ദാനിയേൽ പുസ്തകം - നൂറ്റിപത്തൊമ്പത്

ഒന്നു നൂറ്റി നാല്പത്തിനാലായിരം പേർ നിയമത്തിന്റെ ദൂതനാൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടവരായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; മഹാസമൂഹം രക്തസാക്ഷിത്വത്തിന്റെ വെള്ളവസ്ത്രങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ രണ്ട് വിശുദ്ധ കാലഘട്ടങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേത് നിയമത്തിന്റെ ദൂതന്നു വഴി ഒരുക്കുന്ന ദൂതന്റെ പ്രവൃത്തിയെ നിർണ്ണയിക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തെ കാലഘട്ടം ഏലീയാവിന്റെ പ്രവൃത്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആദ്യകാലഘട്ടം ലവൊദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ജീവനുള്ളവരുടെ അന്വേഷണവിധിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തെ കാലഘട്ടം ആധുനിക റോമിന്റെ നടപ്പാക്കൽവിധിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

അവസാന നാളുകളിൽ നഗരങ്ങളിൽ നിന്നു ഒഴിഞ്ഞുപോകേണ്ടതിന്റെ “അടയാളം” ലാവോദികേയ ആദ്വെന്റിസം തെറ്റായി മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നു. ക്രി.വ. 66 മുതൽ 70 വരെ യെരൂശലേമിന്റെ നാശം അവസാന നാളുകളിൽ ദൈവജനത്തിനു ലഭിക്കുന്ന മുന്നറിയിപ്പ്-അടയാളത്തിന്റെ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തം നൽകുന്നതായി സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് നമ്മെ അറിയിക്കുന്നു.

ഒളിച്ചോടുവാനുള്ള അടയാളമായിരുന്ന യെരൂശലേമിന്റെ നിരോധനം ചെസ്റ്റിയുസ് കൊണ്ടുവന്ന ആദ്യ നിരോധനമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ചെസ്റ്റിയുസ് താൽക്കാലികമായി നീക്കിക്കളയപ്പെട്ട ഒരു ഭീഷണിയെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; കാരണം, അവൻ നിരോധനം ഏർപ്പെടുത്തിയ ശേഷം അത്ഭുതകരമായി പിൻവാങ്ങി, അങ്ങനെ പ്രവർത്തിച്ചതിന്റെ യുക്തി എന്തെന്നത് ചരിത്രകാരന്മാർക്കു ഒരിക്കലും നിർണ്ണയിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.

1880-കളിലും 1890-കളിലും ന്യൂ ഹാംഷെയറിൽ നിന്നുള്ള സെനറ്റർ ഹെൻറി ഡബ്ല്യു. ബ്ലെയർ, ഞായറാഴ്ചയെ ദേശീയ വിശ്രമദിനമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിനായി കോൺഗ്രസിൽ ബില്ലുകളുടെ ഒരു പരമ്പര അവതരിപ്പിച്ചു. ഈ ബില്ലുകൾ സാധാരണയായി “ബ്ലെയർ സൺഡേ ബില്ലുകൾ” എന്നായിരുന്നു അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. വിശ്രമത്തിന്റെയും മതാനുഷ്ഠാനത്തിന്റെയും ദിവസമായി ഞായറാഴ്ച ആചരിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ ശക്തമായ അനുകൂലകനായിരുന്നു സെനറ്റർ ബ്ലെയർ. ഏകീകൃതമായ ഒരു വിശ്രമദിനം അമേരിക്കൻ സമൂഹത്തിൽ അനുകൂലമായ നൈതികവും സാമൂഹികവുമായി ഫലങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുമെന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ ശ്രമങ്ങൾക്ക്, പ്രത്യേകിച്ച് മതസംഘങ്ങളിൽ നിന്ന്, കുറച്ച് പിന്തുണ ലഭിച്ചെങ്കിലും, സഭയും രാഷ്ട്രവും വേർതിരിച്ചിരിക്കണമെന്ന ആശങ്കകൾ ഉൾപ്പെടെ, അവയ്ക്ക് എതിർപ്പും നേരിടേണ്ടിവന്നു.

