ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - നൂറും പതിനൊന്നുംാം ഭാഗം

അഞ്ചാമത്തെ ദൂതൻ കാഹളം മുഴക്കിയപ്പോൾ, ഞാൻ ആകാശത്തിൽനിന്നു ഭൂമിയിലേക്കു വീണ ഒരു നക്ഷത്രത്തെ കണ്ടു; അതിന്നു അഗാധകുഴിയുടെ താക്കോൽ കൊടുക്കപ്പെട്ടു. അവൻ അഗാധകുഴി തുറന്നു; അപ്പോൾ വലിയൊരു ചൂളയുടെ പുകയെപ്പോലെ കുഴിയിൽനിന്നു പുക ഉയർന്നു; കുഴിയുടെ പുകയാൽ സൂര്യനും വായുവും ഇരുണ്ടുപോയി. ആ പുകയിൽനിന്നു വെട്ടുക്കിളികൾ ഭൂമിയിന്മേൽ പുറപ്പെട്ടു വന്നു; ഭൂമിയിലെ തേൾകൾക്കുള്ളതുപോലെ അവയ്ക്കും അധികാരം കൊടുക്കപ്പെട്ടു. ഭൂമിയിലെ പുല്ലിനെയോ ഏതെങ്കിലും പച്ചയായ സസ്യത്തെയോ ഏതെങ്കിലും വൃക്ഷത്തെയോ അവ ഹാനി ചെയ്യരുതു; ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര തങ്ങളുടെ നെറ്റികളിൽ ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യരെയത്രേ ഹാനി ചെയ്യേണ്ടതെന്നു അവയോടു കല്പിക്കപ്പെട്ടു. വെളിപ്പാടു 9:1–4.

“ഒരു നക്ഷത്രം ആകാശത്തിൽനിന്ന് ഭൂമിയിലേക്കു വീണു; അഗാധകുണ്ടിന്റെ താക്കോൽ അവന്നു കൊടുക്കപ്പെട്ടു.

പേർഷ്യൻ രാജാവ് തന്റെ കലയും ശക്തിയും സൃഷ്ടിച്ച അത്ഭുതങ്ങളെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, മക്കയിലെ ഒരു അജ്ഞാത പൗരനിൽ നിന്ന് ഒരു ലേഖനം അവന്നു ലഭിച്ചു; അതിൽ മുഹമ്മദിനെ ദൈവത്തിന്റെ അപ്പൊസ്തലനായി അംഗീകരിക്കണമെന്നു ക്ഷണിച്ചിരുന്നു. അവൻ ആ ക്ഷണം നിരസിക്കുകയും ലേഖനം കീറിക്കളകയും ചെയ്തു. “ഇതുപോലെ തന്നേ,” അറേബ്യൻ പ്രവാചകൻ ഉച്ചരിച്ചുപറഞ്ഞു, “ദൈവം രാജ്യം കീറിക്കളയും, കൂടാതെ ഖുസ്‌റോവിന്റെ അപേക്ഷ തള്ളിക്കളയും.” കിഴക്കൻ ഈ രണ്ട് സാമ്രാജ്യങ്ങളുടെ അതിർത്തിവരമ്പിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന മുഹമ്മദ്, അവ പരസ്പരം നശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പുരോഗതി അന്തർസന്തോഷത്തോടെ നിരീക്ഷിച്ചു; പേർഷ്യൻ വിജയങ്ങളുടെ നടുവിലും, അനേകം വർഷങ്ങൾ കഴിയുന്നതിന് മുമ്പ് വിജയം വീണ്ടും റോമാക്കാരുടെ പതാകകളിലേക്കു മടങ്ങിവരും എന്നു അവൻ പ്രവചിക്കാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടു. “ഈ പ്രവചനം പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടതായാണ് പറയപ്പെടുന്ന സമയത്ത്, അതിന്റെ നിവൃത്തിയിൽ നിന്ന് ഇതിലും ദൂരെയുള്ള മറ്റൊരു പ്രവചനം ഉണ്ടായിരിക്കാനാവില്ല; കാരണം ഹെറാക്ലിയസിന്റെ ആദ്യ പന്ത്രണ്ടു വർഷങ്ങൾ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അടുക്കിവരുന്ന വിഘടനത്തെ പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ടായിരുന്നു.”...

