ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം — നൂറ്റിപ്പതിനാറ്

മുന്‍പത്തെ ലേഖനത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ യിരെമ്യാവു അമ്പതാം അധ്യായം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; ആ ഭാഗത്തില്‍ അമേരിക്കന്‍ ഐക്യനാടുകളില്‍ ഉടന്‍ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തില്‍നിന്ന് ആരംഭിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ ക്രോധത്തോടെ അവസാനിക്കുന്ന ബാബിലോന്റെ മേലുള്ള ന്യായവിധിയെക്കുറിച്ചാണ് പറയുന്നത്. കാര്യനിര്‍വാഹക ന്യായവിധി കർത്താവിന്റെ പ്രതികാരദിനമാണ്; അത് കി.പി. 70-ല്‍ യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്താല്‍ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. റോമയാല്‍ കി.പി. 70-ല്‍ നടപ്പാക്കിയ യെരൂശലേമിന്റെ നാശം, നെബൂഖദ്‌നേസര്‍ നടത്തിയ യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്താല്‍ മുന്‍കൂട്ടി പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇവ രണ്ടും ചേര്‍ന്ന്, തിരൊസിന്റെ വേശ്യയായ—വെളിപ്പാട് പതിനേഴാം അധ്യായത്തിലെ വേശ്യയും തന്നെയായ—അവളുടെ കാര്യനിര്‍വാഹക ന്യായവിധിക്കുള്ള രണ്ട് സാക്ഷികളെ നല്‍കി.

ഉടൻ വരുവാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചനിയമത്തോടെ ആരംഭിച്ചു, ആധുനിക ബാബിലോണിന്മേൽ കർത്താവിന്റെ പ്രതികാരം നിവൃത്തിയാകുമ്പോൾ, “ആ ദിവസങ്ങളിൽ, ആ സമയത്തു, യഹോവയുടെ അരുളപ്പാടു: യിസ്രായേലിന്റെ അകൃത്യം അന്വേഷിക്കപ്പെടും; ഒന്നും ഉണ്ടാകയില്ല; യെഹൂദയുടെ പാപങ്ങളും അന്വേഷിക്കപ്പെടും; അവയും കണ്ടെത്തപ്പെടുകയില്ല; എന്തെന്നാൽ ഞാൻ ശേഷിപ്പിച്ചവരെ ക്ഷമിക്കും” എന്നു യിരെമ്യാവ് നമ്മെ അറിയിക്കുന്നു. ആ ദിവസങ്ങളിൽ, ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടൽ ഇതിനകം നിവൃത്തിയായിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കും.

വെളിപ്പാടിന്റെ പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ ശബ്ദത്തോടുകൂടെയാണ് നിർവാഹക ന്യായവിധി ആരംഭിക്കുന്നത്; ആ ശബ്ദം പുരുഷന്മാരെയും സ്ത്രീകളെയും ബാബിലോണിൽനിന്ന് ഔടി രക്ഷപ്പെടുവാൻ വിളിക്കുന്നു. യിരെമ്യാവോ ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: “അവരുടെ ദിവസം വന്നിരിക്കുന്നു, അവരുടെ സന്ദർശനകാലം. ബാബിലോൻദേശത്തുനിന്ന് ഔടി രക്ഷപ്പെടുന്നവരുടെ ശബ്ദം, സീയോനിൽ നമ്മുടെ ദൈവമായ യഹോവയുടെ പ്രതികാരവും, അവന്റെ മന്ദിരത്തിന്റെ പ്രതികാരവും പ്രസ്താവിപ്പാൻ. ബാബിലോന്റെ നേരെ വില്ലാളികളെ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടുവിൻ; വില്ല് വലിക്കുന്ന എല്ലാവരും അതിന്റെ ചുറ്റും പാളയമിറങ്ങുവിൻ; അതിൽനിന്ന് ഒരാളും രക്ഷപ്പെടാതെ ഇരിക്കട്ടെ; അവളുടെ പ്രവൃത്തിക്കനുസരിച്ച് അവൾക്കു പ്രതിഫലം കൊടുക്കുവിൻ; അവൾ ചെയ്ത സകലത്തിനും അനുസരിച്ച് അവളോടു ചെയ്‍വിൻ.” അവളുടെ ന്യായവിധി “വില്ലാളികൾ” മുഖാന്തരം നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നു. തിരുവെഴുത്തുകളിൽ ഒരു വില്ലാളിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യ പരാമർശം യിശ്മായേലിനെ സംബന്ധിച്ചുള്ളതാണ്.

