafa rehetra koa; kanefa i Isaia dia tsy maintsy manandratra ny feony tahaka ny trompetra ka mampiseho amin’ireo Advantista Mitandrina ny Andro Fahafito Laodiseana ny fahotany ao anatin’ny tontolon-kevitry ny hiran’ny tanim-boaloboka. Io hira io dia nohirain’i Jesosy tao amin’ny fanoharana ny amin’ny tanim-boaloboka. Nampitomany Azy ny tanim-boaloboka raha Izy, talohan’ny hazo fijaliana sady fanintelony no farany, nijery an’i Jerosalema; satria fantany fa efa tonga tamin’ny faran’ny fotoam-pitsarana nomena azy Isiraely fahiny ary nodinganina tamin’ny maha-vahoakan’ny faneken’Andriamanitra azy. Nandritra izany fotoana izany ihany koa dia niditra tamin’ny fanekena tamin’ny vahoaka iray Kristy, dia ireo izay hamoa ny voa sahaza avy amin’ny tanim-boalobok’Andriamanitra. Na ny tantaran’ny tanim-boaloboka tamin’i Josoa tany am-piandohana, na tamin’i Jesosy tany am-parany, ireo izay tonga vahoakan’ny fanekena vaovao dia tandindon’ireo iray hetsy sy efatra amby efatra alina.

Niresaka momba ny faminanian’i Isaia momba ny tanimboaloboka i Kristy, tahaka izany koa i Rahavavy White.

“Tsy mihatra amin’ny firenena Jiosy ihany ny fanoharana momba ny tanimboaloboka. Misy lesona ho antsika koa izany. Ny fiangonana amin’ity taranaka ity dia nomen’Andriamanitra tombontsoa sy fitahiana lehibe, ary manantena valiny mifanaraka amin’izany Izy.” Christ’s Object Lessons, 296.

Mampianatra ny mamaky ilay andinin-teny izay mitondra mankany amin’ilay fanambarana farany avy amin’ny Fanahin’ny Faminaniana.

“Toko 23—Ny Sahan’ny Tompo”

“Ny Firenena Jiosy”

“Ny fanoharana ny amin’ireo zanaka roa lahy dia narahin’ny fanoharana ny amin’ny tanim-boaloboka. Tamin’ilay voalohany, Kristy dia nametraka teo anatrehan’ireo mpampianatra jiosy ny maha-zava-dehibe ny fankatoavana. Tamin’ilay faharoa kosa, dia nasehony ny fitahiana manan-karena natolotra an’Isiraely, ary tamin’izany no nanehoany ny fitakian’Andriamanitra ny fankatoavan’izy ireo. Napetrany teo anoloan’izy ireo ny voninahitry ny fikasan’Andriamanitra, izay azony ho tanterahina tamin’ny alalan’ny fankatoavana. Rehefa nosintoniny hiala ny voaly manarona ny ho avy, dia nasehony fa, noho ny tsy fahatanterahan’izy ireo ny fikasan’Andriamanitra, dia very tamin’ilay firenena manontolo ny fitahiany, ka nitondra fandringanana ho amin’ny tenany izy.”

“‘Nisy tompon-trano anankiray,’ hoy Kristy, ‘izay namboly tanim-boaloboka, ka nanisy fefy manodidina azy, ary nandavaka famiazam-boaloboka tao anatiny, sady nanorina tilikambo, dia nampanofa azy tamin’ny mpamboly ka nankany an-tany lavitra.’”

Ny mpaminany Isaia no manome filazalazana momba io tanim-boaloboka io: “Ankehitriny dia hihira ho an’ilay malalako aho ny hiran’ny malalako momba ny tanim-boalobony. Ny malalako dia nanana tanim-boaloboka teny amin’ny havoana mahavokatra indrindra; ary nataony fefy manodidina izy, dia nesoriny ny vato tao aminy, ary namboleny voaloboka tsara indrindra izy, sady nanorina tilikambo teo afovoany, ary nanao famiazam-boaloboka tao koa; ary niandrandra Izy mba hamoahany voaloboka.” Isaia 5:1, 2.

“Ny mpiasa tany mifidy sombin-tany iray avy amin’ny tany efitra; asiany fefy izany, dioviny, voleny, ary amboleny voaloboka voafantina, ka manantena vokatra be dia be izy. Io sombin-tany io, noho ny fahamboniany raha oharina amin’ilay tany lao tsy voavoly, dia antenainy hanome voninahitra azy amin’ny fanehoana ny vokatry ny fikarakarany sy ny fisasarany tamin’ny fambolena azy. Tahaka izany no nifidianan’Andriamanitra vahoaka iray avy amin’izao tontolo izao mba hofanina sy hampianarin’i Kristy. Hoy ny mpaminany: ‘Fa ny tanim-boalobok’i Jehovah, Tompon’ny maro, dia ny taranak’Isiraely, ary ny lehilahin’ny Joda no zavamaniry mahafinaritra Azy.’ Isaia 5:7. Tamin’ity vahoaka ity no nanomezan’Andriamanitra tombontsoa lehibe, ka notahiny be dia be tamin’ny fahatsarany be dia be. Nanantena Izy fa hanome voninahitra Azy izy ireo amin’ny famoahany voa. Izy ireo dia natao hampiseho ny foto-kevitry ny fanjakany. Teo afovoan’ny tontolo lavo sy ratsy fanahy dia tokony hisolo tena ny toetran’Andriamanitra izy ireo.”

Amin’ny maha-tanimboaloboky ny Tompo azy, dia notendrena hamoa voa izay hafa tanteraka amin’ny an’ny firenena jentilisa izy. Ireo vahoaka mpanompo sampy ireo dia efa nanolo-tena hanao ratsy. Herisetra sy heloka bevava, fitiavam-bola, fampahoriana, ary ny fanaovan-dratsy maloto indrindra dia natao tsy nisy fetrany. Ny faharatsiana, ny fahafaham-baraka, ary ny fahoriana no voan’ilay hazo lo. Hafa lavitra noho izany no tokony ho voa nentin’ny voaloboka nambolen’Andriamanitra.

