ദാനീയേലിന്റെ പുസ്തകം - ഒന്നുനൂറ്റിമുപ്പത്തിയെട്ട്

ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ നാൽപ്പതാം വാക്യം ദൈവവചനത്തിലെ അത്യന്തം ആഴമുള്ള വാക്യങ്ങളിൽ ഒന്നിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അതിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പ്രവാചകചരിത്രങ്ങൾ, യെഹെസ്കേലിന്റെ ദർശനത്തിലുള്ള ചക്രങ്ങൾക്കുള്ളിലെ ചക്രങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു ചേർക്കപ്പെടുന്ന സ്ഥാനമാണ്. 1798-ലെ മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അന്ത്യകാലവും, 1989-ലെ മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അന്ത്യകാലവും സഹിതം, അവസാനദിവസങ്ങളിലെ ദൈവജനത്തിന്റെ ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചരിത്രങ്ങൾ അവിടെ ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആ വാക്യത്തിനകത്ത്, 1798-ൽ ഒന്നാം ദൂതനോടുകൂടെ എത്തിയ സമീപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ന്യായവിധിയുടെ പ്രഖ്യാപനം മുതൽ നാൽപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിലെ ഞായറാഴ്ചാനിയമം വരെ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആകയാൽ, ആ വാക്യം മരിച്ചവരോടുകൂടെ ആരംഭിക്കുന്ന ദൈവസഭയുടെ പരിശോധനാന്യായവിധിയെ, ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രകുത്തൽവരെ, കൂടാതെ ദൈവം ലൗദിക്യാ അഡ്വെന്റിസത്തെ തന്റെ വായിൽനിന്നു ഛർദ്ദിച്ചുകളയുന്നതുവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

1798-ൽ പാപ്പാസഭയ്ക്ക് അതിന്റെ മാരകമുറിവ് ലഭിച്ച ചരിത്രം മുതൽ, നാല്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിൽ ആ മാരകമുറിവ് സൌഖ്യമാകുന്നതുവരെ ഉള്ളത്, ആ വാക്യത്തിലെ ചരിത്രത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. നാല്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിൽ നിന്ന് തുടർന്നുള്ള ഭാഗം, ആ വാക്യത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ വർധിച്ചുവരുന്ന കാര്യനിർവാഹക ന്യായവിധികളുടെ സന്ദർഭത്തിനുള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ പ്രവചനാത്മക അർത്ഥത്തിൽ, നാല്പതാം വാക്യം ദാനീയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിന്റെ അവസാനം ആകുന്നു; അധ്യായത്തിലെ ഒന്നും രണ്ടും വാക്യങ്ങൾ അതിന്റെ ആരംഭവും ആകുന്നു. പതിനൊന്നാം അധ്യായം എതിര്‍ക്രിസ്തുവിന്റെ കലാപത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു; പത്താം അധ്യായം ഹിദ്ദേക്കേൽ നദിദർശനത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം അതിന്റെ അവസാനത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പത്തും പന്ത്രണ്ടും അധ്യായങ്ങൾ ആദ്യത്തെയും അന്ത്യത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; പതിനൊന്നാം അധ്യായം മദ്ധ്യേയുള്ള കലാപമാണ്.

പത്താം അധ്യായവും പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായവും ഒരേതന്നെയാണ്; കാരണം, പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തോട് വ്യത്യസ്തമായി, അവ ദർശനത്തോടുള്ള ദാനിയേലിന്റെ അനുഭവത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; പതിനൊന്നാം അധ്യായമോ ദർശനമാണ്. പത്താം അധ്യായം എബ്രായ അക്ഷരമാലയിലെ ആദ്യ അക്ഷരമാണ്; പതിനൊന്നാം അധ്യായം എബ്രായ അക്ഷരമാലയിലെ പതിമൂന്നാമത്തെ കലഹപരമായ അക്ഷരമാണ്; പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം അക്ഷരമാലയിലെ അവസാന അക്ഷരമാണ്. ഹിദ്ദേക്കേൽ നദിദർശനം “സത്യം” ആകുന്നു.

