ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - നൂറ്റി ഇരുപത്തിരണ്ട്

അവസാനകാലത്ത്, 1989-ൽ, ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ പതിനൊന്നാം അധ്യായം, നാല്പത് മുതൽ നാല്പത്തയ്യഞ്ച് വരെയുള്ള വാക്യങ്ങളുടെ വെളിച്ചം മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ, സത്യത്തിന്റെ ശത്രുക്കൾ ഒരു പ്രതിരോധം ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവന്നു; അതുവഴി ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ ആ ഭാഗത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന മുൻകൂറുകളെ പ്രതിരോധിക്കേണ്ട സത്യങ്ങളെ ദൈവം വെളിപ്പെടുത്തുവാൻ സാധിച്ചു. തുടർന്ന് ആ ഭാഗം തന്നെയാണ് സാത്താന്റെ ആക്രമണങ്ങളുടെ വിഷയവും കേന്ദ്രീകരണവും ആയിത്തീർന്നത്. ആ ചരിത്രത്തിലെ സത്യവും തെറ്റും സംബന്ധിച്ചിരുന്ന ആ വിവാദം, മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്ന അറിവിനെ ഇനിയും വർധിപ്പിക്കുകയും അതിനുശേഷം ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ അന്തിമ തലമുറയെ പരീക്ഷിക്കേണ്ടതുമായ ചില പ്രവാചക നിയമങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനായി പരിശുദ്ധാത്മാവാൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു. “പ്രവചനത്തിന്റെ ത്രിവിധ പ്രയോഗങ്ങൾ” എന്ന വിഷയമാണ് നാം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്; കഴിഞ്ഞ ആ ദിവസങ്ങളിൽ സാത്താൻ ഉയർത്തിക്കാട്ടിയ പ്രതിരോധപ്രക്രിയയിൽ നിന്ന് വെളിപ്പെട്ട ഒരു പ്രധാന നിയമമായി ആ പ്രയോഗങ്ങളെ നാം തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുന്നു. ആ വിവാദപരമായ പ്രക്രിയയെ സഹോദരി വൈറ്റ് “കുലുക്കം” എന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

“കുലുക്കം” ഉണ്ടാകുന്നത് യെഹൂദാഗോത്രത്തിലെ സിംഹം സത്യത്തെ മുദ്രവിമുക്തമാക്കി പിന്നീട് അത് അവതരിപ്പിക്കുമ്പോഴാണ്.

“സത്യം” അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത് എപ്പോഴും ഒരു കുലുക്കത്തിന് കാരണമാകുന്നു; 1989-ൽ മുദ്രവിമോചിതമായ സത്യം അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു പ്രവർത്തിച്ചത്. സത്യത്തിനെതിരെ ഉയർന്ന പ്രതിരോധത്തിന്റെ പ്രയോജനങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു 1989-നെ തുടർന്ന് വന്ന വർഷങ്ങളിലുടനീളം ജ്ഞാനത്തിന്റെ വർധന സ്ഥാപിക്കുന്നതിനായി ഒരു നിയമസമുച്ചയത്തിന്റെ വികസനം. ആ നിയമങ്ങളുടെ വികസനം, മില്ലറൈറ്റ് കാലഘട്ടത്തിൽ ഒരു നിയമസമുച്ചയം വികസിച്ചതിനോടു സമാന്തരമാണ്. ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിന്റെ എല്ലാ ത്രിതല പ്രയോഗങ്ങളും അന്ത്യദിനങ്ങളിലെ സംഭവങ്ങളുടെ വ്യക്തതയ്ക്ക് സംഭാവന ചെയ്യുന്നു.

റോവും ബാബിലോണും എന്നവയുടെ ത്രിവിധ പ്രയോഗങ്ങൾ, ഞായറാഴ്ച നിയമ പ്രതിസന്ധിയുടെ ചരിത്രകാലഘട്ടത്തിൽ സ്ത്രീക്കും അവൾ സവാരി ചെയ്യുന്ന മൃഗത്തിനും അവൾ അതിന്മേൽ ഭരിക്കുന്നതിനുമിടയിലെ ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്നു; അതേ കാലഘട്ടം തന്നെയാണ് ബാബിലോന്റെ വേശ്യയ്ക്കു മേൽ ദൈവത്തിന്റെ കാര്യനിർവാഹക ന്യായവിധിയുടെ ചരിത്രവും.

