ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - ഒന്നാം ഭാഗം

“വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിന്റെ പഠനം മനസ്സിനെ ദാനിയേലിന്റെ പ്രവചനങ്ങളിലേക്കു തിരിക്കുന്നു.” ചിലർ ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിനകത്ത് പ്രവചനം മാത്രമേ കാണുന്നുള്ളു. എന്നാൽ ദാനിയേൽ സത്യത്തിന്റെ രണ്ടു പ്രവാഹങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നു; അവന്റെ പ്രവചനങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സത്യങ്ങൾ അവന്റെ പുസ്തകത്തിലെ അവസാന ആറു അദ്ധ്യായങ്ങളാണ്. ആദ്യ ആറു അദ്ധ്യായങ്ങൾ ദൃഷ്ടാന്തരൂപത്തിലുള്ള പ്രവചനം അവതരിപ്പിക്കുന്നു; അവ വലിയൊരളവിൽ ഇന്നും തിരിച്ചറിയപ്പെടാതെ കിടക്കുന്നു. ദാനിയേലിന്റെ ആദ്യ ആറു അദ്ധ്യായങ്ങളെ പരിഗണിക്കുന്നതിനു മുമ്പ്, ദാനിയേലിന്റെ അവസാന ആറു അദ്ധ്യായങ്ങളിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ രണ്ടു പ്രവചനങ്ങൾ മാത്രം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതെന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് നാം വിശദീകരിക്കും. ശിനാറിലെ രണ്ടു മഹാനദികളെ സൂചിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ആ രണ്ടു പ്രവചനങ്ങളെയും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. അവൾ അവതരിപ്പിക്കുന്ന പ്രതീകാത്മകത നാം സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ, ദാനിയേലിന്റെ അവസാന ആറു അദ്ധ്യായങ്ങളിൽ രണ്ട്—അതും രണ്ട് മാത്രം—പ്രവചനങ്ങളുണ്ടെന്ന് കാണുന്നതിനുള്ള താക്കോൽ നമുക്കു ലഭിക്കുന്നു.

എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ദർശനം ഉലൈ നദിക്കരയിലായിരുന്നു ലഭിച്ചത്.

സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് “ഉലൈയും ഹിദ്ദെക്കലും” എന്നു പരാമർശിക്കുകയും അവയെ “ഷിനാറിന്റെ മഹാനദികൾ” എന്നു വിളിക്കുകയും ചെയ്ത *Testimonies to Ministers* എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലെ ആ അനുച്ഛേദം ഞങ്ങൾ എടുത്തപ്പോൾ, സിസ്റ്റർ വൈറ്റിന്റെ എഴുത്തുകളിൽ ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങളുടെ പഠനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അത്യന്തം പ്രധാനപ്പെട്ട വ്യാഖ്യാനങ്ങളിൽ ഒന്നിൽ നിന്നുള്ള ആ അനുച്ഛേദത്തെ ഞങ്ങൾ വിച്ഛേദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ ഭാഗത്തിൽ അവൾ ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിക്കുന്നു: “ദൈവവചനത്തിന്റെ വളരെ അധികം അടുക്കിയ പഠനം ആവശ്യമുണ്ട്; പ്രത്യേകിച്ചും നമ്മുടെ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഇതുവരെ ഒരിക്കലും ലഭിക്കാത്തവിധം ദാനിയേലും വെളിപ്പാടും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്.”

ഇപ്പോൾ തന്നെ നാം ദാനിയേൽ അദ്ധ്യായം എട്ടിൽ നിന്നു ഉദ്ധരിച്ച ആദ്യ രണ്ടു വാക്യങ്ങളെ സൂക്ഷ്മമായി പഠിച്ചാൽ, പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ പോകുന്ന ഒരു സത്യത്തിന്ന് അവ രണ്ടും ആന്തരികമായ രണ്ടു സാക്ഷ്യങ്ങൾ നൽകുന്നു. ദാനിയേൽ പറയുന്നു: ബെൽശസ്സർ രാജാവിന്റെ “മൂന്നാം ആണ്ടിൽ എനിക്കൊരു ദർശനം പ്രത്യക്ഷമായി.” തുടർന്ന് അവൻ ചേർക്കുന്നു: “ആദ്യത്തിൽ എനിക്കു പ്രത്യക്ഷമായതിന്റെ ശേഷം.” ഈ വാക്യം രണ്ടു വിധത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാം; ഏതു വിധത്തിൽ മനസ്സിലാക്കിയാലും ഒരേ നിഗമനത്തിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്.