“Tombon-tsoa nomena ny firenena jiosy ny naneho ny toetran’Andriamanitra araka izay nanehoana izany tamin’i Mosesy. Ho valin’ny fivavak’i Mosesy hoe: ‘Mba asehoy ahy ny voninahitrao,’ dia nampanantena ny Tompo hoe: ‘Hampandalo ny fahatsarako rehetra eo anatrehanao Aho.’ Eksodosy 33:18, 19. ‘Dia nandalo teo anatrehany Jehovah ka niantso hoe: Jehovah, Jehovah Andriamanitra, mamindra fo sy miantra, mahari-po, sady be famindram-po sy fahamarinana, mitahiry famindram-po ho an’ny arivo mandimby, mamela heloka sy fandikan-dalàna ary ota.’ Eksodosy 34:6, 7. Izany no vokatra nirian’Andriamanitra tamin’ny olony. Tamin’ny fahadiovan’ny toetrany, tamin’ny fahamasinan’ny fiainany, tamin’ny famindram-pony sy ny hatsaram-panahiny ary ny fangorahany no tokony hanehoany fa ‘tanteraka ny lalàn’i Jehovah ka mampody ny fanahy.’ Salamo 19:7.”

“Tamin’ny alalan’ny firenena jiosy no fikasan’Andriamanitra hampita fitahiana be dia be ho an’ny vahoaka rehetra. Tamin’ny alalan’i Isiraely no tokony hanomanana ny lalana ho amin’ny fipariahan’ny fahazavany manerana izao tontolo izao. Ny firenena teo amin’izao tontolo izao, noho ny fanarahana fanao ratsy sy simba, dia very ny fahalalana an’Andriamanitra. Kanefa noho ny famindram-pony dia tsy nofongorany tsy hisy intsony izy ireo. Nikasa Izy hanome azy fahafahana hahafantatra Azy amin’ny alalan’ny fiangonany. Nataony fa ny foto-kevitra naseho tamin’ny alalan’ny olony no ho fitaovana hampodiana indray ao amin’ny olona ny endrika ara-pitondran-tenan’Andriamanitra.

“Ho fanatanterahana izany fikasan’Andriamanitra izany no niantsoany an’i Abrahama hiala tamin’ny havany mpanompo sampy ka nodidiany honina tany amin’ny tany Kanana. ‘Hataoko firenena lehibe ianao,’ hoy Izy, ‘ary hitahy anao Aho, sy hanandratra ny anaranao; ary ho fitahiana ianao.’ Genesisy 12:2.”

“Nampidinina nankany Egypta ny taranak’i Abrahama, dia Jakoba sy ny taranany, mba hanehoany eo afovoan’izany firenena lehibe sy ratsy fanahy izany ny foto-kevitry ny fanjakan’Andriamanitra. Ny fahitsian’i Josefa sy ny asany mahatalanjona tamin’ny famonjena ny ain’ny vahoaka Egyptianina manontolo dia fanehoana ny fiainan’i Kristy. Mosesy sy ny maro hafa dia vavolombelona ho an’Andriamanitra.

“Tamin’ny namoahan’ny Tompo an’i Isiraely hiala avy tany Egypta dia nasehony indray ny heriny sy ny famindram-pony. Ny asa mahagaga nataony tamin’ny famonjena azy ireo tamin’ny fanandevozana sy ny fomba nitondrany azy teny amin’ny diany namakivaky ny efitra dia tsy ho tombontsoany irery ihany. Ireo dia natao ho fianarana hita maso ho an’ireo firenena manodidina. Naneho ny Tenany ny Tompo ho Andriamanitra ambonin’ny fahefana sy ny fahalehibeazan’olombelona rehetra. Ny famantarana sy ny fahagagana nataony ho an’ny olony dia naneho ny heriny tamin’ny natiora sy tamin’ireo lehibe indrindra tamin’izay niankohoka tamin’ny natiora. Nandalo tao amin’ilay tany Egypta feno fireharehana Andriamanitra tahaka izay handehanany mamaky ny tany amin’ny andro farany. Tamin’ny afo sy ny tafio-drivotra, tamin’ny horohoron-tany sy ny fahafatesana, no nanavotan’ilay IZAHO NO IZY ny olony. Nentiny nivoaka avy tamin’ny tany fanandevozana izy ireo. Notarihiny namaky ilay ‘efitra lehibe sady mahatahotra, izay nisy menarana mirehitra, sy maingoka, ary hain-tany.’ Deoteronomia 8:15. Navoakany rano avy tamin’ilay ‘vatolampy afovato’ izy ireo, ary novelominy tamin’ny ‘varin’ny lanitra.’ Salamo 78:24. ‘Fa,’ hoy Mosesy, ‘ny anjaran’i Jehovah dia ny olony; Jakoba no lova voatokana ho Azy. Hita tany an-efitra izy, sy tany amin’ny tany lao migogogogo; notarihiny manodidina izy, nampianariny izy, notandremany tahaka ny anakandriamasony. Tahaka ny voromahery manetsika ny akaniny, mitsingevana eo ambonin’ny zanany, mamelatra ny elany, maka azy, mitondra azy eo ambonin’ny elany: dia toy izany no nitarihan’i Jehovah azy irery, ary tsy nisy andriamani-kafa niaraka taminy.’ Deoteronomia 32:9–12. Toy izany no nitondrany azy ireo ho eo Aminy, mba hitoerany eo ambanin’ny aloky ny Avo Indrindra.”

I Kristy no Mpitarika ny zanak’Isiraely tamin’ny fivezivezeny tany an-efitra. Voasarona tao amin’ny andrin-rahona nony andro sy ny andrin’afo nony alina Izy ka nitarika sy nanao azy ireo lalana. Niaro azy tamin’ny loza tany an-efitra Izy, nitondra azy ho any amin’ny tany nampanantenaina, ary teo imason’ny firenena rehetra izay tsy nanaiky an’Andriamanitra dia naoriny ho fananany voafidy manokana Isiraely, dia ny tanim-boalobok’i Jehovah.