വെളിപ്പാടു പുസ്തകം പതിനൊന്നിൽ പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന “മഹാഭൂകമ്പത്തിന്റെ മണിക്കൂർ” അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിൽ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്ന റോമിലെ വേശ്യയ്‌ക്കെതിരായ നിർവാഹക ന്യായവിധിയുടെ തുടക്കത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ആ “മണിക്കൂറിൽ” “മൂന്നാമത്തെ അയ്യോ വേഗത്തിൽ വരുന്നു. ഏഴാമത്തെ ദൂതൻ കാഹളം ഊതുകയും ചെയ്തു.” മൂന്നാമത്തെ അയ്യോ ഏഴാമത്തെ കാഹളമാണ്. പാപ്പായുടെ അധികാരത്തിന്റെ മുദ്രയായ (ഞായറാഴ്ചാരാധന) നടപ്പാക്കുന്നവരുടെയും, ദൈവത്തിന്റെ അധികാരത്തിന്റെ മുദ്രയായ (ശബ്ബത്താരാധന) ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നവരെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവരുടെയും മേൽ അവന്റെ ന്യായവിധി വരുത്തുന്നതിനായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നത് ഇസ്ലാമിന്റെ അമ്പെയ്ത്തുകാരാണ്.

ലൂക്കാ ഇരുപത്തൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ, യെരൂശലേമിന്റെയും ആലയത്തിന്റെയും നാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ശിഷ്യന്മാരുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം നൽകുമ്പോൾ, യേശു അവസാന നാളുകളുടെ ചരിത്രത്തെയും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന ഒരു ചരിത്രവിവരണം അവതരിപ്പിക്കുന്നു. അവൻ “പ്രതികാരത്തിന്റെ ദിവസങ്ങൾ” എന്നു പരാമർശിക്കുന്നു; അത് മിശിഹായെന്ന നിലയിൽ അവന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ അനിവാര്യമായ ഒരു പ്രവാചകഗുണമായിരുന്നു, നാസറത്തിലെ സഭയിൽ പ്രവാചകനായ യെശയ്യാവിൽ നിന്ന് വായിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ ആരംഭപ്രഖ്യാപനത്തിൽ അവൻ അതിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. നാസറത്തിലെ ആ പ്രഖ്യാപനവും, യെശയ്യാവിൽ നിന്നുള്ള ആ ഭാഗവും, അവന്റെ ശുശ്രൂഷയെ മാത്രം പ്രതിനിധീകരിച്ചില്ല; അവ അവന്റെ ശിഷ്യന്മാരുടെ സന്ദേശത്തെയും, കൂടുതൽ പ്രത്യേകമായി, ഒരു നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയെയും ശുശ്രൂഷയെയും പ്രതിനിധീകരിച്ചു.

യെഹെസ്‌കേൽ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ, സഭയിലും ലോകത്തുമുള്ള പാപങ്ങളെക്കുറിച്ച് ദുഃഖിക്കുന്നവരാണ്. “യഹോവയുടെ പ്രസാദവർഷവും നമ്മുടെ ദൈവത്തിന്റെ പ്രതികാരദിനവും” എന്നത്, സീയോനിൽ ദുഃഖിക്കുന്നവർ ആശ്വാസം പ്രാപിച്ചു “യഹോവയെ മഹത്വപ്പെടുത്തേണ്ടതിന്നു” “നീതിയുടെ വൃക്ഷങ്ങൾ” ആകുന്ന സമയമാണ്. അവർ യഹോവയെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നു; എന്തെന്നാൽ, “ആ ദിവസങ്ങളിലും ആ സമയത്തും യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: യിസ്രായേലിന്റെ അകൃത്യം അന്വേഷിക്കപ്പെടും; എങ്കിലും ഒന്നും കാണപ്പെടുകയില്ല.” ദുഃഖിക്കുന്നവർ മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടവരാണ്; അവരാണ് “പുരാതന ശൂന്യസ്ഥലങ്ങളെ പണിയുന്നവർ,” “മുൻകാലത്തെ നാശാവശിഷ്ടങ്ങളെ എഴുന്നേല്പിക്കുന്നവർ,” “അനേകം തലമുറകളായുള്ള ശൂന്യതകളായ പാഴ്നഗരങ്ങളെ നന്നാക്കുന്നവർ.” അവർ “യഹോവയുടെ പുരോഹിതന്മാർ” എന്നു വിളിക്കപ്പെടും; മനുഷ്യർ അവരെ “നമ്മുടെ ദൈവത്തിന്റെ ശുശ്രൂഷകർ” എന്നു പറയും.

ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ നീതി, മഹാഭൂകമ്പത്തിന്റെ സമയത്ത് അവർ ഒരു പതാകയായി ഉയർത്തപ്പെടുമ്പോൾ, “സകല ജാതികളുടെ മുമ്പാകെ മുളെച്ചുവരേണ്ടതാകുന്നു.” അവരുടെ നീതി ക്രമാതീതമായി ഉളവാക്കപ്പെടുന്നതാകുന്നു; കാരണം “ഭൂമി തന്റെ മുള പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നതുപോലെയും തോട്ടം അതിൽ വിതെച്ചിരിക്കുന്നതു മുളെച്ചുവരുത്തുന്നതുപോലെയും യഹോവയായ കർത്താവു നീതിയും സ്തുതിയും സകല ജാതികളുടെ മുമ്പാകെ മുളെച്ചുവരുത്തും.” ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രകുത്തൽ 2001 സെപ്റ്റംബർ 1-ന് അവസാനമഴ എത്തിച്ചേരുന്നതോടെ ആരംഭിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ഭൂമിയുടെ മുളകൾ പുറത്തുകൊണ്ടുവരപ്പെട്ടത്. മുളകൾ എപ്പോൾ മുളെച്ചുവരുന്നു എന്നു യെശയ്യാവു വ്യക്തമാക്കുന്നു.

അവന്റെ “കഠിനകാറ്റായ” “കിഴക്കൻ കാറ്റിന്റെ നാളിൽ” അവൻ അതിനെ “അടക്കിക്കൊള്ളുമ്പോൾ,” മഴ “അളവോടെ” ആയിരിക്കുമ്പോൾ മുളകളുടെ “മുളപ്പിക്കൽ” ആരംഭിക്കും. “അടക്കിക്കൊള്ളുന്നു” എന്നത് നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു എന്നർത്ഥമാണ്. വെളിപ്പാട് ഏഴാം അധ്യായത്തിലെ നാല് ദൂതന്മാർ നാല് കാറ്റുകളെയും നിയന്ത്രിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടൽ ആരംഭിക്കുന്നു. അന്നേരം അന്ത്യമഴ മിതമായി “തളിക്കുവാൻ” ആരംഭിക്കുന്നു, കാരണം ആ വാക്യത്തിലെ “അളവ്” എന്ന പദത്തിന് മിതത്വം എന്നർത്ഥമുണ്ട്. ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടൽ കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ അന്ത്യമഴ അളവോടെയായിരിക്കും; കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ അത് അളവില്ലാതെയായിരിക്കും.

ഒന്നുനൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടലിന്റെയും അന്ത്യമഴയുടെ പരീക്ഷണകാലത്തിന്റെയും ആരംഭം പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പകർച്ചയുടെ അളക്കലോടുകൂടിയാണ്; കാരണം ഗോതമ്പും കളയും കൊയ്ത്തുകാലത്തെത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു. മഴ ഇരു വർഗങ്ങളെയും പക്വതയിലെത്തിക്കുന്നു; തുടർന്ന് പരീക്ഷണകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ ഗോതമ്പും കളയും വേർതിരിക്കപ്പെടുന്നു; അപ്പോൾ ഗോതമ്പ് “ദൈവത്തോടുകൂടെ സഹപ്രവർത്തകരാകുന്നതിന് അർത്ഥമെന്തെന്നത് അനുഭവത്തിലൂടെ അറിയും.” അപ്പോൾ അവർ “ക്രിസ്തുവിന്റെ സേവനത്തിനായി സമ്പൂർണ്ണവും പൂർണ്ണഹൃദയവുമായ സമർപ്പണം” കൈവരിക്കും; “ദൈവം ആ സത്യത്തെ അളവില്ലാത്ത തന്റെ ആത്മാവിന്റെ പകർച്ചയാൽ അംഗീകരിക്കും.”

“കഠിനമായ കിഴക്കൻ കാറ്റിന്റെ ദിവസം” 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് വന്നു, ദൈവത്തിന്റെ പ്രതികാരദിനത്തെ തിരിച്ചറിയുന്ന സന്ദേശത്തോടു വിരുദ്ധമായി, അന്ത്യമഴയുടെ സന്ദേശത്തിലെ കള്ളമായ സമാധാനവും സുരക്ഷയും എന്ന സന്ദേശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഹബക്കൂക്കിന്റെ വാദപ്രതിവാദം ആരംഭിച്ചു. ആ ഘട്ടത്തിൽ ഗോതമ്പും കളയും ആയ സസ്യങ്ങൾ രണ്ടും മുളച്ചു, അധികം വൈകാതെ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ ന്യായവിധിയിൽ തങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ട ഫലം കായ്ക്കാൻ ആരംഭിച്ചു.