സ്വർഗീയ പ്രകാശവാഹകനെന്ന സ്ഥാനത്ത് സാത്താനെ പ്രതിസ്ഥാപിച്ചതിനാൽ, സകല പ്രവാചകന്മാരോടും ചെയ്തതുപോലെ ഗബ്രിയേൽ ദൂതനായിരുന്നു ദാനിയേലിന് പ്രവാചകപ്രകാശം കൊണ്ടുവന്നത്. ഇതിന്റെ അർത്ഥം, തിരുവെഴുത്തുകളിൽ കാണപ്പെടുന്ന ഓരോ പ്രവാചകനിയമവും ഗബ്രിയേലാൽ നയിക്കപ്പെട്ടതാണെന്നതാണ്. ദാനിയേൽ അതിനെ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നോ ഇല്ലയോ എന്നതു വകവെയ്ക്കാതെ, എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ഒന്നാം വാക്യത്തിൽ അവൻ ഒരു പ്രധാന പ്രവാചക നിരീക്ഷണം തിരിച്ചറിയുന്നതിൽ മാത്രമല്ല, അതേ വാക്യത്തിൽ ആ പ്രധാന പ്രവാചക നിരീക്ഷണത്തിന് രണ്ടു സാക്ഷികളെയും അവൻ നൽകുന്നു. ഒന്നാം വാക്യത്തിൽ ദാനിയേൽ രേഖപ്പെടുത്തിയതു, ഉലൈ നദിക്കരയിൽ ലഭിച്ച ദർശനത്തിനു മുമ്പ് താൻ ഒരു ദർശനം ലഭിച്ചിരുന്നതാണെന്നതാണ്. ഉലൈ നദിക്കരയിലെ ദർശനം ബെൽശസ്സാറിന്റെ മൂന്നാം ആണ്ടിൽ വന്നു. ഉലൈ നദിക്കരയിലെ ദർശനത്തിനു മുമ്പുണ്ടായ ദർശനം ബെൽശസ്സാറിന്റെ ഒന്നാം ആണ്ടിൽ വന്നു.

എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ഒന്നാം വാക്യത്തിൽ, “ആദ്യത്തിൽ എനിക്കു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടതിന്റെ ശേഷം” എന്നു അവൻ പറയുന്നതിനാൽ, ബേൽശസ്സറിന്റെ ആദ്യവർഷത്തിൽ തനിക്കു ഒരു ദർശനവും ലഭിച്ചിരുന്നുവെന്ന് ദാനിയേൽ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഉലായി ദർശനം ബേൽശസ്സറിന്റെ ആദ്യവർഷത്തിലെ ദർശനത്തിനുശേഷമാണോ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്, അതോ ഈ രണ്ടുസമാന്തര ദർശനങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേതിനുശേഷമാണോ ആ ദർശനം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്? ഏതു ഉത്തരവും ശരിയാണ്. ഉലായി നദിയുടെ ദർശനം ഏഴാം അധ്യായത്തിലെ ദർശനത്തോടുതന്നെ ഒരേയതാണ്. “ആവർത്തിക്കുകയും വിപുലീകരിക്കുകയും ചെയ്യുക” എന്ന പ്രവചനസിദ്ധാന്തവും, അതോടൊപ്പം രണ്ടുപേരുടെ സാക്ഷ്യത്തിൽ ഒരു കാര്യം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന നിയമവും ഗബ്രിയേൽ പ്രയോഗിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇരു ദർശനങ്ങളും ബൈബിളിലെ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യങ്ങളെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു.

