ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - നൂറ്റി ഇരുപത്തിയഞ്ച്

ദാനീയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ നാല്പതാം വാക്യം അന്ത്യകാലത്താണ് ആരംഭിക്കുന്നത്; എന്നാൽ ആ വാക്യം രണ്ട് അന്ത്യകാലങ്ങളെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നതിനാൽ, ആദ്യത്തെ അന്ത്യകാലത്തെ രണ്ടാമത്തെ അന്ത്യകാലവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുത്താൻ പ്രവചനപഠിതാവിന് സാധിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ, 1798-ൽ ആരംഭിച്ച മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രരേഖ 1989-ലെ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ചരിത്രത്തിനു സമാന്തരമായി നീങ്ങുന്നു. ഈ രണ്ടു രേഖകളും യഥാർഥ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പിന്റെ ചരിത്രരേഖയെയും വെളിപ്പാട് പതിമൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ ഭൂമിയിൽനിന്നുള്ള മൃഗത്തിന്റെ റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പിന്റെ ചരിത്രരേഖയെയും അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ഇരു രേഖകളും 1798-ലെ അന്ത്യകാലത്ത് ആരംഭിക്കുന്നു; 1989-ലെ അന്ത്യകാലമാകട്ടെ, ആ വാക്യത്തിൽ മുദ്രനീക്കി വെളിപ്പെടുത്തപ്പെടുന്ന സത്യത്തിന്റെ വഴിയടയാളങ്ങൾക്ക് പൂരകമാകുകയും അവയ്ക്ക് രണ്ടാമതൊരു സാക്ഷ്യം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നതേയുള്ളൂ.

മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനം 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് വന്നെത്തി; എന്നാൽ 1856 മുതൽ 1863 വരെ നീണ്ട ഏഴുവർഷത്തെ കലാപത്തിലൂടെ അത് മാറ്റിവയ്ക്കപ്പെട്ടു. മൂന്നാം ദൂതന്റെ ആഗമനം 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു. പുരാതന ഇസ്രായേൽ കാദേശിൽ ആദ്യമായി പാളയമടിച്ചതും പത്ത് ഒറ്റുകാരുടെ കലാപവും 1863-ന്റെ മുൻനിഴലുകളായിരുന്നു; പുരാതന ഇസ്രായേൽ കാദേശിൽ അവസാനമായി പാളയമടിച്ചതും മോശെയുടെ കലാപവും 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന്റെ മുൻനിഴലുകളായിരുന്നു. 1863-ലെ കലാപം കാദേശിലെ ആദ്യത്തെ കലാപത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; ആ കലാപം മരുഭൂമിയിൽ മരിക്കണമെന്ന ന്യായവിധിക്ക് ഇടയാക്കി. 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ലെ കലാപം കാദേശിലെ അവസാനത്തെ കലാപത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; ആ കലാപം ലവൊദിക്ക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിന്റെ മരണത്തിന് ഇടയാക്കി.

1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് ദൂതൻ ഇറങ്ങി വന്നത്, 1840 മുതൽ 1844 വരെ നീണ്ട പ്രസ്ഥാനത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചതും, അതിനെ സഹോദരി വൈറ്റ് ദൈവശക്തിയുടെ മഹത്വമുള്ള ഒരു പ്രകടനമെന്നു വിശേഷിപ്പിച്ചതും, 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-നെ മുൻചിഹ്നീകരിക്കുകയും ദൈവശക്തിയുടെ മഹത്വമുള്ള ഒരു പ്രകടനത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുകയും ചെയ്തു.

1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ ആദ്യ വരവ് (ആദ്യ കാദേശ്) പ്രവൃത്തി സമാപിപ്പിക്കുന്നതിനായിരുന്നുവെങ്കിലും, ദൈവത്തിന്റെ ജനങ്ങൾ ഒരു പുതിയ നേതാവിനെ തെരഞ്ഞെടുത്ത് മിസ്രയീമിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോകുവാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തു. 1863-ഓടെ അവർ യെരീഹോയുടെ മതിലുകൾ ഇടിച്ചുതകർക്കുന്നതിൽ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയിൽ പങ്കുചേരുന്നതിനു പകരം “യെരീഹോ പുനർനിർമ്മിച്ചു”. അതിനാൽ, അവർ മരുഭൂമിയിലെ മരണത്താൽ ശപിക്കപ്പെട്ടു.

