ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - നൂറ്റിപ്പതിനെട്ട്

യെരൂശലേമിന്റെ വീഥികളിലൂടെ “മുകളിലും താഴെയും സഞ്ചരിച്ച് നഗരത്തിന്മേൽ വരുവാനിരുന്ന കഷ്ടതകളെ പ്രഖ്യാപിച്ച” ആ മനുഷ്യൻ പ്രസ്താവിച്ച 63 മുതൽ 70-ാം വർഷം വരെയുള്ള ഏഴു വർഷത്തെ മുന്നറിയിപ്പ്, ആദ്യം ക്രിസ്തുവിന്റെ ശുശ്രൂഷയിലും തുടർന്ന് ശിഷ്യന്മാരുടെ ശുശ്രൂഷയിലും നൽകിയ മൂന്നു വർഷവും അരവർഷവും വീതമുള്ള യെരൂശലേമിനുള്ള മുന്നറിയിപ്പാൽ മുൻകൂട്ടി പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. മുമ്പത്തെ ലേഖനങ്ങളിൽ ഇതിനകം തന്നെ, യെരൂശലേമിന്റെ നാശം ക്രൂശിൽ തന്നെയോ, അല്ലെങ്കിൽ തുടർന്ന് സ്തെഫാനൊസിന്റെ കല്ലെറിഞ്ഞുകൊലയിൽവച്ചോ സംഭവിക്കാമായിരുന്നു എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്; എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ ദീർഘക്ഷമ നഗരംമേലും ജനമേലും തന്റെ ന്യായവിധി വരുത്തുന്നതിനെ താമസിപ്പിച്ചു.

ആ മനുഷ്യൻ യെരൂശലേമിനോടു സാക്ഷ്യം വഹിച്ച ഏഴ് വർഷകാലം, ആദ്യ ഉപരോധസമയത്ത് ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതും ദിവസങ്ങളുള്ള രണ്ട് സമാന കാലഘട്ടങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു. ആ ഏഴ് വർഷങ്ങൾ യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; ക്രിസ്തുവിന്റെയും ശിഷ്യന്മാരുടെയും ശുശ്രൂഷകളുടെ ഏഴ് വർഷങ്ങൾ യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; യേശു എപ്പോഴും ആരംഭത്തിലൂടെ അവസാനത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു. ആ ഏഴ് വർഷങ്ങൾ, വടക്കൻ രാജ്യത്തിനെതിരായ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” മുഖാന്തരവും മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടു; അവയും ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതും വർഷങ്ങളുള്ള രണ്ട് സമാന കാലഘട്ടങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

ആധുനിക റോം, വിഗ്രഹാരാധക റോമിന്റെയും പാപ്പാധിപത്യ റോമിന്റെയും ചരിത്രം ആവർത്തിച്ച്, യഥാർത്ഥവും ആത്മീയവുമായ യെരൂശലേമിനെ ചവിട്ടിമെതിക്കുമ്പോഴും, ആധുനിക റോം, ക്രിസ്തുവർഷം 63 മുതൽ 70 വരെ മുന്നറിയിപ്പ് നല്കപ്പെട്ട രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളുടെ രണ്ടു ചരിത്രങ്ങളും ആവർത്തിക്കുമ്പോഴും, കൂടാതെ ക്രിസ്തുവും ശിഷ്യന്മാരും മൂന്നര വർഷം യെരൂശലേമിൽ പ്രവേശിക്കുകയും പുറത്തേക്കു പോകുകയും ചെയ്തിരുന്ന രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ചരിത്രം ആധുനിക റോം ആവർത്തിക്കുമ്പോഴും, അവസാന നാളുകളിൽ “കാലം ഇനി ഉണ്ടായിരിക്കയില്ല” എങ്കിലും, രണ്ടു വ്യത്യസ്ത കാലഘട്ടങ്ങൾ പ്രകടമാകും.