അദ്ധ്യായം പതിനൊന്നിൽ, ആരംഭം അവസാനത്തെ പ്രതിപാദിക്കുന്നു; കാരണം ക്രിസ്തു ഒരിക്കലും മാറുന്നില്ല. നാൽപ്പതാം വചനത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അന്തിമ ചരിത്രം, മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയുടെ പരീക്ഷണകാലമാണ്. ആ പരീക്ഷണകാലം നാൽപ്പത്തൊന്നാം വചനത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മൃഗത്തിന്റെ മുദ്രയോടെ സമാപിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഒന്നും രണ്ടും വചനങ്ങൾ ഒരു നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടപ്പെടുന്ന കാലത്തെക്കുറിച്ചായിരിക്കണം; കാരണം ആ കാലയളവ് മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമ രൂപംകൊള്ളുന്ന കാലഘട്ടവും ആകുന്നു.

അന്ത്യകാലത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന രണ്ട് വഴികുറിപ്പുകൾ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകുന്നു. മോശെയുടെ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ, അത് അഹരോന്റെ ജനനം ആയിരുന്നു; അതിന് മൂന്നു വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം മോശെയുടെ ജനനം അനുഗമിച്ചു. ബാബേലിൽ നിന്നു പുറപ്പെട്ടു ആലയത്തെ പുനർനിർമ്മിക്കാനുള്ള നവീകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ, അത് രാജാവായ ദാര്യാവേശ് ആയിരുന്നു; അവനെ രാജാവായ കോരെശ് അനുഗമിച്ചു. ക്രിസ്തുവിന്റെ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ, അത് സ്നാപകയോഹന്നാന്റെ ജനനം ആയിരുന്നു; അതിന് ആറു മാസങ്ങൾക്കുശേഷം ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനം അനുഗമിച്ചു. മില്ലറൈറ്റ് നവീകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ, അത് 1798-ൽ പാപ്പാസംവിധാനത്തിന്റെ മരണം ആയിരുന്നു; അതിനെ അനുഗമിച്ച് 1799-ൽ പാപ്പയുടെ മരണം വന്നു. മൂന്നാം ദൂതന്റെ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ, അത് പ്രസിഡന്റ് റീഗനും ആദ്യ പ്രസിഡന്റ് ബുഷും ആയിരുന്നു; ഇരുവരും 1989-നെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. ദാനിയേൽ പത്താം അദ്ധ്യായം, ഒന്നാം വാക്യത്തിൽ, രാജാവായ കോരെശിനെ തിരിച്ചറിയിച്ചിരിക്കുന്നതായി നാം കാണുന്നു.

പത്താം അധ്യായത്തിലെ തുടര്‍ന്നുവരുന്ന വാക്യങ്ങളില്‍, പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തില്‍ ഗബ്രിയേല്‍ പ്രവചനചരിത്രത്തിന്റെ ദര്‍ശനം പ്രസ്താവിക്കുന്നതിനു മുമ്പായി, ദാനിയേലിന്റെ അനുഭവം മുന്‍കൂട്ടി പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്നതായി നാം കാണുന്നു. സൈറസ് അന്ത്യകാലത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; കാരണം അതിനു മുമ്പ് ദാര്യാവേശിന്റെ സഹോദരപുത്രനായ സൈറസ്, ബേല്‍ശസ്സര്‍നെ സംഹരിച്ച ദാര്യാവേശിന്റെ സേനാനായകനായിരുന്നു; അങ്ങനെ അവന്‍ എഴുപത് വര്‍ഷത്തെ തടവിന്റെ അവസാനത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തി; അത് ക്രി.വ. 538 മുതല്‍ 1798 വരെ ആത്മീയ ബാബേലില്‍ ആത്മീയ യിസ്രായേല്‍ അനുഭവിച്ച ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് വര്‍ഷത്തെ തടവിന്റെ പ്രതിരൂപമായിരുന്നു.

1798-ൽ ആയിരത്തിരുനൂററുപത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം “അവസാനകാലം” അടയാളപ്പെടുത്തിയതുപോലെ, എഴുപത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനവും ആ ചരിത്രത്തിനായുള്ള “അവസാനകാലം” അടയാളപ്പെടുത്തി. ബെൽശസ്സറിന്റെ മരണത്തിലും ബാബിലോൻ രാജ്യത്തിന്റെ അവസാനത്തിലും ദാര്യാവേശും കോരേശും ഇരുവരും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; പ്രവൃത്തി നിർവഹിച്ച ദാര്യാവേശിന്റെ സേനാനായകനായിരുന്നതിനാൽ, കോരേശ് ദാര്യാവേശിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുകയായിരുന്നു. 1989 ജനുവരി 20-ന് ആദ്യത്തെ ജോർജ് ബുഷ് സ്ഥാനാരോഹണം ചെയ്തപ്പോൾ, 1989-ലെ ആദ്യത്തെ പത്തൊൻപത് ദിവസങ്ങളിൽ റീഗൺ പ്രസിഡന്റായിരുന്നു.