“ഉടമ്പടിയുടെ ദൂതന് വഴിയെ ഒരുക്കുന്ന ദൂതൻ” എന്നും, “എലീയാവു” എന്നും ഉള്ള പ്രയോഗങ്ങളുടെ ത്രിതല പ്രയോഗങ്ങൾ, അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ കൃപാകാലത്തിന്റെ സമാപ്തിയെ ദൃഷ്ടാന്തമാക്കുന്ന ആ രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളിലെ പ്രവൃത്തിയെയും സന്ദേശത്തെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആദ്യകാലഘട്ടം വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടാം അദ്ധ്യായത്തിലെ ആദ്യ ശബ്ദത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്നു; അത് ലവൊദിക്ക്യനായ അഡ്വെന്റിസത്തിനുവേണ്ടി ജീവനുള്ളവരുടെ അന്വേഷണ ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അവസാനകാലഘട്ടം വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടാം അദ്ധ്യായത്തിലെ രണ്ടാം ശബ്ദത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്നു; അത് ബാബേലോൻ വേശ്യയ്ക്കു നേരെയുള്ള നിർവാഹക ന്യായവിധിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

റോമിന്റെയും ബാബിലോണിന്റെയും ത്രിവിധ പ്രയോഗങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ അന്ത്യദിന ജനത്തിന്റെ ബാഹ്യചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതേസമയം ഏലിയാവിന്റെയും വഴി ഒരുക്കുന്ന ദൂതന്റെയും ത്രിവിധ പ്രയോഗങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ അന്ത്യദിന ജനത്തിന്റെ ആന്തരികചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മൂന്ന് കഷ്ടങ്ങളുടെ ത്രിവിധ പ്രയോഗം, ഈ രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളിലൂടെയും വ്യാപിച്ചു പോകുന്ന സന്ദേശത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അവ ചേർന്ന് ന്യായവിധിയുടെ സമാപനകാലത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു—അതായത് ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിൽ തുടങ്ങി, തുടർന്ന് ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിന് പുറത്തുള്ളവരിലേക്കു വരുന്ന ന്യായവിധി. മൂന്ന് കഷ്ടങ്ങൾ ഇസ്‌ലാം അന്ത്യമഴയുടെ സന്ദേശമാണെന്നും, സർവ്വമനുഷ്യരിലും സൂര്യാരാധന നടപ്പാക്കുന്നവർക്കെതിരെ ദൈവം ഉപയോഗിക്കുന്ന ന്യായവിധിയുടെ ഉപകരണവുമാണെന്നും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ന്യായവിധിയുടെ സമാപനം “ദൈവത്തിന്റെ പ്രതികാരദിവസങ്ങൾ” എന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതായത് അവന്റെ വിശ്വാസഭ്രഷ്ട സഭയുടെയും അവന്റെ സഭയ്ക്ക് പുറത്തുള്ള ദുഷ്ടന്മാരുടെയും മേൽ ഒരുപോലെ.

യേശു നാസറത്തിലെ സഭയിൽ തന്റെ ശുശ്രൂഷ ആദ്യം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, തന്റെ ശുശ്രൂഷയും സന്ദേശവും പ്രവർത്തിയും നിർവചിക്കുന്നതിനായി യെശയ്യാവിന്റെ അറുപത്തൊന്നാം അധ്യായം അദ്ദേഹം പ്രയോഗിച്ചു; അതിൽ ദൈവത്തിന്റെ പ്രതികാരകാലത്തിന്റെ തിരിച്ചറിയലും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. അവന്റെ ശുശ്രൂഷയും സന്ദേശവും പ്രവർത്തിയും ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ശുശ്രൂഷയെയും സന്ദേശത്തെയും പ്രവർത്തിയെയും മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിച്ചു; കാരണം അവർ പ്രവചനാത്മകമായി കുഞ്ഞാടു പോകുന്ന ഏതു സ്ഥലത്തേക്കുമാകട്ടെ അവനെ അനുഗമിക്കുന്നു.

യേശു തന്റെ സ്നാനസമയത്ത് അഭിഷിക്തനായി; ആ മാർഗ്ഗചിഹ്നം 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-നെ പ്രതിരൂപപ്പെടുത്തുന്നു. അന്നുമുതൽ വിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ അഭിഷേകം, അന്ത്യദിനങ്ങളിലെ പിന്‍മഴയുടെ പകര്‍ച്ച മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ചരിത്രത്തിലൂടെ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായി തിരിച്ചറിഞ്ഞവരുടെ മേൽ ഇറങ്ങിവരാൻ തുടങ്ങി. മില്ലറൈറ്റുകൾ തന്നെയാണ് നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരം പേർ, യിരെമ്യാവിന്റെ പഴയ പാതകളിലേക്കു മടങ്ങിയെത്തിയ ശേഷം, വീണ്ടും പണിയും പഴയ ശൂന്യസ്ഥാനങ്ങൾ.