ആദ്യ കാദേശിൽ യോശുവയുടെയും കാലേബിന്റെയും സന്ദേശം തള്ളിക്കളഞ്ഞ പ്രാചീന ഇസ്രായേലിനോടുള്ളതു പോലെതന്നെ, ആദ്യ കാദേശിൽ (1863) ആധുനിക ഇസ്രായേലിന്റെ കലാപവും അവരുടെ മേൽ യോശുവയുടെ ശാപം വരുത്തിക്കൊണ്ടുവന്നു. മൂന്നാം ദൂതൻ 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് (അവസാന കാദേശ്) മടങ്ങിവന്നപ്പോൾ, ദൈവം യെരീഹോവിനെയും അതിന്റെ മതിലുകളെയും ഇടിച്ചുതകർക്കുന്നതിന് മുമ്പുള്ള അന്തിമ പ്രവൃത്തി ആരംഭിച്ചു.

1844 ഒക്ടോബർ 22 മൂന്നാം ദൂതന്റെ ആഗമനത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; അങ്ങനെ, അന്ത്യനാളുകളിൽ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ ആഗമനത്തെയും അത് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ആരംഭിച്ച മൂന്നാം ദൂതന്റെ പരീക്ഷണകാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനത്തെ 1863 അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. അതിനാൽ, 1863 ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്; കാരണം, യേശു എല്ലായ്‌പ്പോഴും ആരംഭത്തിലൂടെ അന്ത്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. 1863-ൽ രാഷ്ട്രം രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു; അതുപോലെ, ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ സമയത്തും രണ്ടു വിഭാഗങ്ങൾ വെളിപ്പെടും.

മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ മൂന്നാം ദൂതന്റെ പരീക്ഷണകാലം 1844-ൽ ആരംഭിച്ച് 1863-ൽ അവസാനിച്ചു; അതിന്റെ ആരംഭവും സമാപനവും ഒരുപോലെ അന്ത്യനാളുകളിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തി. ആരംഭത്തിനും (1844) സമാപനത്തിനും (1863) ഇടയിലുള്ള ചരിത്രഘട്ടത്തിലാണ് മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ കലാപം (1856) സംഭവിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ, ഈ കാലഘട്ടം “സത്യം” എന്നതിന്റെ കൈയൊപ്പു വഹിക്കുന്നു. 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് രണ്ടാം തവണ കാദേശിലേക്കുള്ള മടക്കം മൂന്നാം ദൂതന്റെ പരീക്ഷണപ്രക്രിയയുടെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; 1863 മുൻകുറിയായി സൂചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ഈ പ്രക്രിയ ആസന്നമായ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തോടെ അവസാനിക്കുന്നു.

ആ സൺഡേ നിയമത്തിൽ നിന്ന് മനുഷ്യരുടെ പരീക്ഷാകാലം അവസാനിക്കുന്നതുവരെ, ആ ചരിത്രത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ബാബിലോൻ വേശ്യയ്ക്കു മേൽ നടപ്പാക്കപ്പെടുന്ന കാര്യനിർവാഹക ന്യായവിധിയോടു ഒത്തിണങ്ങി, യെരീഹോയും അതിന്റെ മതിലുകളും ഇടിച്ചുവീഴ്ത്തപ്പെടും. നാൽപ്പതാം വാക്യം 1798-ൽ ആരംഭിച്ച്, നാൽപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിലെ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന സൺഡേ നിയമത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു. 1798-ലെ അന്ത്യകാലം, ആദ്യ ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിലെ മില്ലറൈറ്റുകളിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച് മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തെയും ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരെയും വരെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന, ദൈവസഭയുടെ ആന്തരിക രേഖയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. എല്ലാം ഒരു വാക്യത്തിൽ.

