Ireo eo amin’ny lafy diso amin’ity adihevitra farany momba ny tandindon’i Roma ity dia miankina amin’ny fampiharana tsy marina ny fampiharana avo telo heny ny faminaniana, rehefa milaza izy ireo fa ny Roma telo dia faritan’ireo lalàna Alahady telo tamin’ny taona 321, 538, ary ilay lalàna Alahady ho avy tsy ho ela any Etazonia. Amin’ny fanaovana izany dia mametraka fitongilanana tsy marina amin’ilay fitsipika sy ny tantara ara-paminaniana nofidiny izy ireo, tahaka izay natao koa tamin’ilay adihevitra momba ireo bibikely efatra ao amin’i Joela. Ireo taranaka efatra arahina bibikely efatra mpandrava ao amin’ireo andininy enina voalohany ao amin’i Joela dia miresaka ny amin’ny fomba nandringanana tsikelikely ny olon’Andriamanitra nandritra ny taranaka efatra, ary fa ny fandringanana dia notanterahina tamin’ny alalan’ny faneken’ny Advantisma ny teolojian’i Roma sy ny Protestanta nihemotra tamin’ny finoana.
Ao amin’ity adihevitra ankehitriny ity, ireo izay manandrana mampiasa ny lalàn’ny Alahady mba hamaritana ireo Rôma telo, dia misoroka ny fahamarinana fa misy tokoa lalàn’ny Alahady efatra izay voatondro ao amin’ny Teny faminanian’Andriamanitra, ary ny taona 321 no maneho ny lalàn’ny Alahady ho avy tsy ho ela any Etazonia, ary ny lalàn’ny Alahady tamin’ny 538 kosa dia tandindon’ny lalàn’ny Alahady izay hampiharina amin’ny firenena rehetra eran’izao tontolo izao. Ny lalàn’ny Alahady efatra dia tsy manondro lalàn’ny Alahady telo, indrindra fa rehefa ny fisehoana fahatelo ao anatin’ny fampiharana telo sosona ny faminaniana no maneho ny fahatanterahana farany. Ny lalàn’ny Alahady ho avy tsy ho ela any Etazonia dia tsy ilay lalàn’ny Alahady farany, fa izy tokoa no manamarika ny fiandohan’ny andiana lalàn’ny Alahady, raha samy manaiky tsikelikely ny mariky ny fahefan’ny papa ny firenena tsirairay manerana ny tany.
Ireo izay nofohazina tamin’ny Jolay 2023 dia takiana hahatakatra fa ny fitsapana ara-paminaniana izay atrehin’izy ireo dia mitranga mandritra ny firotsahan’ny Fanahy Masina, ary fa mandritra izany firotsahana izany dia misy sokajy iray mandray ny “menaka”, ary ny sokajy hafa kosa mandray ny “fahadisoam-panantenana mahery.” Ny fanehoana fototra ireo izay mandray fahadisoam-panantenana mahery dia aseho ao amin’ilay toko mihitsy izay ahitana ny teny hoe fahadisoam-panantenana mahery, ary ao amin’io toko io ny fahamarinana izay na tiana na lavina dia ilay fahamarinana mamaritra ny fifandraisana ara-paminaniana misy eo amin’i Roma jentilisa sy i Roma papaly.
Ny fifandraisana ara-paminaniana eo amin’ny 321 sy 538 dia asehon’ny fifandraisana ara-paminaniana eo amin’ny fiangonan’i Pergamosy sy ny fiangonan’i Tyatira. Amin’ny andro farany, i Roma jentilisa, izay asehon’ny 321 sy Pergamosy, dia tandindon’i Etazonia; ary i Roma papaly, izay asehon’ny 538 sy Tyatira, dia tandindon’i Roma ankehitriny.
Ny Roma voalohany tamin’ny 321 dia fanjakam-pahefana tokana, ary ny Roma faharoa tamin’ny 538 dia fahefana roa sosona izay naneho fitambaran’ny fiangonana sy ny fanjakana, ka ny fiangonana no nifehy izany fifandraisana izany. Ny Roma fahatelo sady farany, izay Roma maoderina, dia fahefana telo sosona ahitana ny dragona sy ny bibidia ary ny mpaminany sandoka.