1888-ലെ കലാപത്തിൽ നിന്നുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ നീതിയുടെ സന്ദേശം വീണ്ടും ഇപ്പോഴത്തെ സത്യമായി മാറി; 1888-ലെ കലാപത്തിൽ നിന്നുള്ള സന്ദേശം തകർന്ന ഹൃദയങ്ങളെ ബന്ധിപ്പിക്കാനുള്ള ശക്തിയുള്ള സുവിശേഷവാർത്തയായിരുന്നു; എങ്കിലും കാണാൻ കണ്ണുകളുള്ളവരായിട്ടും ഗ്രഹിക്കാത്തവർക്കും കേൾക്കാൻ ചെവികളുള്ളവരായിട്ടും മനസ്സിലാക്കാത്തവർക്കും ഉള്ള കഠിനഹൃദയങ്ങളെ തുറക്കുന്നതിൽ അതിന് ശക്തിയില്ല. 1888-ലെ കലാപത്തിൽ നിന്നുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ നീതിയുടെ സന്ദേശം ലവോദിക്യയ്ക്കുള്ള സന്ദേശവും ആയിരുന്നു; മനുഷ്യൻ തുറക്കാനാവാത്ത വാതിലുകൾ തുറക്കുകയും മനുഷ്യൻ അടയ്ക്കാനാവാത്ത വാതിലുകൾ അടയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അധികാരമുള്ളവൻ പാപത്തിന്റെ തടവുകാരായിരുന്നവർക്കായി കാരാഗൃഹവാതിൽ തുറക്കേണ്ടതിന്നു അന്നു വീണ്ടും എത്തിയ സന്ദേശവും അതുതന്നെയായിരുന്നു.

2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന്, ആ സുവിശേഷവാർത്ത അറിയിക്കേണ്ടവരായിരുന്നു കർത്താവിന്റെ പ്രസാദവർഷവും ദൈവത്തിന്റെ പ്രതികാരദിനവും പ്രസ്താവിക്കേണ്ടവരും. കർത്താവിന്റെ പ്രസാദവർഷവും അന്നേ ആരംഭിച്ചു; അതിവേഗം വരാനിരിക്കുന്ന അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ പ്രതികാരദിനം എത്തിച്ചേരുന്നതുവരെ, ഒരു ലവൊദിക്യക്കാരന്റെ മാനസാന്തരം അവൻ പൂർണ്ണസന്നദ്ധതയോടെ സ്വീകരിക്കുമെന്നതു സത്യമാണ്. അപ്പോൾ, തന്റെ സന്ദർശനകാലം അറിയുവാൻ നിരസിച്ച സഭയുടെമേൽ അവന്റെ പ്രതികാരം പ്രത്യക്ഷമാകും; അതോടൊപ്പം ബാബിലോൻ വേശ്യയുടെമേലുള്ള പുരോഗമനാത്മക ന്യായവിധിയും ആരംഭിക്കും.

അവന്റെ അനുകൂലതയുടെ ദിവസത്തിൽ, ദുഃഖിക്കുന്ന ഏവർക്കും ആശ്വാസം നൽകുമെന്നു അവൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു; യെരൂശലേമിൽ ദുഃഖിക്കുന്നവർ യെഹെസ്കേൽ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ ദൃഷ്ടാന്തമായി കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. അവർക്കുള്ള ആശ്വാസം ആശ്വാസദാതാവിനാൽ വരുത്തപ്പെടുന്നതാണ്; അന്ന് അവരുടെമേൽ പകർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അന്ത്യമഴയുടെ സന്ദേശം അവർ സ്വീകരിക്കുന്നതിലൂടെയാണ് അത് സംഭവിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അവർ ആ മഴയെ തിരിച്ചറിയുന്നുവെങ്കിൽ മാത്രമേ അങ്ങനെ സംഭവിക്കൂ. ഒരിക്കൽ അവർ ആശ്വാസദാതാവിനെ കൈവശമാക്കി, “വരി മേൽ വരി” എന്ന രീതിശാസ്ത്രത്തിലൂടെ പുരാതനമായ ശൂന്യസ്ഥാനങ്ങളെ പണിയുന്ന പ്രവൃത്തി നിർവഹിക്കുമ്പോൾ—അതായത്, വിശുദ്ധചരിത്രത്തിന്റെ ശൂന്യതയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പ്രവചനരേഖയെ, മറ്റൊരു ശൂന്യത ദൃഷ്ടാന്തമാക്കുന്ന മറ്റൊരു പ്രവചനരേഖയുടെ മേൽ സ്ഥാപിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയായി യെശയ്യാവിന്റെ ഭാഗത്തിൽ ദൃഷ്ടാന്തമായി കാണിച്ചിരിക്കുന്ന ആ പ്രവൃത്തി—അവർ അനേകം തലമുറകളുടെ ശൂന്യതകളെ ഉയർത്തിപ്പണിയും. അപ്പോൾ “പരദേശികൾ” ദുഃഖിക്കുന്നവരോടു പ്രതികരിക്കും; പരദേശികൾ കാണേണ്ടതിന്നു ഒരു പതാകയായി ഉയർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരോടു തന്നേ.