ഹിദ്ദേക്കേലിലെ ദർശനം അന്ത್ಯದ സമയത്ത്, കൂരൊശിന്റെ മൂന്നാം ആണ്ടിൽ ആരംഭിച്ചു. ഗബ്രിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ പ്രവചനചരിത്രം ദാനിയേലിനോടു തുറന്നുപറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, ആദ്യം ദാര്യാവേശിന്റെ ഒന്നാം ആണ്ടിനെ പരാമർശിക്കുന്നു; അതിലൂടെ, ദാനിയേലിനോടു അവൻ അവതരിപ്പിക്കാനിരുന്ന പ്രവചനചരിത്രത്തിന്റെ ദർശനം അന്ത್ಯದ അവസാനകാലത്താണ്, അഥവാ 1989-ൽ, ആരംഭിക്കുന്നതെന്ന് വ്യക്തമായി സ്ഥാപിക്കാനാണ്—കാരണം സകല പ്രവാചകന്മാരും തങ്ങൾ ജീവിച്ചിരുന്ന ദിവസങ്ങളെക്കാൾ അധികം അന്ത്യദിവസങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.

1989-ൽ അവസാനകാലത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ദാര്യാവേശിന്റെ ഒന്നാം ആണ്ടിൽ, ഗബ്രിയേൽ “നിന്നു”; അങ്ങനെ “അവസാനകാലത്ത്” ഒരു ദൂതൻ എത്തുന്നു എന്നത് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. 1798-ൽ ഒന്നാം ദൂതൻ എത്തി, 1989-ൽ മൂന്നാം ദൂതൻ എത്തി. മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം 2001-ൽ ശക്തിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടതുവരെ മൂന്നാം ദൂതന്റെ മുദ്രവെക്കൽ ആരംഭിച്ചിരുന്നില്ല; എങ്കിലും 1989-ൽ മൂന്നാം ദൂതൻ എത്തിയ പ്രസ്ഥാനം, അവസാനകാലത്ത് ഗബ്രിയേൽ നിന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഗബ്രിയേൽ ദാനീയേലിനു “സത്യവചനത്തിലെ ഗ്രന്ഥത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതു” കാണിച്ചുതരുവാൻ പോകുന്നു; ഹിദ്ദേക്കേലിന്റെ ദർശനം ഗബ്രിയേൽ ഇപ്പോൾ അവതരിപ്പിക്കാനിരിക്കുന്ന “സത്യം” എന്ന മുദ്ര അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

പത്താം അധ്യായത്തിലെ പതിനാലാം വാക്യത്തിൽ, ഹിദ്ദേക്കേൽ ദർശനത്തിൽ താൻ അഭിസംബോധന ചെയ്തിരുന്നത് “അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ ദൈവത്തിന്റെ ജനത്തിന് എന്തു സംഭവിക്കും” എന്നതിനെക്കുറിച്ചാണെന്ന് ഗബ്രിയേൽ ഇതിനകം തന്നെ ദാനിയേലിനെ അറിയിച്ചിരിച്ചിരുന്നു.

ദാനിയേൽ അദ്ധ്യായം പതിനൊന്നിന്റെ രണ്ടാം വചനം, 1989-ൽ അന്ത്യകാലത്ത് മുദ്രവിലക്കപ്പെട്ട അറിവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതു, “അവസാന നാളുകളിൽ” ദൈവജനത്തിന്ന് “സംഭവിക്കേണ്ടതു” എന്തെന്നു വ്യക്തമാക്കുന്നു.

