ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - നൂറ്റി ഇരുപത്തിയഞ്ച്

ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിന്റെ നാൽപ്പതാം വചനം അന്ത್ಯದ സമയത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്നു; എന്നാൽ ആ വചനം രണ്ട് അന്ത്യസമയങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതിനാൽ പ്രവചനത്തിന്റെ വിദ്യാർത്ഥിക്കു ആദ്യ അന്ത്യസമയത്തെ രണ്ടാം അന്ത്യസമയത്തോടു നിരപ്പാക്കുവാൻ സാധിക്കുന്നു. ഈ പ്രയോഗം നടത്തുമ്പോൾ, 1798-ൽ ആരംഭിച്ച മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രരേഖ 1989-ലെ യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ ചരിത്രത്തോടു സമാന്തരമായി നീങ്ങുന്നു. ഈ രണ്ട് രേഖകളും സത്യമായ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പിന്റെ രേഖയെയും വെളിപ്പാടു പുസ്തകത്തിന്റെ പതിമൂന്നാം അധ്യായത്തിലുള്ള ഭൂമിമൃഗത്തിന്റെ റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പിന്റെ രേഖയെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഇരു രേഖകളും 1798-ലെ അന്ത್ಯದ സമയത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്നു; 1989-ലെ അന്ത್ಯದ സമയം ആ വചനത്തിൽ മുദ്ര അഴിച്ചുവിടപ്പെടുന്ന സത്യത്തിന്റെ വഴിക്കുറികൾക്കു വെറും പൂരകമായി പ്രവർത്തിക്കുകയും രണ്ടാം സാക്ഷ്യം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.

മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനം 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് എത്തിച്ചേർന്നു, എങ്കിലും 1856 മുതൽ 1863 വരെ നീണ്ട ഏഴ് വർഷത്തെ കലാപം മൂലം അത് താമസിക്കപ്പെട്ടു. മൂന്നാം ദൂതന്റെ വരവ് 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു. 1863-നെ പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ കാദേശിലെ ആദ്യ പാളയമിറക്കവും പത്ത് ചാരന്മാരുടെ കലാപവും മുഖാന്തരം പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു; 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-നെ പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ കാദേശിലെ അവസാന പാളയമിറക്കവും മോശെയുടെ കലാപവും മുഖാന്തരം പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു. 1863-ലെ കലാപം കാദേശിലെ ആദ്യ കലാപത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; അതു മരുഭൂമിയിലെ മരണവിധിയെ ഉത്പാദിപ്പിച്ചു. 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ലെ കലാപം കാദേശിലെ അവസാന കലാപത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; അതു ലാവൊദിക്യൻ അഡ്വന്റിസത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിന്റെ മരണത്തെ ഉത്പാദിപ്പിച്ചു.

1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് ദൂതൻ ഇറങ്ങി വന്നത്, 1840 മുതൽ 1844 വരെ നീണ്ട പ്രസ്ഥാനത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചതും, അതിനെ സഹോദരി വൈറ്റ് ദൈവശക്തിയുടെ മഹത്വമുള്ള ഒരു പ്രകടനമെന്നു വിശേഷിപ്പിച്ചതും, 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-നെ മുൻചിഹ്നീകരിക്കുകയും ദൈവശക്തിയുടെ മഹത്വമുള്ള ഒരു പ്രകടനത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുകയും ചെയ്തു.

1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ ആദ്യ വരവ് (ആദ്യ കാദേശ്) പ്രവൃത്തി സമാപിപ്പിക്കുന്നതിനായിരുന്നുവെങ്കിലും, ദൈവത്തിന്റെ ജനങ്ങൾ ഒരു പുതിയ നേതാവിനെ തെരഞ്ഞെടുത്ത് മിസ്രയീമിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോകുവാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തു. 1863-ഓടെ അവർ യെരീഹോയുടെ മതിലുകൾ ഇടിച്ചുതകർക്കുന്നതിൽ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയിൽ പങ്കുചേരുന്നതിനു പകരം “യെരീഹോ പുനർനിർമ്മിച്ചു”. അതിനാൽ, അവർ മരുഭൂമിയിലെ മരണത്താൽ ശപിക്കപ്പെട്ടു.