അവസാനം ഞായറാഴ്ച നിയമം പാസാക്കുമ്പോൾ മഹാസർപ്പത്തെപ്പോലെ സംസാരിക്കേണ്ടതായിരുന്ന ഭൂമിമൃഗത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ, ഞായറാഴ്ച നിയമനിർമ്മാണം പാസാക്കാനുള്ള ആദ്യ ശ്രമം ഇതായിരുന്നു. 1888 ലെ ജനറൽ കോൺഫറൻസ് സമ്മേളനത്തിന്റെ ദൂതന്മാരിൽ ഒരാളായ എ. ടി. ജോൺസ് കോൺഗ്രസിന്റെ സഭാമണ്ഡപങ്ങളിലേക്കു ചെന്നു അത്യന്തം വാഗ്മിതയോടെ എതിർത്തത് ബ്ലെയർ ബില്ലുകളുടെ ഈ പരമ്പരയെയായിരുന്നു. ഏതാനും ശ്രമങ്ങൾക്കു ശേഷം, ദേശീയ വിശ്രമദിനം (ഞായർ) പ്രാബല്യത്തിലാക്കാനുള്ള തന്റെ നീക്കത്തിന്റെ പ്രചോദനം സെനറ്റർ ബ്ലെയർ നഷ്ടപ്പെടുത്തി. ആ ചരിത്രത്തോടും ദേശീയ വിശ്രമദിനത്തിന്റെ (ഞായർ) പ്രത്യാഘാതങ്ങളോടും നേരിട്ടുള്ള ബന്ധത്തിൽ, എലൻ വൈറ്റിന്റെ ഉപദേശങ്ങളുടെ ചരിത്രരേഖ പുനഃപരിശോധിക്കാവുന്നതാണ്.

ഞായറാഴ്ച നിയമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവളുടെ മുന്നറിയിപ്പുകളുടെ അവലോകനത്തിൽ കണ്ടെത്തപ്പെടുന്നത് ഗൗരവമുള്ളതും ലവോദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിൽ വ്യാപകമായി തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ടതുമാണ്. നഗരങ്ങൾക്ക് പുറത്തായിരിക്കേണ്ട ആവശ്യമെന്ന പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ഇപ്പോൾ മാത്രം ഉദ്ധരിച്ച ഭാഗത്തിൽ അവൾ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു: “അപ്പോൾ വലിയ നഗരങ്ങളെ വിട്ടുപോകേണ്ട സമയം ആയിരിക്കും; മലനിരകളിലെ ഏകാന്തസ്ഥലങ്ങളിലുള്ള നിർജ്ജന ഗൃഹങ്ങളിലേക്കായി ചെറിയ നഗരങ്ങളെയും വിട്ടുപോകുന്നതിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പായി.” ദൈവത്തിന്റെ ജനങ്ങൾ ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിൽ ജീവിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് അവൾ ആവർത്തിച്ചുപഠിപ്പിച്ചു; എന്നാൽ 1888-നു മുമ്പുള്ള ഗ്രാമജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവളുടെ ഉപദേശങ്ങൾ, നഗരങ്ങളെ വിട്ടുപോകണമെന്ന അവളുടെ നിർദ്ദേശത്തെ അടുത്ത ഭാവിയിൽ ദൈവത്തിന്റെ ജനങ്ങൾ നഗരങ്ങളെ വിട്ടുപോകേണ്ടിവരുമെന്ന പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് സ്ഥാപിക്കുന്നത്. 1888-ന് ശേഷം, ഗ്രാമജീവിതത്തെ സംബന്ധിച്ച അവളുടെ എഴുത്തുപരമായ നിർദ്ദേശങ്ങളിൽ, നാം ഇതിനകം തന്നെ നഗരങ്ങൾക്ക് പുറത്തായിരിക്കണം എന്ന ഉപദേശത്തിൽ നിന്ന് അവൾ ഒരിക്കലും വ്യതിചലിച്ചില്ല.

ചരിത്രത്തിൽ വന്ന ബ്ലെയർ ദേശീയ വിശ്രമദിന ബില്ലുകൾ നഗരങ്ങൾ വിട്ടുപോകേണ്ട “അടയാളം” ആയിരുന്നു; ആ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ ആവശ്യമായ പ്രചോദനം ബ്ലെയർ ബില്ലുകൾക്ക് നഷ്ടമായി, അവ ചരിത്രത്തിന്റെ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് പിൻവാങ്ങിപ്പോയെങ്കിലും, ഔടിപ്പോകാനുള്ള “അടയാളം” നൽകിയുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. അത് സെസ്റ്റിയസ് കൊണ്ടുവന്ന ആദ്യ ഉപരോധത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ വഴിക്കുറിപ്പിൽ തന്നെയായിരുന്നു നൽകിയിരുന്നത്. ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമം തീത്തൂസിന്റെ ഉപരോധത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ആ ഉപരോധം എത്തുമ്പോൾ ഏതെങ്കിലും ലാവോദിക്ക്യാ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾ ഇപ്പോഴും നഗരങ്ങളിൽ തന്നെയുണ്ടെങ്കിൽ, അവർ ദുഷ്ടന്മാരോടുകൂടെ മരിക്കും.

അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ രണ്ട് പ്രവചനാത്മക കാലഘട്ടങ്ങളുണ്ട്. അവ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചനിയമത്താൽ വേർതിരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആദ്യകാലഘട്ടം ലവോദിക്ക്യയിലെ അഡ്വെന്റിസത്തിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെ അന്വേഷണവിധിയാണ്; രണ്ടാംകാലഘട്ടം റോമിലെ വേശ്യയുടെ കാര്യനിർവാഹകവിധിയാണ്. ആ രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങളും ആവർത്തിച്ച് ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; കാരണം മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ നടന്നതുപോലെ, പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമ ആ രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങളിലാണു അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ നിറവേറുന്നത്. ഉപമയിലെ താമസകാലം ഹബക്കൂക്ക് രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ താമസകാലമാണ്; അതുകൊണ്ട് നാം പരിഗണിക്കുന്ന ഈ രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങളും ഹബക്കൂക്ക് രണ്ടാം അധ്യായത്തിലൂടെയും ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയും ഹബക്കൂക്ക് രണ്ടാം അധ്യായവും മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ നിറവേറ്റപ്പെട്ടു; അവ അങ്ങനെ നിറവേറ്റപ്പെട്ടപ്പോൾ, യെഹെസ്‌കേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം, ഇരുപത്തൊന്ന് മുതൽ ഇരുപത്തിയെട്ട് വരെയുള്ള വാക്യങ്ങളും നിറവേറ്റപ്പെട്ടു.

യെഹെസ്കേൽ പന്ത്രണ്ടാം അദ്ധ്യായത്തിലെ അവസാന എട്ട് വാക്യങ്ങൾ, “എല്ലാ ദർശനത്തിന്റെയും ഫലം” നിവൃത്തിയാകുന്ന ഒരു കാലത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ദൈവം തന്റെ ദർശനങ്ങളെ “ഇനിയും ദീർഘിപ്പിക്കുകയില്ല” എന്ന സമയത്തെയാണ് അത് കാണിക്കുന്നത്. ചരിത്രത്തിലെ ആവർത്തിച്ച് പരാമർശിക്കപ്പെടുന്ന ആ രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങൾ—ലവൊദിക്യാ അഡ്വെന്റിസത്തിൽ ജീവനുള്ളവരുടെ അന്വേഷണവിധിയെയും, തൂരിലെ വേശ്യയുടെ കാര്യനിർവാഹകവിധിയെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നവ—ബൈബിളിലെ എല്ലാ ദർശനങ്ങളും തങ്ങളുടെ പരിപൂർണ്ണവും അന്തിമവുമായി നിവൃത്തി പ്രാപിക്കുന്ന പ്രവചനകാലഘട്ടമാണ്. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ സ്ഥാപിതരാകുന്നു; അവർ മരിക്കാതെ ക്രിസ്തു മടങ്ങിവരുവോളം ജീവനോടെ നിലനിൽക്കുന്ന വർഗത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ലൂക്കോസ് ഇരുപത്തൊന്നാം അദ്ധ്യായത്തിൽ ആ തലമുറ എത്തിയിരിക്കുന്നതിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ഒരു “അടയാളം” ക്രിസ്തു നിർദ്ദേശിക്കുന്നു.

ക്രിസ്തു ശൂന്യതയുടെ മ്ലേച്ഛതയോടു ബന്ധപ്പെടുത്തി വെളിപ്പെടുത്തിയ, ഔടിപ്പോകേണ്ട “അടയാളം” മുഖേന പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന രണ്ടു ചരിത്രങ്ങളിലായി, രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങൾ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു; അവയുടെ ആരംഭത്തിന്നും അവസാനത്തിന്നും യഥാക്രമം കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഒരു “അടയാളവും” അവസാനത്തിൽ “അടയാളങ്ങളും” ഉണ്ട്. മേഘങ്ങളിൽ വരുന്നതുവരെ ജീവനോടെ ഇരിക്കുന്ന അന്തിമ തലമുറയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതായി ക്രിസ്തു തിരിച്ചറിഞ്ഞ “അടയാളം” ഇപ്പോൾ നാം ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ അന്തിമ തലമുറയിൽ ആകുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവാകുന്നു.