1989 മുതൽ ഉണ്ടായ രണ്ടാമത്തെ രാജാവിന്റെ മുൻനിഴലായി കോരേശ് നിലകൊള്ളുന്നു. അവൻ മേദോ-പേർഷ്യൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ രാജാവാണ്; അത് മേദ്യരെയും പേർഷ്യരെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രണ്ടു കൊമ്പുകളാൽ രൂപംകൊണ്ടിരിക്കുന്ന, അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. 1989-ൽ അന്ത്യകാലത്ത് രണ്ടു കൊമ്പുകളുള്ള ഭൂമിമൃഗത്തിന്റെ രാജ്യത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ രാജാവിന് ശേഷം, ഇനിയും മൂന്ന് രാജാക്കന്മാർ (ക്ലിന്റൺ, അവസാനം ബുഷ്, ഒബാമ) ഉണ്ടായിരിക്കുമായിരുന്നു; അതിനുശേഷം അവർ എല്ലാവരിലും വളരെ അധികം സമ്പന്നനായ ഒരു രാജാവും ഉണ്ടായിരിക്കുമായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ ബുഷിന് ശേഷം വന്ന മൂന്ന് രാജാക്കന്മാർ, അവരുടെ പ്രസിഡൻഷ്യൽ കാലാവധികൾക്കു ശേഷം സമ്പന്നരായി, അതും അവർ പ്രസിഡന്റ് ആയിത്തീർന്നതിനാലേ ആയിരുന്നു. വളരെ അധികം സമ്പന്നനായ നാലാമനായ ട്രംപ്, ഇതുവരെ ഉണ്ടായ പ്രസിഡന്റുമാരിൽ ഏറ്റവും സമ്പന്നനായവൻ ആയിരുന്നെങ്കിലും, പ്രസിഡന്റ് ആയിരുന്നതിനാൽ അല്ല തന്റെ ധനം സമ്പാദിച്ചത്; മറിച്ച്, പ്രസിഡന്റ് സ്ഥാനാർത്ഥിയായി മത്സരിക്കുന്നതിനു വളരെ മുമ്പേ, പ്രധാനമായും റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് നിക്ഷേപങ്ങളിലുള്ള തന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെയാണ് അത് സമ്പാദിച്ചത്.

സാപേക്ഷമായി പറഞ്ഞാൽ, അമേരിക്കൻ ചരിത്രത്തിലെ ഇതുവരെ ഉണ്ടായ ഏറ്റവും സമ്പന്നനായ പ്രസിഡന്റ് അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ആദ്യ പ്രസിഡന്റായിരുന്നു. ഡൊണാൾഡ് ട്രംപിന് മുമ്പ്, അമേരിക്കൻ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും സമ്പന്നനായ പ്രസിഡന്റ് ജോർജ് വാഷിങ്ടണായിരുന്നു; ഡൊണാൾഡ് ട്രംപിനെപ്പോലെ തന്നെയാണ് അദ്ദേഹം റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് നിക്ഷേപങ്ങളിലൂടെ തന്റെ സമ്പത്ത് സമ്പാദിച്ചതും. വാഷിങ്ടണും ട്രംപും പതിവല്ലാത്ത രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലങ്ങളിൽ നിന്നാണ് പ്രസിഡന്റുപദവിയിലേക്ക് എത്തിയിരുന്നത്. പ്രസിഡന്റ് ആകുന്നതിന് മുമ്പ് വാഷിങ്ടൺ മുഖ്യമായും ഒരു സൈനികനേതാവായിരുന്നു; ട്രംപ് ഒരു വ്യവസായിയും ടെലിവിഷൻ വ്യക്തിത്വവും ആയിരുന്നു; വാഷിങ്ടണിനെപ്പോലെ തന്നേ, അദ്ദേഹത്തിനും മുൻകാല രാഷ്ട്രീയാനുഭവം ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു.

രണ്ടു പ്രസിഡന്റുമാരും അവരുടെ ശക്തമായ വ്യക്തിത്വങ്ങളാലും നേതൃത്വശൈലികളാലും പ്രസിദ്ധരായിരുന്നു, എങ്കിലും അവർ ഈ ഗുണങ്ങളെ വളരെ വ്യത്യസ്തമായ രീതികളിൽ പ്രകടിപ്പിച്ചു. വാഷിങ്ടൺ വിപ്ലവയുദ്ധകാലത്തും റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ പ്രാരംഭ വർഷങ്ങളിലുമായി സ്ഥിതപ്രജ്ഞയും ശാന്തതയും ആത്മവിശ്വാസവും പുലർത്തിയ നേതൃത്വത്താലും ഐക്യത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്താലും അറിയപ്പെട്ടിരുന്നപ്പോൾ, ട്രംപ് നേതൃത്വത്തോടും ഭരണനടത്തിപ്പോടും ബന്ധപ്പെട്ട തന്റെ ദൃഢപ്രഖ്യാപനപരമായ സമീപനത്താൽ അറിയപ്പെടുന്നു. വാഷിങ്ടണും ട്രംപും രണ്ടുപേരും ഗണനീയമായ വിവാദങ്ങളുടെ വ്യക്തികളായിരുന്നു, എങ്കിലും അതിന്റെ കാരണങ്ങൾ അത്യന്തം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. വ്യാപകമായി ആദരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും, വാഷിങ്ടൺ തന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ ദാസ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ നിലപാടുകൾ ഉൾപ്പെടെ വിവിധ വിഷയങ്ങളിൽ വിമർശനങ്ങൾ നേരിട്ടു. ട്രംപിന്റെ പ്രസിഡന്റ്‌സ്ഥാനം അനേകം വിവാദങ്ങളാൽ അടയാളപ്പെട്ടു; സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം ഉപയോഗിച്ച “mean tweets”, അദ്ദേഹത്തിന്റെ America-first നയപരമായ തീരുമാനങ്ങൾ, കൂടാതെ സ്വയംബോധം എന്നിവയും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