ആദ്യ കാദേശിൽ യോശുവയുടെയും കാലേബിന്റെയും സന്ദേശം തള്ളിക്കളഞ്ഞ പ്രാചീന ഇസ്രായേലിനോടുള്ളതു പോലെതന്നെ, ആദ്യ കാദേശിൽ (1863) ആധുനിക ഇസ്രായേലിന്റെ കലാപവും അവരുടെ മേൽ യോശുവയുടെ ശാപം വരുത്തിക്കൊണ്ടുവന്നു. മൂന്നാം ദൂതൻ 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് (അവസാന കാദേശ്) മടങ്ങിവന്നപ്പോൾ, ദൈവം യെരീഹോവിനെയും അതിന്റെ മതിലുകളെയും ഇടിച്ചുതകർക്കുന്നതിന് മുമ്പുള്ള അന്തിമ പ്രവൃത്തി ആരംഭിച്ചു.

1844 ഒക്‌ടോബർ 22 മൂന്നാം ദൂതന്റെ വരവിനെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; അങ്ങനെ തന്നേ, അത് അന്ത്യദിനങ്ങളിൽ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചയുടെയും വരവിനെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. 1844 ഒക്‌ടോബർ 22-ന് ആരംഭിച്ച മൂന്നാം ദൂതന്റെ പരീക്ഷണക്കാലത്തിന്റെ അവസാനം 1863 അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ആകയാൽ 1863 ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്; എന്തെന്നാൽ യേശു എപ്പോഴും അവസാനത്തെ തുടക്കത്തോടുകൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. 1863-ൽ ജാതി രണ്ടു വർഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു; അതുപോലെതന്നെ, ഞായറാഴ്ചാനിയമസമയത്ത് രണ്ടു വർഗങ്ങൾ പ്രകടമാകും.

മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ പരീക്ഷണക്കാലം 1844-ൽ ആരംഭിച്ച് 1863-ൽ അവസാനിച്ചു; ആ ആരംഭവും അവസാനവും ഇരുവരും അന്ത്യദിനങ്ങളിലെ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തെയായിരുന്നു അടയാളപ്പെടുത്തിയത്. ആരംഭം (1844)ക്കും അവസാനവും (1863) ഇടയിലുള്ള ചരിത്രത്തിൽ മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ കലാപം (1856) നിലകൊള്ളുന്നു. അതുകൊണ്ടു ആ കാലഘട്ടം “സത്യം” എന്ന മുദ്ര വഹിക്കുന്നു. 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് രണ്ടാം പ്രാവശ്യം കാദേശിലേക്കുള്ള മടങ്ങിവരവ്, മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ പരീക്ഷണപ്രക്രിയയുടെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; അത് ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ, 1863 മുൻചിഹ്നമായി സൂചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, സമാപിക്കുന്നു.

ആ സൺഡേ നിയമത്തിൽ നിന്ന് മനുഷ്യരുടെ പരീക്ഷാകാലം അവസാനിക്കുന്നതുവരെ, ആ ചരിത്രത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ബാബിലോൻ വേശ്യയ്ക്കു മേൽ നടപ്പാക്കപ്പെടുന്ന കാര്യനിർവാഹക ന്യായവിധിയോടു ഒത്തിണങ്ങി, യെരീഹോയും അതിന്റെ മതിലുകളും ഇടിച്ചുവീഴ്ത്തപ്പെടും. നാൽപ്പതാം വാക്യം 1798-ൽ ആരംഭിച്ച്, നാൽപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിലെ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന സൺഡേ നിയമത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു. 1798-ലെ അന്ത്യകാലം, ആദ്യ ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിലെ മില്ലറൈറ്റുകളിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച് മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തെയും ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരെയും വരെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന, ദൈവസഭയുടെ ആന്തരിക രേഖയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. എല്ലാം ഒരു വാക്യത്തിൽ.