ആ രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളിൽ അവസാനത്തേത്, വേഗത്തിൽ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ അതിന്റെ മാരകമുറിവ് സുഖം പ്രാപിച്ചശേഷം, ആധുനിക റോം വിശ്വസ്തരോടുള്ള തന്റെ അന്തിമ പീഡനം നടപ്പാക്കുന്ന പ്രതീകാത്മകമായ നാൽപ്പത്തിരണ്ട് മാസങ്ങളാകുന്നു. ആ പ്രതീകാത്മക നാൽപ്പത്തിരണ്ട് മാസം രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളിൽ രണ്ടാമത്തേതാണ്; അത് ആധുനിക റോമിന്റെ നിർവാഹക ന്യായവിധിയുടെ കാലഘട്ടവുമാകുന്നു. ആ കാലഘട്ടത്തിന് മുമ്പായി ലാവൊദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിൽ ജീവനുള്ളവരുടെ അന്വേഷണ ന്യായവിധി ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു.

യഥാർത്ഥ യെരൂശലേമിനോടു മുന്നറിയിപ്പ് അറിയിച്ച ആ മനുഷ്യൻ തിത്തോസിന്റെ ഉപരോധകാലത്ത് മരിച്ചു. നാശസമയത്ത് അവൻ മരിച്ചില്ല; നാശത്തിന് മുമ്പായി നടന്ന ഉപരോധത്തിനിടെയായിരുന്നു അവന്റെ മരണം; കാരണം യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തിൽ ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിയും മരിച്ചില്ല.

ആ മനുഷ്യൻ വളയലിനിടെ മരിച്ചു, എന്നാൽ അന്തിമനാശത്തിൽ അല്ല; അന്തിമനാശം പരീക്ഷണക്കാലത്തിന്റെ സമാപ്തിയെയും അവസാന ഏഴ് ബാധകളെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആകയാൽ, ആദ്യ വളയലിനിടെ യെരൂശലേം വിട്ടുപോകുവാനുള്ള സന്ദേശത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ് ആ മനുഷ്യൻ. അപ്പോൾ ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഔടിപ്പോയി; ആദ്യത്തെ മൂന്നര വർഷങ്ങളിൽ, യെരൂശലേമിൽ മരിക്കാത്ത ഒരു സംഘത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നു ആ മനുഷ്യൻ; രണ്ടാമത്തെ മൂന്നര വർഷങ്ങളിൽ, പരീക്ഷണക്കാലം അവസാനിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് മരിക്കുന്ന അവസാന ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ പ്രതീകമാണ് അവൻ. ആദ്യ കാലഘട്ടത്തിൽ അവൻ ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തെ മൂന്നര വർഷ കാലഘട്ടത്തിൽ, രണ്ടാം കാലഘട്ടത്തിൽ മരിക്കുന്ന മഹാസമൂഹത്തെ അവൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ആ മനുഷ്യന്റെ സന്ദേശം ചരിത്രകാരൻ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു; അതു ആറു സ്വരങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ അവൻ തടവിലാക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവന്റെ ഏഴാമത്തെയും അന്തിമവുമായ സന്ദേശം യെരൂശലേമിനും അതിലെ നിവാസികൾക്കും എതിരായ “അയ്യോ, അയ്യോ” എന്നതായിരുന്നു. രേഖപ്പെടുത്തിയ ആദ്യത്തെ “സ്വരം” “കിഴക്കിൽനിന്നുള്ള ഒരു സ്വരം” ആയിരുന്നു; അവന്റെ അവസാന സന്ദേശം “അയ്യോ” ആയിരുന്നു. അവന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ ആദ്യഘടകവും അവസാനഘടകവും ഇസ്ലാമിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ബൈബിളിലെ പ്രതീകമായിരുന്നു; കാരണം, ബൈബിളിൽ ഇസ്ലാം “കിഴക്കിന്റെ” മക്കളാണ്, അവർ “കിഴക്കൻ കാറ്റ്” മുഖേന പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അവന്റെ അന്തിമസന്ദേശത്തിലെ “അയ്യോ” എന്ന വാക്കിന്റെ ഇരട്ടപ്രയോഗം, ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാർ “അയ്യോ, അയ്യോ, ആ മഹാനഗരം” എന്നു മൂന്നു പ്രാവശ്യം നിലവിളിക്കുന്ന ആധുനിക ബാബിലോണിന്റെ അന്ത്യത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. വെളിപ്പാടുപുസ്തകം അദ്ധ്യായം പതിനെട്ടിലെ മൂന്നു വാക്യങ്ങളിൽ “അയ്യോ” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന ഗ്രീക്ക് വാക്ക്, അദ്ധ്യായം എട്ട്, പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിൽ “അയ്യോ” എന്നു തന്നെയാണ് വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.