ഏറ്റവും സമ്പന്നനും ആറാമത്തെ പ്രസിഡന്റുമായിരുന്നവൻ ആഗോളവാദിയായ മഹാസർപ്പശക്തികളെ ഉണർത്തുവാനായിരുന്നു. പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ രണ്ടാം വചനത്തിന്റെ ചരിത്രം 1776, 1789, 1798 എന്നീ കാലഘട്ടങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിന്മേൽ നാം സ്ഥാപിക്കുമ്പോൾ, ഭൂമിമൃഗത്തിന്റെ അവസാന പ്രസിഡന്റിനെ സംബന്ധിച്ച് കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നു; കാരണം യേശു ആരംഭംകൊണ്ടാണ് അവസാനത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നത്. 1776, 1789 എന്നിവയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ആദ്യ രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങൾ, അന്തിമ പ്രസിഡന്റ് ഏഴിൽ നിന്നവനായ എട്ടാമത്തെ പ്രസിഡന്റായിരിക്കും എന്നു സാക്ഷീകരിക്കുന്ന രണ്ടു സാക്ഷികളെ നൽകുന്നു. റീഗന്റെ ശേഷം ട്രംപ് ആറാമത്തെ പ്രസിഡന്റായിരുന്നു; എട്ടാമത്തെ പ്രസിഡന്റ് എന്ന നിലയിൽ അവൻ “ഏഴിൽ നിന്നവൻ” ആയിരിക്കും. അന്തിമനും എട്ടാമത്തെയും ആയ പ്രസിഡന്റ്, ഐക്യനാടുകൾ മൃഗത്തിനുള്ളതും മൃഗത്തിന്റെയും പ്രതിമ രൂപപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ഭരിക്കും.

ഐക്യനാടുകൾ മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന സമയത്ത് ഭരിക്കുന്ന പ്രസിഡന്റ്, പെയ്റ്റൺ റാൻഡോൾഫും ജോൺ ഹാൻകോകും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയതുപോലെ, ഏഴിൽ നിന്നുള്ള എട്ടാമനായിരിക്കണം. പാപ്പാധിപത്യം ഏഴിൽ നിന്നുള്ള എട്ടാമത്തെ ശിരസ്സാണ്; അതിന് ഒരു പ്രവചനാത്മക മാരകമുറിവ് ലഭിച്ചു. പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ പ്രതിമയായിരിക്കേണ്ടതിന്ന്, ഏഴിൽ നിന്നുള്ള എട്ടാമത്തെ പ്രസിഡന്റിനും പ്രവചനാത്മകമായി “മുറിവേറ്റവൻ” അല്ലെങ്കിൽ “കൊല്ലപ്പെട്ടവൻ” എന്ന തിരിച്ചറിയൽ ഉണ്ടായിരിക്കണം.

പാപ്പത്വത്തിന് അതിന്റെ മാരകമുറിവ് ഒരു സർപ്പശക്തിയിൽ നിന്നാണ് (ഫ്രാൻസ്) ലഭിച്ചത്; പൗൽ “അനീതിയുടെ രഹസ്യം” (പാപത്തിന്റെ മനുഷ്യൻ) അന്നേരം തന്നേ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ കാലംമുതൽ പാപ്പത്വം പോരാടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു സർപ്പശക്തിയിൽ നിന്നു തന്നെ. പാഗാനത്വത്തിന്റെ സർപ്പം പാപ്പത്വത്തെ സിംഹാസനം ഏറുന്നതിൽ നിന്ന് തടഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു; എന്നാൽ അത് 538-ൽ അങ്ങനെ ചെയ്തു.

