ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - നൂറ് പന്ത്രണ്ടാമത്

ദൈവം ആ ബാലനോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ വളർന്നു, മരുഭൂമിയിൽ പാർത്തു, അമ്പെയ്ത്തുകാരനായി. ഉല്പത്തി 21:20.

ബാബിലോൻദേശത്തുനിന്നു ഔടിപ്പോയും രക്ഷപ്പെട്ടുമിരിക്കുന്നവരുടെ ശബ്ദം—നമ്മുടെ ദൈവമായ യഹോവയുടെ പ്രതികാരവും അവന്റെ ആലയത്തിന്റെ പ്രതികാരവും സീയോനിൽ പ്രസ്താവിക്കുവാൻ. ബാബിലോനെതിരെ വില്ലാളികളെ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടുവിൻ; വിൽ കുനിയിക്കുന്ന നിങ്ങൾ എല്ലാവരും അതിനെ ചുറ്റിലും പാളയമിറക്കുവിൻ; അതിൽനിന്ന് ആരും രക്ഷപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ; അവളുടെ പ്രവൃത്തിക്കനുസരിച്ച് അവൾക്കു പ്രതിഫലം കൊടുക്കുവിൻ; അവൾ ചെയ്തതൊക്കെയും അനുസരിച്ച് അവളോടു ചെയ്യുവിൻ; എന്തെന്നാൽ അവൾ യഹോവയോടും യിസ്രായേലിന്റെ പരിശുദ്ധനോടും എതിരായി ഗർവ്വിച്ചു. യിരെമ്യാവു 50:28, 29.

അപ്പോൾ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നു മറ്റൊരു ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു; അതു പറഞ്ഞതു: എന്റെ ജനമേ, നിങ്ങൾ അവളുടെ പാപങ്ങളിൽ പങ്കാളികളാകാതിരിക്കാനും, അവളുടെ ബാധകളിൽനിന്നു സ്വീകരിക്കാതിരിക്കാനും, അവളിൽനിന്നു പുറത്തു വരുവിൻ. എന്തെന്നാൽ അവളുടെ പാപങ്ങൾ സ്വർഗ്ഗംവരെ എത്തിയിരിക്കുന്നു; ദൈവം അവളുടെ അകൃത്യങ്ങൾ ഓർത്തിരിക്കുന്നു. അവൾ നിങ്ങൾക്കു ചെയ്തതുപോലെ തന്നേ അവൾക്കു പ്രതിഫലം കൊടുക്കുവിൻ; അവളുടെ പ്രവൃത്തികൾക്കനുസരിച്ച് അവൾക്കു ഇരട്ടിയായി ഇരട്ടിച്ചു കൊടുക്കുവിൻ; അവൾ നിറച്ച പാത്രത്തിൽ അവൾക്കായി ഇരട്ടിയായി നിറെക്കുവിൻ. അവൾ തന്നേ എത്രമാത്രം മഹത്വപ്പെടുത്തി സുഖവിലാസത്തോടെ ജീവിച്ചുവോ, അത്രയും യാതനയും ദുഃഖവും അവൾക്കു കൊടുക്കുവിൻ; കാരണം അവൾ തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പറയുന്നു: ഞാൻ രാജ്ഞിയായി ഇരിക്കുന്നു; ഞാൻ വിധവയല്ല; ദുഃഖം ഒരുനാളും കാണുകയുമില്ല. വെളിപ്പാടു 18:4–7.

“അന്ത്യമഴ ദൈവജനത്തിന്മേൽ പെയ്യേണ്ടതാകുന്നു. ഒരു ശക്തനായ ദൂതൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവരേണ്ടതാകുന്നു; അവന്റെ മഹത്വത്താൽ സർവ്വഭൂമിയും പ്രകാശിതമാകേണ്ടതാകുന്നു.” റിവ്യൂ ആൻഡ് ഹെറാൾഡ്, ഏപ്രിൽ 21, 1891.