“ഏഷ്യയിലും ആഫ്രിക്കയിലും ഉണ്ടായിരുന്ന റോമൻ അധീനപ്രദേശങ്ങളെ ഖോസ്രോവസ് കീഴടക്കി. അന്നത്തെ കാലഘട്ടത്തിൽ ‘റോമൻ സാമ്രാജ്യം’ ‘കോൺസ്റ്റാൻറിനോപ്പിളിന്റെ മതിലുകൾക്കുള്ളിലേക്കും, അതോടൊപ്പം ഗ്രീസ്, ഇറ്റലി, ആഫ്രിക്ക എന്നിവയുടെ ശേഷിപ്പുകളിലേക്കും, ഏഷ്യൻ തീരദേശത്തിലെ ടയർ മുതൽ ട്രെബിസോണ്ട് വരെ ഉള്ള ചില സമുദ്രതീര നഗരങ്ങളിലേക്കും ചുരുങ്ങിപ്പോയിരുന്നു.’ ആറു വർഷത്തെ അനുഭവം ഒടുവിൽ പേർഷ്യൻ രാജാവിനെ കോൺസ്റ്റാൻറിനോപ്പിൾ കീഴടക്കാനുള്ള ശ്രമം ഉപേക്ഷിപ്പിക്കുകയും, റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ മോചനദ്രവ്യമായി വാർഷികമായി നൽകേണ്ട കപ്പമായി ഇതെല്ലാം നിർദിഷ്ടമാക്കുകയും ചെയ്തു,—ആയിരം താലന്ത് സ്വർണം, ആയിരം താലന്ത് വെള്ളി, ആയിരം പട്ടുടുപ്പുകൾ, ആയിരം കുതിരകൾ, ആയിരം കന്യകമാർ. ഹെരാക്ലിയസ് ഈ അപമാനകരമായ വ്യവസ്ഥകൾ അംഗീകരിച്ചു. എന്നാൽ, കിഴക്കിന്റെ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ നിന്ന് ആ നിധികൾ സമാഹരിക്കാൻ അവന്നു ലഭിച്ച കാലാവധിയും അവസരവും ധീരവും നിർഭാഗ്യസാഹസികവുമായ ഒരു ആക്രമണത്തിനുള്ള ഒരുക്കത്തിൽ ഉത്സാഹപൂർവ്വം വിനിയോഗിക്കപ്പെട്ടു.”

“പേർഷ്യയുടെ രാജാവ് അജ്ഞാതനായ സാരസീനനെ നിരസിച്ചു, മക്കയിലെ കപടപ്രവാചകന്റെ സന്ദേശത്തെ പരിഹസിക്കുകയും ചെയ്തു. റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പതനമെന്നതുമാത്രം മുഹമ്മദീയതയ്ക്കോ, ഒരു വഞ്ചനയുടെ സായുധ പ്രചാരകരായ സാരസീനരുടെ പുരോഗതിക്കോ, ഒരു വാതിൽ തുറന്നുകൊടുത്തേനെയില്ല; പേർഷ്യരുടെ രാജാവും ആവാർമാരുടെ ഖാഗാനും (അട്ടിലായുടെ അവകാശി) തമ്മിൽ സീസർമാരുടെ രാജ്യങ്ങളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ പങ്കിട്ടിരുന്നാലും അതുകൊണ്ടു അത് സംഭവിക്കുമായിരുന്നില്ല. ഖോസ്റോവീസ് തന്നെയും വീണുപോയി. പേർഷ്യൻ, റോമൻ രാജഭരണങ്ങൾ പരസ്പരം ഒരുമിച്ചൊന്നിന്റെ ശക്തി മറ്റൊന്ന് ക്ഷയിപ്പിച്ചു. വ്യാജപ്രവാചകന്റെ കൈകളിൽ ഒരു വാൾ ഏല്പിക്കപ്പെടുന്നതിനു മുമ്പേ തന്നേ, അവന്റെ ഗതി തടയുകയും അവന്റെ ശക്തിയെ തകർത്തുകളയുകയും ചെയ്തേനെയിരുന്നവരുടെ കൈകളിൽനിന്ന് അത് അടിച്ചുകളയപ്പെട്ടു.”

“‘സ്കിപിയോയും ഹന്നിബാളും ഉണ്ടായിരുന്ന ദിവസങ്ങളിൽനിന്ന് ശേഷം, സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ വിമോചനത്തിനായി ഹെറാക്ലിയസ് കൈവരിച്ചതിനേക്കാൾ ധീരമായ ഒരു സംരംഭവും ശ്രമിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അവൻ കരിങ്കടലിലൂടെയും അർമേനിയയുടെ പർവതങ്ങളിലൂടെയും അപകടഭരിതമായ തന്റെ വഴി പിന്തുടർന്നു, പെർഷ്യയുടെ ഹൃദയഭാഗത്തേക്കു കടന്നുചെന്നു, മഹാരാജാവിന്റെ സൈന്യങ്ങളെ അവരുടെ രക്തസ്രാവമുണ്ടായിരുന്ന ദേശത്തിന്റെ പ്രതിരോധത്തിനായി മടക്കിവിളിച്ചു.’”