Nampianatra i Paoly fa ny tsy fahatakarana ny fifandraisana ara-paminaniana sy ara-tantara misy eo amin’i Roma jentilisa (ilay dragona) sy i Roma papaly (ilay bibidia) dia fanehoana fankahalana ny fahamarinana, izay mitondra fitaka mahery. Ny mpaminany rehetra, anisan’izany i Paoly, dia niresaka manokana kokoa ny andro farany; koa ny fifandraisana eo amin’ireo fahefana roa ireo ao amin’ny tantara resahin’i Paoly dia maneho ny fifandraisana eo amin’ireo fahefana telo an’i Roma Maoderina amin’ny andro farany. Ny fandavana ny fifandraisana ara-paminaniana izay “mamolavola” ny firaisana telo sosona misy ny dragona sy ny bibidia ary ny mpaminany sandoka amin’ny andro farany dia fametrahana fitaka mahery ho an’ny tenanao.
Ny fandikan-tenin’i Uriah Smith manokana momba ny mpanjakan’ny avaratra dia nisolo tena “anton-javatra” iray izay niteraka “vokatra.” Kanefa ilay sokajy izay eo amin’ny lafy diso amin’ireo adihevitra mikasika an’i Roma dia voafaritra mazava ho tsy mahay mandinika avy amin’ny anton-javatra mankany amin’ny vokatra. Tsy hitan’i Smith fa ny fampiharany diso momba ny mpanjakan’ny avaratra dia hiteraka sehatra ara-paminaniana izay hitarika azy koa hampiseho amin’ny fomba diso ny loza fahenina, izay misy fampitandremana mba hitandremana na hahavery ny fitafian’ny fahamarinan’i Kristy.
Tahaka ny fanamafisan’i Paoly ao amin’ny 2 Tesaloniana, dia asongadin’i Jaona ao amin’ny toko fahenina ambin’ny folo ao amin’ny Apokalypsy sy ao amin’ny loza fahenina ny maha-zava-dehibe ny fahatakarana hoe iza ireo hery telo mitarika izao tontolo izao ho any Armagedona. Ny fampiharana diso ataon’i Smith momba ny mpanjakan’ny avaratra dia manaporofo ny tsy fahafahana mampihatra araka ny tokony ho izy ny tandindona sy ny antitandindona.
Tsy afaka i Smith, na tsy nety, nampihatra ilay foto-kevitra izay nambaran’i Paoly tamin-kery tao amin’ny asa sorany, fa ny ara-bakiteny talohan’ny vanim-potoanan’ny hazo fijaliana dia naneho ny ara-panahy taorian’ny vanim-potoanan’ny hazo fijaliana. Rehefa arahina amim-pitandremana sy araka ny tokony ho izy io foto-kevitra io, dia mora aseho fa ny “mpanjakan’ny avaratra” dia iray amin’ireo tandindona maro izay maneho ilay ara-panahy “mpanjakan’ny avaratra” amin’ny andro farany. Ny Advantista mitandrina ny andro fahafito, mihoatra noho ny vahoaka hafa rehetra, dia tokony hahalala fa iray amin’ireo rafitra fototra iorenan’ny faminaniana ny fifanandrinana eo amin’i Kristy sy Satana. Kristy no tena Mpanjakan’ny avaratra, ary Satana dia efa niezaka naneho ny tenany ho ilay sandoka mpanjakan’ny avaratra.
Hira sy Salamo ho an’ny zanak’i Kora. Lehibe Jehovah, ary mendrika hoderaina indrindra ao an-tanànan’Andriamanitsika, ao an-tendrombohitry ny fahamasinany. Kanto noho ny toerany, fifalian’ny tany rehetra, ny tendrombohitra Ziona, eo amin’ny ilany avaratra, tanànan’ilay Mpanjaka lehibe. Andriamanitra dia fantatra ao an-dapany ho fialofana. Salamo 48:1–3.
Ny ezak’i Satana hanahaka sandoka ilay tena Mpanjakan’ny avaratra dia ahitana koa ny fampiasany ny papa any Roma ho solontenany eto an-tany. Satana no antikristy, ary toy izany koa ny papa any Roma, izay solon’i Satana amin’ny asany famitahana.
“Mba hahazoana tombony sy voninahitra araka izao tontolo izao, dia notarihina hitady ny fitia sy ny fanohanan’ireo lehibe etỳ an-tany ny fiangonana; ary rehefa nandà an’i Kristy tamin’izany izy, dia voataona hanaiky ny fahefan’ilay solontenan’i Satana—dia ny evekan’i Roma.” The Great Controversy, 50.