യെശയ്യാവു അദ്ധ്യായം അറുപത്തൊന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, ക്രിസ്തു തന്റെ പ്രവൃത്തിയെയും ശുശ്രൂഷയെയും കുറിച്ചു നടത്തിയ പ്രഖ്യാപനം, ഒരുലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയും ശുശ്രൂഷയും ആകുന്നു. ആ പ്രവൃത്തിയെ വിശുദ്ധമായ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളിൽ ദൃഷ്ടാന്തമായി കാണിച്ചിരിക്കുന്നു; 1989-ൽ, മുമ്പുള്ള എല്ലാ “അവസാനകാലങ്ങളും” മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിച്ചിരുന്ന അവസാനകാലം വന്നു എത്തി. മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനവും കേന്ദ്രസ്തംഭവും ദാനീയേൽ അദ്ധ്യായം എട്ട്, വാക്യം പതിനാലു എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞതുപോലെതന്നെ, Future for America എന്ന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനവും കേന്ദ്രസ്തംഭവും ആയിരിക്കുന്ന വാക്യം ദാനീയേൽ അദ്ധ്യായം പതിനൊന്ന്, വാക്യം നാൽപ്പത് ആകുന്നു. മില്ലറൈറ്റുകൾക്കു കേന്ദ്രസ്തംഭത്തിന്റെ വെളിച്ചം ഉലൈ നദിയുടെ ദർശനത്തിന്റെ വെളിച്ചമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; Future for America എന്ന പ്രസ്ഥാനത്തിനോ കേന്ദ്രസ്തംഭത്തിന്റെ വെളിച്ചം ഹിദ്ദേക്കൽ നദിയുടെ ദർശനത്തിന്റെ വെളിച്ചമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

രണ്ട് നദികളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന രണ്ട് ദർശനങ്ങളുടെയും വെളിച്ചം പരസ്പരം ബന്ധിതമായിരിക്കുന്നു; അതു അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ നിവൃത്തിയാകുന്നു. അവയുടെ പരസ്പര “ബന്ധം” മനുഷ്യത്തിന്റെയും ദൈവികത്തിന്റെയും സംയോജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതാണ് മനുഷ്യസ്വഭാവം ദൈവികസ്വഭാവത്തോടു ചേർന്നിരിക്കുമ്പോൾ പാപം ചെയ്യുന്നില്ല എന്ന സന്ദർഭത്തിൽ സഹോദരി വൈറ്റ് ആവർത്തിച്ചു ക്രിസ്തുവിന്റെ സന്ദേശമായി തിരിച്ചറിയുന്ന സന്ദേശം. ആ രണ്ട് നദികൾ ആ തന്നെയുള്ള ബന്ധത്തെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്.