“പ്രഭാതം മുതൽ പതിനൊന്നാം മണിക്കൂർവരെ അതിവിശമമായി നടന്ന നിനവേയുടെ യുദ്ധത്തിൽ, പൊട്ടിക്കീറപ്പെട്ടതോ കീറിപ്പോയതോ ആയിരിക്കാവുന്നവയെ ഒഴിച്ചുകൂടി, ഇരുപത്തിയെട്ട് ധ്വജങ്ങൾ പേർഷ്യരിൽ നിന്ന് പിടിച്ചെടുത്തു; അവരുടെ സൈന്യത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും വെട്ടിക്കൊന്നുകളയപ്പെട്ടു, ജയിച്ചവർ തങ്ങൾക്കുണ്ടായ നഷ്ടം മറച്ചുവെച്ച് രാത്രിയെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ തന്നേ കഴിച്ചു. അശ്ശൂരിന്റെ നഗരങ്ങളും രാജപ്രാസാദങ്ങളും ആദ്യമായി റോമാക്കാർക്കു തുറന്നുകൊടുക്കപ്പെട്ടു.”

താൻ കൈവരിച്ച ജയങ്ങളാൽ റോമൻ ചക്രവർത്തി ശക്തിപ്പെട്ടില്ല; അതേ സമയം, അതേ മാർഗ്ഗങ്ങളാൽ, അതേ പ്രദേശത്തുനിന്നുള്ള വെട്ടുക്കിളികളെപ്പോലെ അറേബ്യയിൽനിന്നുള്ള സറാസീനരുടെ കൂട്ടത്തിന്നായി ഒരു വഴി ഒരുക്കപ്പെട്ടു; അവർ തങ്ങളുടെ പ്രയാണപഥമൊട്ടാകെ ഇരുണ്ടതും വഞ്ചനാപരവുമായ മുഹമ്മദീയ വിശ്വാസം പ്രചരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, വളരെ വേഗത്തിൽ പേർഷ്യൻ സാമ്രാജ്യത്തെയും റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തെയും ഒരുപോലെ മൂടിക്കെട്ടി.

ഈ സത്യത്തിന്റെ ഇതിലും കൂടുതൽ സമ്പൂർണ്ണമായ ദൃശ്യീകരണം ആഗ്രഹിക്കാനാവില്ല; അതിന് തെളിവായി മുമ്പത്തെ ഉദ്ധരണികൾ എടുത്തിരിക്കുന്ന ഗിബ്ബന്റെ ആ അധ്യായത്തിന്റെ സമാപനവാക്കുകൾ തന്നെയാണ് മതിയാകുന്നത്. “ഹെറാക്ലിയസ്സിന്റെ പതാകയ്ക്കു കീഴിൽ ഒരു വിജയസേന രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കിലും, പ്രകൃതിവിരുദ്ധമായ ആ പരിശ്രമം അവരുടെ ശക്തിയെ പ്രയോഗിപ്പിച്ചതിനേക്കാൾ ക്ഷയിപ്പിച്ചുതീർത്തതുപോലെയാണ് തോന്നുന്നത്. ചക്രവർത്തി കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലോ യെരൂശലേമിലോ വിജയാഘോഷം നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, സിറിയയുടെ അതിർത്തിയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഒരു അപ്രസിദ്ധ പട്ടണം സാരസെൻമാർ കൊള്ളയടിച്ചു; അതിനെ രക്ഷിപ്പാൻ മുന്നേറിയ ചില സൈനികരെ അവർ വെട്ടിക്കൊന്നു,—അതു സാധാരണവും നിസ്സാരവുമായൊരു സംഭവം മാത്രമായേനേ ഇരിക്കൂ, മഹത്തായ ഒരു വിപ്ലവത്തിന്റെ ഉപോദ്ഘാതമായിരുന്നില്ലെങ്കിൽ. ഈ കള്ളന്മാർ മുഹമ്മദിന്റെ അപ്പൊസ്തലന്മാരായിരുന്നു; അവരുടെ ഉന്മത്തമായ പരാക്രമം മരുഭൂമിയിൽനിന്ന് പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടിരുന്നു; തന്റെ ഭരണകാലത്തിന്റെ അവസാന എട്ടുവർഷങ്ങളിൽ, ഹെറാക്ലിയസ് പെർഷ്യന്മാരിൽനിന്ന് വീണ്ടെടുത്ത അതേ പ്രവിശ്യകൾ അറബികൾക്കു നഷ്ടപ്പെടുത്തി.”