പാപ്പത്വത്തിന്റെ ആരംഭംമുതൽ അതിന്റെ അന്തിമ നാശംവരെ അതു ഡ്രാഗൺ ശക്തികൾക്കെതിരെ പൊരുതുന്നു. പാപ്പത്വത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിമ ഉണ്ടാകണമെങ്കിൽ, ആ പ്രതിമയും ഒരു ഡ്രാഗൺ ശക്തിയോടു പോരാടേണ്ടതുണ്ട്. വെളിപ്പാടു പുസ്തകം പതിനേഴിൽ, ഏഴ് തലകളിൽ നിന്നുള്ള എട്ടാമത്തെ തലയായ പാപ്പത്വം ഒടുവിൽ അഗ്നിയാൽ ദഹിപ്പിക്കപ്പെടുകയും അവളുടെ മാംസം പത്ത് രാജാക്കന്മാർ ഭക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ രണ്ടുമരണങ്ങളിലും (1798-ലും അന്ത്യദിവസങ്ങളിലുമുള്ളതും), പാപ്പത്വമൃഗം ഒരു ഡ്രാഗൺ ശക്തിയാൽ കൊല്ലപ്പെടുന്നു. യുഎസ് മൃഗത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിമ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിനായി, എട്ടാമത്തെ പ്രസിഡന്റും താൻ യുദ്ധത്തിലായിരുന്ന ഒരു ഡ്രാഗൺ ശക്തിയാൽ കൊല്ലപ്പെടേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു; കൂടാതെ 1989-ലെ അന്ത്യകാലത്തിന് ശേഷമുള്ള ആറാമത്തെ രാജാവാണ് എല്ലാ ഡ്രാഗൺ ശക്തികളെയും ഇളക്കിവിട്ട രാജാവ്.

റോണൾഡ് റീഗൺ ഒരു വിശ്വാസത്യാഗി പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റായിരുന്നു; എന്നാൽ ആദ്യത്തെ ജോർജ് ബുഷ് ഒരു ക്ലാസിക് ആഗോളവാദിയായിരുന്നു. 1988 ആഗസ്റ്റ് 18-ന് അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ കള്ളം പറഞ്ഞതെന്ന നിലയിൽ അറിയപ്പെടുന്ന അവന്റെ പ്രസിദ്ധമായ ഉദ്ധരണികളിലൊന്ന് ഇതാണ്: “ഞാനാണ് നികുതികൾ ഉയർത്തുകയില്ലാത്തവൻ. എന്റെ എതിരാളി ഇപ്പോൾ പറയുന്നു, അവസാന മാർഗമായി, അല്ലെങ്കിൽ മൂന്നാമത്തെ മാർഗമായി, താൻ അവ ഉയർത്തുമെന്ന്. എന്നാൽ ഒരു രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തകൻ അങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അവൻ തീർച്ചയായും ആശ്രയിക്കാനിരിക്കുന്ന ഒരു മാർഗം അതുതന്നെയാണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാം. നികുതികൾ ഉയർത്തുന്നത് എന്റെ എതിരാളി തള്ളിക്കളയുന്നില്ല. എന്നാൽ ഞാൻ തള്ളിക്കളയും. കോൺഗ്രസ് എന്നെ നികുതികൾ ഉയർത്താൻ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തും; ഞാൻ ഇല്ലെന്ന് പറയും. അവർ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തും, ഞാൻ ഇല്ലെന്ന് പറയും; അവർ വീണ്ടും സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തും; അവരോടു ഞാൻ പറയാനുള്ളത് ഇത്രമാത്രമാണ്: എന്റെ അധരങ്ങൾ വായിക്കൂ: പുതിയ നികുതികളൊന്നുമില്ല.”