ഒരു വിഭാഗം യെഹെസ്‌കേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ സൂര്യനെ നമസ്കരിക്കുന്നു; മറ്റൊരു വിഭാഗം യെഹെസ്‌കേൽ ഒൻപതാം അധ്യായത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര സ്വീകരിക്കുന്നു. ലൂക്കാ ഇരുപത്തിയൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ ക്രിസ്തു ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തെ തിരിച്ചറിയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്; ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ അന്തിമ തലമുറയെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ചിഹ്നം അവൻ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നു. യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തിൽ നിന്ന് ഔടിപ്പോകേണ്ടതിന്നു ക്രിസ്ത്യാനികൾ നിർബന്ധമായും തിരിച്ചറിയേണ്ട അടയാളവും അവൻ വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു.

യേശു “നിരമേൽ നിര” എന്നപോലെ ആ അടയാളത്തിന്റെ കൂടുതൽ പ്രവചനാത്മക സവിശേഷതകളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു; കാരണം അവന്റെ വചനങ്ങൾ ലൂക്കോസിനാൽ മാത്രമല്ല, മത്തായിയും മാർക്കും രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.

“പ്രതികാരദിവസങ്ങൾ” എന്നതിന്റെ അന്തിമവും പരിപൂർണ്ണവുമായി നിറവേറലായ അവസാനത്തെ ഏഴ് ബാധകൾ രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളിന്മേൽ നടപ്പിലാകുന്നതിന് മുമ്പ്, രാജ്യത്തിന്റെ സുവിശേഷം സകല ജാതികളിലും പ്രസംഗിക്കപ്പെടുകയും പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും വേണം. അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത്, ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ ഒരു കൊടിക്കുറിയായി ഉയർത്തിക്കാണിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, സുവിശേഷസന്ദേശം ജാതികൾക്കു നൽകപ്പെടുന്നു. “പ്രതികാരദിവസങ്ങൾ” ബാബിലോനിലെ വേശ്യയുടെ കാര്യനിർവാഹക ന്യായവിധിയുടെ കാലഘട്ടത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; അത് അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ ഞായറാഴ്ചനിയമത്തോടെ ആരംഭിച്ച്, മീഖായേൽ എഴുന്നേൽക്കുകയും മനുഷ്യരുടെ കൃപാകാലം അവസാനിക്കുകയും ദൈവത്തിന്റെ ക്രോധം അവസാനത്തെ ഏഴ് ബാധകളിൽ ഒഴിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന വേളയിൽ അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

മർക്കോസ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന “മണിക്കൂറും,” “മഹാഭൂകമ്പത്തിന്റെ” “മണിക്കൂറും,” പത്ത് രാജാക്കന്മാർ തങ്ങളുടെ ഏഴാമത്തെ രാജ്യം പാപ്പഭരണത്തിനായി ഏല്പിക്കാമെന്ന് സമ്മതിക്കുന്ന “മണിക്കൂറും” ആ കാലഘട്ടമാണ്. സകല ജാതികൾക്കും പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട സുവിശേഷം അവസാനത്തെ ആത്മാവും സ്വീകരിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ, കൃപാകാലം അവസാനിക്കുന്നു; ദൈവത്തിന്റെ ക്രോധം കരുണയില്ലാതെ ചൊരിയപ്പെടുന്നു. ആ കാലഘട്ടം, കൊടി ഉയർത്തപ്പെടുമ്പോൾ സകല ജാതികൾക്കും സുവിശേഷം പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നതോടെ ആരംഭിക്കുന്നു; കൊടിയാൽ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുകയും പ്രസംഗിക്കപ്പെടുകയും പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന സുവിശേഷസന്ദേശത്തോടു അവസാനത്തെ വ്യക്തി പ്രതികരിക്കുമ്പോൾ അത് അവസാനിക്കുന്നു. ആ കാലഘട്ടം തന്നെയാണ് “പ്രതികാരത്തിന്റെ ദിവസങ്ങൾ.”