“‘വഞ്ചനയുടെയും ഉന്മാദത്തിന്റെയും ആത്മാവ്, അതിന്റെ വാസസ്ഥലം സ്വർഗ്ഗങ്ങളിൽ അല്ല,’ ഭൂമിയിൽ അഴിച്ചുവിടപ്പെട്ടു. അതലഗർത്തം തുറക്കുവാൻ ഒരു താക്കോൽ മാത്രമേ ആവശ്യമായിരുന്നുള്ളു; ആ താക്കോൽ ഖുസ്രുവിന്റെ പതനമായിരുന്നു. മെക്കയിലെ ഒരു അപ്രസിദ്ധനായ പൗരന്റെ കത്ത് അവൻ അവജ്ഞാഭാവത്തോടെ കീറിക്കളഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ തന്റെ ‘മഹത്വത്തിന്റെ ജ്വാലയിൽ’ നിന്ന് യാതൊരു കണ്ണിനും തുളച്ചുകയറാനാകാത്ത ‘ഇരുളിന്റെ ഗോപുരത്തിലേക്ക്’ അവൻ മുങ്ങിയപ്പോൾ, മുഹമ്മദിന്റെ നാമത്തിന് മുമ്പിൽ ഖുസ്രുവിന്റെ നാമം അപ്രതീക്ഷിതമായി വിസ്മൃതിയിലേക്ക് കടന്നുപോകേണ്ടിവന്നു; നക്ഷത്രത്തിന്റെ അസ്തമയത്തെ കാത്ത് ചന്ദ്രക്കല തന്റെ ഉദയം മാത്രം കാത്തിരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. സമ്പൂർണ്ണ പരാജയത്തിനും സാമ്രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടതിനും ശേഷം, ഖുസ്രു ക്രി.വ. 628-ൽ കൊലചെയ്യപ്പെട്ടു; ക്രി.വ. 629-ആം വർഷം ‘അറേബ്യയുടെ ജയം’ എന്നും ‘റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിനെതിരായ മുഹമ്മദ് അനുയായികളുടെ ആദ്യ യുദ്ധം’ എന്നും രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. ‘അഞ്ചാമത്തെ ദൂതൻ കാഹളം മുഴക്കിയപ്പോൾ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് ഭൂമിയിലേക്കു വീണ ഒരു നക്ഷത്രത്തെ ഞാൻ കണ്ടു; അതലഗർത്തത്തിന്റെ താക്കോൽ അവന്നു കൊടുക്കപ്പെട്ടു. അവൻ അതലഗർത്തം തുറന്നു.’ അവൻ ഭൂമിയിലേക്കു വീണു. റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ശക്തി ക്ഷയിച്ചുപോയി, കിഴക്കിന്റെ മഹാരാജാവ് തന്റെ ഇരുളിന്റെ ഗോപുരത്തിൽ മരിച്ചുകിടന്നപ്പോൾ, സിറിയയുടെ അതിർത്തികളിലെ ഒരു അപ്രസിദ്ധ പട്ടണത്തിന്റെ കൊള്ളയിടൽ ‘ഒരു മഹാവിപ്ലവത്തിന്റെ പ്രാരംഭം’ ആയിരുന്നു. ‘ആ കൊള്ളക്കാർ മുഹമ്മദിന്റെ അപ്പൊസ്തലന്മാരായിരുന്നു; അവരുടെ ഉന്മത്തവീര്യം മരുഭൂമിയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടുവന്നു.’”

“അഗാധഗർത്ഥം.—ഈ പദത്തിന്റെ അർത്ഥം ഗ്രീക്ക് ഭാഷയിൽ നിന്നു മനസ്സിലാക്കാം; അതിന് ‘ആഴമുള്ള, അടിയറ്റ, ഗഹനമായ’ എന്നു വ്യാഖ്യാനം കൊടുക്കപ്പെടുന്നു; കൂടാതെ അത് ഏതെങ്കിലും പാഴായ, നിർജനമായ, കൃഷിചെയ്യപ്പെടാത്ത സ്ഥലത്തെ സൂചിപ്പിക്കാനും കഴിയും. അതു ഭൂമിയുടെ ആദിമമായ അസ്ഥിരാവസ്ഥയിലും ശൂന്യതയിലുമുള്ള നിലയ്ക്കു പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. Gen. 1:2. ഈ സന്ദർഭത്തിൽ, അതു അറേബ്യൻ മരുഭൂമിയുടെ അജ്ഞാതമായ പാഴ്‌പ്രദേശങ്ങളെ യുക്തിയായി സൂചിപ്പിക്കുന്നതാകാം; അതിന്റെ അതിർത്തികളിൽ നിന്നാണ് വെട്ടുക്കിളിക്കൂട്ടങ്ങളെപ്പോലെ സറാസീനരുടെ കൂട്ടങ്ങൾ പുറപ്പെട്ടുവന്നത്. പേർഷ്യൻ രാജാവായ ഖോസ്രോവിന്റെ പതനവും അഗാധഗർത്ഥത്തിന്റെ തുറക്കലായി യുക്തിയായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടാം; കാരണം, അത് മുഹമ്മദിന്റെ അനുയായികൾക്ക് അവരുടെ അപ്രസിദ്ധമായ ദേശത്തുനിന്ന് പുറപ്പെട്ടുവരുവാനും, അഗ്നിയും വാളുംകൊണ്ട് അവരുടെ വഞ്ചക സിദ്ധാന്തങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കുവാനും വഴിയൊരുക്കി; അങ്ങനെ അവർ തങ്ങളുടെ അന്ധകാരം മുഴുവൻ കിഴക്കൻ സാമ്രാജ്യത്തിനുമേൽ വ്യാപിപ്പിച്ചുതീരുംവരെ.” ഉറിയാ സ്മിത്ത്, Daniel and Revelation, 495–498.