Tamin’ny fizarazarana ny fanjakan’i Aleksandra Lehibe, i Seleokosy Nikatora no tonga mpanjakan’ny avaratra voalohany ao amin’ny tantara aseho ao amin’ny Daniela toko faha-iraika ambin’ny folo. Ny rainy, Antiokosy, dia efa mpitarika nanan-kery tao amin’ny fanjakan’i Aleksandra, ary ny zanany, Seleokosy, dia notendrena ho satrapan’i Babylona. Ny “satrapa” dia governora; ary rehefa voafehin’i Seleokosy ny telo tamin’ireo faritra jeografika efatra nizara ho azy ny fanjakan’i Aleksandra, dia tonga mpanjakan’ny avaratra izy.
Ny fandikana manokan’i Smith sy ny fialany tamin’ny fitsipiky ny fitsipi-pitenenana no nitarika azy hihevitra fa ireo fahefana farany izay namorona ny fikambanan-dratsin’i Satana amin’ny andro farany dia naseho ara-bakiteny ao amin’ny faminaniana ho fahefana tena izy, fa tsy ho fahefana ara-panahy. Koa noho izany dia tsy hitany fa i Seleucus Nicator, amin’ny maha-mpanjakan’ny avaratra voalohany azy, dia ilay governoran’i Babylona, ka araka ny filàn’ny faminaniana dia tsy maintsy misolo tena ilay mpanjakan’ny avaratra ara-panahy farany, izay ilay fahefana nifehy an’i Babylona ara-panahin’ny andro ankehitriny.
Dia tonga ny iray tamin’ireo anjely fito izay nanana ny lovia fito, dia niteny tamiko ka nanao hoe: Avia etỳ; hasehoko anao ny fitsarana ilay vehivavy janga lehibe, izay mipetraka eo ambonin’ny rano maro; dia izy no nijangajangan’ny mpanjakan’ny tany, ary ny mponina amin’ny tany dia nampisotroina ka mamo tamin’ny divain’ny fijangajangany. Ary nentiny tamin’ny Fanahy ho any an-efitra aho; dia nahita vehivavy nipetraka teo ambonin’ny bibidia miloko jaky aho, feno anarana fitenenan-dratsy, sady nanana loha fito sy tandroka folo. Ary ilay vehivavy nitafy volomparasy sy jaky, ary voaravaka volamena sy vato soa ary perila, nitana kapoaka volamena teny an-tanany, feno zava-betaveta sy ny fahalotoan’ny fijangajangany; ary teo amin’ny handriny no nisy anarana voasoratra hoe: ZAVA-MIAFINA, BABYLONA LEHIBE, RENIN’NY VEHIVAVY JANGA SY NY ZAVA-BETAVETA ETO AMIN’NY TANY. Ary hitako ilay vehivavy fa mamo tamin’ny ran’ny olona masina sy tamin’ny ran’ny maritioran’i Jesosy; ary raha nahita azy aho, dia talanjona indrindra. Apokalypsy 17:1-6.
Ny hery izay manjaka amin’i Babylona amin’ny andro farany dia ny fiangonana papaly, ka noho izany izy koa no mpanjakan’ny avaratra ara-panahy.