“Ireto olona ireto no nankinina ny tenin’Andriamanitra. Nosakantsakanana sy nofefena tamin’ny fitsipiky ny lalàny izy, dia ireo foto-kevitra mandrakizain’ny fahamarinana, ny rariny, ary ny fahadiovana. Ny fankatoavana ireo foto-kevitra ireo no tokony ho fiarovany, fa izany no hamonjy azy tsy handringana ny tenany amin’ny fanaovan-dratsy feno ota. Ary tahaka ny tilikambo eo amin’ny tanim-boaloboka, dia napetrak’Andriamanitra teo afovoan’ny tany ny tempoliny masina.”

“I Kristy no Mpampianatra azy. Tahaka ny niarahany taminy tany an-efitra no mbola maha-Mpampianatra sy Mpitari-dalana Azy ho azy. Tao amin’ny tabernakely sy ny tempoly no nitoeran’ny voninahiny tao amin’ilay shekinah masina teo ambonin’ny rakotry ny famindram-po. Ho tombontsoany no nanehoany tsy an-kijanona ny haren’ny fitiavany sy ny faharetany.

“Nangina Andriamanitra ny hanao ny olony, dia Isiraely, ho fiderana sy ho voninahitra. Nomena azy ny tombontsoa ara-panahy rehetra. Tsy nisy na inona na inona mahasoa amin’ny fanorenana toetra izay hahatonga azy ho solontenany no nafenin’Andriamanitra taminy.”

Ny fankatoavany ny lalàn’Andriamanitra no hahatonga azy ho zava-mahagaga amin’ny fanambinana eo anatrehan’ny firenena amin’izao tontolo izao. Izay afaka nanome azy fahendrena sy fahaiza-manao tamin’ny asa-tanana rehetra feno hakanto dia mbola hitohy ho Mpampianatra azy, ary hanandratra sy hampisandratra azy amin’ny alalan’ny fankatoavana ny lalàny. Raha mankatò izy, dia hotehirizina tsy ho azon’ny aretina izay namely ny firenena hafa, ary hotahina amin’ny tanjaky ny saina. Ny voninahitr’Andriamanitra, ny fiandrianany ary ny heriny, no haseho amin’ny fanambinany rehetra. Izy dia tokony ho fanjakan’ny mpisorona sy andriana. Nomen’Andriamanitra azy ny fitaovana sy fahafahana rehetra hahatonga azy ho firenena lehibe indrindra ambonin’ny tany.

“Tamin’ny fomba mazava indrindra no nametrahan’i Kristy teo anoloan’izy ireo, tamin’ny alalan’i Mosesy, ny fikasan’Andriamanitra, ary nampiharihary ny fepetran’ny fanambinan’izy ireo. ‘Firenena masina ho an’i Jehovah Andriamanitrao ianao,’ hoy Izy; ‘Jehovah Andriamanitrao no nifidy anao ho firenena voatokana ho Azy, ambonin’ny firenena rehetra izay etỳ ambonin’ny tany…. Koa fantaro fa Jehovah Andriamanitrao, Izy no Andriamanitra, dia Andriamanitra mahatoky, izay mitandrina ny fanekena sy ny famindram-po amin’izay tia Azy sy mitandrina ny didiny hatramin’ny taranaka arivo…. Koa tandremo ny didy sy ny lalàna ary ny fitsarana, izay andidiako anao anio, mba hankatoavanao azy. Ary izao no hiseho, raha mihaino ireo fitsarana ireo ianareo ka mitandrina sy mankatò azy, dia hotandreman’i Jehovah Andriamanitrao ho anao ny fanekena sy ny famindram-po izay nianianany tamin’ny razanao; ary ho tia anao Izy, ka hitahy anao sy hampitombo anao; hitahy ny vokatry ny kibonao koa Izy, sy ny vokatry ny taninao, ny varinao sy ny divainao ary ny diloilonao, ny fitomboan’ny ombinao sy ny andian’ondrinao, any amin’ny tany izay nianianany tamin’ny razanao homena anao. Hotahina mihoatra noho ny firenena rehetra ianao…. Ary Jehovah hanaisotra aminao ny aretina rehetra, ka tsy hampihatra aminao na iray aza amin’ireo areti-dratsin’i Egypta izay fantatrao ireo.’ Deoteronomia 7:6, 9, 11–15.”

“Raha hotandremany ny didiny, dia nampanantenain’Andriamanitra fa homeny azy ny varimbazaha tsara indrindra, ary hamoahany tantely avy amin’ny vatolampy. Hovokisany andro maro izy, ary hasehony azy ny famonjeny.

“Tamin’ny tsy fankatoavana an’Andriamanitra no nahavery an’i Edena tamin’i Adama sy Eva, ary noho ny ota dia voaozona ny tany manontolo. Fa raha nanaraka ny toromarika nomeny ny vahoakan’Andriamanitra, dia haverina ho amin’ny fahavokarana sy ny hatsarana ny taniny. Andriamanitra mihitsy no nanome azy ny fitsipika momba ny fambolena ny tany, ary izy ireo dia tokony hiara-miasa aminy amin’ny famerenana azy amin’ny laoniny. Koa dia ho tonga lesona hita maso momba ny fahamarinana ara-panahy ny tany manontolo, eo ambany fifehezan’Andriamanitra. Tahaka ny hamokaran’ny tany ny harenany noho ny fankatoavana ny lalàny voajanahary, dia toy izany koa, noho ny fankatoavana ny lalàny ara-môraly, no tokony hanehoan’ny fon’ny olona ny toetran’ny toetrany. Na dia ny jentilisa aza dia hahalala ny fahambonian’ireo izay manompo sy miankohoka amin’ilay Andriamanitra velona.”