ഡ്രാഗൺ ശക്തിയുടെ ഒരു പ്രതിനിധിയുടെ സവിശേഷതയായ ആ പൊതുപരമായ അസത്യത്തൊഴികെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ഉദ്ധരണി 1990 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് കോൺഗ്രസിന്റെ സംയുക്ത സമ്മേളനത്തിൽ നടത്തിയ പ്രസംഗത്തിലേതായിരുന്നു; അവിടെ അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ഇപ്പോൾ, ഒരു പുതിയ ലോകം ദൃശ്യമായി വരുന്നതിനെ നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയും. ഒരു പുതിയ ലോകക്രമത്തിനുള്ള അതീവ യാഥാർത്ഥ്യസാധ്യത നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു ലോകം. വിൻസ്റ്റൺ ചർച്ചിലിന്റെ വാക്കുകളിൽ, ‘ന്യായത്തിന്റെയും നീതിയുള്ള പെരുമാറ്റത്തിന്റെയും സിദ്ധാന്തങ്ങൾ … ബലഹീനരെ ശക്തന്മാരുടെ എതിരായി സംരക്ഷിക്കുന്ന …’ ഒരു ‘ലോകക്രമം’. ശീതയുദ്ധത്തിന്റെ സ്തംഭനാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് വിമുക്തമായ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ, അതിന്റെ സ്ഥാപകരുടെ ചരിത്രപരമായ ദർശനം നിറവേറ്റാൻ സജ്ജമായി നിൽക്കുന്ന ഒരു ലോകം.” ബുഷ് സീനിയർ, താൻ റിപ്പബ്ലിക്കൻ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്നാലും, ഒരു ആഗോളവാദിയായിരുന്നു.

ലിങ്കൺ മെമ്മോറിയലിൽ തന്റെ സ്ഥാനാരോഹണച്ചടങ്ങ് നടത്തിയ ആദ്യ പ്രസിഡന്റായിരുന്നു ബിൽ ക്ലിന്റൺ; അതായത്, അദ്ദേഹം ലിങ്കണിനോടു പിറകം തിരിഞ്ഞുനിന്ന് വാഷിംഗ്ടൺ സ്മാരകത്തിലെ ഒബെലിസ്‌കിനെ അഭിമുഖീകരിച്ചു—അകത്തളത്തിൽ ഫ്രീമേസൺറിയുടെ ചിഹ്നങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു ഒബെലിസ്‌കിനെ. ഭരണഘടനയോടുള്ള തന്റെ വിശ്വാസനിഷ്ഠ കപടമായി സത്യം ചെയ്യുമ്പോൾ അദ്ദേഹം അഭിമുഖീകരിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത ആ ഒബെലിസ്‌കും ഫ്രീമേസൺറിയുടെ ചിഹ്നങ്ങളും, ലിങ്കൺ മെമ്മോറിയൽ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന അടിമത്തവിരുദ്ധ പ്രതീകത്തോടു അദ്ദേഹം പിറകം തിരിഞ്ഞിരുന്നതിനെ മാത്രമല്ല സൂചിപ്പിച്ചത്, മറിച്ച് ക്ലിന്റണിന്റെ ആ ചരിത്രപരമായി തിരഞ്ഞെടുത്ത നിലപാട്, അദ്ദേഹം പഠിച്ചിരുന്ന ജെസ്യൂട്ട് സർവകലാശാലയിൽ തന്റെ കീഴിൽ പഠിച്ചിരുന്ന ഒരു പ്രൊഫസറെ പ്രശംസിച്ച തന്റെ സ്വീകരണപ്രസംഗത്തോടും യോജിച്ചിരിക്കുന്നു.

ആ പ്രൊഫസറായ കരോൾ ക്വിഗ്ലി 1966-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട *Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time* എന്ന ഗ്രന്ഥം രചിച്ചു; അത് “ആഗോളവാദ ആശയങ്ങളുടെ ബൈബിൾ” എന്ന നിലയിൽ ശരിയായും വ്യാപകമായും മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു. ഖുർആൻ ഇസ്ലാമിന് എങ്ങനെയോ, ആൽബർട്ട് പൈക്ക് രചിച്ച് 1871-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച *Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry* ഫ്രിമേസണറിയുടെ ഗുഢശാസ്ത്രീയ ഉപദേശങ്ങളുടെ ഏറ്റവും സമഗ്രമായ വ്യാഖ്യാനമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നതുപോലെയോ, അല്ലെങ്കിൽ *The Book of Mormon* ലാറ്റർ ഡേ സെയിന്റ്സിന് എങ്ങനെയോ, അതുപോലെ ക്വിഗ്ലിയുടെ പുസ്തകം ആഗോളവാദ തത്ത്വചിന്തയുടെ ബൈബിൾ ആകുന്നു. ക്ലിന്റൺ ഖുർആനിലെ മുഹമ്മദിനെ പ്രശംസിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ *The Book of Mormon*-ലെ ജോസഫ് സ്മിത്തിനെ പ്രശംസിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ, ഭൂരിഭാഗം ആളുകൾക്കും അത് അറിയാമായിരുന്നേനേ; ആൽബർട്ട് പൈക്ക് ആരായിരുന്നു എന്നു ചിലർക്കെങ്കിലും അറിയാമായിരുന്നേനേ; എന്നാൽ ക്വിഗ്ലിയെക്കുറിച്ചുള്ള ക്ലിന്റന്റെ പ്രശംസ അവന്റെ സ്വന്തം ആഗോളവാദ അജൻഡയോടും അബ്രഹാം ലിങ്കൺ പ്രതിനിധീകരിച്ച സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ നിരാകരണത്തോടും യോജിച്ചിരുന്നതാണ് എന്നു വളരെ കുറച്ച് ആളുകൾക്കേ അറിയുമായിരുന്നുള്ളു.