ഏഴാം അധ്യായത്തിലെ ദർശനം ആ രാജ്യങ്ങളെ ഇരപിടിയൻ മൃഗങ്ങളായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു; അതുവഴി അവയെ അവരുടെ പൗരാധികാരത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഊന്നിപ്പറഞ്ഞ് അവതരിപ്പിക്കുന്നു. എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ദർശനം അതേ രാജ്യങ്ങളെ ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരശുശ്രൂഷയിൽ നിന്നുള്ള പ്രതീകങ്ങളാൽ ചിത്രീകരിക്കുന്നു; എങ്കിലും വിശുദ്ധമന്ദിരശുശ്രൂഷയിലെ ഓരോ പ്രതീകവും ഒരു കൃത്രിമാരാധനയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതിനായി ഉദ്ദേശപൂർവം വികൃതമാക്കിയിരിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായം, ഏഴാം അധ്യായത്തിലെ ദർശനത്തിൽ കാണുന്ന അതേ രാജ്യങ്ങളെയാണു ചിത്രീകരിക്കുന്നത്; എന്നാൽ അത് ആ രാജ്യങ്ങളെ അവരുടെ മതപരമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നു.

ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ഉലായി ദർശനം ഏഴാം അധ്യായത്തിലെ ദർശനത്തെ ആവർത്തിക്കുകയും വിപുലീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഏഴാം അധ്യായം ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യങ്ങളുടെ പൗരപരമായ വശത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; എട്ടാം അധ്യായം ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യങ്ങളുടെ മതപരമായ വശത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഇത് തിരിച്ചറിയപ്പെടുമ്പോൾ, ഏഴും എട്ടും അധ്യായങ്ങൾ ഒരേ ദർശനമാണെന്നു പിന്നെ മനസ്സിലാക്കാനാകും. ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിലാണ് എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ദർശനത്തിലുള്ള സമയഘടകത്തിന്റെ വിശദീകരണം നൽകുവാൻ ഗബ്രിയേൽ വരുന്നത്. ആകയാൽ, ഉലായി ദർശനം ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ ഏഴാം, എട്ടാം, ഒമ്പതാം അധ്യായങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. തുടർന്ന് ഹിദ്ദെക്കേൽ നദി പത്താം അധ്യായത്തിൽ പരിചയപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു.

ഹിദ്ദേക്കേൽ നദിയുടെ ദർശനം വടക്കൻ രാജാവിന്റെ പ്രവചനാത്മക ചരിത്രത്തെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. അത് അലക്സാണ്ടർ മഹാന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ വിഭജനത്തോടെ ആരംഭിച്ചു, തുടർന്ന് വരുന്ന ചരിത്രത്തിലെ ഉയർച്ചയും താഴ്ചയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അവിടെ ഒടുവിൽ അലക്സാണ്ടർ മഹാന്റെ മുൻരാജ്യം വിഘടിച്ചതിന്റെ ശേഷിപ്പായി അവശേഷിക്കുന്ന ഏക രണ്ടു വൈരികൾ ഒരു യഥാർത്ഥ തെക്കൻ രാജാവും ഒരു യഥാർത്ഥ വടക്കൻ രാജാവുമാണ്. അന്തിമമായി അത് പാപ്പത്വത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെത്തുന്നു; അവൻ പിന്നീട് ആത്മീയ വടക്കൻ രാജാവായി മാറുന്നു; പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ അവൻ തന്റെ അന്ത്യത്തിൽ എത്തുന്നു, മീഖായേൽ എഴുന്നേൽക്കുന്നു, മനുഷ്യന്റെ കൃപാകാലം അടയുന്നു. ലളിതമായ സംക്ഷിപ്താവലോകനം ഇതാണ്: ഉലായി നദിയുടെ ദർശനം ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെയും സൈന്യത്തിന്റെയും ആന്തരിക ദർശനമാണ്; ഹിദ്ദേക്കേൽ നദിയുടെ ദർശനം അതേ ചരിത്രകാലയളവിൽ ദൈവത്തിന്റെയും അവന്റെ ജനത്തിന്റെയും ശത്രുവിന്റെ ബാഹ്യ ദർശനമാണ്. ഇത് വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലെ ഏഴ് സഭകളിലും ഏഴ് മുദ്രകളിലും കാണപ്പെടുന്ന അതേ സിദ്ധാന്തം പ്രയോഗിക്കുന്നു.

ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അതേ ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചരിത്രം വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിലും വീണ്ടും കൈക്കൊള്ളപ്പെടുന്നു. ഈ രണ്ടു ദർശനങ്ങളിൽ നിന്നു ഉദ്ഭവിക്കുന്ന പ്രവചനാത്മക വെളിച്ചത്തെ ഒഴിവാക്കിയാലും, വില്യം മില്ലർ സ്വീകരിച്ചും തുടർന്ന് Future for America സ്വീകരിച്ചും വന്ന ബൈബിള്‍ വ്യാഖ്യാനരീതിക്കൊരു സ്ഥിരീകരണവും അവിടെ ഉണ്ട്. ശരിയായി പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, ദാനിയേൽ പുസ്തകവും വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകവും, ബൈബിൾ സ്വയം തന്റെ ഉള്ളിൽ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന പ്രവചനവ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങൾക്ക് സ്ഥിരീകരണം നൽകുന്ന പരിപൂർണ സ്വർണഖനികളാണ്.

ഉലൈ ആന്തരിക വിഷയമായും ഹിദ്ദേക്കേൽ ബാഹ്യ വിഷയമായും ഇരിക്കുന്നതുപോലെ, “അവസാനകാലത്ത്” മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടിരുന്ന രണ്ടു പ്രവചനങ്ങളെയും അവ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഉലൈ 1798-ൽ “അവസാനകാലത്ത്” മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യപ്പെട്ടു; ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായം, നാൽപ്പതാം വാക്യത്തിൽ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ, മുൻ സോവിയറ്റ് യൂണിയനെ പ്രതിനിധീകരിച്ച രാജ്യങ്ങളെ പാപ്പാസഭയും ഐക്യനാടുകളും ഒഴുക്കിക്കളഞ്ഞ സമയമായ 1989-ൽ ഹിദ്ദേക്കേൽ “അവസാനകാലത്ത്” മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യപ്പെട്ടു.

ഈ സത്യങ്ങൾ അംഗീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ഏഴ് സഭകളുടെയും ഏഴ് മുദ്രകളുടെയും പ്രവാചകചരിത്രം ഒരേ പ്രവാചകചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുപോലെ, ഈ രണ്ട് ദർശനങ്ങളും യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഒരു ദർശനം തന്നെയാണെന്നും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയും. അപ്പോൾ, ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം, ഒമ്പതും പത്തും വാക്യങ്ങളിൽ നിർദേശിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ, ഒരു പരീക്ഷണപ്രക്രിയ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നതിനായി, ഈ രണ്ട് ദർശനങ്ങളും ആദ്യ ദൂതന്റെ ഭൂതകാല പ്രസ്ഥാനത്തിൽ കർത്താവു ഉപയോഗിച്ച മാർഗ്ഗമായും, മൂന്നാം ദൂതന്റെ വർത്തമാനവും ഭാവിയുമായ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ കർത്താവു ഉപയോഗിക്കുന്ന മാർഗ്ഗമായും മാറുന്നു.

1989-ൽ ഹിദ്ദേക്കേൽ അനാവൃതമാക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ഒരു ഉദാഹരണമായി, പ്രചോദനം എന്ത് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെന്ന് പരിഗണിക്കൂ.

ഉലൈയും ഹിദ്ദേക്കേലും രണ്ടും അന്ത്യകാലവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവയാണ്; എന്നാൽ 1798-ആം വർഷം ദാനിയേലിന്റെ “അവസാനകാലം” ആയിരുന്നു എന്നും, അന്നാണ് അവന്റെ പുസ്തകം മുദ്രവിലക്കപ്പെടേണ്ടിയിരുന്നത് എന്നും അംഗീകരിക്കാൻ മാത്രമാണ് അഡ്വെന്റിസം സന്നദ്ധത കാണിച്ചിട്ടുള്ളത്. എങ്കിലും “അന്ത്യകാലവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട” പ്രവചനഭാഗം കൂടുതൽ കൃത്യമായി ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ അവസാന ആറു വാക്യങ്ങളാണ്; കാരണം മനുഷ്യരുടെ കൃപാകാലം അവസാനിക്കുമ്പോൾ മീഖായേൽ എഴുന്നേൽക്കുന്നതോടെയാണ് ആ വാക്യങ്ങൾ സമാപിക്കുന്നത്.

ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ ഏഴാം, എട്ടാം, ഒൻപതാം അധ്യായങ്ങളിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ന്യായവിധിയുടെ ദർശനം, 1798-ലെ “അവസാനകാലം” വരെയും മുദ്രയിട്ട നിലയിൽ ആയിരുന്നു. മുദ്ര അഴിച്ച ഉലായി ദർശനം ഉല്പാദിപ്പിച്ച വെളിച്ചം, ന്യായവിധിയുടെ സമാപ്തിയെ അല്ല, അന്വേഷണ ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു. ഹിദ്ദേക്കേൽ ദർശനത്തോടുകൂടെ മുദ്ര അഴിക്കപ്പെട്ട വെളിച്ചം, അന്വേഷണ ന്യായവിധിയുടെ സമാപ്തിയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; കൂടാതെ “അവസാന നാളുകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവചനത്തിന്റെ ഭാഗം” ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ദാനിയേലിലെ ഭാഗവും അതുതന്നെയാണ്.

1798-ലെ മുദ്രവിമോചനം അന്വേഷണവിധിയുടെ ആരംഭം പ്രഖ്യാപിച്ചു. 1989-ലെ മുദ്രവിമോചനം അന്വേഷണവിധിയുടെ സന്നിഹിതമായി അടുക്കിവരുന്ന സമാപ്തിയെ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന മുദ്ര ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ എളുപ്പത്തിൽ കാണാം; എന്നാൽ അത് എന്താണെന്ന് നിങ്ങൾ അറിയുകയും അതിനെ അന്വേഷിക്കാൻ സന്നദ്ധരായിരിക്കയും ചെയ്താൽ മാത്രമേ അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ കഴിയൂ.

ദാനിയേൽ അധ്യായം പതിനൊന്നിലെ നാൽപ്പത്തിയഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ കൃപാകാലം അവസാനിക്കുമ്പോൾ, ആൽഫയും ഒമേഗയും ആയവന്റെ ഒപ്പ് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. ദാനിയേലിന്റെ ആരംഭം അത് അവസാനിക്കുന്ന സ്ഥലം കൃത്യമായി ദൃഷ്ടാന്തമാക്കുന്നു. അത് യഥാർത്ഥ ബാബേലും യഥാർത്ഥ യിസ്രായേലും തമ്മിലുള്ള യഥാർത്ഥ യുദ്ധത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്നു; യഥാർത്ഥ ബാബേൽ വിജയിക്കുന്നു.

ദാനിയേൽ അദ്ധ്യായം പതിനൊന്നിലെ നാല്പത്തിയഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ, “വടക്കിന്റെ രാജാവ്” എന്നു പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആത്മീയ ബാബേലോനും “മഹത്വമുള്ള വിശുദ്ധ പർവ്വതം” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആത്മീയ ഇസ്രായേലും തമ്മിലുള്ള ഒരു ആത്മീയ യുദ്ധം സമാപിക്കുന്നു; അതിൽ ആത്മീയ ഇസ്രായേൽ ആത്മീയ ബാബേലോന്റെ മേൽ ജയം പ്രാപിക്കുന്നു.

ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങൾ ഒരു പുസ്തകമാണ്:

ഒരേയൊരു ഗ്രന്ഥമായിരിക്കുന്ന ഈ രണ്ടു ഗ്രന്ഥങ്ങളും ദൂതനായ ഗബ്രിയേലിന്റെ പ്രവചനോപദേശത്തിന്റെ മഹത്തായ കൃതിയാണ്. ഗബ്രിയേൽ ദാനിയേലിനും യോഹന്നാനുമേയ്ക്ക് കൈമാറിയത് പിതാവിൽ നിന്ന് പ്രാപിച്ച യേശുവിൽ നിന്ന് തന്നെയാണെന്ന് ഞാൻ പൂർണ്ണമായി അറിഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് ഇത് എഴുതുന്നത്. ഗബ്രിയേലിനെ ഉയർത്തിക്കാണിക്കുകയല്ല എന്റെ ഉദ്ദേശ്യം; മറിച്ച്, കാണുവാൻ നമ്മൾ സന്നദ്ധരായിരുന്നാൽ, ആൽഫയും ഒമേഗയും വേദപുസ്തക വ്യാഖ്യാനത്തിനായുള്ള പ്രവചനനിയമങ്ങളെ എങ്ങനെ രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത് ഈ രണ്ടു ഗ്രന്ഥങ്ങളിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതാക്കി എന്നതിന്റെ തെളിവുകളുടെ ആഴമുള്ള വെളിപ്പാടിനെ ഈ രണ്ടു ഗ്രന്ഥങ്ങളിലും ഉയർത്തിക്കാണിക്കുകയെന്നതാണ് എന്റെ ഉദ്ദേശ്യം.