1798-ൽ തെക്കിന്റെ രാജാവിന്റെ ആധിപത്യാരോഹണത്തോടെ ആരംഭിച്ച വടക്കിന്റെ രാജാവും തെക്കിന്റെ രാജാവും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധം, 1989-ൽ, തെക്കിന്റെ രാജാവ് ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ അഞ്ചാമത്തെയും ആറാമത്തെയും രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സഖ്യത്താൽ പരാജയപ്പെടുത്തപ്പെട്ടപ്പോൾ, സമാപനത്തിലെത്തി. 1798-ൽ ആരംഭിച്ച വടക്കിന്റെ രാജാവും തെക്കിന്റെ രാജാവും തമ്മിലുള്ള ഈ യുദ്ധം, റോമിനെതിരായ ഒരു യുദ്ധമായി മില്ലറൈറ്റുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു; അവർ അതിനെ പൗരാണികതയും പാപ്പത്വവും എന്നിങ്ങനെ ശൂന്യമാക്കുന്ന രണ്ട് ശക്തികളായി മാത്രമാണ് കണ്ടത്. 1989-ൽ ആ യുദ്ധം അവസാനിക്കുമ്പോൾ, ശൂന്യമാക്കുന്ന ആ മൂന്നു ശക്തികളും അതിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു; ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിന്റെ നാൽപ്പത്തിയഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അർമഗെദ്ദോനിലേക്കു ലോകത്തെ നയിക്കുന്ന ആ മൂന്നു ശക്തികളുടെ പ്രവചനദൃഷ്ടാന്തത്തിന്റെ ആരംഭത്തെയും അത് അടയാളപ്പെടുത്തി.

നാല്പതാം വാക്യം മുതൽ നാല്പത്തിയഞ്ചാം വാക്യം വരെ, സമുദ്രങ്ങൾക്കിടയിലും മഹത്വമുള്ള വിശുദ്ധപർവ്വതത്തിനുമിടയിൽ പാപ്പയെ അവന്റെ അന്ത്യത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്ന മൂന്നു ശക്തികളുടെ പ്രവാചകപരമായ ചലനങ്ങളെയാണ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നത്. ശരിയായി മനസ്സിലാക്കിയാൽ, നാല്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പ്രവാചകചരിത്രം, നാല്പത്തൊന്നാം വാക്യം മുതൽ നാല്പത്തിനാലാം വാക്യം വരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

അതുകൊണ്ട്, 1989-ലെ അന്ത്യകാലം മുതൽ, 1798-ലെ രണ്ടാമത്തെ സാക്ഷ്യത്തോടുകൂടെ, തെക്കിന്റെ രാജാവിനും വടക്കിന്റെ രാജാവിനും ഇടയിലെ യുദ്ധത്തിന്റെ ആരംഭവും അവസാനവും തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, നാൽപ്പത്തൊന്നാം വാക്യം മുതൽ നാൽപ്പത്തിനാലാം വാക്യം വരെ മാരകമായ മുറിവ് സുഖപ്പെട്ട ഒരു പാപ്പാസഭയുടെ ത്രിവിധ ഐക്യത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; നാൽപ്പത്തിയഞ്ചാം വാക്യത്തിലാണ് അവൾ തന്റെ അന്ത്യം പ്രാപിക്കുന്നത്. ഈ ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ നിന്ന് സമീപിക്കുമ്പോൾ, ഈ വാക്യങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ സഭയ്ക്ക് പുറത്തുള്ള ഒരു ചരിത്രത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു; വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിലെ ഏഴ് മുദ്രകളുടെയും ഏഴ് സഭകളുടെയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്താലും അതുതന്നെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