1798-ലും 1989-ലും ഉണ്ടായ ജ്ഞാനവർദ്ധനവ് ദൈവത്തിന്റെ പ്രവാചകവചനത്തിന്റെ മുദ്രവിമോചനത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. അവൻ ജയിച്ചതുപോലെ ജയിക്കുവാനുള്ള ശക്തി അവന്റെ വചനം നൽകുന്നു; കൂടാതെ “ദിവ്യത്വത്തോടുകൂടി ഏകീകൃതമായ മനുഷ്യత్వം പാപം ചെയ്യുന്നില്ല എന്നു അവന്റെ ജീവിതം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.” ഉലൈ നദിയുടെ ദർശനം, അവന്റെ പ്രത്യക്ഷതയുടെ മറാ ദർശനമാണ്; അത് രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറ് ദിവസങ്ങളുടെ പ്രവചനത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഹിദ്ദേക്കേൽ നദിയുടെ ദർശനം, പ്രവാചകചരിത്രത്തിന്റെ ഖസോൻ ദർശനമാണ്; അത് രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റിരുപത് വർഷങ്ങളുടെ പ്രവചനത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. മറാ ദർശനം ദിവ്യത്വത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ഖസോൻ ദർശനം മനുഷ്യత్వത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

പുരാതന ശിനാർദേശത്തിലെ ഉലൈയും ഹിദ്ദേക്കേലും എന്ന രണ്ടു നദികൾ, അഥവാ ഇന്നത്തെ പരിചിതമായ പേരുകളിൽ ടൈഗ്രിസും യൂഫ്രട്ടീസും, ഒടുവിൽ ദക്ഷിണ ഇറാഖിലെ ഷത്ത് അൽ-അറബ് ജലപാതത്തിൽ സംഗമിക്കുന്നു; തുടർന്ന് ഷത്ത് അൽ-അറബ് പേർഷ്യൻ ഉൾക്കടലിലേക്കു ഒഴുകിച്ചേരുന്നു. ആത്മീയമായതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതിനായി യേശു ഭൗതികവും സ്വാഭാവികവുമായി ഉള്ളതിനെ പ്രയോഗിക്കുന്നു; ഇപ്പോൾ നിവൃത്തിയിലേക്കുള്ള പ്രക്രിയയിൽ ഉള്ള ആ രണ്ടു നദികളോടു ബന്ധപ്പെട്ട ദർശനങ്ങൾ, സമുദ്രത്തിലേക്കുള്ള അവരുടെ യാത്ര അവസാനഘട്ടത്തിലെത്തുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്ന മാനുഷികവും ദൈവികവുമായി ഉള്ള ഒരു ബന്ധത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ സത്യം, ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായം, പതിമൂന്നും പതിനാലും വാക്യങ്ങളിലെ രണ്ടു ദർശനങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രണ്ടു പ്രവചനങ്ങളുടെ ആരംഭത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു ദർശനം ചോദ്യം ആകുന്നു; മറ്റേത് ഉത്തരം ആകുന്നു; യുക്തിപരമായി അവയെ വേർതിരിക്കാനാവുകയില്ല.

വിശുദ്ധസ്ഥലവും സൈന്യവും ചവിട്ടിത്തെറിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതിനെ തിരിച്ചറിയുന്ന മനുഷ്യత్వത്തിന്റെ ദർശനം കി.മു. 677-ആം വർഷത്തിൽ ആരംഭിച്ചു; ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രത്യക്ഷതയെ തിരിച്ചറിയുന്ന ദൈവത്വത്തിന്റെ ദർശനം കി.മു. 457-ആം വർഷത്തിൽ ആരംഭിച്ചു. ഈ രണ്ടു ദർശനങ്ങളുടെ രണ്ടു ആരംഭബിന്ദുക്കളെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഇരുനൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങൾ ദൈവത്വവും മനുഷ്യత్వവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഇരുനൂറ്റി ഇരുപത് എന്നത് “മനുഷ്യత్వം ദൈവത്വത്തോടുള്ള ബന്ധം” എന്നതിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്; അതുപോലെതന്നെ, അന്ത്യകാലത്ത് 1798-ൽ ഉണ്ടായ ജ്ഞാനവർധനയെയും അന്ത്യകാലത്ത് 1989-ൽ ഉണ്ടായ ജ്ഞാനവർധനയെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ബന്ധത്താലും അത് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