ലൂക്കാ അദ്ധ്യായം ഇരുപത്തൊന്നിൽ, യേശു ക്രി.വ. 66 മുതൽ 70 വരെ യഥാർത്ഥ യെരൂശലേമിനെ മൂന്നര വർഷം ചവിട്ടിമെതിച്ച് നശിപ്പിച്ച ചരിത്രത്തിൽനിന്ന്, ക്രി.വ. 538-ൽ ആരംഭിച്ച് 1798-ൽ അവസാനിച്ച ആത്മീയ യെരൂശലേമിനെ മൂന്നര വർഷം ചവിട്ടിമെതിച്ച കാലത്തിന്റെ അന്ത്യംവരെ ഉള്ള ചരിത്രത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

യെരൂശലേമിനെ ജാതികൾ ചവിട്ടിമെതിക്കുന്ന “കാലങ്ങൾ” എന്നത് ബഹുവചനത്തിലാണ്; കാരണം അത് ക്രി.വ. 70-ആം വർഷത്തിൽ അവസാനിച്ച അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള യെരൂശലേമിന്റെ ചവിട്ടിമെതിക്കലിനെയും, 1798-ൽ അവസാനിച്ച ആത്മീയ യെരൂശലേമിന്റെ ചവിട്ടിമെതിക്കലിനെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ജാതികൾ ബഹുദേവാരാധനയെയും പാപ്പത്വത്തെയും രണ്ടിനെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; “എത്രകാലം” എന്നു ചോദിക്കുന്ന ദാനിയേൽ അദ്ധ്യായം എട്ടിലെ ദർശനത്തിലെ വിഷയമായിരിക്കുന്ന ശക്തികൾ ഇവ രണ്ടുതന്നെയാണ്.

ലൂക്കാ അദ്ധ്യായം ഇരുപത്തൊന്നിൽ പറയുന്ന “ജാതികളുടെ കാലങ്ങൾ” എന്നു പറയുന്നത്, ക്രി.മു. 723-ൽ ആരംഭിച്ച് 1798-ൽ അവസാനിച്ച വടക്കൻ രാജ്യത്തിന്മേലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പ്രതികാരത്തിന്റെ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷങ്ങളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. 538-ാം വർഷം, പാപപുരുഷൻ വിശുദ്ധസ്ഥാനത്ത് നിന്നുകൊണ്ട് താൻ ദൈവമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച സമയത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; ഇങ്ങനെ ആ കാലഘട്ടം ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് വർഷങ്ങൾ വീതമുള്ള രണ്ട് സമകാലങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു. രണ്ടാമത്തെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് വർഷങ്ങളുടെ കാലഘട്ടം, ലൂക്കാ അദ്ധ്യായം ഇരുപത്തൊന്ന്, വാക്യം ഇരുപത്തിനാലിൽ “ജാതികളുടെ കാലങ്ങൾ” നിവൃത്തിയായപ്പോൾ സമാപിച്ചതായി അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന അതേ ചരിത്രമാണ്. യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്കായി തിരിച്ചറിയിച്ചു കൊടുക്കുന്ന ചരിത്രവിവരണത്തിൽ, വാക്യം ഇരുപത്തിനാല് ശിഷ്യന്മാർക്കു നൽകിയ സാക്ഷ്യത്തെ 1798-ലെ “അവസാനകാലത്തേക്കു” കൊണ്ടുവരുന്നു. അവിടെനിന്ന് യേശു മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട “അടയാളങ്ങൾ” തിരിച്ചറിയിച്ചുതുടങ്ങുന്നു.

“അടയാളങ്ങൾ ഉണ്ടാകും” എന്നു യേശു പ്രസ്താവിക്കുന്നു; അവയെ സൂര്യനിലും ചന്ദ്രനിലും നക്ഷത്രങ്ങളിലും ഉള്ള അടയാളങ്ങൾ, ജാതികളുടെ ക്ലേശം, ആകാശത്തിന്റെ ശക്തികൾ കുലുങ്ങുക, തുടർന്ന് മനുഷ്യപുത്രൻ ഒരു മേഘത്തിൽ വരിക എന്നിങ്ങനെ അവൻ നിർവചിക്കുന്നു. ഈ എല്ലാ “അടയാളങ്ങളും” മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ നിറവേറ്റപ്പെട്ടു.