1798-ൽ തെക്കേദേശത്തിലെ രാജാവ് മേൽക്കൈ നേടിയതോടെ ആരംഭിച്ച വടക്കേദേശത്തിലെ രാജാവും തെക്കേദേശത്തിലെ രാജാവും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധം, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ അഞ്ചാമത്തെയും ആറാമത്തെയും രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സഖ്യം തെക്കേദേശത്തിലെ രാജാവിനെ പരാജയപ്പെടുത്തിയ 1989-ൽ സമാപിച്ചു. പുറജാതീയതയും പാപ്പാമതവും എന്ന രണ്ടു ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തികളായി മാത്രം റോമിനെ കണ്ടിരുന്ന മില്ലറൈറ്റുകൾ, 1798-ൽ ആരംഭിച്ച വടക്കേദേശത്തിലെ രാജാവും തെക്കേദേശത്തിലെ രാജാവും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധത്തെ റോമിനെതിരായ യുദ്ധമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. 1989-ൽ യുദ്ധം അവസാനിച്ചപ്പോൾ ശൂന്യമാക്കുന്ന മൂന്നു ശക്തികളും അതിൽ പങ്കാളികളായിരുന്നു; ദാനീയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ നാല്പത്തഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഹർമ്മഗെദ്ദോനിലേക്ക് ആ മൂന്നു ശക്തികൾ ലോകത്തെ നയിക്കുന്നതിന്റെ പ്രാവചനിക ചിത്രീകരണത്തിന് അത് തുടക്കം കുറിച്ചു.

നാൽപ്പതു മുതൽ നാൽപ്പത്തഞ്ചു വരെയുള്ള വാക്യങ്ങൾ, മാർപാപ്പയെ സമുദ്രങ്ങൾക്കും മഹത്വമാർന്ന വിശുദ്ധപർവതത്തിനും ഇടയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിലെത്തിക്കുന്ന മൂന്നു ശക്തികളുടെ പ്രവചനപരമായ ഗതിവിഗതികൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ശരിയായി ഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, നാൽപ്പത്തിയൊന്നാം വാക്യത്തിൽ ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്ന പ്രവചനചരിത്രം നാൽപ്പത്തിയൊന്നു മുതൽ നാൽപ്പത്തിനാലു വരെയുള്ള വാക്യങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

അതിനാൽ, 1989-ലെ അന്ത്യകാലം മുതൽ ആരംഭിച്ച്, 1798-ലെ രണ്ടാമത്തെ സാക്ഷ്യത്തോടൊപ്പം തെക്കേദേശത്തെ രാജാവും വടക്കേദേശത്തെ രാജാവും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധത്തിന്റെ ആരംഭവും അവസാനവും തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, നാല്പത്തിയൊന്നു മുതൽ നാല്പത്തിനാലു വരെയുള്ള വാക്യങ്ങൾ മാരകമുറിവ് സൗഖ്യം പ്രാപിച്ച പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ ത്രികക്ഷിസഖ്യത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; നാല്പത്തിയഞ്ചാം വാക്യത്തിലാണ് അവൾ തന്റെ അന്ത്യത്തിലെത്തുന്നത്. ഈ വീക്ഷണകോണിൽനിന്നു സമീപിക്കുമ്പോൾ, ഈ വാക്യങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ സഭയ്ക്കു ബാഹ്യമായ ഒരു ചരിത്രമാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്; വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിലെ ഏഴു മുദ്രകളും ഏഴു സഭകളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിലും ഇതുതന്നെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.

1798 മുഖേന പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പ്രവാചകചരിത്രരേഖ പ്രധാനമായും അന്വേഷണവിധിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതേ ബിന്ദുവിൽ നിന്ന് 1989-ൽ ആരംഭിക്കുന്ന രേഖ പ്രധാനമായും ശിക്ഷാനടപടി വിധിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. 1798 പ്രധാനമായും ഉടമ്പടിയുടെ ദൂതന് വഴി ഒരുക്കുന്ന ദൂതന്റെ പ്രവർത്തനത്തെ ഉന്നയിക്കുന്നു; 1989 പ്രധാനമായും ഏലിയാ ദൂതന്റെ പ്രവർത്തനത്തെ ഉന്നയിക്കുന്നു.