അവർ രണ്ടാം വരവിന്റെ കാലത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ടതായി കരുതിയ പ്രവചനങ്ങളോടൊപ്പം, അവരുടെ അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെയും ഉത്കണ്ഠാഭരിതമായ പ്രതീക്ഷയുടെയും അവസ്ഥയ്ക്കു പ്രത്യേകമായി യോജിച്ച ഉപദേശവും അന്തർനിഹിതമായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ അവരുടെ ഗ്രഹണശക്തിക്കു ഇരുണ്ടതായിരിക്കുന്നതു യുക്തിസമയത്ത് വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുമെന്ന വിശ്വാസത്തിൽ അവർ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കേണ്ടതിന്നു അവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു അത്.

ഈ പ്രവചനങ്ങളിൽ ഹബക്കൂക് 2:1–4 ലെതും ഉണ്ടായിരുന്നു: “ഞാൻ എന്റെ കാവലിടത്തിൽ നിലക്കും; ഗോപുരത്തിന്മേൽ നിൽക്കും; അവൻ എന്നോടു എന്തു അരുളിച്ചെയ്യും എന്നും, ഞാൻ ശാസിക്കപ്പെടുമ്പോൾ എന്തു ഉത്തരം പറയേണ്ടതെന്നും കാണേണ്ടതിന്നു ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചുനോക്കും. അപ്പോൾ യഹോവ എന്നോടു ഉത്തരം അരുളിച്ചെയ്തു: ദർശനം എഴുതി പലകകളിന്മേൽ വ്യക്തമായി രേഖപ്പെടുത്തുക; അതു വായിക്കുന്നവൻ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കെ വായിക്കേണ്ടതിന്നാകുന്നു. ദർശനം ഇനിയും നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയത്തേക്കുള്ളതാകുന്നു; എങ്കിലും അവസാനം അതു സംസാരിക്കും; കള്ളം പറയുകയില്ല; അതു താമസിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിയാലും അതിനെ കാത്തിരിക്കുക; അതു നിശ്ചയമായും വരും; താമസിക്കയില്ല. ഇതാ, ഉന്നതഭാവമുള്ള അവന്റെ ആത്മാവ് അവനിൽ നേരായതല്ല; എന്നാൽ നീതിമാൻ തന്റെ വിശ്വാസത്താൽ ജീവിക്കും.”

1842-ലേയ്ക്കുതന്നെ, “ദർശനം എഴുതുകയും അതിനെ പലകകളിൽ വ്യക്തമാക്കുകയും ചെയ്‌ക; അതു വായിക്കുന്നവൻ ഓടുവാൻ വേണ്ടി,” എന്നിങ്ങനെ ഈ പ്രവചനത്തിൽ നൽകിയിരുന്ന നിർദ്ദേശം, ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും ദർശനങ്ങളെ ദൃശ്യവൽക്കരിക്കുന്ന ഒരു പ്രവചനച്ചാർട്ട് തയ്യാറാക്കുവാൻ ചാൾസ് ഫിച്ചിനെ പ്രേരിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഈ ചാർട്ടിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണം ഹബക്കൂക്കിന്നു നൽകിയ കല്പനയുടെ ഒരു നിറവേറ്റലായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടു. എങ്കിലും, അന്നപ്പോൾ ദർശനത്തിന്റെ നിവൃത്തിയിൽ പ്രത്യക്ഷമായൊരു താമസം—ഒരു കാത്തിരിപ്പുകാലം—അതേ പ്രവചനത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നതു ആരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. നിരാശയ്ക്കു ശേഷം, ഈ വേദഭാഗം അത്യന്തം പ്രാധാന്യമുള്ളതായിത്തോന്നി: “ദർശനം നിയമിച്ചിരിക്കുന്ന സമയത്തേക്കു വേണ്ടിയുള്ളതാകുന്നു; എന്നാൽ അവസാനം അതു സംസാരിക്കും; ഭോഷ്കു പറയുകയുമില്ല; അതു താമസിച്ചാലും അതിന്നായി കാത്തിരിക്ക; അതു നിശ്ചയമായി വരും; താമസിക്കയുമില്ല.... നീതിമാൻ തന്റെ വിശ്വാസത്താൽ ജീവിക്കും.”