“‘Indro,’ hoy Moses, ‘efa nampianatra anareo didy sy fitsarana aho, araka izay nandidian’i Jehovah Andriamanitro ahy, mba hanarahanareo izany any amin’ny tany izay hidiranareo mba handovanareo azy. Koa tandremo izany ka ataovy; fa izany no fahendrenareo sy fahalalanareo eo imason’ny firenena, izay handre ireo didy rehetra ireo ka hanao hoe: Marina tokoa fa firenena hendry sy manan-tsaina ity firenena lehibe ity. Fa firenena iza moa no lehibe tahaka izao, izay manana andriamanitra akaiky azy tahaka an’i Jehovah Andriamanitsika amin’ny zavatra rehetra izay iantsoantsika Azy? Ary firenena iza moa no lehibe tahaka izao, izay manana didy sy fitsarana marina tahaka izao lalàna rehetra izao, izay apetrako eo anoloanareo anio?’ Deoteronomia 4:5–8.”

“Ny zanak’i Isiraely dia tokony handray sy hitoetra amin’ny tany rehetra izay natokan’Andriamanitra ho azy. Ireo firenena izay nandà ny fivavahana sy ny fanompoana an’ilay Andriamanitra marina dia tokony hoesorina amin’ny fananany. Nefa ny fikasan’Andriamanitra dia ny hisarihana ny olona ho eo Aminy amin’ny alalan’ny fanambarana ny toetrany tamin’ny alalan’i Isiraely. Ho an’izao tontolo rehetra izao dia tokony homena ny fanasana avy amin’ny Filazantsara. Tamin’ny alalan’ny fampianarana momba ny fanompoam-pivavahana amin’ny fanatitra no tokony hanandratana an’i Kristy eo anatrehan’ny firenena, ary izay rehetra hibanjina Azy dia ho velona. Izay rehetra, tahaka an-dRahaba Kananeana sy Rota Moabita, niala tamin’ny fanompoan-tsampy ka nitodika tamin’ny fanompoana an’ilay Andriamanitra marina, dia tokony hampiray tena amin’ny olony voafidy. Arakaraka ny nitomboan’ny isan’ny Isiraely no tokony hanitarany ny faritaniny, mandra-pahatongan’ny fanjakany handrakotra izao tontolo izao.”

“Naniry Andriamanitra ny hampiditra ny firenena rehetra eo ambanin’ny fanapahany feno famindram-po. Naniry Izy mba ho feno fifaliana sy fiadanana ny tany. Noforoniny ho amin’ny fahasambarana ny olona, ary maniry fatratra Izy ny hameno ny fon’ny olombelona amin’ny fiadanan’ny lanitra. Iriny mba ho tandindon’ilay fianakaviana lehibe any ambony ny ankohonana etỳ ambany.

“Kanefa tsy nahatanteraka ny fikasan’Andriamanitra i Isiraely. Hoy ny Tompo: ‘Izaho efa namboly anao ho voaloboka tsara indrindra, dia taranaka marina avokoa; koa ahoana no nivadihanao ho zava-maniry simba, dia voaloboka vahiny amiko?’ Jeremia 2:21. ‘Isiraely dia voaloboka foana, mamoa ho an’ny tenany izy.’ Hosea 10:1. ‘Ary ankehitriny, ry mponina any Jerosalema sy ry lehilahy amin’ny Joda, masìna ianareo, mitsarà ahy sy ny tanimboaloboko. Inona koa no azo natao tamin’ny tanimboaloboko izay tsy efa nataoko taminy? Nahoana, raha niandry aho mba hamoahany voaloboka, no voaloboka dia no navoakany? Ary ankehitriny àry, hambarako aminareo izay hataoko amin’ny tanimboaloboko: hesoriko ny fefiny, ka ho lanin-javatra izy; horavako ny mandany azy, ka hohitsakitsahina izy; hataoko lao izy; tsy hokapaina na hohadina izy; fa haniry ao ny tsilo sy ny hery; ary homeko didy koa ny rahona mba tsy handatsahany ranonorana eo amboniny. Fa … Izy niandry fitsarana, kanjo fampahoriana no indro; fahamarinana, kanjo antsoantso no indro.’ Isaia 5:3–7.”

“Ny Tompo dia efa nametraka teo anoloan’ny olony, tamin’ny alalan’i Mosesy, ny vokatry ny tsy fahatokiana. Raha mandà ny hitandrina ny fanekeny izy, dia hanapaka ny tenany tsy ho amin’ny fiainan’Andriamanitra, ary tsy ho tonga aminy ny fitahiany. ‘Mitandrema,’ hoy Mosesy, ‘fandrao hadinonao Jehovah Andriamanitrao amin’ny tsy fitandremanao ny didiny sy ny fitsarany ary ny lalàny, izay andidiako anao anio; fandrao, rehefa nihinana ka voky ianao, ary nanorina trano tsara ka monina ao anatiny; ary rehefa mihamaro ny omby aman’ondrinao, ary mihamaro ny volafotsinao sy ny volamenanao, ary mihamaro izay rehetra anananao, dia hisandratra ny fonao, ka hanadino an’i Jehovah Andriamanitrao…. Ary hiteny ao am-ponao ianao hoe: Ny heriko sy ny tanjaky ny tanako no nahazoako izao harena izao…. Ary izao no hitranga: raha manadino an’i Jehovah Andriamanitrao tokoa ianao ka manaraka andriamani-kafa, sy manompo azy ary miankohoka eo anatrehany, dia manambara aminareo aho anio fa ho levona tokoa ianareo. Tahaka ny firenena izay ringanin’i Jehovah eo anoloanareo no hahalevonanareo, satria tsy nety nihaino ny feon’i Jehovah Andriamanitrareo ianareo.’ Deoteronomia 8:11–14, 17, 19, 20.