1798 മുഖേന പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പ്രവാചകചരിത്രരേഖ പ്രധാനമായും അന്വേഷണവിധിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതേ ബിന്ദുവിൽ നിന്ന് 1989-ൽ ആരംഭിക്കുന്ന രേഖ പ്രധാനമായും ശിക്ഷാനടപടി വിധിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. 1798 പ്രധാനമായും ഉടമ്പടിയുടെ ദൂതന് വഴി ഒരുക്കുന്ന ദൂതന്റെ പ്രവർത്തനത്തെ ഉന്നയിക്കുന്നു; 1989 പ്രധാനമായും ഏലിയാ ദൂതന്റെ പ്രവർത്തനത്തെ ഉന്നയിക്കുന്നു.

1798 മുതൽ, ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം മുദ്രവിമോചിതമായപ്പോൾ ആരംഭിച്ച്, ക്രിസ്തു തന്റെ ജനത്തെ ദൈവികതയും മാനുഷികതയും ശാശ്വതമായി ഏകീകൃതമാകുന്ന ഒരു നിയമബന്ധത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന പ്രവാചകചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ജ്ഞാനവർധന നമുക്കുണ്ട്. ആ അന്ത്യദിന നിയമം തിരുവെഴുത്തുകളിൽ ആവർത്തിച്ച് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

പ്രവാചകന്മാർ എല്ലാവരും അവസാന ദിവസങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; പ്രവചനത്തിൽ “അവസാന ദിവസങ്ങൾ” എന്ന പ്രയോഗം ന്യായവിധിയുടെ കാലഘട്ടത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. 1798-ൽ, അന്ത്യകാലത്ത്, 1844-ൽ ന്യായവിധി ആരംഭിക്കുന്നതിനെ അറിയിപ്പാൻ ഒന്നാം ദൂതൻ വന്നു; അതുതന്നെ അവസാന ദിവസങ്ങളുടെ വരവും ആകുന്നു. അവസാന ദിവസങ്ങൾ എന്നത്, ദൈവം തന്റെ ജനത്തിന്റെ “അകൃത്യം” “ക്ഷമിക്കുകയും” അവരുടെ പാപങ്ങളെ “ഇനി ഓർക്കാതിരിക്കയും” ചെയ്യുന്ന കാലമായി വരാനിരിക്കുന്ന യിരെമ്യാവിന്റെ “ദിവസങ്ങൾ” ആകുന്നു. ആ പ്രവൃത്തി “അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ,” പ്രതിരൂപാത്മക പ്രായശ്ചിത്തദിനത്തിൽ മഹാപുരോഹിതനായ ക്രിസ്തുവിനാൽ നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നു.

1844 ഒക്‌ടോബർ 22-ന് എത്തിയ മൂന്നാം ദൂതന്റെ പുരോഗമിക്കുന്ന പ്രകാശത്തിൽ മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വന്റിസം വിശ്വാസത്താൽ തുടർന്നുനടന്നിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവർ ഇതിനകം തന്നേ യേശുവിനൊപ്പമുള്ള അവരുടെ നിത്യഗൃഹത്തിൽ ആയിരിക്കുമായിരുന്നു. യിരെമ്യാവ് “ആ ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം” എന്നു പറയുമ്പോൾ അവൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് ഇതുതന്നെയാണ്. “ആ ദിവസങ്ങൾ” എന്നു പറയുന്നത് 1844-ലേക്കു നയിച്ചും അതിൽ അവസാനിച്ചും പോയ പ്രവചനകാലഘട്ടങ്ങളെയാണ്. ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ പരാമർശിക്കുന്ന “ദിവസങ്ങൾ” അതുതന്നെയാണ്.