ഭൂമിയിലെ പുല്ലിനെയും യാതൊരു പച്ചവസ്തുവിനെയും യാതൊരു വൃക്ഷത്തെയും അവർ ദോഷം ചെയ്യരുതെന്നു അവർക്കു കല്പിക്കപ്പെട്ടു; എന്നാൽ നെറ്റികളിൽ ദൈവത്തിന്റെ മുദ്രയില്ലാത്ത മനുഷ്യരെ മാത്രം ദോഷം ചെയ്യേണ്ടതെന്നു. വെളിപ്പാട് 9:4.

“മുഹമ്മദിന്റെ മരണാനന്തരം, എ.ഡി. 632-ൽ അബൂബെക്ര്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ അവകാശിയായി; തന്റെ അധികാരവും ഭരണവും ഉറപ്പോടെ സ്ഥാപിച്ച ഉടൻതന്നെ, അദ്ദേഹം അറേബ്യൻ ഗോത്രങ്ങൾക്കു ഒരു പരിപത്രലേഖനം അയച്ചു; അതിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ഭാഗം ഇതാണ്:—”

“‘നിങ്ങള്‍ കര്‍ത്താവിന്റെ യുദ്ധങ്ങള്‍ ചെയ്യുമ്പോള്‍, പിന്നോട്ടു തിരിയാതെ, പുരുഷന്മാരെപ്പോലെ ധീരമായി നിലകൊള്ളുവിന്‍; എന്നാല്‍ നിങ്ങളുടെ ജയം സ്ത്രീകളുടെയും കുട്ടികളുടെയും രക്തത്താല്‍ കലങ്കിതമാകാതിരിക്കട്ടെ. ഒരു ഈന്തപ്പനയും നശിപ്പിക്കരുത്; ധാന്യവയലൊന്നും കത്തിക്കരുത്. ഫലവൃക്ഷങ്ങളൊന്നും വെട്ടിക്കളയരുത്; തിന്നുന്നതിനായി കൊല്ലുന്നതല്ലാതെ മൃഗങ്ങള്‍ക്കൊന്നും യാതൊരു ദോഷവും വരുത്തരുത്. നിങ്ങള്‍ ഒരു നിയമമോ ഉടമ്പടിയോ ചെയ്യുന്നുവെങ്കില്‍, അതില്‍ ഉറച്ചുനില്‍ക്കുവിന്‍, നിങ്ങളുടെ വാക്കിനൊത്തവരായിരിക്കുവിന്‍. നിങ്ങള്‍ യാത്രചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍, മഠങ്ങളില്‍ ഏകാന്തമായി വസിച്ചു ആ രീതിയില്‍ ദൈവത്തെ സേവിക്കുവാന്‍ തങ്ങളെത്തന്നെ സമര്‍പ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ചില മതഭക്തരായ വ്യക്തികളെ നിങ്ങള്‍ കാണും; അവരെ അവരുടെ നിലയില്‍ വിട്ടേക്കുവിന്‍, അവരെയും കൊലപ്പെടുത്തരുത്, അവരുടെ മഠങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കരുത്. പിന്നെ, സാത്താന്റെ സഭാഗൃഹത്തില്‍പ്പെട്ട, ശിരസ്സിന്റെ മുടി മുണ്ഡനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന മറ്റൊരു വിഭാഗക്കാരെയും നിങ്ങള്‍ കാണും; അവര്‍ മുഹമ്മദീയരാകുകയോ കപ്പമടക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതുവരെ, അവരുടെ തലയോട്ടികള്‍ പിളര്‍ത്തുവാന്‍ മടിയില്ലാതെ, അവര്‍ക്കൊരു ദയയും കാട്ടരുത്.’”