“Tsy nohenoin’ny vahoaka Jiosy izany fampitandremana izany. Nohadinoany Andriamanitra, ary tsy hitany intsony ny tombontsoa ambony nananany amin’ny maha-solontenany azy. Ny fitahiana izay noraisiny dia tsy nitondra fitahiana ho an’izao tontolo izao. Ny tombontsoa rehetra nananany dia nalainy ho amin’ny fanomezam-boninahitra ny tenany ihany. Nandrobany an’Andriamanitra ny fanompoana izay notakiny taminy, ary nandrobany ny namany koa ny fitarihana ara-pivavahana sy ny ohatra masina. Tahaka ny mponina tamin’ny tontolo talohan’ny Safodrano, dia nanaraka ny fisainan-dratsy rehetra nateraky ny fony ratsy izy. Koa toy izany no nanaovany ny zavatra masina ho toa fihomehezana, tamin’ny filazana hoe: ‘Tempolin’i Jehovah, tempolin’i Jehovah, ireto’ (Jeremia 7:4), kanefa tamin’izany andro izany ihany dia nanolotra endrika diso ny toetran’Andriamanitra izy, nanala baraka ny anarany, ary nandoto ny fitoerany masina.”

“Ireo mpiasa tany izay napetraka hitandrina ny tanim-boaloboky ny Tompo dia tsy nahatoky tamin’ny adidy nankinina taminy. Ny mpisorona sy ny mpampianatra dia tsy mpampianatra mahatoky ho an’ny vahoaka. Tsy notazoniny teo anoloan’izy ireo ny fahatsaran’Andriamanitra sy ny famindram-pony ary ny fitakiany ny fitiavan’izy ireo sy ny fanompoany. Ireo mpiasa tany ireo dia nitady ny voninahiny ihany. Naniry haka ho azy ny vokatry ny tanim-boaloboka izy ireo. Ny fikendreny dia ny hisarika ny saina sy ny fanomezam-boninahitra ho amin’ny tenany.”

“Tsy tahaka ny heloky ny mpanota tsotra ny helok’ireto mpitarika ireto teo amin’ny Isiraely. Ireo lehilahy ireo dia nijoro teo ambanin’ny adidy masina indrindra tamin’Andriamanitra. Efa nanolo-tena izy ireo hampianatra ny hoe: ‘Izao no lazain’i Jehovah,’ ary hampiditra fankatoavana hentitra eo amin’ny fiainany andavanandro. Kanjo, raha tokony ho izany, dia novadiany ny Soratra Masina. Nampitondra enta-mavesatra ny olona izy, ka nampihariny ny fombafomba izay nahatratra ny dingana rehetra teo amin’ny fiainana. Niaina tao anatin’ny fikorontanan-tsaina tsy an-kijanona ny vahoaka, satria tsy nahatanteraka ny fitakiana napetraky ny raby izy. Rehefa hitany fa tsy azo tanterahina ny fitandremana ny didy noforonin’olombelona, dia nanjary tsy niraharaha ny didin’Andriamanitra izy.”

“Ny Tompo dia efa nananatra ny olony fa Izy no tompon’ny tanim-boaloboka, ary ny fananany rehetra dia nomena azy ho fitokisana mba hampiasaina ho Azy. Nefa ny mpisorona sy ny mpampianatra dia tsy nanao ny asan’ny raharaham-pivavahana masina nankinina taminy tahaka ny olona mitantana ny fananan’Andriamanitra. Nandroba Azy tsy an-kijanona tamin’ny fananana sy ny fitaovana nankinina taminy ho fampandrosoana ny asany izy. Ny fitiavan-karena sy ny faniriany fatratra hahazo tombony no nahatonga azy ho nohamavoin’ny jentilisa aza. Koa dia nomena vahana ny tontolo jentilisa handika vilana ny toetran’Andriamanitra sy ny lalàn’ny fanjakany.”

Tamin’ny fon’ny ray no nitondran’Andriamanitra tamim-paharetana ny olony. Nifona tamin’izy ireo Izy tamin’ny alalan’ny famindram-po nomena sy ny famindram-po nesorina. Tamim-paharetana no nametrahany teo anoloany ny fahotany, ary tamin’ny fandeferana no niandrasany ny hiaiken’izy ireo izany. Nisy mpaminany sy iraka nirahina hanamafy ny fitakian’Andriamanitra amin’ny mpiasa ny tanimboaloboka; kanefa, raha tokony horaisina tsara izy ireo, dia natao toy ny fahavalo. Nenjehin’ny mpiasa ny tanimboaloboka izy ireo ary novonoiny. Mbola nandefa iraka hafa indray Andriamanitra, nefa dia noraisina tahaka ny voalohany ihany ireo, afa-tsy hoe vao mainka nasehon’ny mpiasa ny tanimboaloboka ny fankahalana mafy orina kokoa.

Amin’ny maha-fiafaram-pamonjena azy, dia nirahin’Andriamanitra ny Zanany ka nanao hoe: “Hanaja ny Zanako izy.” Kanjo ny fanoherany dia efa nahatonga azy ho feno lolompo, ka hoy izy samy izy: “Ity no mpandova; andeha hovonointsika Izy, ary aoka hosamborintsika ho antsika ny lovany.” Amin’izay dia isika no hitoetra hankafy ny tanimboaloboka, ary hanao amin’ny vokatra araka izay itiavantsika azy.