ദാനീയേൽപുസ്തകത്തിന്റെ മുദ്ര നീക്കപ്പെട്ട 1798 മുതൽ, ദൈവികതയും മാനുഷികതയും തമ്മിലുള്ള ശാശ്വതമായ സംയോജനം സാക്ഷാത്കരിക്കുന്ന ഒരു ഉടമ്പടിബന്ധത്തിലേക്കു ക്രിസ്തു തന്റെ ജനത്തെ നയിക്കുന്ന പ്രവചനചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ അറിവ് വർധിച്ചുവരുന്നു. ആ അന്ത്യകാല ഉടമ്പടി തിരുവെഴുത്തുകളിൽ ആവർത്തിച്ചു ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്നു.

പ്രവാചകന്മാർ എല്ലാവരും അവസാന ദിവസങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; പ്രവചനത്തിൽ “അവസാന ദിവസങ്ങൾ” എന്ന പ്രയോഗം ന്യായവിധിയുടെ കാലഘട്ടത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. 1798-ൽ, അന്ത്യകാലത്ത്, 1844-ൽ ന്യായവിധി ആരംഭിക്കുന്നതിനെ അറിയിപ്പാൻ ഒന്നാം ദൂതൻ വന്നു; അതുതന്നെ അവസാന ദിവസങ്ങളുടെ വരവും ആകുന്നു. അവസാന ദിവസങ്ങൾ എന്നത്, ദൈവം തന്റെ ജനത്തിന്റെ “അകൃത്യം” “ക്ഷമിക്കുകയും” അവരുടെ പാപങ്ങളെ “ഇനി ഓർക്കാതിരിക്കയും” ചെയ്യുന്ന കാലമായി വരാനിരിക്കുന്ന യിരെമ്യാവിന്റെ “ദിവസങ്ങൾ” ആകുന്നു. ആ പ്രവൃത്തി “അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ,” പ്രതിരൂപാത്മക പ്രായശ്ചിത്തദിനത്തിൽ മഹാപുരോഹിതനായ ക്രിസ്തുവിനാൽ നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നു.

1844 ഒക്‌ടോബർ 22-ന് എത്തിയ മൂന്നാം ദൂതന്റെ പുരോഗമിക്കുന്ന പ്രകാശത്തിൽ മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വന്റിസം വിശ്വാസത്താൽ തുടർന്നുനടന്നിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവർ ഇതിനകം തന്നേ യേശുവിനൊപ്പമുള്ള അവരുടെ നിത്യഗൃഹത്തിൽ ആയിരിക്കുമായിരുന്നു. യിരെമ്യാവ് “ആ ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം” എന്നു പറയുമ്പോൾ അവൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് ഇതുതന്നെയാണ്. “ആ ദിവസങ്ങൾ” എന്നു പറയുന്നത് 1844-ലേക്കു നയിച്ചും അതിൽ അവസാനിച്ചും പോയ പ്രവചനകാലഘട്ടങ്ങളെയാണ്. ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ പരാമർശിക്കുന്ന “ദിവസങ്ങൾ” അതുതന്നെയാണ്.