ആ മനുഷ്യന്റെ “അയ്യോ, അയ്യോ” എന്ന പ്രഖ്യാപനം, മൂന്നു അയ്യോകളുടെ ത്രിഗുണപ്രയോഗത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കാരണം, ആദ്യ അയ്യോയുടെ ഘടകങ്ങൾ, രണ്ടാം അയ്യോയുടെ ഘടകങ്ങളോടുകൂടെ “വരിക്ക് മീതെ വരി” എന്ന രീതിയിൽ ചേർന്നപ്പോൾ, മൂന്നാം അയ്യോയുടെ ഘടകങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. അതുപോലെതന്നെ, പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിൽ ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാർ ഉച്ചരിക്കുന്ന “അയ്യോ, അയ്യോ” എന്ന മൂന്ന് പ്രസ്താവനകളും, ആദ്യത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും അയ്യോകൾ സ്ഥാപിക്കുന്നതുപോലെ, മൂന്നാം അയ്യോയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ മനുഷ്യന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ ആരംഭവും അവസാനവും മൂന്നാം അയ്യോയായ ഇസ്‌ലാമിന്റെ സന്ദേശത്തെ മുൻചായയായി പ്രതിനിധീകരിച്ചു.

അവന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ ആദ്യപ്രകടനം “കിഴക്കിൽ” നിന്നുള്ള ഒരു ശബ്ദമായിരുന്നു; “കിഴക്ക്” ഇസ്ലാമിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്, എന്നാൽ അതോടൊപ്പം കിഴക്കിൽനിന്നു ഉദിക്കുന്ന മുദ്രയിടുന്ന ദൂതന്റെ തിരിച്ചറിയലും അതുതന്നെയാണ്.

കർമേൽപർവതത്തിൽ ഏലീയാവിന്റെ കഥയിൽ, അവൻ സമുദ്രത്തിലേക്കു നോക്കി ഒരു മേഘം കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ പടിഞ്ഞാറോട്ടായിരുന്നു നോക്കിയത്; കാരണം കർമേൽപർവതം മദ്ധ്യധരണ്യസമുദ്രത്തിന് സമീപമാണ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്.

എലീയാവു പടിഞ്ഞാറോട്ടു, മദ്ധ്യധരണിക്കടലിന്റെ ദിശയിലേക്കു, മുഖം തിരിഞ്ഞുനിന്നിരിക്കുമായിരുന്നു. ലൂക്കാ സുവിശേഷത്തിന്റെ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ, ക്രിസ്തു തന്റെ സന്ദേശം വിഭജനത്തിന്റെ സന്ദേശമാണെന്ന് പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

യെരൂശലേമിലേക്കുള്ള ദൂതന്റെ സന്ദേശം ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന മുദ്ര വഹിക്കുന്നു; കാരണം ആരംഭവും അവസാനവും മൂന്നാം അയ്യോവിന്റെ ഇസ്ലാമിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; കൂടാതെ “കിഴക്ക്” എന്ന ശബ്ദത്തോടുകൂടെ അതേ സമയം ഇസ്ലാമിന്റെ സന്ദേശത്തെ മുദ്രയിടുന്ന സന്ദേശമായി തിരിച്ചറിയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. “പടിഞ്ഞാറിൽ” നിന്നുള്ള “രണ്ടാമത്തെ ശബ്ദം” അവസാനമഴയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതാണ് അന്ത്യമഴ; സകല പ്രവാചകന്മാരും അന്ത്യദിനങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. “പടിഞ്ഞാറിന്റെ” സന്ദേശം അന്ത്യമഴയുടെ സന്ദേശത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്; അത് രണ്ടു വർഗ്ഗത്തിലുള്ള ആരാധകരെ ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്നു. ഒരു വർഗ്ഗത്തിന് അന്ത്യമഴയുടെ സന്ദേശം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല; കാരണം അവർ “ഈ കാലം വിവേചിച്ചറിയുന്നില്ല.”

ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിലെ അടുത്ത ഘടകം “നാല് കാറ്റുകളുടെ” ശബ്ദമാണ്; അത് മുദ്രയിടുന്ന സന്ദേശവും മൂന്നാം അയ്യോവായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഇസ്ലാമിന്റെ ക്രുദ്ധനായ കുതിരയുടെ സന്ദേശവും ആകുന്നു. അടുത്ത ഘടകം യെരൂശലേമിനെയും ആലയത്തെയും എതിരെയുള്ളതാണ്; ഇങ്ങനെ, രക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ അവകാശവാദം ക്രിസ്തുവിൽ അല്ലാതെ ആലയത്തിലും ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനമെന്ന അവരുടെ പാരമ്പര്യത്തിലുമാണ് അധിഷ്ഠിതമാക്കിയിരിക്കുന്നതിനാൽ അവഗണിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു വർഗ്ഗം ജനങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന സകല പ്രവാചകന്മാരുടെയും സന്ദേശത്തെ അത് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. വിശുദ്ധചരിത്രമൊട്ടാകെ “യഹോവയുടെ ആലയം, യഹോവയുടെ ആലയം ഞങ്ങളാണ്” എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നവരായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നവർ അവരാണ്. യെരൂശലേമിനെയും ആലയത്തെയും എതിരെയുള്ള സന്ദേശം ലവൊദിക്യാ സന്ദേശമാണ്.

അപ്പോൾ ആ ദൂതൻ തന്റെ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശശബ്ദം വരന്മാരുടെയും വധുക്കളുടെയും നേരെ ഉയർത്തി; ഇത് “നിരമേൽ നിര” എന്ന രീതിശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമായിരുന്നു. എന്തെന്നാൽ, അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ പ്രവാചകപരമായ നിര, നോഹയുടെ ദിവസങ്ങളിലെ പ്രവാചകപരമായ നിരയെന്നതുപോലെ തന്നെയായിരിക്കും; അന്നവർ വിവാഹം കഴിക്കുകയും വിവാഹത്തിൽ കൊടുക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന അതേ സമയത്താണ് നാശത്തിന്റെ പ്രളയം അവരുടെ ലോകീയ അഭിലാഷങ്ങളെയും പദ്ധതികളെയും മൂടിക്കളയാൻ ഒരുങ്ങിയിരുന്നത്.

മുന്നറിയിപ്പിന്റെ അവസാന ഘടകം മുൻപുള്ള ഭാഗത്തിൽ പ്രത്യേകമായി ഊന്നിപ്പറയപ്പെടുന്നു. “സകല ജനത്തോടും” എതിരായ ശബ്ദമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ സന്ദേശം, നിത്യസുവിശേഷമാണ്; രക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതിന്നു സുവിശേഷത്തിന്റെ ആവശ്യകതകൾ നിറവേറ്റേണ്ടത് അനിവാര്യമാണെന്ന് അത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. നിത്യസുവിശേഷത്തിന്റെ ആദ്യ ആവശ്യകത ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുക എന്നതാണ്; ജീവിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ ക്രിസ്തുവിനെ ക്രൂശിന്മേൽ ഏല്പിച്ചതത് നമ്മുടെ പാപങ്ങളാണെന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തിലാണ് ആ ഭയം അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നത്.

യെരൂശലേമിലേക്കുള്ള ദൂതന്റെ ഏഴ് വർഷത്തെ ശുശ്രൂഷയിലെ ഓരോ ഘടകവും നിത്യസുവിശേഷത്തെയാണ് പ്രതിനിധീകരിച്ചത്; അത് തന്നെ ക്രിസ്തു ക്രി.വ. 27-ാം വർഷം മുതൽ 34-ാം വർഷം വരെ അനേകരോടു നിയമം ഉറപ്പിച്ച ഏഴ് വർഷങ്ങളിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട അതേ സുവിശേഷവുമായിരുന്നു. അവസാന ദിവസങ്ങളുടെ അന്തിമ രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളിലും പ്രസംഗിക്കപ്പെടുന്നതും അതേ നിത്യസുവിശേഷമാണ്; കൂടാതെ അത് പശ്ചാത്തമഴയുടെ സന്ദേശത്തോടു പ്രത്യേകമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാകുന്നു; അഥവാ മൂന്നാം അയ്യോയുടെ ഇസ്‌ലാമിന്റെ സന്ദേശം തന്നേ. അത് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടലിനെയും, ഗോതമ്പും കളയും വേർതിരിക്കലിനെയും, കളകളുടെ ലവോദിക്യാവസ്ഥയെയും, “വരിക്കു മേൽ വരി” എന്ന പശ്ചാത്തമഴയുടെ രീതിശാസ്ത്രത്തിന്റെ പ്രതീകമായി പ്രവചനത്തിന്റെ ത്രിവിധ പ്രയോഗത്തെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