Tsy tia an’Andriamanitra ireo mpitondra Jiosy; koa dia nanapaka ny tenany hiala Aminy izy, ary nandà ny tolotra rehetra nataony ho amin’ny fampihavanana marina. Tonga Kristy, Ilay Malalan’Andriamanitra, hanamafy ny zo takin’ny Tompon’ny tanimboaloboka; nefa ireo mpamboly dia nitondra Azy tamin’ny fanamavoana miharihary ka nanao hoe: Tsy mety izahay raha itỳ lehilahy itỳ no hanjaka aminay. Nialona ny hatsaran-toetran’i Kristy izy ireo. Ny fomba fampianarany dia ambony lavitra noho ny azy, ka natahotra ny fahombiazany izy. Nananatra azy ireo Izy, nampiharihary ny fihatsarambelatsihiny, sady nampiseho taminy ny vokatra azo antoka hateraky ny làlan-kizorany. Izany no nampibosesika azy ho amin’ny hadalana. Nangirifiry izy teo ambanin’ny tsiny izay tsy azony nanginina. Nankahala ny fenitra ambony momba ny fahamarinana izay nasehon’i Kristy tsy an-kijanona izy. Hitany fa ny fampianarany no nametraka azy teo amin’ny toerana hisehoan’ny fitiavan-tenany tsy misy saron-tava, ka dia tapa-kevitra hamono Azy izy. Nankahalainy ny ohatra nasehony tamin’ny fahamarinana sy ny toe-panahy araka an’Andriamanitra ary ny ara-panahy avo naseho tamin’izay rehetra nataony. Ny fiainany manontolo dia fananarana ny fitiavan-tenany, ary rehefa tonga ny fizahan-toetra farany, dia ilay fizahan-toetra izay midika fankatoavana ho amin’ny fiainana mandrakizay na tsy fankatoavana ho amin’ny fahafatesana mandrakizay, dia nolaviny Ilay Masin’ny Isiraely. Rehefa nasaina nifidy teo amin’i Kristy sy Barabasy izy, dia niantso mafy hoe: “Alefaso ho anay Barabasy!” Lioka 23:18. Ary rehefa nanontany Pilato hoe: “Inona ary no hataoko amin’i Jesosy?” dia niantso tamim-pahatezerana izy hoe: “Aoka hofantsihana amin’ny hazo fijaliana Izy.” Matio 27:22. “Hofantsihako amin’ny hazo fijaliana va ny Mpanjakanareo?” hoy ny fanontanian’i Pilato, ary avy tamin’ny mpisorona sy ny mpitondra no nivoahan’ny valiny hoe: “Tsy manana mpanjaka afa-tsy Kaisara izahay.” Jaona 19:15. Rehefa nanasa ny tànany Pilato ka nanao hoe: “Tsy manan-tsiny amin’ny ran’ity olo-marina ity aho,” dia niaraka tamin’ny vahoaka tsy mahalala ireo mpisorona ka nanambara tamin-kafanam-po hoe: “Aoka ho aminay sy amin’ny zanakay ny ràny.” Matio 27:24, 25.

“Toy izany no nanaovan’ireo mpitondra jiosy ny safidiny. Voasoratra ao amin’ilay boky izay hitan’i Jaona teo an-tanan’Ilay nipetraka teo ambonin’ny seza fiandrianana ny fanapahan-keviny, dia ilay boky izay tsy nisy olona nahasokatra. Amin’ny habibiana rehetra ao aminy no hisehoan’izany fanapahan-kevitra izany eo anoloany amin’ny andro hanokafan’ny Liona avy amin’ny firenen’i Joda ity boky ity.

Nankamamin’ireo Jiosy ny hevitra fa izy ireo no tian’ny lanitra indrindra, ary fa nasandratra mandrakariva ho fiangonan’Andriamanitra izy. Taranaak’i Abrahama izy ireo, hoy ny nambarany, ary toa mafy orina taminy ny fototry ny fanambinan’izy ireo ka sahin’izy ireo ny nihantsy ny tany sy ny lanitra mba tsy hanesorana azy amin’ny zony. Kanefa, tamin’ny fiainam-pivadiham-pinoana no nanomanany ny tenany ho amin’ny fanamelohan’ny lanitra sy ho amin’ny fisarahana amin’Andriamanitra.

“Tamin’ny fanoharana momba ny tanim-boaloboka, rehefa avy nasehon’i Kristy teo anatrehan’ny mpisorona ny asa ratsy fara tampony izay hataon’izy ireo, dia napetrany taminy izao fanontaniana izao: ‘Koa raha avy ny tompon’ny tanim-boaloboka, inona no hataony amin’ireo mpiasa mpanofa ireo?’ Nanaraka ny fitantarana tamin’ny fahalianana lalina ny mpisorona, ary tsy nandinika ny fifandraisan’izany lohahevitra izany amin’ny tenany izy, ka niara-namaly tamin’ny vahoaka hoe: ‘Haringany amin’ny faharavana mahatsiravina ireo olon-dratsy ireo, ary homeny mpiasa mpanofa hafa ny tanim-boalobony, dia izay hanome Azy ny vokatra amin’ny fotoanany avy.’”

“ไม่รู้ตัวเลยว่าพวกเขาได้ประกาศคำพิพากษาแห่งความพินาศของตนเองแล้ว พระเยซูทอดพระเนตรพวกเขา และภายใต้สายพระเนตรอันหยั่งลึกของพระองค์ พวกเขาก็รู้ว่าพระองค์ทรงล่วงรู้ความลี้ลับในจิตใจของพวกเขา พระลักษณะแห่งความเป็นพระเจ้าของพระองค์สำแดงออกต่อหน้าพวกเขาด้วยฤทธานุภาพอันมิอาจปฏิเสธได้ พวกเขามองเห็นภาพของตนเองในคนเช่าสวนองุ่นเหล่านั้น และโดยมิได้ตั้งใจ พวกเขาจึงร้องอุทานว่า ‘ขออย่าให้เป็นเช่นนั้นเลย!’”

Tamim-pahamatorana sy amim-palahelo no nanontanian’i Kristy hoe: “Moa tsy mbola novakinareo akory va tao amin’ny Soratra Masina hoe: Ny vato izay nolavin’ny mpanao trano, dia io ihany no tonga vato fehizoro; avy tamin’ny Tompo izany, ka mahagaga eo imasontsika? Koa izany no ilazako aminareo: Hesorina aminareo ny fanjakan’Andriamanitra, ka homena firenena izay mamoa ny vokany. Ary izay rehetra ho lavo amin’io vato io dia ho torotoro; fa na iza na iza hianjeran’io, dia hototoina ho vovoka.”

“Kristy dia ho nanalavitra ny loza hanjo ny firenena jiosy raha mba nandray Azy ny vahoaka. Nefa ny fialonana sy ny hasomparana no nahatonga azy ho tsy azo nampitonena. Nanapa-kevitra izy fa tsy handray an’i Jesosy avy any Nazareta ho Mesia. Nolaviny ny Fahazavan’izao tontolo izao, ary hatramin’izay dia voahodidin’ny haizina tahaka ny haizin’ny misasakalina ny fiainany. Tonga tamin’ny firenena jiosy ny loza efa voalaza mialoha. Ny filan-dratsiny masiaka, tsy voafehy, no nahatonga ny faharavany. Tamin’ny fahatezerany jamba dia nifamono izy samy izy. Ny avonavony mpiodina sy mafy hatoka no nitarika taminy ny fahatezeran’ireo Romana mpandresy azy. Rava i Jerosalema, potika ny tempoly, ary nohadiana toy ny saha ny toerana niorenany. Ny zanak’i Joda dia ringana tamin’ny endrika fahafatesana mahatsiravina indrindra. An-tapitrisany no namidy ho andevo, mba hanompo any amin’ny tany jentilisa.”