“ക്രൂരമായ കല്പനയെത്ര സൂക്ഷ്മനിഷ്ഠയോടെ അനുസരിക്കപ്പെട്ടുവോ, അതുപോലെ തന്നേ കൂടുതൽ മാനുഷികമായ നിർദ്ദേശങ്ങളും അത്രയേറെ കൃത്യമായി അനുസരിക്കപ്പെട്ടു എന്നു പ്രവചനത്തിലോ ചരിത്രത്തിലോ പറഞ്ഞിട്ടില്ല; എങ്കിലും അങ്ങനെ അവർക്കു കല്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. കൂടാതെ, സാരസീനരുടെ സകല സൈന്യങ്ങൾക്കും കല്പനകൾ പുറപ്പെടുവിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള പ്രധാനികൾക്കു അബൂബെക്ര് നൽകിയതായി ഗിബ്ബൺ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന നിർദ്ദേശങ്ങൾ ഇത്രമാത്രമാണ്. ആ കല്പനകൾ പ്രവചനത്തോടു തുല്യമായി വേർതിരിച്ചറിയുന്ന സ്വഭാവമുള്ളവയാണ്; മർത്ത്യമനുഷ്യന്റെ കല്പനയെക്കാൾ ഉയർന്നൊരു ആജ്ഞയ്ക്കു പരിചിതവും നേരിട്ടുമുള്ള അനുസരണയിൽ ഖലീഫ തന്നെ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നുവെന്നോണം; യേശുവിന്റെ മതത്തിനെതിരെ യുദ്ധം ചെയ്യുകയും അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത് മുഹമ്മദീയത പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനായി പുറപ്പെട്ടുപോകുന്ന അതേ പ്രവൃത്തിയിൽ തന്നേ, അവൻ പറയുമെന്നു യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാടിൽ മുൻകൂട്ടി പ്രവചിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന വാക്കുകൾ അവൻ ആവർത്തിച്ചു.”

“അവരുടെ നെറ്റികളിലെ ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര.—7:1–3 അധ്യായത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിരൂപണങ്ങളിൽ, ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര നാലാം കല്പനയിലെ ശബ്ബത്ത് ആണെന്ന് ഞങ്ങൾ കാണിച്ചിരിക്കുന്നു; ഇപ്പോഴുള്ള ഈ വ്യവസ്ഥാകാലമൊട്ടാകെ സത്യശബ്ബത്തിനെ ആചരിച്ചവർ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന വസ്തുതയെക്കുറിച്ച് ചരിത്രവും മൗനമായിട്ടില്ല. എന്നാൽ ഇവിടെ പലരിലും ഒരു ചോദ്യം ഉയർന്നിട്ടുണ്ട്: ഈ സമയത്ത് നെറ്റികളിൽ ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര ഉണ്ടായിരുന്നതും അതുവഴി മുഹമ്മദീയ പീഡനത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടതുമായ ആ മനുഷ്യർ ആരായിരുന്നു? ഈ വ്യവസ്ഥാകാലമൊട്ടാകെ നെറ്റികളിൽ ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര ഉണ്ടായിരുന്നവർ, അഥവാ സത്യശബ്ബത്തെ ബോധപൂർവ്വം ആചരിച്ചവർ, ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന കാര്യം—ഇതിനുമുമ്പ് സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ—വായനക്കാരൻ മനസ്സിൽ വെക്കട്ടെ; പിന്നെയും പ്രവചനം ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നതു, ഈ നാശകരമായ തുർക്കി ശക്തിയുടെ ആക്രമണങ്ങൾ അവരുടെ നേരെയല്ല, മറിച്ച് മറ്റൊരു വിഭാഗത്തിന്റെ നേരെയാണെന്നതും അവർ പരിഗണിക്കട്ടെ. ഇങ്ങനെ ഈ വിഷയത്തിൽ നിന്നുള്ള സകല ദുഷ്കരത്വവും നീങ്ങിപ്പോകുന്നു; കാരണം പ്രവചനം യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ പ്രസ്താവിക്കുന്നത് ഇത്രയേ ഉള്ളു. പാഠഭാഗത്തിൽ നേരിട്ട് ദൃശ്യമാകുന്നത് ഒരേയൊരു വിഭാഗം ആളുകളാണ്; അതായത്, നെറ്റികളിൽ ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര ഇല്ലാത്തവർ; നെറ്റികളിൽ ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര ഉള്ളവരുടെ സംരക്ഷണം അവ്യക്തസൂചനയാൽ മാത്രമാണ് ഉൾക്കൊള്ളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. അതനുസരിച്ച്, സരാസീനുകൾ തങ്ങളുടെ വെറുപ്പിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളായിരുന്നവരുടെ മേൽ വരുത്തിയ ആപത്തുകളിൽ ഇവരിൽ ആരെങ്കിലും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നതായി ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് നമുക്ക് അറിവില്ല. അവർ മറ്റൊരു വിഭാഗം മനുഷ്യരുടെ നേരെയായിരുന്നു നിയമിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. ഈ വിഭാഗം മനുഷ്യരുടെ മേൽ വരുവാനുള്ള നാശം മറ്റു മനുഷ്യരുടെ സംരക്ഷണത്തോടു വിരുദ്ധമായി വെച്ചിട്ടില്ല; ഭൂമിയിലെ ഫലങ്ങളുടെയും പച്ചപ്പിന്റെയും സംരക്ഷണത്തോടു മാത്രമാണ് അതിനെ വിരുദ്ധമായി വെച്ചിരിക്കുന്നത്; അതുകൊണ്ട്: പുല്ലിനെയോ മരങ്ങളെയോ ഏതെങ്കിലും പച്ചയായ വസ്തുവിനെയോ ഹാനി ചെയ്യരുത്; ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗം മനുഷ്യരെ മാത്രമേ ഹാനി ചെയ്യാവൂ. ഇതിന്റെ നിറവേറ്റലായി, സാധാരണയായി ഇത്തരത്തിലുള്ള സൈന്യങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്ന പ്രകൃതിയുടെ മുഖഭാഗത്തെയും ഉൽപ്പന്നങ്ങളെയും രക്ഷിച്ചുവെക്കുന്ന അധിനിവേശസേനയുടെ അതിശയകരമായ ദൃശ്യം നാം കാണുന്നു; കൂടാതെ, നെറ്റികളിൽ ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര ഇല്ലാത്ത ആ മനുഷ്യരെ ഹാനി ചെയ്യുവാൻ തങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച അനുവാദത്തിന് അനുസരിച്ച്, ശിരോഭാഗം മുണ്ഡനം ചെയ്ത കിരീടമുള്ള, സാത്താന്റെ സഭാഗൃഹത്തിൽ പെട്ടിരുന്ന ഒരു മതവിഭാഗക്കാരുടെ തലയോട്ടികൾ പിളർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.”