യെഹെസ്കേലിന്റെ പ്രവചനത്തിലെ ഒരു ഭാഗവും വിശ്വാസികൾക്കു ശക്തിയുടെയും ആശ്വാസത്തിന്റെയും ഉറവിടമായിരുന്നു: “‘യഹോവയുടെ അരുളപ്പാടു എനിക്കുണ്ടായതെന്തെന്നാൽ: മനുഷ്യപുത്രാ, ഇസ്രായേൽദേശത്തു നിങ്ങൾക്കുള്ള ആ പഴമൊഴി എന്തു: ദിവസങ്ങൾ നീണ്ടുപോകുന്നു; സകലദർശനവും വിഫലമാകുന്നു എന്നു പറയുന്നതു? ആകയാൽ അവരോടു പറക: യഹോവയായ കർത്താവു ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു.... ദിവസങ്ങൾ അടുത്തിരിക്കുന്നു; സകലദർശനത്തിന്റെയും നിറവേറും.... ഞാൻ അരുളിച്ചെയ്യും; ഞാൻ അരുളിച്ചെയ്യുന്ന വചനം നിവൃത്തിയാകും; അതു ഇനി താമസിക്കയില്ല.’ ‘ഇസ്രായേൽഗൃഹം പറയുന്നതോ: അവൻ കാണുന്ന ദർശനം അനേകം ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷമുള്ളതാകുന്നു; അവൻ പ്രവചിക്കുന്നത് വളരെ ദൂരെയുള്ള കാലങ്ങളെക്കുറിച്ചാകുന്നു. ആകയാൽ അവരോടു പറക: യഹോവയായ കർത്താവു ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: എന്റെ വചനങ്ങളിൽ ഒന്നും ഇനി താമസിക്കയില്ല; ഞാൻ അരുളിച്ചെയ്ത വചനം നിവൃത്തിയാകും.’ യെഹെസ്കേൽ 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 391–393.

“വാക്യം 10. അവർക്കു തേളുകളുടെ വാലുകളെപ്പോലെയുള്ള വാലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവരുടെ വാലുകളിൽ കുത്തുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു; മനുഷ്യരെ അഞ്ചു മാസം ദോഷപ്പെടുത്തുവാൻ അവർക്കു അധികാരം ഉണ്ടായിരുന്നു. 11. അവർക്കു മേൽ ഒരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു; അവൻ അഗാധഗർത്ഥത്തിന്റെ ദൂതനാകുന്നു; എബ്രായ ഭാഷയിൽ അവന്റെ നാമം അബദ്ദോൻ എന്നു, ഗ്രീക്ക് ഭാഷയിൽ അവന്റെ നാമം അപ്പൊല്ല്യോൻ എന്നു ആകുന്നു.

“ഇതുവരെ, ആദ്യത്തെ അഞ്ച് കാഹളങ്ങളുടെ നാദത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദൃഷ്ടാന്തങ്ങൾ കിത്ത് നമുക്കു നൽകിയിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അവനെ വിട്ട്, ഇവിടെ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന പ്രവചനത്തിന്റെ പുതിയ പ്രത്യേകതയായ പ്രവചനകാലഘട്ടങ്ങളുടെ പ്രയോഗത്തിലേക്കു നാം കടക്കേണ്ടതുണ്ട്.”