“Amin’ny maha-firenena azy, ny Jiosy dia tsy nahatanteraka ny fikasan’Andriamanitra, ka nesorina taminy ny tanim-boaloboka. Ny tombontsoa izay efa nampiasainy tamin’ny fomba ratsy sy ny asa izay noheveriny ho tsinontsinona dia natolotra ho an’ny hafa.”

“Ny fanoharana ny amin’ny tanim-boaloboka dia tsy mihatra amin’ny firenena jiosy ihany. Manana lesona ho antsika koa izany. Ny fiangonana amin’ity taranaka ity dia nomen’Andriamanitra tombontsoa sy fitahiana lehibe, ary Izy dia manantena vokatra mifanaraka amin’izany.” Christ’s Object Lessons, 284–296.

Ny bokin’i Joela dia mampahafantatra ny tantaran’ny ranonorana farany amin’ny faran’izao tontolo izao. Ny ranonorana farany dia hafatra fampitandremana farany avy amin’Andriamanitra, dia ny an’ilay anjely fahatelo ao amin’ny Apokalypsy toko fahaefatra ambin’ny folo. Na dia maneho ny hafatry ny anjely fahatelo aza ny ranonorana farany, dia maneho koa ny fizotry ny fampitana eo amin’ny maha-Andriamanitra sy ny maha-olombelona, araka izay asehon’ny menaka volamenan’i Zakaria, ny ranonorana voalohany sy farany, ny afo avy eo amin’ny alitara, ary ireo fanehoana hafa. Ny ranonorana farany dia tsy hafatra ihany, na ny fizotry ny fampitana eo amin’Andriamanitra sy ny olona ihany, fa izy koa no hany “metodolojia” nohamasinina amin’ny fianarana ny Baiboly izay tohanan’ny Tenin’Andriamanitra. Izany metodolojia izany dia ilay “andalana miampy andalana” ao amin’i Isaia, hita ao amin’ny toko faha-valo amby roapolo.

Tamin’ny fiandohan’ny Isiraely fahiny sy ny Isiraely ankehitriny koa, Andriamanitra, “ilay mpamboly”, no nitondra an’i Isiraely “hiala avy any an-efitra.” Na ny fahababoana nandritra ny efajato sy telopolo taona tany Egypta, na ny fahababoan’ny Andro Maizina hatramin’ny 538 ka hatramin’ny 1798, dia nalaina hiala avy “any an-efitra” i Isiraely; satria ny “efitra” dia tandindon’ny fanandevozana sy ny fahababoana. Na Isiraely ara-bakiteny fahiny izany na Isiraely ara-panahy ankehitriny, dia nafahan’Andriamanitra tamin’ny fahababoana tany an-efitra izy ireo ary “naoriny” ho “fananany voafidy manokana, tanim-boaloboky ny Tompo”, nantsoina ho mpisorona sy andriana, izay “nankinina” taminy ny tombontsoa hisolo tena “ny tenin’Andriamanitra.” Ny “teny” ho an’ny Isiraely fahiny dia ny Lalàna, ary ho an’ny Isiraely ankehitriny kosa dia ny Lalàna sy ny faminaniana.

“Andriamanitra dia niantso ny fiangonany amin’izao andro izao, tahaka ny niantsoany ny Isiraely fahiny, mba hijoro ho fahazavana eto an-tany. Tamin’ny famaky mahery an’ny fahamarinana, dia nosarahiny tamin’ny fiangonana sy tamin’izao tontolo izao izy ireo tamin’ny alalan’ny hafatry ny anjely voalohany sy faharoa ary fahatelo, mba hitondrany azy ho eo amin’ny fifandraisana masina akaiky Aminy. Nataony mpitahiry ny lalàny izy ireo ary natolony azy ny fahamarinana lehiben’ny faminaniana ho an’izao fotoana izao. Tahaka ireo tenin’Andriamanitra masina izay natolotra tamin’ny Isiraely fahiny, ireo dia fitokisana masina tokony hampitaina amin’izao tontolo izao. Ireo anjely telo ao amin’ny Apokalypsy 14 dia maneho ny vahoaka izay mandray ny fahazavan’ny hafatr’Andriamanitra ka mandeha amin’ny maha-solontenany azy mba hampaneno ny fampitandremana manerana ny halava sy ny sakany rehetra amin’ny tany.” Testimonies, boky faha-5, 455.

Ny Isiraely maoderina dia voatendry hitory ny antso mafy ataon’ilay anjely fahatelo eo ambanin’ny herin’ny ranonorana farany, sady maneho ny toetran’i Kristy ao amin’ny fanandramany manokana eo ambanin’ny herin’ny Fanahy Masina. Ny antso mafy ataon’ilay anjely fahatelo dia tanteraka mandritra ny fandatsahana ny ranonorana farany, amin’ny fotoana anandratana hafatra sandoka momba ny fiadanana sy filaminana, izay lazaina ho hafatry ny ranonorana farany, ataon’ny antokon’olona iray izay mamo amin’ny divain’i Babylona. Ireo no mamo lazain’i Isaia ao Efraima sy ireo mpisotro divay lazain’i Joela, izay tapaka tsy ho eo am-bavany ny divay vaovao. Ireo mandray ny hafatra marina momba ny ranonorana farany kosa dia asehon’i Daniela sy Misaela sy Hanania ary Azaria, izay nandà ny hanin’i Babylona mba handray sakafo avy any an-danitra. Ireo no iray hetsy sy efatra alina sy efatra arivo izay mihira ny fihiran’i Mosesy sy ny Zanak’ondry, nefa koa ny hiran’ny tanimboaloboka, fa ny fanoharana ny amin’ny tanimboaloboka dia tanteraka tao amin’ny tantaran’i Mosesy, teo am-piandohan’ny fifandraisana amin’ny fanekena nataon’ny Isiraely fahiny, ary tanteraka indray izany teo amin’ny faran’ny fifandraisany amin’ny fanekena nataon’ny Isiraely fahiny, tao amin’ny tantaran’ny Zanak’ondry.