മൂന്നു റോമുകളുടെ ത്രിവിധ പ്രയോഗം, ജാതീയ റോമും തുടർന്ന് പാപ്പാധിപത്യ റോമും യെരൂശലേമിനെ ചവിട്ടിമെതിച്ചതിൽ, ആധുനിക റോമാൽ വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുന്നതു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായി കാണിക്കുന്നു; അത് ജാതീയ റോമിന്റെ കാര്യത്തിൽ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് ദിവസം, അല്ലെങ്കിൽ പാപ്പാധിപത്യ റോമിന്റെ കാര്യത്തിൽ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് പ്രവാചകവർഷങ്ങൾ എന്ന കാലയളവിലൂടെ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടതാണ്. ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തജനത്തെ ആധുനിക റോം ഉപദ്രവിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന പ്രതീകാത്മകമായ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് ദിവസം (നാൽപ്പത്തിരണ്ട് മാസം), ആ കാലഘട്ടത്തിലെ വിശ്വസ്തർക്കുള്ള ഓട്ടസമയത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ഏക “അടയാളം” സഹിതമുള്ള ഓരോ കാലഘട്ടമായിരിക്കും. ഈ മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങളിലൊന്നൊന്നിന്റെയും അവസാനം, കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ ഏക “അടയാളം” അല്ല, പല “അടയാളങ്ങളുടെ” പ്രത്യക്ഷതയോടുകൂടിയാണ് അവസാനിക്കുന്നത്.

റോമിലെ വേശ്യയ്‌ക്കെതിരായ നിർവാഹക ന്യായവിധിയുടെ കാലഘട്ടം, ഇനിയും ബാബേലിൽ ഉള്ള ദൈവത്തിന്റെ മറ്റെ ആട്ടിൻകൂട്ടം ഔടിപ്പോകേണ്ടതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന പതാക ഉയർത്തപ്പെടുന്നതോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. ആ കാലഘട്ടം “അടയാളങ്ങളാലും അത്ഭുതങ്ങളാലും” അവസാനിക്കുന്നു. ആ കാലഘട്ടം വെളിപ്പാടുപുസ്തകം പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിലെ “രണ്ടാമത്തെ ശബ്ദത്തോടെ” ആരംഭിക്കുന്നു; അത് ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദത്തോടെ അവസാനിക്കുന്നു. തീർച്ചയായും, വെളിപ്പാടുപുസ്തകം പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ശബ്ദം ക്രിസ്തുവിന്റെ ശബ്ദമാണ്. ഒന്നാമത്തെ ശബ്ദം ജീവനുള്ള ലവൊദിക്യാ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയുടെ അന്വേഷണ ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തെ ശബ്ദം ആ കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നതോടൊപ്പം, റോമിലെ വേശ്യയ്‌ക്കെതിരായ നിർവാഹക ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭത്തെയും അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.

ക്രിസ്തു നിയമത്തെ സ്ഥിരീകരിച്ച ആ ആഴ്ചയാൽ സമ്പൂർണ്ണ ചരിത്രം നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു; ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമം, ക്രൂശാൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, മദ്ധ്യ വഴിക്കുറിയായി പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇരു ചരിത്രങ്ങൾക്കും ആൽഫയുടെയും ഒമേഗയുടെയും മുദ്ര ഉണ്ട്; കാരണം, ഇരു ചരിത്രങ്ങളിലുമുള്ള ആരംഭവും അവസാനവും ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അവ സത്യത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കാരണം, മദ്ധ്യ വഴിക്കുറി ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ കലാപമാണ്, കൂടാതെ “സത്യം” എന്ന ഹീബ്രു വാക്ക് ഹീബ്രു അക്ഷരമാലയിലെ ആദ്യത്തെയും പതിമൂന്നാമത്തെയും അവസാനത്തെയും അക്ഷരങ്ങൾകൊണ്ടാണ് രൂപപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. വെളിപ്പാട് അദ്ധ്യായം പതിനെട്ടിലെ ആദ്യ ശബ്ദം ക്രിസ്തുവിന്റെ ശബ്ദമാണ്; അവസാന ശബ്ദം ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദമാണ്; മദ്ധ്യത്തിലെ ശബ്ദവും, ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദമായിരിക്കെ, പതിമൂന്നാം അക്ഷരത്തിന്റെ കലാപം ഭൂമിയിലെ മൃഗം ഒരു സർപ്പത്തെപ്പോലെ “സംസാരിക്കുന്നതിലൂടെ” പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സ്ഥലവുമാണ്, വെളിപ്പാട് അദ്ധ്യായം പതിമൂന്നിൽ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ.