“അഞ്ചു മാസം അവർ മനുഷ്യരെ പീഡിപ്പിക്കാനുള്ള അധികാരം ഉണ്ടായിരുന്നു.—1. ചോദ്യം ഉയരുന്നു: അവർ അഞ്ചു മാസം ഏതു മനുഷ്യരെ പീഡിപ്പിക്കേണ്ടതായിരുന്നു?—നിശ്ചയമായും അവർ പിന്നീട് കൊന്നുകളയേണ്ടിയിരുന്ന അതേ മനുഷ്യരെയായിരുന്നു (വചനം 15 കാണുക); ‘മനുഷ്യരുടെ മൂന്നിലൊന്ന് ഭാഗം,’ അഥവാ റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ മൂന്നിൽ ഒരു ഭാഗം,—അതിന്റെ ഗ്രീക്ക് വിഭാഗം.

“2. അവർ തങ്ങളുടെ പീഡനപ്രവൃത്തി എപ്പോൾ ആരംഭിക്കേണ്ടതായിരുന്നു? 11-ാം വാക്യം ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകുന്നു.

“(1) ‘അവരുടെ മേൽ ഒരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു.’ മുഹമ്മദിന്റെ മരണകാലംമുതൽ പതിമൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടടുത്ത കാലംവരെ, മുഹമ്മദീയർ പല നേതാക്കളുടെ കീഴിൽ വിവിധ കക്ഷികളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; അവരൊക്കെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു പൊതുവായ പൗരഭരണവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പതിമൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടടുത്തപ്പോൾ, ഒത്മാൻ ഒരു ഭരണസംവിധാനം സ്ഥാപിച്ചു; അതിനുശേഷം അത് ഒട്ടോമൻ ഭരണകൂടം, അല്ലെങ്കിൽ സാമ്രാജ്യം, എന്നറിയപ്പെട്ടു. അത് വളർന്നു വന്ന് പ്രധാന മുഹമ്മദീയ ഗോത്രങ്ങളെയെല്ലാം വ്യാപിച്ചു കീഴടക്കി, അവരെ ഒരു മഹത്തായ ഏകാധിപത്യ രാജ്യമാക്കി ഏകീകരിച്ചു.”

“(2) രാജാവിന്റെ സ്വഭാവം. ‘അഗാധഗർത്തത്തിന്റെ ദൂതൻ ആകുന്നു.’ ദൂതൻ എന്നത് ഒരു സന്ദേശവാഹകനെയോ, ഒരു ശുശ്രൂഷകനെയോ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; അവൻ നല്ലവനോ ദുഷ്ടനോ ആയിരിക്കാം; എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരു ആത്മീയ സത്തയെന്നില്ല. ‘അഗാധഗർത്തത്തിന്റെ ദൂതൻ’ എന്നത്, അത് തുറക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവിടെനിന്ന് ഉദ്ഭവിച്ച മതത്തിന്റെ പ്രധാന ശുശ്രൂഷകനെയോ മുഖ്യ മന്ത്രിയെയോ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ആ മതം മുഹമ്മദീയമതമാണ്; സുൽത്താൻ അതിന്റെ മുഖ്യ ശുശ്രൂഷകനാണ്. ‘സുൽത്താൻ, അഥവാ സാധാരണയായി വിളിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ ഗ്രാൻഡ് സെയ്‌നിയർ, പരമോന്നത ഖലീഫായും, അഥവാ മഹാപുരോഹിതനായും ഇരിക്കുന്നു; തന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിൽ പരമോന്നത ആത്മീയ മഹത്വത്തെയും പരമോന്നത ലൗകിക അധികാരത്തെയും ഏകീകരിച്ചുകൊണ്ട്.’—World As It Is, p.361.”

“(3) അവന്റെ പേര്. എബ്രായഭാഷയിൽ ‘അബദ്ദോൻ’—നശിപ്പിക്കുന്നവൻ; ഗ്രീക്കിൽ ‘അപൊല്ല്യോൻ’—സമൂലമായി നശിപ്പിക്കുന്നവൻ, അല്ലെങ്കിൽ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ. രണ്ട് ഭാഷകളിൽ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത പേരുകൾ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, ആ ശക്തിയുടെ പേരിനേക്കാൾ അതിന്റെ സ്വഭാവത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. അങ്ങനെ എങ്കിൽ, ഇരു ഭാഷകളിലും പ്രകടിപ്പിച്ചതുപോലെ, അവൻ ഒരു നശിപ്പിക്കുന്നവനാണ്. ഒട്ടോമാൻ ഭരണകൂടത്തിന്റെ സ്വഭാവം എപ്പോഴും അതുതന്നെയായിരുന്നു.”