1798-ൽ ഉണ്ടായ അറിവിന്റെ വർധനയിൽ നിന്നു ഉദ്ഭവിച്ച ഔപചാരികരൂപം പ്രാപിച്ച സന്ദേശം ആദ്യം 1831-ൽ മില്ലർ അവതരിപ്പിച്ചു (തുടർന്ന് 1833-ൽ *Vermont Telegraph* പത്രത്തിലുമായിരുന്നു അത് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടത്). 1831 എന്നത് 1611-ൽ *King James Bible* പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടതിനു ശേഷമുള്ള ഇരുനൂറ്റിരുപത് വർഷമാണ്. *King James Bible* പഴയതും പുതുതുമായ നിയമങ്ങളുടെ ദ്വിമുഖരേഖയായ ഒരു ദസ്താവേഷത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. ആ ഇരുനൂറ്റിരുപത് വർഷങ്ങളുടെ ആരംഭവും അവസാനവും ഒരു ദൈവിക പ്രസിദ്ധീകരണത്തെയും ഒരു മാനുഷിക പ്രസിദ്ധീകരണത്തെയും “ബന്ധിപ്പിച്ചു.” മാനുഷിക പ്രസിദ്ധീകരണത്തിലുള്ള വിവരം 1798-ൽ അന്ത്യകാലത്ത് മുദ്രവിലക്കപ്പെട്ട ദൈവിക പ്രകാശത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിച്ചത്; തുടർന്ന്, 1831-ൽ അത് പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ ആരംഭിച്ച ഒരു മാനുഷിക ഉപകരണത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ അത് ഔപചാരികരൂപം പ്രാപിച്ചു. അത് ദൈവികമായി മുദ്രയിട്ട ഒരു സന്ദേശത്തോടുകൂടിയ ദൈവിക പ്രസിദ്ധീകരണമായിരുന്നു; പിന്നീട് അത് മാനവകുലത്താൽ മുദ്രവിലക്കപ്പെടുകയും, അതിനുശേഷം ഒരു മാനുഷിക ഉപകരണത്താൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ദൈവവചനത്തിൽ “publish” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന എബ്രായ പദത്തിന് വിളിച്ചുപറയുക, നിലവിളിക്കുക (ഇതിലേക്കു), പ്രസിദ്ധമാകുക, അതിഥി, ക്ഷണിക്കുക, പരാമർശിക്കുക, നാമകരണം ചെയ്യുക, പ്രസംഗിക്കുക, പ്രഖ്യാപിക്കുക, ഉച്ചരിക്കുക, പ്രസിദ്ധീകരിക്കുക എന്നർത്ഥങ്ങളുണ്ട്. മില്ലർ 1831-ൽ തന്റെ സന്ദേശം പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി; തുടർന്ന് 1833-ൽ അത് യാഥാർത്ഥ്യമായും *Vermont Telegraph*-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു.

1989-ൽ ഉണ്ടായ അറിവിന്റെ വർധനവിൽ നിന്നു ഉദ്ഭവിച്ച ഔപചാരികരൂപം പ്രാപിച്ച സന്ദേശം ആദ്യം 1996-ൽ (*The Time of the End* മാസികയിൽ) പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു; 1776-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട സ്വാതന്ത്ര്യപ്രഖ്യാപനം (Declaration of Independence) എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന പരിശുദ്ധമായ രണ്ടു രേഖകളിൽ ഒന്നിന്റെയും (തുടർന്ന് 1789-ൽ യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ ഭരണഘടനയുടെയും) പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന് ശേഷം ഇരുനൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ. ഈ ഇരുനൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങളുടെ ആരംഭവും അവസാനവും ദൈവികതയെ മനുഷ്യരാശിയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു; 1776-ൽ ആരംഭിച്ച ആ രണ്ടു ദൈവിക രേഖകളുടെ പ്രസിദ്ധീകരണത്തിലൂടെയാണ് അത് സംഭവിക്കുന്നത്. അന്ത്യകാലത്ത്, 1989-ൽ, ദാനിയേൽ പുസ്തകം മുദ്രവിമോചിതമായപ്പോൾ, ഒരു മാനുഷിക ഉപകരണത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഔപചാരികരൂപം പ്രാപിച്ച സന്ദേശം 1996-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. ക്രമം ഇങ്ങനെയായിരുന്നു: ആദ്യം ഒരു ദൈവിക പ്രസിദ്ധീകരണം, തുടർന്ന് ഒരു മുദ്രവിമോചനം, പിന്നെ ഒരു മാനുഷിക പ്രസിദ്ധീകരണം.