“അന്ത്യകാലങ്ങളിൽ,” അഥവാ യിരെമ്യാവ് പറയുന്നതുപോലെ, “ആ ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം,” ക്രിസ്തു തന്റെ ജനത്തിന്റെ അന്തർഭാഗങ്ങളിൽ തന്റെ ന്യായപ്രമാണം വെക്കുകയും അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ തന്റെ ന്യായപ്രമാണം എഴുതുകയും ചെയ്യുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു. അന്തർഭാഗങ്ങൾ താഴ്ന്ന സ്വഭാവമാകുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ പൗലോസ് അതിനെ ജഡം എന്നു വിളിക്കുന്നു; ഹൃദയം ഉയർന്ന സ്വഭാവമാകുന്നു. നിയമം തന്റെ ജനങ്ങൾക്ക് മാനസാന്തരത്തിൽ ഒരു പുതിയ മനസ്സും രണ്ടാം വരവിൽ ഒരു പുതിയ ശരീരവും നല്കുമെന്നു വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതുമായ, ഉയർന്ന സ്വഭാവവും താഴ്ന്ന സ്വഭാവവുംകൊണ്ടു സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതുമായ ആദാമിൽ മനുഷ്യൻ വീണുപോയി. ക്രിസ്തുവിന്റെ നിയമം മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തെ അവരുടെ ദ്വിവിധ സ്വഭാവത്തോടുകൂടെ പാപത്തിന്റെ ശാപത്തിൽ നിന്നു വീണ്ടെടുക്കുന്നതാകുന്നു.

യെരേമ്യാവ് “ആ ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം” എന്ന് പറയുമ്പോൾ, ക്രിസ്തു തന്റെ ആലയത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കേണ്ടതിന്നു അതിലേക്കു അപ്രതീക്ഷിതമായി വരുന്നതാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട പ്രവൃത്തിക്കു മുമ്പായിരുന്ന “ദിവസങ്ങൾ” 1798-ലും 1844-ലും അവസാനിച്ച പ്രവാചകകാലഘട്ടങ്ങളായിരുന്നു. ആ പ്രവാചകദിവസങ്ങളുടെ (കാലഘട്ടങ്ങളുടെ) അവസാനം, ക്രിസ്തു മില്ലറൈറ്റ് ആലയം പണിതുയർത്തിയ നാല്പത്താറു വർഷങ്ങളെ അടയാളപ്പെടുത്തി; 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് അവൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി വന്നപ്പോൾ, തന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും ആലയത്തെ ശുദ്ധീകരിച്ചപ്പോൾ തന്നേ അവൻ നിവർത്തിച്ച മലാഖി മൂന്നാം അധ്യായം അവൻ അപ്പോൾയും നിവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

അങ്ങനെ “ആ ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം,” ക്രിസ്തു താൻ പണിതിരുന്ന ദേവാലയത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു; അത്, തന്റെ ജനത്തിന്റെ ഹൃദയങ്ങളെ പാപത്തിന്റെ അശുദ്ധിയിൽനിന്നു ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന തന്റെ പ്രവൃത്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതായിരുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ, യിരെമ്യാവു പ്രസ്താവിക്കുന്നതുപോലെ, തന്റെ ന്യായപ്രമാണം അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിലും അന്തർഭാഗങ്ങളിലും എഴുതുന്നതായി.

“ആ ദിവസങ്ങൾ” എന്ന വാക്കുകൾ, 1798-ലും 1844-ലും അവസാനിച്ച ദാനിയേലിന്റെ “ദിവസങ്ങളുടെ അവസാനം” ആയിരുന്നു. ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായത്തിലെ നാല്പതാം വാക്യത്തിൽ 1798-ൽ ആരംഭിക്കുന്ന പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പിന്റെ രേഖ, ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരം പേരോടു സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്ന നിയമബന്ധത്തെ ഊന്നിപ്പറയുന്നതാണ്. “ലോട്ട്” എന്ന എബ്രായ വാക്ക്, ഒരാളുടെ വിധി നിർണ്ണയിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഒരു ചെറിയ കല്ലാണ്. 1844-ൽ ന്യായവിധി ആരംഭിക്കുകയും അവന്റെ വിധി നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന “ദിവസങ്ങളുടെ അവസാനം” വരെയും, താൻ പോയി വിശ്രമിക്കേണ്ടതിന്നു (മരണത്തിൽ) ദാനിയേലിനോടു പറയപ്പെട്ടു.