വേഗത്തിൽ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിലെ കൊടി, ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തർക്കു ഓടിപ്പോകേണ്ട “അടയാളം” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; എന്നാൽ അതോടൊപ്പം, കൊടി ഉയർത്തപ്പെടുന്നതോടെ അവസാനിക്കുന്ന പ്രവചനകാലഘട്ടത്തിന്റെ ആരംഭത്തിനും ഒരു “അടയാളം” ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നതും അത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ആ “അടയാളം” തന്നെയാണ് ഭൂമിയിലെ അവസാന തലമുറ എത്തിയിരിക്കുന്നു എന്നതിന് തെളിവായി യേശു ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്. ലൂക്കാ ഇരുപത്തൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ, ദേവാലയം നശിപ്പിക്കപ്പെടും എന്നു ക്രിസ്തു പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം എന്താണെന്ന് ശിഷ്യന്മാർ ചോദിക്കുന്നു.

അതിനുശേഷം യേശു ആലയവും നഗരവും നശിപ്പിക്കപ്പെടാനിരുന്ന ക്രി.വ. 70-ാം ആണ്ടിലേക്കു നയിക്കുന്ന ചരിത്രത്തെ നിർവചിക്കാൻ ആരംഭിക്കുന്നു; തുടർന്ന് ഇരുപത്തിനാലാം വാക്യംവരെ നീങ്ങി, അവിടെ ജാതികളുടെ “കാലങ്ങൾ” എപ്പോൾ പൂർത്തിയാകുമെന്നതു അദ്ദേഹം നിർദ്ദേശിക്കുന്നു.

ഈ വാക്യം അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള യെരൂശലേമിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു എന്ന ധാരണ, പ്രതീകാത്മകമായതിനെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ പ്രയോഗിക്കുകയും പ്രവചനങ്ങളുടെ നിവൃത്തി ലോകാവസാനത്തിൽ മാത്രമായി നിർബന്ധിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന “ഫ്യൂച്ചറിസം” എന്നറിയപ്പെടുന്ന കത്തോലിക്കാ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ മൂഢത്വത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്. ഈ വാക്യത്തിന്റെ ശരിയായ പ്രയോഗത്തിനെതിരായ ആക്രമണം, പുതിയ നിയമം വായിക്കപ്പെട്ടുവരുന്ന കാലമൊട്ടാകെ സാത്താന്റെ പ്രധാനാക്രമണങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു. അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള പ്രവചനം ആത്മീയ പ്രയോഗത്തെ മാറ്റിയപ്പോൾ, ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലത്ത് അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള യെരൂശലേം പ്രവചനാത്മക യെരൂശലേമിന്റെ പ്രതീകമായിരിക്കാതെയായി. ഈ വെളിപ്പാട് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലൊസ് സ്ഥാപിച്ച പ്രധാന ഉപദേശങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു. യെരൂശലേമിന്റെ ചവിട്ടിമെതിക്കൽ, ക്രി.വ. 538 മുതൽ 1798 വരെ നീണ്ട പാപ്പായുടെ അന്ധകാരത്തിന്റെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് വർഷങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

പ്രവചനത്തിലെ യെരൂശലേം ക്രൂശിൽ തിരഞ്ഞെടുത്ത നഗരത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നത് അവസാനിച്ചു.

ഇരുപത്തിനാലാം വചനത്തിൽ യേശു ശിഷ്യന്മാരെ 1798-ൽ അന്ത്യകാലത്തിലേക്കു നയിച്ചശേഷം, ഒന്നാം ദൂതന്റെ പ്രഖ്യാപനം ചരിത്രത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട മില്ലറൈറ്റ് കാലഘട്ടത്തെ അദ്ദേഹം തുടർന്ന് പരിചയപ്പെടുത്തി.

മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തെ പരിചയപ്പെടുത്തിയ അടയാളങ്ങൾ ദൈവവചനത്തിന്റെ ഒരിക്കലും പരാജയപ്പെടാത്ത ശക്തിയോടു യോജിച്ചവിധം നിവൃത്തിയായി.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം ലൂക്കാ ഇരുപത്തൊന്നാം അധ്യായം തുടരും.