“Ny vehivavy (Babylona) ao amin’ny Apokalypsy 17 dia lazaina ho ‘nitafy lamba volomparasy sy jaky, ary voaravaka volamena sy vato soa ary perla, sady nitana kapoaka volamena teny an-tanany feno zava-betaveta sy fahalotoana: …ary teo amin’ny handriny dia nisy anarana voasoratra hoe: Zava-miafina, Babylona Lehibe, renin’ny mpijangajanga.’ Hoy ny mpaminany: ‘Hitako ilay vehivavy mamo tamin’ny ran’ny olo-masina sy tamin’ny ran’ny maritioran’i Jesosy.’ Ambara koa fa Babylona dia ‘ilay tanàna lehibe izay manjaka amin’ny mpanjakan’ny tany.’ Apokalypsy 17:4-6, 18. Ny fahefana izay nandritra ny taonjato maro dia nitana fanapahana jadona teo amin’ireo mpanjakan’ny tontolo kristiana dia i Roma. Ny loko volomparasy sy jaky, ny volamena sy ny vato soa ary ny perla, dia maneho mazava ny famirapiratana sy ny fiavonavonana mihoatra noho ny an’ny mpanjaka izay nasehon’ny seza fiandrianan’i Roma be fireharehana. Ary tsy misy fahefana hafa azo lazaina marina tokoa ho ‘mamo tamin’ny ran’ny olo-masina’ tahaka io fiangonana io, izay nanenjika tamin-kabibiana fatratra ireo mpanaraka an’i Kristy. Voampanga koa Babylona noho ny fahotan’ny firaisana tsy ara-dalàna tamin’ireo ‘mpanjakan’ny tany.’ Tamin’ny fialany tamin’ny Tompo sy ny firaisany tamin’ny jentilisa no nahatonga ny fiangonana jiosy ho mpijangajanga; ary i Roma kosa, tamin’ny nandotoany tena toy izany koa tamin’ny fitadiavany ny fanohanan’ny fahefana araka izao tontolo izao, dia mandray fanamelohana mitovy amin’izany.” Ilay Ady Lehibe, 382.
Ny governora dia ny mpanjaka; ary araka an’i Isaia, ny mpanjaka dia fanjakana, sady renivohitry ny fanjakana koa.
Fa ny lohan’i Syria dia Damaskosy, ary ny lohan’i Damaskosy dia Rezina; ary afaka dimy amby enim-polo taona dia ho torotoro Efraima ka tsy ho firenena intsony. Ary ny lohan’i Efraima dia Samaria, ary ny lohan’i Samaria dia zanak’i Remalia. Raha tsy hino ianareo, dia tsy haharitra tokoa ianareo. Isaia 7:8, 9.
Araka ny fijoroan’i Isaia, ny mpianatry ny faminaniana izay mifoha amin’ny volana Jolay 2023 ho amin’ny fizotry ny fizahan-toetra ara-paminaniana dia tsy maintsy mahafantatra ny tandindona ara-paminaniana momba ny “loha” raha maniry ny haharitra mafy izy. Raha tsy mahafantatra sy mampihatra ny tandindon’ny “loha” izy rehefa ilaina izany, dia tsy maharitra mafy izy. Izay tsy mino dia tsy maharitra mafy, ary noho izany i Isaia dia manondro sokajy roa amin’ny mpivavaka amin’ny andro farany izay na maharitra mafy na tsy maharitra mafy. Izy ireo no sokajy roa ihany koa izay na manana ny “menaka”, na tsy manana ny “menaka.”
Kilasy iray izay efa natsangana sady manana diloilo no mandray ny hafatry ny Antso Amin’ny Misasakalina izay nanomboka novelarina tamin’ny volana Jolay 2023, na koa mandray ny fahadisoam-panantenana mahery vaika araka ny 2 Tesaloniana. Ny fitsapana azy ireo dia ny fananganana ny sarin’ilay bibidia, sy ny fomba ananganana ilay bibidia, na ilay bibidia papaly tamin’ny Andro Antenatenany maizina, na ny sariny izay foronin’i Etazonia, na ilay firaisana telo sosona izay mitarika izao tontolo izao ho any Armagedona. Tafiditra amin’izany ny tsy maintsy hanaiky fa ny “loha,” ny “mpanjaka,” dia ilay mpanapaka ireo hery roa hafa mandrafitra ilay firaisana telo sosona, dia ny fahefana papaly.
Ny “loha,” dia Jerosalema, renivohitr’i Joda, ilay tanàna nofidin’ny Tompo hametrahany ny anarany.
Ary Roboama, zanak’i Solomona, no nanjaka tany Joda. Iraika amby efa-polo taona Roboama, fony vao nanomboka nanjaka izy, ary fito ambin’ny folo taona no nanjakany tany Jerosalema, ilay tanàna izay nofidin’i Jehovah tamin’ny firenen’Isiraely rehetra hametrahany ny anarany ao. Ary ny anaran-dreniny dia Nama, Amonita. 1 Mpanjaka 14:21.