ഈ ഘട്ടത്തിൽ ഉലായിയും ഹിദ്ദേക്കേലും എന്ന നദികളോടു ബന്ധപ്പെട്ട രണ്ടു പ്രവചനങ്ങളുടെ വ്യാഖ്യാനം അവതരിപ്പിക്കുകയല്ല എന്റെ ലക്ഷ്യവും ഉദ്ദേശവും എന്ന കാര്യം ഞാൻ നിങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കട്ടെ. എന്റെ ലക്ഷ്യവും ഉദ്ദേശവും ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിലെ ആദ്യ ആറു അധ്യായങ്ങളിലുള്ള പ്രവചനങ്ങളെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതാകുന്നു. ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങൾ ദൈവവചനത്തിലെ ഏറ്റവും ആഴത്തിൽ ഘടിതമായ പുസ്തകങ്ങളായിരിക്കാം എന്ന സത്യത്തിനുവേണ്ടി ഞാൻ വെറും ഒരു വാദം സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അവ പ്രവചനസന്ദേശം അവതരിപ്പിക്കുന്നതോടൊപ്പം ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെയും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു; അതോടൊപ്പം തന്നെ, ഒരു വ്യക്തി പ്രവചനങ്ങളെ അറിയുകയും പ്രവചനങ്ങളെ പ്രസ്താവിച്ചവനെ അറിയുകയും ചെയ്യേണ്ടതിന്നു പ്രയോഗിക്കപ്പെടേണ്ട അത്യാവശ്യ നിയമങ്ങളെയും അവ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

പുസ്തകങ്ങളുടെ ആഴമുള്ള സ്വഭാവത്തിന് മറ്റൊരു ഉദാഹരണമാണ് ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴു കാലങ്ങൾ” എന്ന പ്രവചനത്തെ ദാനിയേൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. “ഏഴു കാലങ്ങൾ” എന്ന പ്രവചനം പുരാതന യിസ്രായേലിലും, ഒന്നാം ദൂതന്റെ മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിലും, ഇപ്പോഴുള്ളതും ഭാവിയിലുമുള്ള മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിലും, ദൈവജനത്തിനുവേണ്ടി ആയിരുന്നു, ഇപ്പോഴും ആകുന്നു, “ഇടറിവീഴ്ചയുടെ കല്ല്.” ലളിതമായ നിർവചനപ്രകാരം, “ഇടറിവീഴ്ചയുടെ കല്ല്” എന്നു പറയുന്നത്, വ്യക്തമായി അവിടെ ഉണ്ടായിരിക്കെ പോലും, നിങ്ങൾ കാണാതെ പോകുന്ന ഒന്നാണ്. ആകയാൽ, ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിൽ “ഏഴു കാലങ്ങൾ” നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്ന മുറയ്ക്ക്, അത് വ്യക്തമായി അവിടെ ഉണ്ടെന്നു നിങ്ങൾ കാണുന്നു; എന്നാൽ കാണാതിരിക്കുവാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നവർക്ക് അതു മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതാണെന്നും നിങ്ങൾ കാണുന്നു.

ഒരു കാര്യം വ്യാകരണപരമായി തുറന്നുകിടക്കുമ്പോഴുതന്നെ അതിനെ മറച്ചുവെക്കുന്നത് അതിയായ ഗൗരവമുള്ള ഒരു നേട്ടമാണ്; അതു മനുഷ്യർ രചിക്കുന്ന ഏതെങ്കിലും രഹസ്യനോവലിൽ നിക്ഷേപിക്കാനാകാത്ത ഒന്നാകുന്നു. അത് ഒരു ശ്രേഷ്ഠകൃതിയാണ്; കാരണം, ഇടറിപ്പോകാതിരിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏവർക്കും അത് അവിടെ വ്യക്തമായി കാണാവുന്നതാണ്, എന്നാൽ ഇടറിപ്പോകുവാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നവർക്ക് അത് കാണുന്നതാകട്ടെ അസാധ്യമാണ്. പറയേണ്ടതുണ്ടെങ്കിൽ, അത് “എല്ലാവർക്കും മുമ്പിൽ തന്നേ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതു” ആകുന്നു. ഇത് മാനുഷികതയും ദൈവികതയും സംയോജിക്കുന്നതിലൂടെ സിദ്ധിക്കപ്പെടുന്നതാകുന്നു.