“അവസാന ദിവസങ്ങളുടെ” “ദിവസങ്ങൾ” എന്നു പറയുന്നതു 1844-ൽ അവസാനിച്ച കാലപ്രവചനങ്ങളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; കാരണം അതിനുശേഷം പ്രവാചകകാലം ഇനി ഉണ്ടാകുകയില്ല. രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറു വർഷങ്ങൾ, അതായത് മാരെഹ് ദർശനം—അവന്റെ വിശുദ്ധാലയത്തിൽ ക്രിസ്തു അപ്രതീക്ഷിതമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതു—അന്നേരം അവസാനിച്ചു; കൂടാതെ അവസാനത്തെ ക്രോധത്തിന്റെ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങളും അവസാനിച്ചു; അതുപോലെ തന്നേ ആദ്യ ക്രോധത്തിന്റെ ദിവസങ്ങളും 1798-ലെ അന്ത്യകാലത്തിൽ അവസാനിച്ചിരുന്നു. യിരെമ്യാവു പരാമർശിച്ച “ആ ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം” എന്നതു പിന്നീട് പൗലൊസ് ഉദ്ദേശിച്ച് പ്രസ്താവിച്ചു. പൗലൊസ് യിരെമ്യാവിന്റെ “ആ ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം” എന്ന വാക്യം രണ്ടുവട്ടം പരാമർശിക്കുന്നു; കാരണം “ആ ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം” സ്ഥാപിക്കപ്പെടേണ്ടിയിരുന്ന നിയമത്തെ മാത്രം പൗലൊസ് പരാമർശിക്കുന്നില്ല, അതിലും പ്രധാനമായി ക്രിസ്തുവിന്റെ മഹാപുരോഹിതപ്രവർത്തനത്തെ തന്നെയാണ് അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കുന്നത്.

ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രത്യക്ഷതയുടെ മാരാ ദർശനത്തിലെ പ്രവചനത്തെയും പ്രവാചകചരിത്രത്തിന്റെ ഖാസോൻ ദർശനത്തിലെ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങളുള്ള പ്രവചനത്തെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഇരുനൂറ് ഇരുപത് വർഷങ്ങൾ, ആ രണ്ടു പ്രവചനകാലഘട്ടങ്ങളുടെ ആരംഭത്തെ പരസ്പരം കെട്ടിപ്പുണരുന്നു; മനുഷ്യత్వവും ദൈവത്വവും ഏകീകൃതമാകുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു പ്രതീകാത്മക ബന്ധമായിട്ടാണ് അത് നിലകൊള്ളുന്നത്. മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനകാലത്ത് സംഭവിക്കുന്ന ശുദ്ധീകരണത്തിൽ ക്രിസ്തു നിർവഹിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയാണത്; അതിന്റെ ഫലമായി, അവൻ ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തോടു ചെയ്യുന്ന നിയമത്തിൽ അത് സമാപിക്കുന്നു.

ആലയത്തെ ചവിട്ടിമെതിച്ചുകളയുന്നതിനെ ചിത്രീകരിക്കുന്ന ചാസോൻ ദർശനം, ഏദെൻതോട്ടത്തിൽ ആദാമിന്റെ കലാപം മുതൽ പാപത്താൽ ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ ദർശനമാണ്; ആലയത്തെ പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവർത്തിയെ ചിത്രീകരിക്കുന്ന മറാ ദർശനവും 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് രണ്ടും നിറവേറ്റപ്പെട്ടു. സൈന്യത്തെയും വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും ചവിട്ടിമെതിച്ചുകളയുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ക്രോധത്തിന്റെ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങളുള്ള രണ്ട് പ്രവചനങ്ങൾ ഉണ്ട്.