“ഇവർ സംശയമില്ലാതെ ഒരു വിഭാഗം സന്യാസിമാരായിരുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയിലെ മറ്റേതെങ്കിലും വിഭാഗം. മുഹമ്മദീയരുടെ ആയുധങ്ങൾ ഇവർക്കെതിരെയായിരുന്നു തിരിയിക്കപ്പെട്ടത്. അവരുടെ നെറ്റികളിൽ ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര ഇല്ലാത്തവരെന്നു അവരെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നതിൽ, ഉദ്ദേശപൂർവ്വമല്ലെങ്കിലും, ഒരു പ്രത്യേക യോജ്യതയുണ്ടെന്ന് ഞങ്ങൾക്കു തോന്നുന്നു; കാരണം സത്യശബ്ബത്ത് നീക്കിക്കളഞ്ഞ് അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഒരു കൃത്രിമം സ്ഥാപിച്ചതിനാൽ, ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തിലെ മുദ്ര അപഹരിച്ചിരിക്കുന്നതു തന്നെയാണ് ആ സഭ. കൂടാതെ, അബൂബക്കർ തന്റെ അനുയായികളോടു ഉപദ്രവിക്കരുതെന്നു കല്പിച്ച ആ വ്യക്തികൾ ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര കൈവശംവെച്ചവരായിരുന്നു എന്നും, അല്ലെങ്കിൽ നിർബന്ധമായും ദൈവജനത്തെ രൂപപ്പെടുത്തിയവരായിരുന്നു എന്നും, പ്രവചനത്തിൽനിന്നോ ചരിത്രത്തിൽനിന്നോ ഞങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല. അവർ ആരായിരുന്നു എന്നും, എന്തു കാരണത്താൽ അവർ ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടു എന്നും, ഗിബ്ബന്റെ അപര്യാപ്തമായ സാക്ഷ്യം ഞങ്ങളോടു അറിയിക്കുന്നില്ല; അതറിവാൻ ഞങ്ങൾക്കു മറ്റൊരു മാർഗവും ഇല്ല. എങ്കിലും, ദൈവത്തിന്റെ മുദ്രയുള്ളവരിൽ ആരും ഉപദ്രവിക്കപ്പെട്ടില്ല എന്നും, അതേസമയം അതു വ്യക്തമായി ഇല്ലാത്ത മറ്റൊരു വർഗ്ഗം വാളിനിരയായി എന്നും വിശ്വസിക്കേണ്ട എല്ലാ കാരണങ്ങളും ഞങ്ങൾക്കുണ്ട്; അങ്ങനെ പ്രവചനത്തിലെ പ്രത്യേക നിർദ്ദേശങ്ങൾ സമൃദ്ധമായി നിറവേറുന്നു.” യുറിയാ സ്മിത്ത്, ഡാനിയേൽ ആൻഡ് റെവലേഷൻ, 500–502.