“അന്ത്യകാലങ്ങളിൽ,” അഥവാ യിരെമ്യാവ് പറയുന്നതുപോലെ, “ആ ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം,” ക്രിസ്തു തന്റെ ജനത്തിന്റെ അന്തർഭാഗങ്ങളിൽ തന്റെ ന്യായപ്രമാണം വെക്കുകയും അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ തന്റെ ന്യായപ്രമാണം എഴുതുകയും ചെയ്യുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു. അന്തർഭാഗങ്ങൾ താഴ്ന്ന സ്വഭാവമാകുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ പൗലോസ് അതിനെ ജഡം എന്നു വിളിക്കുന്നു; ഹൃദയം ഉയർന്ന സ്വഭാവമാകുന്നു. നിയമം തന്റെ ജനങ്ങൾക്ക് മാനസാന്തരത്തിൽ ഒരു പുതിയ മനസ്സും രണ്ടാം വരവിൽ ഒരു പുതിയ ശരീരവും നല്കുമെന്നു വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതുമായ, ഉയർന്ന സ്വഭാവവും താഴ്ന്ന സ്വഭാവവുംകൊണ്ടു സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതുമായ ആദാമിൽ മനുഷ്യൻ വീണുപോയി. ക്രിസ്തുവിന്റെ നിയമം മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തെ അവരുടെ ദ്വിവിധ സ്വഭാവത്തോടുകൂടെ പാപത്തിന്റെ ശാപത്തിൽ നിന്നു വീണ്ടെടുക്കുന്നതാകുന്നു.

യിരെമ്യാവ് “ആ നാളുകൾക്കുശേഷം” എന്നു പറയുമ്പോൾ, ക്രിസ്തു തന്റെ ആലയം ശുദ്ധീകരിക്കുവാൻ പെട്ടെന്ന് അതിലേക്കു വരുന്നതു പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തിക്കു മുമ്പുള്ള “നാളുകൾ” 1798-ലും 1844-ലും അവസാനിച്ച പ്രവചനകാലഘട്ടങ്ങളായിരുന്നു. ആ പ്രവചനനാളുകളുടെ (കാലഘട്ടങ്ങളുടെ) അവസാനം, ക്രിസ്തു മില്ലറൈറ്റ് ആലയം പണിതുയർത്തിയ നാൽപ്പത്തിയാറു വർഷങ്ങളെ അടയാളപ്പെടുത്തി; 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് അവിടുന്ന് പെട്ടെന്ന് വന്നപ്പോൾ, മലാഖി മൂന്നാം അധ്യായം നിവർത്തിക്കുകയായിരുന്നു; തന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും ആലയം ശുദ്ധീകരിച്ചപ്പോഴും അവിടുന്ന് അതു നിവർത്തിച്ചിരുന്നു.

കൂടാതെ, “ആ നാളുകൾക്കുശേഷം,” ക്രിസ്തു താൻ പണിതുയർത്തിയ ആലയത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നു; അത് തന്റെ ജനത്തിന്റെ ഹൃദയങ്ങളെ പാപത്തിന്റെ മലിനതയിൽനിന്ന് ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന, അഥവാ യിരെമ്യാവ് പ്രസ്താവിക്കുന്നതുപോലെ, അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിലും അന്തരംഗങ്ങളിലും തന്റെ ന്യായപ്രമാണം എഴുതുന്ന അവിടുത്തെ പ്രവൃത്തിയെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്തു.

“ആ ദിവസങ്ങൾ” എന്ന വാക്കുകൾ, 1798-ലും 1844-ലും അവസാനിച്ച ദാനിയേലിന്റെ “ദിവസങ്ങളുടെ അവസാനം” ആയിരുന്നു. ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായത്തിലെ നാല്പതാം വാക്യത്തിൽ 1798-ൽ ആരംഭിക്കുന്ന പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പിന്റെ രേഖ, ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരം പേരോടു സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്ന നിയമബന്ധത്തെ ഊന്നിപ്പറയുന്നതാണ്. “ലോട്ട്” എന്ന എബ്രായ വാക്ക്, ഒരാളുടെ വിധി നിർണ്ണയിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഒരു ചെറിയ കല്ലാണ്. 1844-ൽ ന്യായവിധി ആരംഭിക്കുകയും അവന്റെ വിധി നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന “ദിവസങ്ങളുടെ അവസാനം” വരെയും, താൻ പോയി വിശ്രമിക്കേണ്ടതിന്നു (മരണത്തിൽ) ദാനിയേലിനോടു പറയപ്പെട്ടു.