ആ രണ്ട് പ്രവചനങ്ങളും മനുഷ്യത്വം ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അത് മരാഹിന്റെ ദർശനത്താൽ പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. തന്റെ ജനത്തിന്മേലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ആ രണ്ട് ക്രോധങ്ങളും വീണുപോയ മനുഷ്യജാതിയുടെ മേലുള്ള ക്രോധത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; വീണുപോയ ആലയത്തെ പുനർനിർമ്മിക്കുകയും ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവൃത്തിയാൽ മാത്രമേ അതു രക്ഷിക്കപ്പെടുകയും പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നുള്ളു.

രണ്ട് ക്രോധങ്ങളും മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ ഉന്നത സ്വഭാവത്തെയും അധമ സ്വഭാവത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആദാമിന്റെ വീഴ്ചയിൽ, അധമ സ്വഭാവം ഉന്നത സ്വഭാവത്തിന്മേൽ ആധിപത്യം ഏറ്റെടുത്തു; മനുഷ്യർക്കായുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉദ്ദേശം, ഉന്നത സ്വഭാവം അധമ സ്വഭാവത്തിന്മേൽ ഭരിക്കണമെന്നതായിരുന്നു. ആദാമിന്റെ വീഴ്ചയിൽ, ഉന്നത സ്വഭാവം അധമ സ്വഭാവത്തിന്റെ വാഞ്ഛകൾക്കു കീഴ്പ്പെട്ടു, ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശം മറിച്ചുപോയി. ഇതുതന്നെയാണ് ബൈബിളിൽ “പരിവർത്തനം” എന്നു ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. പരിവർത്തനം പ്രാപിക്കുക എന്നത്, ഉന്നത സ്വഭാവം അധമ സ്വഭാവത്തിന്മേൽ ഭരിക്കുന്ന തന്റെ സ്ഥാനത്തിലേക്കു പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുക എന്നർത്ഥം. പരിവർത്തനം ചെയ്യുക എന്നത് മറിച്ചിടുക, അഥവാ തലകീഴാക്കുക എന്നർത്ഥമാണ്.

വടക്കൻ രാജ്യത്തിനെതിരായ ആദ്യ കോപം, വീഴ്ചയിൽ ഉന്നത സ്വഭാവത്തെ അധീനമാക്കിയ അധമ സ്വഭാവത്തിനെതിരായ കോപമായിരുന്നു. ആ കോപം ആദ്യം വന്നു; കാരണം ക്രിസ്തു വിമോചനപ്രവർത്തി ആദ്യം ആരംഭിച്ച അതേ സ്ഥാനത്തുനിന്നുതന്നെ ഏറ്റെടുത്തു, അതിന്റെ ആരംഭം അധമ സ്വഭാവത്തിന്റെ മോഹത്തോടെയായിരുന്നു; അതായത് വിശപ്പാസക്തിയുടെ മോഹം. ക്രിസ്തു തന്റെ പ്രവർത്തി ആരംഭിച്ചത് നാല്പത് ദിവസത്തെ ഉപവാസത്തോടെയായിരുന്നു.

രണ്ടാമത്തെ പ്രകോപനം ഉന്നത സ്വഭാവത്തിനെതിരെയായിരുന്നു; ദൈവം തന്റെ നാമം സ്ഥാപിക്കാനായി തിരഞ്ഞെടുത്ത നഗരമായ യെരൂശലേം സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന തെക്കൻ രാജ്യത്താൽ അതിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന്, ക്രിസ്തു ചെയ്യുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്ന പ്രവൃത്തിയും അവൻ ഇപ്പോൾ നിർവഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയും എസെക്കിയേലിന്റെ രണ്ട് വടികളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