“എന്നാൽ ഒത്മാൻ ഗ്രീക്ക് സാമ്രാജ്യത്തിന്മേൽ തന്റെ ആദ്യാക്രമണം നടത്തിയത് എപ്പോഴായിരുന്നു?—ഗിബ്ബന്റെ *Decline and Fall* മുതലായവയുടെ പ്രകാരം, ‘ഒത്മാൻ ആദ്യമായി നിക്കോമീഡിയയുടെ പ്രദേശത്തേക്ക് 1299 ജൂലൈ 27-ാം തീയതി പ്രവേശിച്ചു.’”

ചില എഴുത്തുകാരുടെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ ആ കാലഘട്ടം ഒട്ടോമാൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സ്ഥാപനം മുതൽ ആരംഭിക്കേണ്ടതാണെന്ന അനുമാനത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി നടന്നിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ ഇത് വ്യക്തമായും ഒരു പിശകാണ്; കാരണം, അവർക്കു മേൽ ഒരു രാജാവുണ്ടാകേണ്ടതുമാത്രമല്ല, അവർ മനുഷ്യരെ അഞ്ചു മാസം പീഡിപ്പിക്കേണ്ടതുമായിരുന്നു. എന്നാൽ പീഡകരുടെ ആദ്യാക്രമണത്തിന് മുമ്പ് ആ പീഡനകാലം ആരംഭിക്കാനാവുകയില്ല; മുകളിലെ പ്രസ്താവന പ്രകാരം അത് 1299 ജൂലൈ 27-നായിരുന്നു.

തുടർന്നുവരുന്ന ഈ കണക്കുകൂട്ടൽ, ഈ ആരംഭബിന്ദുവിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി, ജെ. ലിച്ച് 1838-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച Christ’s Second Coming, etc. എന്ന കൃതിയിൽ നിർവഹിക്കപ്പെടുകയും പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

“‘അവരുടെ അധികാരം മനുഷ്യരെ അഞ്ച് മാസം ഉപദ്രവിപ്പാനായിരുന്നു.’ ഇതുവരെ തന്നെയായിരുന്നു അവരുടെ അധികാരപരിധി വ്യാപിച്ചത്: നിരന്തരമായ കൊള്ളയിടലുകളാൽ പീഡിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു, എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയമായി അവരെ കൊല്ലേണ്ടതിന്നല്ല. ‘അഞ്ച് മാസം’—ഒരു മാസത്തിന് മുപ്പത് ദിവസം കണക്കാക്കുമ്പോൾ—നമുക്കു നൂറ്റിയമ്പത് ദിവസങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു; ഈ ദിവസങ്ങൾ പ്രതീകാത്മകങ്ങളായതിനാൽ, അവ നൂറ്റിയമ്പത് വർഷങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. 1299 ജൂലൈ 27-ന് ആരംഭിച്ച്, ആ നൂറ്റിയമ്പത് വർഷങ്ങൾ 1449 വരെ എത്തിച്ചേരുന്നു. ആ മുഴുവൻ കാലയളവിലും തുർക്കികൾ ഗ്രീക്ക് സാമ്രാജ്യത്തോടു ഏകദേശം നിരന്തരമായ യുദ്ധത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നു; എങ്കിലും അതിനെ കീഴടക്കാതെ തന്നെയിരുന്നു. അവർ ഗ്രീക്ക് പ്രവിശ്യകളിൽ പലതും പിടിച്ചടക്കുകയും കൈവശം വയ്ക്കുകയും ചെയ്തു; എന്നിരുന്നാലും കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിൽ ഗ്രീക്കുകളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം നിലനിന്നിരുന്നു. എന്നാൽ 1449-ൽ, ആ നൂറ്റിയമ്പത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനത്തിൽ, ഒരു മാറ്റം സംഭവിച്ചു; അതിന്റെ ചരിത്രം തുടർന്നുവരുന്ന കാഹളത്തിന്റെ കീഴിൽ കണ്ടെത്താം.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.