“നാളുകളുടെ അന്ത്യം” എന്നതിലെ “നാളുകൾ” 1844-ൽ അവസാനിച്ച കാലപ്രവചനങ്ങളെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്; കാരണം അതിനുശേഷം പ്രവചനകാലം ഇനി ഉണ്ടായിരിക്കുകയില്ല. ക്രിസ്തു തന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ പെട്ടെന്നു പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതിനെ അർഥമാക്കുന്ന മാരെഹ് ദർശനമായിരുന്ന രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറു വർഷങ്ങൾ അപ്പോൾ അവസാനിച്ചു; അവസാനത്തെ ക്രോധത്തിന്റെ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റിരുപതു വർഷങ്ങളും അവസാനിച്ചു—1798-ലെ അന്ത്യകാലത്ത് ആദ്യത്തെ ക്രോധത്തിന്റെ നാളുകൾ അവസാനിച്ചതുപോലെതന്നെ. യിരെമ്യാവ് പരാമർശിച്ച “ആ നാളുകൾക്കുശേഷം” എന്നതിനെക്കുറിച്ച് പിൽക്കാലത്ത് പൗലൊസ് പ്രതിപാദിച്ചു. യിരെമ്യാവിന്റെ “ആ നാളുകൾക്കുശേഷം” എന്ന വാക്കുകളെ പൗലൊസ് രണ്ടുതവണ പരാമർശിക്കുന്നു; കാരണം “ആ നാളുകൾക്കുശേഷം” സ്ഥാപിക്കപ്പെടാനിരുന്ന ഉടമ്പടിയെക്കുറിച്ചു കേവലം പ്രതിപാദിക്കുകയല്ല പൗലൊസ് ചെയ്യുന്നത്; അതിലും പ്രധാനമായി, മഹാപുരോഹിതനെന്ന നിലയിലുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ വേല എന്താണെന്നു വ്യക്തമാക്കുകയാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്യുന്നത്.

ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രത്യക്ഷതയെക്കുറിച്ചുള്ള മാരെ ദർശനത്തിന്റെ പ്രവചനത്തെ, പ്രവചനാത്മക ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഖാസോൻ ദർശനത്തിന്റെ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപതു വർഷത്തെ പ്രവചനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഇരുനൂറ്റി ഇരുപതു വർഷങ്ങൾ, മനുഷ്യത്വവും ദൈവത്വവും തമ്മിലുള്ള സംയോജനത്തെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രതീകാത്മക കണ്ണിയാൽ ആ രണ്ടു പ്രവചനകാലഘട്ടങ്ങളുടെ ആരംഭങ്ങളെ കൂട്ടിയിണക്കുന്നു, അഥവാ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു; മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിനിടയിൽ നടക്കുന്ന ശുദ്ധീകരണത്തിൽ ക്രിസ്തു നിർവഹിക്കുന്നതും, അവിടുന്ന് നൂറ്റിനാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുമായി ചെയ്യുന്ന ഉടമ്പടിയിൽ കലാശിക്കുന്നതുമായ പ്രവൃത്തി ഈ സംയോജനമാണ്.

ദൈവാലയം ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുന്നതിനെ ചിത്രീകരിക്കുന്ന ഖാസോൻ ദർശനം, ഏദെൻതോട്ടത്തിലെ ആദാമിന്റെ മത്സരം മുതൽ പാപത്താൽ ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യരാശിയെക്കുറിച്ചുള്ള ദർശനമാണ്; ഈ ദർശനവും ദൈവാലയത്തെ പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവർത്തനത്തെ ചിത്രീകരിക്കുന്ന മാരാ ദർശനവും 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് നിവൃത്തിയായി. സൈന്യവും വിശുദ്ധമന്ദിരവും ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുന്നതിനെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന, ദൈവക്രോധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള രണ്ടായിരത്തിയഞ്ഞൂറ്റിയിരുപത് വർഷം വീതമുള്ള രണ്ടു പ്രവചനങ്ങളുണ്ട്.