Ao amin’ilay fifanandrinana lehibe eo amin’i Kristy sy Satana, ny tanàn-dehiben’i Kristy, izay ametrahany ny anarany, dia Jerosalema; ary ny sandoka ataon’i Satana dia Babylona ara-bakiteny, izay maneho an’i Babylona ara-panahy, dia ilay tanàna lehibe amin’ny andro farany. Apetrak’i Satana eo amin’ny handrina ny anarany ho sandokan’ny tanànan’Andriamanitra sy renivohiny. Ny mpanjaka monina ao dia ilay renin’ny mpijangajanga, izay mijangajanga amin’ny mpanjakan’ny tany. Ilay renin’ny mpijangajanga dia ny fahefana papaly, ary ny zanany vavy dia ireo fiangonana protestanta lavo, ka ny lohalaharana amin’ireo fiangonana lavo sy nihemotra amin’ny finoana dia ny Protestanta nihemotra amin’ny finoana any Etazonia.
Ireo Protestanta nihemotra tamin’ny finoana ireo dia maneho ny tandroka protestanta an’ilay bibidia avy amin’ny tany, ary mifandray amin’ny reniny izy ireo noho ny fandavany ny hafatra ara-paminaniana izay novahana tamin’ny tombo-kase tamin’ny taona 1798. Ny mifanandrify aminy, dia ny tandroka Repoblikana, izay mifandray amin’ireo mpanjakan’ny tany amin’ny alalan’ny fifandraisany amin’ny Firenena Mikambana, dia ireo mpanjaka folo ao amin’ny Apokalypsy fahafito ambin’ny folo. Ilay firaisana telo sosona izay mitondra izao tontolo izao ho any Armagedona dia asehon’ny lohany, izay ametrahana ny anarany, ary i Roma maoderina ara-panahy dia Babylona maoderina ara-panahy. Ny “lohany” dia ny fahefana papaly.
Ny voalohany dia maneho ny farany, ary na ampiharinao amin’ny Daniela toko faha-roa araka ny nataon’ny Millerita, ho toy ny maneho fanjakana efatra, na araka izay nohazavaina tamin’ny andro farany ho toy ny maneho fanjakana valo, dia Babylona ara-bakiteny no fanjakana voalohany. Ny Millerita dia hampahafantatra anao fa i Roma ara-bakiteny no farany. Babylona sy Roma dia tandindona azo soloina toerana, satria izy no voalohany sy farany amin’ny tsipika ara-paminaniana.
Amin’ny andro farany, ny fanjakana voalohan’i Babylona ara-bakiteny dia maneho ny fanjakana fahavalo sy farany, izay Babylona ara-panahy maoderina, sady koa Roma ara-panahy maoderina. Eo amin’ireo vavolombelona roa aseho ao amin’ny Daniela toko faharoa, Babylona sy Roma dia tandindona azo soloina toerana.
Rehefa aseho miaraka amin’ny anarana eo amin’ny handrin’ilay vehivavy janga papaly izay manondro hoe “Babylona Zava-miafina”, dia manondro koa izany hoe “Roma zava-miafina”. Ny “zava-miafina” ara-paminaniana dia maneho fahamarinana lalina tokoa, ka tsy hain’ny saina takarina ny halalin’ilay fahamarinana aseho ao anatiny, indrindra raha tsy eo ambanin’ny herin’ny Fanahy Masina. Kanefa ny “zava-miafina” ara-Baiboly koa dia mitaky fa izay ambara mifandray amin’izany zava-miafina izany dia fahatakarana tsy maintsy ananana ho an’izay mitady handalo ny fitsapana. Izany no antony anasongadinan’ireo vavolombelona roa ao amin’ny Apokalypsy ny maha-ilaina ny fahatakarana an’i Roma ankehitriny.
Indro ny fahendrena. Izay manan-tsaina aoka hanisa ny isan’ny bibidia; fa isan’olona izany; ary ny isany dia enin-jato sy enimpolo ary enina. Apokalypsy 13:18.
Ny “Fahendrena” no mahafantatra ny isan’ilay bibidia, dia ny isan’ny olona iray, ka ny isany dia enina, enina, enina. Ny “lehilahin’ny ota” no lohan’ilay bibidia. Ny fahendrena dia toetran’ireo virijina hendry amin’ny andro farany, ary famantarana ihany koa izany an’ireo izay mahatakatra ny fitomboan’ny fahalalana amin’ny andro farany. Ireo izay tsy mahatakatra kosa dia virijina adala sady ratsy fanahy. Ny “fahendrena” izay tsy takatr’izy ireo dia tsy maintsy, araka ny filàna ara-paminaniana, ao anatin’ny tontolon’ny fizahan-toetra ara-paminaniana farany; fa amin’izany no isehoan’ireo virijina hendry sy adala. Tsy maintsy mahatakatra ny “enina, enina, enina” izy ireo. Ny saina izay manana fahendrena dia apetrak’i Jaona ihany koa ao amin’ny andro farany ao amin’ny Apokalypsy toko fahafito ambin’ny folo.