ലൂക്കാ സുവിശേഷം, ഇരുപത്തൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ, യേശു ആ ചരിത്രഘട്ടത്തെ കൃത്യമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു; കാരണം, തന്റെ രണ്ടാം വരവിന് മുമ്പ് മരിച്ചുപോകാത്ത അന്തിമ തലമുറയെ അവൻ തിരിച്ചറിയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ പ്രവാചകൻ പ്രസ്താവിച്ച ശൂന്യീകരണത്തിന്റെ മ്ലേച്ഛത എന്നിങ്ങനെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു അടയാളത്തെ അവൻ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ആ അടയാളം എന്നത്, ശൂന്യീകരണത്തിന്റെ മ്ലേച്ഛത “വിശുദ്ധസ്ഥലത്ത്” നിലകൊള്ളുമ്പോഴും, അത് “നിൽക്കരുതാത്തിടത്ത് നിൽക്കുമ്പോഴും” ഉള്ളതാകുന്നു; അതുതന്നെയാണ് യെരൂശലേം “സൈന്യങ്ങളാൽ വളഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ” ഉള്ള സമയവും.

ക്രി.വ. 66-ൽ സെസ്റ്റിയസ് യെരൂശലേമിനെ സൈന്യങ്ങളാൽ വളഞ്ഞപ്പോൾ, യെരൂശലേമിലെ ക്രിസ്ത്യാനികൾ നഗരം വിട്ട് ഓടിപ്പോയി; ഒടുവിൽ ക്രി.വ. 70-ൽ അവസാനിച്ച ആ നാശനാളുകളിൽ ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിയും മരിച്ചില്ലെന്ന് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് വ്യക്തമാക്കുന്നു. സെസ്റ്റിയസ് ഒരു നിരോധനം ആരംഭിച്ചു; പിന്നെ പ്രത്യക്ഷത്തിൽ അറിയപ്പെടാത്ത കാരണങ്ങളാൽ പിൻവാങ്ങി; നഗരത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ക്രിസ്ത്യാനികൾ ആ അടയാളവുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്ന മുന്നറിയിപ്പിനനുസരിച്ച് ഓടിപ്പോയി. ക്രി.വ. 70-ൽ ടൈറ്റസ് വീണ്ടും ഒരു നിരോധനം ഏർപ്പെടുത്തി നാശം പൂർത്തിയാക്കി. സെസ്റ്റിയസിന്റെ നിരോധനം ‘ആദ്യ യെഹൂദ-റോമൻ യുദ്ധം’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ ആരംഭമായിരുന്നു; ടൈറ്റസ് നടപ്പാക്കിയ നിരോധനവും നാശവും ആദ്യ യെഹൂദ-റോമൻ യുദ്ധത്തിന്റെ അവസാനമായിരുന്നു.

മുഴുവൻ ചരിത്രവും മൂന്നര വർഷം നീണ്ടുനിന്നതായിരുന്നു; അത് ഒരു വളയലോടെ ആരംഭിക്കുകയും ഒരു വളയലോടെ അവസാനിക്കുകയും ചെയ്തു; അതിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ദൈവജനത്തിനായി ഒരു അടയാളം ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ ചരിത്രത്തെ ക്രിസ്തു ദൈവത്തിന്റെ പ്രതികാരത്തിന്റെ ദിവസങ്ങൾ എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞു; അത് തന്റെ ശുശ്രൂഷയിൽ താൻ തിരിച്ചറിയിച്ചുകൊടുക്കേണ്ടിരുന്ന ഒരു നിർദ്ദിഷ്ട ഘടകമായിരുന്നു. ആ ദിവസങ്ങൾ, വേഗത്തിൽ വരുവാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചനിയമത്തോടുകൂടെ ആരംഭിച്ച് മനുഷ്യരുടെ കൃപാകാലം അവസാനിക്കുമ്പോൾ സമാപിക്കുന്ന, റോമിലെ വേശ്യയ്‌ക്കെതിരായ നിർവാഹക ന്യായവിധിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ബാബിലോനിലെ വേശ്യയ്‌ക്കെതിരായ നിർവാഹക ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭത്തിൽ, ഒരു അടയാളമായ കൊടിയായി ഒരുനൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരം പേർ ഉയർത്തപ്പെടുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ മറ്റെ ആട്ടിൻകൂട്ടം ആ അടയാളം കാണുമ്പോൾ, യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്താൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ബാബിലോണിന്റെ നാശത്തിൽനിന്ന് അവർ ബാബിലോണിൽനിന്ന് ഔടിപ്പോകേണ്ടതാകുന്നു.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ ലൂക്കാ ഇരുപത്തിയൊന്നാം അധ്യായത്തെ കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പരിഗണന തുടരുന്നതായിരിക്കും.