ആ രണ്ട് പ്രവചനങ്ങളും മനുഷ്യത്വം ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അത് മരാഹിന്റെ ദർശനത്താൽ പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. തന്റെ ജനത്തിന്മേലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ആ രണ്ട് ക്രോധങ്ങളും വീണുപോയ മനുഷ്യജാതിയുടെ മേലുള്ള ക്രോധത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; വീണുപോയ ആലയത്തെ പുനർനിർമ്മിക്കുകയും ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവൃത്തിയാൽ മാത്രമേ അതു രക്ഷിക്കപ്പെടുകയും പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നുള്ളു.

ഈ രണ്ടു രോഷങ്ങൾ മനുഷ്യരാശിയുടെ ഉന്നതപ്രകൃതിയെയും അധമപ്രകൃതിയെയും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നു. ആദാമിന്റെ പതനസമയത്ത് അധമപ്രകൃതി ഉന്നതപ്രകൃതിയുടെമേൽ ആധിപത്യം നേടി; മനുഷ്യരെ സംബന്ധിച്ച ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉദ്ദേശ്യമാകട്ടെ, ഉന്നതപ്രകൃതി അധമപ്രകൃതിയുടെമേൽ ഭരണം നടത്തണമെന്നതായിരുന്നു. ആദാമിന്റെ പതനസമയത്ത് ഉന്നതപ്രകൃതി അധമപ്രകൃതിയുടെ ദുർമോഹങ്ങൾക്കു കീഴടങ്ങുകയും ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം തലകീഴാകുകയും ചെയ്തു. ബൈബിളിലെ “മാനസാന്തരം” എന്നതുകൊണ്ട് അർത്ഥമാക്കുന്നത് ഇതാണ്. മാനസാന്തരപ്പെടുക എന്നതിനർത്ഥം അധമപ്രകൃതിയുടെമേൽ ഭരണം നടത്തുന്ന സ്ഥാനത്തേക്ക് ഉന്നതപ്രകൃതി പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുക എന്നതാണ്. മാനസാന്തരപ്പെടുത്തുക എന്നാൽ വിപരീതമാക്കുക, അഥവാ തലകീഴായി മറിക്കുക എന്നാണർത്ഥം.

ഉത്തരരാജ്യത്തിനെതിരായ ആദ്യത്തെ ക്രോധം, പാപപതനവേളയിൽ ഉന്നതപ്രകൃതിയെ കീഴടക്കിയ അധമപ്രകൃതിക്കെതിരായ ക്രോധമായിരുന്നു. ആ ക്രോധമാണ് ആദ്യം ഉണ്ടായത്; കാരണം, അത് ആദ്യം ആരംഭിച്ചിടത്തുതന്നെയാണ് ക്രിസ്തു വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ വേല ഏറ്റെടുത്തത്; അത് ആരംഭിച്ചതാകട്ടെ അധമപ്രകൃതിയുടെ മോഹത്തോടെയായിരുന്നു; ആ മോഹം ഭക്ഷണാസക്തിയായിരുന്നു. നാല്പതു ദിവസത്തെ ഉപവാസത്തോടെയാണ് ക്രിസ്തു തന്റെ വേല ആരംഭിച്ചത്.

ദൈവം തന്റെ നാമം സ്ഥാപിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത നഗരമായ യെരൂശലേം സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ദക്ഷിണരാജ്യം പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന ഉന്നത സ്വഭാവത്തിനെതിരെയായിരുന്നു രണ്ടാമത്തെ ക്രോധം. 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ക്രിസ്തു ചെയ്യാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്ന വേലയും അവിടുന്ന് ഇപ്പോൾ നിർവഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വേലയും യെഹെസ്കേലിന്റെ രണ്ടു കോലുകളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