Ary eto ny saina izay manana fahendrena. Ny loha fito dia tendrombohitra fito, izay ipetrahan-dravehivavy. Ary misy mpanjaka fito: efa lavo ny dimy, ary ny iray eo ihany, ary ny iray kosa mbola tsy tonga; ary rehefa tonga izy, dia tsy maintsy maharitra vetivety ihany. Ary ilay bibidia izay teo, nefa tsy eo intsony, dia izy no fahavalo, sady avy amin’ny fito ihany, ary mankany amin’ny fahaverezana. Apokalypsy 17:9–11.
Ny “saina” izay manana ny fahendrena hahatakatra ny isa “enina amby enimpolo amby eninjato,” dia virijina hendry izay efa nahazo ny “sain’i Kristy.”
Fa iza no nahalala ny sain’ny Tompo, mba hampianatra Azy? Fa isika kosa manana ny sain’i Kristy. 1 Korintiana 2:16.
Ny sokajin’ireo virijiny hendry dia manana ny sain’i Kristy, ary ny virijiny adala sy ratsy fanahy kosa manana ny sain’ny fahavalon’i Kristy.
“Tonga ny fotoana hampamirapiratra ny tena mazava eo afovoan’ny haizina ara-pitondrantena. Ny hafatry ny anjely fahatelo dia efa nalefa ho amin’izao tontolo izao, mampitandrina ny olona mba tsy handray ny mariky ny bibidia, na ny an’ny sariny, eo amin’ny handriny na eo amin’ny tanany. Ny fandraisana izany marika izany dia midika ho tonga amin’ilay fanapahan-kevitra mitovy amin’izay nataon’ilay bibidia, sy hiaro ireo hevitra mitovy, amin’ny fanoherana mivantana ny tenin’Andriamanitra.” Review and Herald, 13 Jolay 1897.
Ny fananganana ny sarin’ilay bibidia no fitsapana farany ho an’ireo virijina ao amin’ny fanoharana, ary ny hendry dia manana ny sain’i Kristy, fa tonga tamin’ilay fanapahan-kevitra mitovy amin’i Kristy izy, satria nampanaiky ny sitrapony ho eo ambany fitarihan’ny Fanahy Masina. Ny fananganana ny sarin’i Kristy ao amin’ireo virijina hendry dia mifanohitra amin’ny fananganana ny sarin’ilay bibidia ao amin’ireo virijina adala. Ireo virijina adala dia tonga amin’ilay fanapahan-kevitra mitovy amin’ilay bibidia, satria very hevitra teo anatrehan’ilay fanontaniana fitsapana momba ny famantarana marina ny antikristy izy, izay ilay mpanjakan’ny avaratra sandoka sy lohan’i Roma maoderina.
“Ireo izay manjary very hevitra amin’ny fahazoany ny teny, ka tsy mahita ny hevitry ny antikristy, dia tsy maintsy hametraka ny tenany eo amin’ny lafin’ny antikristy.” Kress Collection, 105.
Ang mga mangmang na dalaga sa panahon ng pagsubok na inilalarawan bilang pagbuo ng larawan ng halimaw ay nalilito sa kanilang pagkaunawa sa Salita. Ang kanilang pagkalito ay nakasalig sa maling pagkaunawa sa makahulang Salita ng Diyos, at sa pagkabigong makita ang wastong kahulugan ng Makabagong Roma, sila’y tumatanggap ng makapangyarihang pagkalinlang, dumarating sa gayunding pagpapasya gaya ng halimaw, at itinataguyod ang gayunding mga ideyang maka-papa sa tuwirang pagsalungat sa Salita ng Diyos, at inilalagay ang kanilang sarili sa panig ng anticristo.
Hohazohantsika ao amin’ny lahatsoratra manaraka ao amin’ity sokajy ity ireo hevitra ireo.