“1840-ആം വർഷത്തിൽ പ്രവചനത്തിന്റെ മറ്റൊരു അതിശയകരമായ നിവൃത്തി വ്യാപകമായ താൽപ്പര്യം ഉണർത്തി. അതിന് രണ്ട് വർഷം മുമ്പ്, രണ്ടാം വരവിനെ പ്രസംഗിച്ചിരുന്ന പ്രമുഖ ശുശ്രൂഷകരിൽ ഒരാളായ ജോസിയ ലിച്ച്, വെളിപ്പാട് 9-ന്റെ ഒരു വ്യാഖ്യാനം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു; അതിൽ അദ്ദേഹം ഒട്ടോമാൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പതനം പ്രവചിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾപ്രകാരം, ഈ ശക്തി... 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് പരാജയപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു, അന്നേ ദിവസം കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലെ ഒട്ടോമാൻ ശക്തി തകർന്നിരിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാം. ഇതാണ് സംഭവിച്ചതായി കണ്ടെത്തപ്പെടും എന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.”

“നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട അതേ സമയത്ത്, തുർക്കി തന്റെ സ്ഥാനപതിമാരുടെ മുഖാന്തരം യൂറോപ്പിലെ സഖ്യശക്തികളുടെ സംരക്ഷണം സ്വീകരിച്ചു; അങ്ങനെ അവൾ സ്വയം ക്രൈസ്തവ രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണത്തിൻ കീഴിൽ ആക്കി. ആ സംഭവം പ്രവചനത്തെ കൃത്യമായി നിറവേറ്റി. ഇത് അറിയപ്പെട്ടപ്പോൾ, അനവധി പേർ മില്ലറും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹപ്രവർത്തകരും സ്വീകരിച്ചിരുന്ന പ്രവചനവ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ ശരിതനിയെക്കുറിച്ച് ഉറപ്പു പ്രാപിച്ചു; അങ്ങനെ അഡ്വന്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന് അത്ഭുതകരമായൊരു പ്രേരണ ലഭിച്ചു. വിദ്യാഭ്യാസവും സ്ഥാനമാനവും ഉള്ളവർ മില്ലറോടൊപ്പമൊത്തു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശയങ്ങൾ പ്രസംഗിക്കുന്നതിലും പ്രസിദ്ധീകര Jenningsതിലും ചേർന്നു; 1840 മുതൽ 1844 വരെ ഈ പ്രവർത്തി അതിവേഗത്തിൽ വ്യാപിച്ചു.” The Great Controversy, 334, 335.

“ദൈവജനത്തിന്റെ ഭൂപൂർവ യാത്രകളുടെ മഹത്തായ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ച് സംശയം ഉളവാക്കേണ്ടതിന്നു മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിൽ സാത്താൻ ഉയർത്തിവയ്ക്കാൻ കഴിയുന്ന ഏതു ചോദ്യവും അവന്റെ സാത്താനിക മഹത്വത്തെ പ്രസാദിപ്പിക്കുന്നതും ദൈവത്തോടുള്ള ഒരു അപമാനവും ആകുന്നു. ശക്തിയോടും മഹത്തായ മഹിമയോടും കൂടെ കർത്താവ് നമ്മുടെ ലോകത്തിലേക്കു വേഗത്തിൽ വരുന്നു എന്ന വാർത്ത സത്യമാണ്; 1840-ൽ അതിന്റെ പ്രഖ്യാപനത്തിൽ അനേകം ശബ്ദങ്ങൾ ഉയർന്നു.” Manuscript Releases, volume 9, 134.