Ny hiran’ny tanim-boaloboka dia mifarana amin’ny fandalovan’ny Tompo ny vahoakan’ny fanekena taloha, raha toa kosa ka ampakaiky Azy ny vahoakan’ny fanekena vaovao. Nandalo ireo izay maty nandritra ny efapolo taona nivezivezena tany an-efitra ny Tompo, ary tamin’izany fotoana izany indrindra no nidirany tamin’ny fanekena tamin’i Josoa, raha Izy koa nisaraka tamin’ireo izay ho faty. Tamin’izay fotoana izay indrindra no nisarahan’ny Tompo tamin’ny Isiraely fahiny sady nampakatra Azy ny fiangonana kristiana. Ny alfa, na ny fiandohan’ny tantara, dia asehon’i Mosesy, ary ny omega dia asehon’ny Zanak’ondry. Ny tantara izay samy asehon’izy roa tonta dia ny tantaran’ny fanoharana ny amin’ny tanim-boaloboka; koa ny hiran’i Isaia ny amin’ny tanim-boaloboka dia ilay hiran’i Mosesy sy ny Zanak’ondry ao amin’i Jaona mpahita ihany.

Hohizontsika ao amin’ny lahatsoratra manaraka ireo hevitra ireo.

“Tsy tenin’i Rahavavy White izao, fa tenin’ny Tompo, ary ny irany no nanolotra izany tamiko mba homeko anareo. Miantso anareo Andriamanitra mba tsy hiara-miasa aminy amin’ny tanjona mifanohitra intsony. Toromarika maro no nomena momba ny olona milaza tena ho Kristiana kanefa maneho ny toetran’i Satana, ka amin’ny fanahy sy ny teny ary ny asa dia manohitra ny fandrosoan’ny fahamarinana, ary azo antoka fa manaraka ny lalana itarihan’i Satana azy ireo. Noho ny hamafin’ny fony dia nandray fahefana izay tsy azy velively izy ireo, ary tsy tokony hampiasainy akory. Hoy Ilay Mpampianatra lehibe: ‘Hovadiko, hovadiko, hovadiko.’ Hoy ny olona any Battle Creek: ‘Ny tempolin’i Jehovah, ny tempolin’i Jehovah no izahay,’ nefa afo tsotra no ampiasainy. Ny fony tsy nohalefahin’ny fahasoavan’Andriamanitra sy tsy nampanekena azy.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

“Ny fahari-pon’Andriamanitra dia misy tanjona, nefa ianareo manohitra izany. Avelany hihatra ny toe-javatra iray izay irinareo hovahana any aoriana, nefa amin’izany dia efa tara loatra. Andriamanitra nandidy an’i Elia hanosotra an’i Hazaela, ilay lozabe sady fetsy, ho mpanjakan’i Syria, mba ho kapoka amin’ny Isiraely mpanompo sampy izy. Iza no mahalala raha tsy hatolotr’Andriamanitra ho amin’ny fitaka izay tianareo ianareo? Iza no mahalala raha tsy ireo mpitory izay mahatoky sy mafy orina ary marina no farany mbola hitory ny filazantsaran’ny fiadanana amin’ireo fiangonantsika tsy mankasitraka? Mety ho efa ampiofanin’i Satana sahady ireo mpandrava ary miandry fotsiny ny fialan’ny vitsivitsy hafa mbola mitondra ny faneva mba hisolo ny toerany, ka amin’ny feon’ilay mpaminany sandoka no hiantsoany hoe: ‘Fiadanana, fiadanana,’ nefa Jehovah tsy niteny fiadanana. Zara raha mitomany aho, nefa ankehitriny dia tsapako fa ny masoko dia jamban’ny ranomaso; mitete eo ambonin’ny taratasiko izany raha mbola manoratra aho. Mety ho tsy ho ela dia hifarana eo amintsika ny faminaniana rehetra, ary ilay feo izay nampihetsi-bahoaka dia tsy hampikorontana intsony ny torimasony araka ny nofo.”

“Rehefa Andriamanitra hanao ny asany hafahafa etỳ ambonin’ny tany, raha tsy hitondra intsony ny fiara fanekena ny tanana masina, dia ho loza no hanjo ny vahoaka. Endrey, raha fantatrao, dia ianao koa, amin’izao andronao izao, ny zavatra izay momba ny fihavananao! Endrey, enga anie ny vahoakantsika hibebaka amin’ny heriny rehetra tahaka an’i Ninive ka hino amin’ny fony rehetra, mba hampiala ny fahatezerany mafy hiala aminy Andriamanitra.” Testimonies, boky faha-5, 77.

“Raha manaram-po amin’ny fahamafisan’ny fo hianareo, ka noho ny fireharehana sy ny fiheveran-tena ho marina dia tsy miaiky ny fahadisoanareo, dia havela ho eo ambanin’ny fakam-panahin’i Satana hianareo. Raha asehon’ny Tompo aminareo ny fahadisoanareo ka tsy mibebaka na miaiky izany hianareo, dia haverin’ny fitantanany hitety izany tany izany hatrany hatrany ianareo. Havela hanao fahadisoana mitovy toetra amin’izany hianareo, mbola hitohy tsy hanana fahendrena, ary hantsoinareo hoe fahamarinana ny ota, ary hoe ota ny fahamarinana. Ny hamaroan’ny fitaka izay hanjaka amin’izao andro farany izao dia hanodidina anareo, ka hanova mpitarika hianareo, nefa tsy ho fantatrareo akory fa nanao izany ianareo.” Review and Herald, 16 Desambra 1890.