ആ അവകാശവാദം ഞാൻ ഉന്നയിക്കുന്നത്, ഈ ഘട്ടത്തിൽ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുവാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനാലാണ്: കുറഞ്ഞത് 1957-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട *Questions on Doctrine* മുതൽ അഡ്വെന്റിസത്തിനകത്ത് ഒരു കത്തോലിക്ക ഉപദേശം നിലനിന്നുവരുന്നു; അതുപോലെതന്നെ *Future for America* എന്ന ഈ നിലവിലെ സന്നിഹിതസത്യ പ്രസ്ഥാനത്തിനകത്തും അതു തന്റെ അധാർമ്മിക ശിരസ്സുയർത്തിയിരിക്കുന്നു. ആ ആശയം ഇതാണ്: ക്രിസ്തു അവതാരത്തിൽ, മറിയത്തിൽനിന്ന് അവൻ അവകാശമായി ലഭിച്ച ജഡം സ്വീകരിച്ചില്ല. സ്വാഭാവികമായി, ഈ ഉപദേശം അനുകൂലിക്കുന്നവർ അതിനെ അങ്ങനെ പ്രകടിപ്പിക്കാറില്ല; എങ്കിലും, അവർ ഉപദേശിക്കുന്നത് അതുതന്നെയാണ്. ഞാൻ അതിനെ ഒരു കത്തോലിക്ക ഉപദേശമെന്നു വിളിക്കുന്നത്, ക്രിസ്തുവിന്റെ ജഡം ആദാം പാപം ചെയ്‌തതിന് മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന ജഡത്തെപ്പോലെ ശുദ്ധമായിരുന്നതാണ് എന്ന മുൻകൽപ്പന, “നിഷ്കളങ്ക ഗർഭധാരണം” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന അവരുടെ ഉപദേശത്തിൽ കത്തോലിക്കാസഭ ഉപയോഗിക്കുന്ന അതേ സാത്താനിക തർക്കശാസ്ത്രം തന്നെയാകയാൽ ആകുന്നു. “നിഷ്കളങ്ക ഗർഭധാരണം” എന്ന ആ പുറജാതീയ ഉപദേശം നിങ്ങള്‍ക്കു പരിചിതമല്ലെങ്കിൽ, അതു പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഇതാണ്: ആദാമും ഹവ്വയും പാപം ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ് ആദാമിന്റെ അധോപ്രകൃതി അത്ഭുതാതീതമായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, ക്രിസ്തുവിന്റെ ജഡവും അത്ഭുതാതീതമായി രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു; അല്ലെങ്കിൽ, പറയപ്പെടുന്നതുപോലെ, ക്രിസ്തുവിന് പാതകപതനത്തിന് മുമ്പുള്ള ആദാമിന്റെ പാപരഹിത സ്വഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നുമാണ്. മറിയയ്ക്കുതന്നെ, അവൾ പാപം ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന ആദാമിന്റെ പാതകപതനമില്ലാത്ത ജഡസ്വഭാവം അത്ഭുതകരമായി നൽകപ്പെട്ടു, അതുവഴി പരിശുദ്ധാത്മാവിനു ശിശുവായ യേശുവിനെ അവളുടെ സമ്പൂർണ്ണ ജഡത്തിൽ അവതരിക്കുവാൻ അവൾ ഒരു സമ്പൂർണ്ണ പാത്രമായിരിക്കേണ്ടതിന്നെന്നുമാണ് അത് പഠിപ്പിക്കുന്നത്.

തീർച്ചയായും, യേശുവിന്റെ ജഡത്തെക്കുറിച്ച് അതേ നിഗമനത്തെ തന്നെ പിന്തുണക്കുന്ന അഡ്വെന്റിസത്തിൽ ഉള്ളവർ, മറിയത്തെ സംബന്ധിച്ച യാതൊരു അത്ഭുതങ്ങളെയും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നില്ല; എന്നാൽ അതേ കത്തോലിക്കാ ആശയം പഠിപ്പിക്കുന്നതിനായി അവർ സിസ്റ്റർ വൈറ്റിന്റെയും ബൈബിളിന്റെയും ഭാഗങ്ങളെ വളച്ചൊടിക്കുന്നു. ഞാൻ ഇപ്പോൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് വഴിതിരിഞ്ഞ് ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ചയില്‍നിന്ന് മാറിനിന്നത്? അതിന് ഞാൻ ഉത്തരം പറയും.

ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും അത്ഭുതകരമായ ഘടനയും രൂപകല്പനയും മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിൻറെയും ദൈവികതയുടെയും സംയോജനത്തിലൂടെയാണ് സഫലമായത്. യേശു ദൈവവചനമാണ്, ബൈബിൾയും ദൈവവചനമാണ്. യേശുവിന്റെ ദൈവികവും മാനുഷികവുമായ സ്വഭാവം ബൈബിളിൽ സമ്പൂർണ്ണമായി പ്രതിഫലിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിലുള്ള വചനങ്ങൾ ദൈവികമായവയാണ്; ഹൃദയങ്ങളെയും മനസ്സുകളെയും രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന സൃഷ്ടിശക്തി അവയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. സകലത്തെയും അസ്തിത്വത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവന്ന അതേ ശക്തിയാകുന്നു ആ വചനങ്ങൾ. എന്നാൽ ബൈബിൾ രേഖപ്പെടുത്തുന്നതിന് ദൈവം തന്റെ ഉപകരണങ്ങളായി തിരഞ്ഞെടുത്ത മനുഷ്യർ എല്ലാവരും പാപികളായിരുന്നു. ഈ സമവാക്യത്തിലെ മാനുഷിക ഘടകം വീണുപോയ മനുഷ്യരാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ബൈബിൾ മാനുഷികതയുടെയും ദൈവികതയുടെയും ഒരു സംയോജനമാണ്; ആദാമിന്റെ എല്ലാ സന്തതികളും ആയിരുന്നപോലെ പ്രവാചകന്മാരും പാപികളായിരുന്നു. ചിന്തയിലും വചനത്തിലും പ്രവൃത്തിയിലും ക്രിസ്തു ഒരിക്കലും പാപം ചെയ്തിട്ടില്ല. എങ്കിലും നാലായിരം വർഷത്തെ അധഃപതനത്തിന് ശേഷം അവൻ മറിയത്തിന്റെ ശരീരം ധരിച്ചു. ആദാം പാപം ചെയ്യുന്നതിനു മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന താഴ്ന്ന ദേഹിക സ്വഭാവം തന്നെയായിരുന്നു അവൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്വീകരിച്ചതെങ്കിൽ, അങ്ങനെ ആയിരുന്നുവെങ്കിൽ ബൈബിളിലെ ഓരോ ഗ്രന്ഥകർത്താവും പാപരഹിതനായിരിക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.

ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലുള്ള “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിന്റെ “എല്ലാവർക്കും മുമ്പിലായിരിക്കെ മറച്ചുവെക്കൽ” ദാനിയേൽ രേഖപ്പെടുത്തിയ വചനങ്ങളാൽ മാത്രമല്ല, കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിൾ വിവർത്തനം ചെയ്ത പതിത മനുഷ്യരാലും കൂടി സിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. പതിത മനുഷ്യർ ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തെ രണ്ടുവട്ടം സ്പർശിച്ചു; ദൈവത്തിന്റെ ദിവ്യമായ പരിപാലനാത്മക മേൽനോട്ടം കൂടാതെ ഏതൊരു മനുഷ്യനും നിർവഹിക്കാൻ അസാധ്യമായ ഒന്നാണ് അങ്ങനെ സിദ്ധിയായത്.

ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ, ദൈവത്വവും മാനുഷത്വവും ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിൽ എല്ലാവർക്കും മുന്നിൽ തന്നെയിരിക്കെ എങ്ങനെ മറച്ചുവെച്ചുവെന്ന് നാം കാണിച്ചുതുടങ്ങും; കാരണം ദൈവം അതിനെ മുമ്പെ അറിഞ്ഞിരുന്നതുമല്ലാതെ, ഒന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിലുള്ളവർക്കും മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിലുള്ളവർക്കും ഒരുപോലെ പരീക്ഷണമായ “ഇടറുന്ന കല്ല്” ആകേണ്ടതിന്ന് അതിനെ അങ്ങനെ നിശ്ചയിച്ചുമിരുന്നു.