ഈജിപ്ത്യയായ ഹാഗർ അബ്രാഹാമിന്നു പ്രസവിച്ച മകനെ സാറാ പരിഹസിക്കുന്നതു കണ്ടു. അതുകൊണ്ടു അവൾ അബ്രാഹാമിനോടു പറഞ്ഞു: “ഈ ദാസിയെയും അവളുടെ മകനെയും പുറത്താക്കുക; ഈ ദാസിയുടെ മകൻ എന്റെ മകനായ യിസ്ഹാക്കിനോടുകൂടെ അവകാശിയായിരിക്കയില്ല.” ഈ കാര്യം തന്റെ മകനെക്കുറിച്ചു അബ്രാഹാമിന്നു അത്യന്തം ദുഃഖകരമായി തോന്നി. എന്നാൽ ദൈവം അബ്രാഹാമിനോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: “ആ ബാലനെക്കുറിച്ചും നിന്റെ ദാസിയെക്കുറിച്ചും നിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ അതു ദുഃഖകരമായി തോന്നരുതു; സാറാ നിന്നോടു പറഞ്ഞതൊക്കെയും അവളുടെ വാക്കു കേൾക്കുക; യിസ്ഹാക്കിലൂടെയാകും നിനക്കു സന്തതി എന്നു വിളിക്കപ്പെടുക. ദാസിയുടെ മകനെയും ഞാൻ ഒരു ജാതിയാക്കും; അവനും നിന്റെ സന്തതിയാകകൊണ്ടു തന്നേ.” അബ്രാഹാം അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റു അപ്പവും ഒരു തുരുത്തി വെള്ളവും എടുത്തു ഹാഗറിന്നു കൊടുത്തു; അതു അവളുടെ തോളിൽ വെച്ചു, കുട്ടിയെയും ഏല്പിച്ചു അവളെ അയച്ചു വിട്ടു. അവൾ പുറപ്പെട്ടു ബേർ-ശേബയുടെ മരുഭൂമിയിൽ അലഞ്ഞുനടന്നു. തുരുത്തിയിലെ വെള്ളം തീർന്നപ്പോൾ അവൾ കുട്ടിയെ ഒരു കുറ്റിച്ചെടിയുടെ കീഴിൽ ഇട്ടു. പിന്നെ അവൾ പോയി, ഒരു വില്ലെറിയാവുന്ന ദൂരം മാറി അവന്നു എതിർവശമായി ഇരുന്നു; അവൾ പറഞ്ഞതു: “കുട്ടിയുടെ മരണം ഞാൻ കാണേണ്ടിവരരുതെ.” ഇങ്ങനെ അവൾ അവന്നു എതിർവശമായി ഇരുന്നു ഉറക്കെ കരഞ്ഞു. ദൈവം ബാലന്റെ നിലവിളി കേട്ടു; ദൈവദൂതൻ ആകാശത്തുനിന്നു ഹാഗറിനെ വിളിച്ചു അവളോടു പറഞ്ഞു: “ഹാഗരേ, നിനക്കു എന്തു സംഭവിച്ചു? ഭയപ്പെടരുതു; ബാലൻ ഇരിക്കുന്ന സ്ഥലത്തുവെച്ചു ദൈവം അവന്റെ നിലവിളി കേട്ടിരിക്കുന്നു. എഴുന്നേറ്റ് ബാലനെ ഉയർത്തി നിന്റെ കയ്യിൽ പിടിക്ക; ഞാൻ അവനെ മഹാജാതിയാക്കും.” അപ്പോൾ ദൈവം അവളുടെ കണ്ണു തുറന്നു; അവൾ ഒരു ജലക്കിണർ കണ്ടു. അവൾ ചെന്നു തുരുത്തിയിൽ വെള്ളം നിറച്ചു ബാലന്നു കുടിപ്പിച്ചു. ദൈവം ബാലനോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ വളർന്നു, മരുഭൂമിയിൽ പാർത്തു, വില്ലാളിയായിത്തീർന്നു. ഉല്പത്തി 21:9–20.