ആ ചരിത്രത്തിലെ ഏഴ് വർഷങ്ങളുടെ സന്ദേശം, ക്രിസ്തുവിന്റെ സന്ദേശത്തെയും പ്രവർത്തിയെയും കുറിച്ചുള്ള ആദ്യപരാമർശത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന “പ്രതികാരത്തിന്റെ ദിവസങ്ങൾ” എന്ന പ്രവാചകപരമായ ചട്ടക്കൂടിനുള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവന്റെ സന്ദേശവും പ്രവർത്തിയും അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരം പേരാൽ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. അപ്പോൾ അവർ തങ്ങളുടെ സന്ദേശത്തെ “ദൈവത്തിന്റെ പ്രതികാരത്തിന്റെ ദിവസങ്ങൾ” എന്ന പ്രവാചകപരമായ പശ്ചാത്തലത്തിനുള്ളിൽ തിരിച്ചറിയും. ദൈവത്തിന്റെ “പ്രതികാരം” എന്നതിന്റെ രണ്ടുവിധ ബൈബിള്‍ മാതൃകകൾ അവന്റെ വചനത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു: തന്റെ ജനത്തിന്റെമേലുള്ള അവന്റെ പ്രതികാരവും, തന്റെ ശത്രുക്കളുടെമേലുള്ള അവന്റെ പ്രതികാരവും.

ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” അവന്റെ വിമതജനത്തിന്മേലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പ്രതികാരത്തെ ദൃഷ്ടാന്തപ്പെടുത്തുന്നു; ആ പ്രതികാരത്തിൽ വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും അക്ഷരാർത്ഥത്തിലും ആത്മീയാർത്ഥത്തിലും ചവിട്ടിക്കളയപ്പെടുന്നതും ഉൾപ്പെടുന്നു. വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും ചവിട്ടിക്കളയപ്പെടുന്നതിന്റെ പ്രതീകാത്മകതയ്ക്കുള്ളിൽ ദൈവത്തിന്റെ ശത്രുക്കൾക്കെതിരായ അവന്റെ പ്രതികാരത്തിന്റെ പ്രതീകാത്മകതയും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ, ദൈവത്തിന്റെ തന്റെ ജനത്തിനെതിരായ പ്രതികാരം ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമസമയത്ത് ലവൊദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തെ ഛർദ്ദിച്ചുകളയുന്നതായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആ വഴിക്കുറിയിൽ ആധുനിക ബാബേലിനെതിരായ അവന്റെ പ്രതികാരവും ആരംഭിക്കുന്നു.

ലാവോദികേയൻ അഡ്വെന്റിസത്തിന്മേൽ ജീവനുള്ളവരുടെ അന്വേഷണവിധി, അതിനെ തുടർന്ന് അവൾ കയറി സവാരി ചെയ്‌തും ആധിപത്യം പുലർത്തിയും ഇരിക്കുന്ന തൂർ എന്ന വേശ്യയ്ക്കുമേലും അവൾ സവാരി ചെയ്യുന്ന മൃഗത്തിന്മേലും നടപ്പാകുന്ന നിർവാഹകവിധി, ഓരോ ദർശനത്തിന്റെയും ഫലം പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുന്ന അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ പ്രവാചകചരിത്രമാണ്. എല്ലാ ദർശനങ്ങളും ആ രണ്ടു പ്രവാചകകാലഘട്ടങ്ങളിലേക്കാണ് പ്രയോഗിക്കപ്പെടേണ്ടത്; കാരണം, അനന്തരമഴയുടെ രീതിശാസ്ത്രം പ്രവാചകവരി മേൽ പ്രവാചകവരി പ്രയോഗിക്കുന്നതാകുന്നു. ആ രണ്ടു ചരിത്രങ്ങളുടെ ആരംഭത്തിൽ, ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ അവസാന തലമുറയിൽ ആ ഘട്ടത്തിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർ തന്നെയാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന ഒരു “അടയാളം” യേശു തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ആദ്യകാലഘട്ടം 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രകുത്തൽ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ തുടങ്ങി. ലൂക്കാ ഇരുപത്തൊന്നിൽ ക്രിസ്തു തിരിച്ചറിയിച്ച “അടയാളം” സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത് ആ വേമാർക്കിനുള്ളിലായിരുന്നു.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം ഈ പഠനം തുടരും.