യെഹെസ്‌കേലിന്റെ രണ്ടു വടികളും എന്നേക്കുമായി ഒരു വടിയായി ചേർക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ക്രിസ്തു തന്റെ ജനത്തിൽനിന്നു പാപം എന്നേക്കുമായി നീക്കിക്കളയുന്ന നിയമത്തെയാണ് അത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; കൂടാതെ ഉയർന്നതും താഴ്ന്നതുമായ സ്വഭാവങ്ങൾ യുക്തമായ ശ്രേണിബദ്ധ ഘടനയിലേക്ക് മടക്കിക്കൊണ്ടുവരപ്പെടുകയും മനുഷ്യർ വീണ്ടും സമ്പൂർണ്ണരാകുകയും ചെയ്യുന്നു. പരിവർത്തനം പ്രാപിക്കാത്ത അവസ്ഥയിൽ, ആദ്യത്തെ ക്രോധപ്രകടനത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യന്റെ താഴ്ന്ന സ്വഭാവം, അവസാനത്തെ ക്രോധപ്രകടനത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യന്റെ ഉയർന്ന സ്വഭാവത്തിന്മേൽ ആധിപത്യം പുലർത്തി. അതുകൊണ്ട്, ആദ്യത്തെ ക്രോധപ്രകടനം തെക്കൻ രാജ്യത്തിനുമീതെ ഭൗഗോളപരമായി “മുകളിൽ” ഉണ്ടായിരുന്ന വടക്കൻ രാജ്യത്തിനെതിരെയായിരുന്നു.

മാരാ, ഖാസോൻ എന്നീ രണ്ടു ദർശനങ്ങളെയും അവയുടെ പരസ്പരസംബന്ധിയായ ആരംഭങ്ങളിൽ ദൈവത്വത്തോടും മനുഷ്യത്വത്തോടും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഇരുനൂറ്റിയിരുപതു വർഷങ്ങൾ, ക്രിസ്തു നൂറ്റിനാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരോടൊപ്പം മൂന്നാം ദൂതന്റെ വേല പൂർത്തിയാക്കുമ്പോൾ, ഒരൊറ്റ കോലായി ഒന്നിച്ചുചേരുന്നു. തെക്കൻ രാജ്യത്തിനെതിരായ അന്തിമ ക്രോധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനമാണ് 1844-ലെ പ്രത്യക്ഷതയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനത്തോടു ചേർക്കപ്പെടുന്നത്; കാരണം, മാനസാന്തരസമയത്ത് ഉടമ്പടി ഒരു പുതിയ മനസ്സ് നൽകുന്നു; എന്നാൽ പുതിയ ശരീരം (വടക്കൻ രാജ്യം) രണ്ടാം വരവിൽ മാത്രമാണ് കണ്ണിമയ്ക്കുന്ന നേരംകൊണ്ട് പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നത്.

ദാനീയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ നാല്പതാം വാക്യം അന്ത്യകാലങ്ങൾ രണ്ടിനെയും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു; അതിലൂടെ, വെളിപ്പാട് പതിമൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ ഭൂമിയിൽനിന്നുള്ള മൃഗത്തിന്റെ ചരിത്രകാലയളവിൽ പ്രവചനചരിത്രത്തിന്റെ ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായ ധാരകൾക്ക് ഊന്നൽ നൽകുന്നു. ആ വാക്യത്തിൽ മുദ്രയഴിക്കപ്പെടുന്ന സത്യങ്ങൾ, ക്രിസ്തു തന്റെ ജനത്തിനുള്ളിൽ വ്യക്തമാക്കാനും നിവർത്തിക്കാനും വന്ന സത്യത്തിന്റെ ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായ ധാരകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ദൈവത്വത്തോടു ചേർന്ന മനുഷ്യത്വം പാപം ചെയ്യുന്നില്ല എന്ന സത്യം, ജ്ഞാനത്തിന്റെ മുദ്രയഴിയുന്നതിന്റെ ഫലവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രകാശത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുകയും അന്ത്യനാളുകളിലെ ദൈവജനത്തിന്റെ ആന്തരിക സത്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ലോകത്തെ ഹർമ്മഗെദ്ദോനിലേക്കു നയിക്കുന്ന ശക്തികൾ തമ്മിലുള്ള യുദ്ധത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പ്രകാശമാണ് അന്ത്യനാളുകളിലെ ദൈവജനത്തിന്റെ ബാഹ്യസത്യം.

ഈ പഠനം അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.