അവസാനകാലത്തിന്റെ ഇരു ഘട്ടങ്ങളിലും സത്യത്തിന്റെ മൂന്ന് പടികൾ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. അവ രണ്ടും ആദ്യ പടിയായി ഒരു ദൈവിക പ്രസിദ്ധീകരണത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്നു; ദൈവിക സന്ദേശത്തെ വിശദീകരിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യ പ്രസിദ്ധീകരണമാണ് അവസാന പടി. മദ്ധ്യപടി, യെഹൂദാഗോത്രത്തിലെ സിംഹം ആ പ്രത്യേക ചരിത്രത്തിനായുള്ള ദൈവിക സന്ദേശത്തിന്റെ മുദ്രകൾ തുറക്കുന്ന സമയമാണ്; അതിനുശേഷം, ദൈവിക രേഖയിൽനിന്ന് മുദ്രവിമോചനത്തിലൂടെ വെളിപ്പെട്ട പ്രകാശം ശേഖരിക്കേണ്ടതിന് ഒരു മനുഷ്യോപകരണം അവൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. ആ മുദ്രവിമോചനം സംഭവിക്കുമ്പോൾ, വർദ്ധിച്ച അറിവിനെ ഗ്രഹിക്കാത്ത ദുഷ്ടന്മാരാൽ പ്രകടമാകുന്ന കലാപം ഉണ്ടാകുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഒരു ദൈവിക പ്രസിദ്ധീകരണം എബ്രായ അക്ഷരമാലയിലെ ആദ്യ അക്ഷരത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അറിവിന്റെ വർദ്ധനവ് കലാപം പ്രകടമാകുന്ന പതിമൂന്നാം അക്ഷരത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ആ ചരിത്രത്തിനായുള്ള പ്രത്യേക ദൈവിക സന്ദേശത്തിന്റെ മനുഷ്യ പ്രസിദ്ധീകരണം എബ്രായ അക്ഷരമാലയിലെ അവസാന അക്ഷരമാണ്; ഈ മൂന്ന് അക്ഷരങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് എടുത്താൽ “സത്യം” എന്നാണ് അർത്ഥം.

ഇപ്പോൾ നിവൃത്തിയിലേക്കുള്ള പ്രക്രിയയിൽ ഇരിക്കുന്ന ഉലായി, ഹിദ്ദേക്കേൽ നദികളുടെ ദർശനങ്ങൾ, അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ ഇരുനദികളിൽ നിന്നുമുള്ള ജ്ഞാനവർധന ഒന്നിച്ചുചേരുന്നത് ദൈവത്വം മനുഷ്യത്വത്തോടു സംയോജിക്കുമ്പോൾ പാപം ചെയ്യുന്നില്ലെന്നത് തെളിയിക്കുന്നതായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ, ക്രി.വ. 1844-ൽ ഇരുപത്തിമുന്നൂറ് വർഷ പ്രവചനത്തിന്റെ സമാപനത്തിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രത്യക്ഷതയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ദർശനം ഉലായി നദിക്കരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ പ്രാപിച്ചു.

ഹിദ്ദേക്കെൽ നദീതീരത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ, പ്രവാചകചരിത്രത്തിലെ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷങ്ങളുടെ ദർശനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ദർശനം ദാനിയേൽ ലഭിച്ചു.

തുടർന്ന്, പതിനാലാം വാക്യത്തിൽ ഹിദ്ദേക്കേൽ നദിയുടെ ചാസോൻ ദർശനത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം ഗബ്രിയേൽ വ്യക്തമാക്കിയിരിക്കുന്നു.

ഉലൈ നദിയാൽ നല്കപ്പെട്ട ദർശനം, 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ക്രിസ്തു തന്റെ ആലയത്തിലേക്കു അപ്രതീക്ഷിതമായി വന്നപ്പോൾ അവന്റെ “പ്രത്യക്ഷതയെ” (ദൈവത്വം) തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. പ്രായശ്ചിത്തദിവസമായ അന്നേദിവസം, മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ആലയത്തിലേക്കു (മാനുഷികത) “ദൈവത്വം” പ്രവേശിച്ചതിനെ അതു പ്രതിനിധീകരിച്ചു; കാരണം “at one-ment” എന്നർത്ഥമുള്ള പ്രായശ്ചിത്തദിവസം, ദൈവത്വവും മാനുഷികതയും ഒരുമിച്ചുചേരുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഹിദ്ദേക്കേൽ നദിയാൽ നല്കപ്പെട്ട ദർശനം, അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ ദൈവജനത്തിന് (മാനുഷികതയ്ക്ക്) എന്തു സംഭവിക്കുമെന്നതു തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

“രൂപത്തിന്റെ” ദർശനത്തിന്റെ ആരംഭം ക്രി.മു. 457-ആം വർഷമായിരുന്നു. ക്രി.മു. 677-ൽ ആരംഭിച്ച വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുന്നതിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന പ്രവചനകാലയളവിന് ശേഷം ഇരുന്നൂറിരുപത് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ്. രണ്ട് ദർശനങ്ങളുടെയും ആരംഭബിന്ദുവിൽ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ആ ഇരുന്നൂറിരുപത് വർഷങ്ങളുടെ അന്ത്യം, ഹബക്കൂക് 2:20-ൽ അത്ഭുതസംഖ്യാകർത്താവും അതുപോലെ അത്ഭുതഭാഷാവിദഗ്ധനും ആയവൻ അടയാളപ്പെടുത്തി.