യെഹെസ്‌കേലിന്റെ രണ്ടു വടികളും എന്നേക്കുമായി ഒരു വടിയായി ചേർക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ക്രിസ്തു തന്റെ ജനത്തിൽനിന്നു പാപം എന്നേക്കുമായി നീക്കിക്കളയുന്ന നിയമത്തെയാണ് അത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; കൂടാതെ ഉയർന്നതും താഴ്ന്നതുമായ സ്വഭാവങ്ങൾ യുക്തമായ ശ്രേണിബദ്ധ ഘടനയിലേക്ക് മടക്കിക്കൊണ്ടുവരപ്പെടുകയും മനുഷ്യർ വീണ്ടും സമ്പൂർണ്ണരാകുകയും ചെയ്യുന്നു. പരിവർത്തനം പ്രാപിക്കാത്ത അവസ്ഥയിൽ, ആദ്യത്തെ ക്രോധപ്രകടനത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യന്റെ താഴ്ന്ന സ്വഭാവം, അവസാനത്തെ ക്രോധപ്രകടനത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യന്റെ ഉയർന്ന സ്വഭാവത്തിന്മേൽ ആധിപത്യം പുലർത്തി. അതുകൊണ്ട്, ആദ്യത്തെ ക്രോധപ്രകടനം തെക്കൻ രാജ്യത്തിനുമീതെ ഭൗഗോളപരമായി “മുകളിൽ” ഉണ്ടായിരുന്ന വടക്കൻ രാജ്യത്തിനെതിരെയായിരുന്നു.

ദൈവത്വത്തോടും മാനുഷത്വത്തോടും അവയുടെ പരസ്പര ആരംഭങ്ങളിൽ ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന മാരഹയും ഖാസോനും എന്ന രണ്ടു ദർശനങ്ങളെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഇരുനൂറിരുപത് വർഷങ്ങൾ, ക്രിസ്തു ഒരുലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരത്തോടുകൂടെ മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രവൃത്തി പൂർത്തിയാക്കുമ്പോൾ, രണ്ടും ഒന്നായി ഒരു കോലിലേക്കു സംഗമിക്കുന്നു. അത് തെക്കൻ രാജ്യത്തിനെതിരായ അവസാന ക്രോധത്തിന്റെ പ്രവചനം 1844-ലെ പ്രത്യക്ഷതയുടെ പ്രവചനത്തോടു ചേർക്കപ്പെടുന്നതാകുന്നു; എന്തെന്നാൽ നിയമം മാനസാന്തരത്തിൽ ഒരു പുതിയ മനസ്സ് നല്കുന്നു, എന്നാൽ പുതിയ ദേഹം (വടക്കൻ രാജ്യം) കണ്ണിറുക്കുന്ന നേരത്തിൽ രണ്ടാം വരവിൽ മാത്രമേ പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നുള്ളു.

ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ നാൽപ്പതാം വാക്യം അന്ത്യകാലങ്ങളിരുവരെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിനാൽ വെളിപ്പാട് പതിമൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തിന്റെ ചരിത്രകാലയളവിൽ പ്രവചനചരിത്രത്തിന്റെ ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായി രണ്ട് രേഖകളെയും അത് ഊന്നിപ്പറയുന്നു. വാക്യത്തിൽ മുദ്രവെക്കൽ നീക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സത്യങ്ങൾ, ക്രിസ്തു തന്റെ ജനത്തിനുള്ളിൽ തിരിച്ചറിയിക്കുകയും നിവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുവാൻ വന്ന ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായി ഉള്ള സത്യരേഖകളെ രണ്ടിനെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മനുഷ്യത്വം ദൈവത്വത്തോടു സംഗമിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ പാപം ചെയ്യുന്നില്ല എന്ന സത്യം, അറിവിന്റെ മുദ്രവെക്കൽ നീക്കപ്പെടലിന്റെ ഫലത്തോടു ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വെളിച്ചത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അത് അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ ദൈവജനത്തിന്റെ ആന്തരിക സത്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ലോകത്തെ അർമഗെദ്ദോനിലേക്കു നയിക്കുന്ന ശക്തികൾ തമ്മിലുള്ള യുദ്ധത്തിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന വെളിച്ചം, അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ ദൈവജനത്തിന്റെ ബാഹ്യസത്യമാണ്.

ഈ പഠനം അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.