ആരംഭത്തിൽ തന്നേ രണ്ടു പ്രവചനങ്ങളുടെ ആരംഭബിന്ദുക്കൾ മുഖേന പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന മനുഷ്യത്വവും ദൈവത്വവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം, അവയുടെ പരസ്പര അന്തിമബിന്ദുക്കളിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടു; അതിനെ വിവരണം ചെയ്ത അധ്യായവും വാക്യവും, അന്ത്യകാലം 1798-ൽ ആരംഭിച്ച് നാൽപ്പത്താറു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് അവസാനിക്കുന്ന കാലയളവിൽ അവൻ പണിതിരുന്ന ആലയത്തിലേക്കു ദൈവത്വം അപ്രതീക്ഷിതമായി വരികയെന്ന പ്രത്യക്ഷതയെ വിവരിച്ചു.

1844 ഒക്ടോബർ 22-ന്, “പ്രത്യക്ഷത” എന്ന ദർശനത്തോടുള്ള യോജിപ്പിൽ, കർത്താവ് തന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു എന്ന് ഹബക്കൂക്ക് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇരുപത്തയ്യായിരത്തി അഞ്ഞൂറ് ഇരുപതു വർഷങ്ങളോളം നശിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നതായിരുന്ന ആ മന്ദിരം, അവൻ നാൽപ്പത്തിയാറ് വർഷങ്ങൾക്കകം പണിതുയർത്തിയിരുന്നു.

യോഹന്നാൻ 2:20-ൽ, സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് പറയുന്നതുപോലെ മലാഖി മൂന്നാം അധ്യായത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായും, 1844 ഒക്ടോബർ 22-നും അങ്ങനെ തന്നെയായും, ക്രിസ്തു ദേവാലയം ശുദ്ധീകരിച്ചതിനുശേഷം, നിയമത്തിന്റെ ദൂതൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി തന്റെ ദേവാലയത്തിൽ വന്നു.

മലാഖി മൂന്നാം അധ്യായത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി, യോഹന്നാൻ രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ തന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ ആരംഭത്തിൽ ആലയത്തെ ശുദ്ധീകരിച്ചപ്പോൾ ക്രിസ്തു അപ്രതീക്ഷിതമായി തന്റെ ആലയത്തിലേക്കു വന്നു; അത് ഒക്ടോബർ 22, 1844-നെ പ്രതിരൂപീകരിച്ചു. യോഹന്നാൻ രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ആലയശുദ്ധീകരണവും, ഒക്ടോബർ 22, 1844-ഉം, മലാഖി മൂന്നാം അധ്യായത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായിരുന്നു. യോഹന്നാൻ രണ്ടാം അധ്യായം TWENTY-ാം വാക്യത്തിൽ, മനുഷ്യ ആലയം നാൽപ്പത്താറു വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പണിയപ്പെട്ടതും ദൈവിക ആലയം മൂന്നു ദിവസത്തിൽ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ടതുമാണെന്നു നമുക്കു അറിയിക്കപ്പെടുന്നു. ദൈവികത അപ്രതീക്ഷിതമായി അതിനകത്തു വരുമ്പോഴേ മനുഷ്യ ആലയം ഹബക്കൂക്കിന്റെ “വിശുദ്ധ ആലയം” ആകുന്നു; ഒക്ടോബർ 22, 1844-ൽ സംഭവിച്ചതുപോലെ; കാരണം ദൈവികത മനുഷ്യസ്വഭാവത്തോടു സംയോജിക്കുമ്പോൾ പാപം ചെയ്യുന്നില്ല. ശിനാർദേശത്തിലെ രണ്ടു മഹാനദികളുടെ ദർശനങ്ങൾ, മനുഷ്യസ്വഭാവം ദൈവികതയോടു സംയോജിക്കുമ്പോൾ പാപം ചെയ്യുന്നില്ല എന്ന സത്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായത്തിലെ നാല്പതാം വാക്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പരിഗണന അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ തുടരും.