ആ പ്രസംഗത്തിൽ, ക്ലിന്റൺ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ഒരു കൗമാരക്കാരനായിരിക്കുമ്പോൾ, പൗരത്വത്തിലേക്കുള്ള ജോൺ കെനഡിയുടെ ആഹ്വാനം ഞാൻ കേട്ടു. തുടർന്ന്, ജോർജ്ടൗണിലെ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയായിരിക്കുമ്പോൾ, കാരൾ ക്വിഗ്ലി എന്ന പേരുള്ള ഒരു പ്രൊഫസർ ആ ആഹ്വാനത്തെ എനിക്കു കൂടുതൽ വ്യക്തമായി വിശദീകരിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു; അദ്ദേഹം ഞങ്ങളോടു പറഞ്ഞത് ഇങ്ങനെയായിരുന്നു: ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും മഹത്തായ രാഷ്ട്രം അമേരിക്ക ആയിരുന്നു, കാരണം നമ്മുടെ ജനങ്ങൾ എപ്പോഴും രണ്ടു കാര്യങ്ങളിൽ വിശ്വസിച്ചു: നാളെ ഇന്നേക്കാൾ മെച്ചപ്പെട്ടതാകാം എന്നും, അതിനെ അങ്ങനെ ആക്കുന്നതിനായി നമ്മിൽ ഓരോരുത്തർക്കും വ്യക്തിപരമായ ഒരു ധാർമിക ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട് എന്നും.” “Make America great again” എന്നതിനെ എങ്ങനെ സാക്ഷാത്കരിക്കാമെന്ന കാരൾ ക്വിഗ്ലിയുടെ ആശയം, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ തന്റെ ദേശീയ പരമാധികാരം ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയ്ക്ക് കീഴ്പ്പെടുത്തണമെന്നതായിരുന്നു. ക്ലിന്റൺ ഒരു ഡെമോക്രാറ്റും, ആഗോളവാദിയും, മഹാസർപ്പത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയും ആയിരുന്നു.

“അപ്പനെപ്പോലെ മകനും”, അവസാനത്തെ ജോർജ് ബുഷ് ഒരു ആഗോളവാദിയായിരുന്നു; അതുപോലെതന്നെ, റിപ്പബ്ലിക്കൻ ആണെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്ന അവന്റെ പിതാവും ഒരു ആഗോളവാദിയായിരുന്നു. പഴം മരത്തിൽ നിന്ന് ഏറെ ദൂരെ വീഴാറില്ല. ബൈബിൾ ഈ അലങ്കാരപ്രശ്നം ഉന്നയിക്കുന്നു: “ഒരുമിപ്പില്ലാതെ രണ്ടുപേർ കൂടെ നടക്കുമോ?” അവസാനത്തെ ബുഷ് ആരോടാണ് ഏകമതിയായിരുന്നതെന്ന് കാണുവാൻ, ബിൽ ക്ലിന്റണും ഹിലറി ക്ലിന്റണും കൂടെ ചേർന്ന് അവസാനത്തെ ബുഷ് പൂർത്തീകരിച്ച അനേകം പ്രവർത്തനങ്ങൾ മാത്രം പിന്തുടർന്നാൽ മതി.

പ്രസിഡന്റായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പ് നടന്ന ഒരു പ്രചാരണ പൊതുയോഗത്തിൽ, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളെ അടിസ്ഥാനപരമായി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ബറാക് ഹുസൈൻ ഒബാമ ഒരു പ്രസ്താവന നടത്തി. 2008 ഒക്ടോബർ 30-ന് മിസ്സൗറിയിലെ കൊളംബിയയിൽ ഒബാമ പറഞ്ഞു: “അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളെ അടിസ്ഥാനപരമായി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതിൽ നിന്ന് നാം അഞ്ച് ദിവസങ്ങൾ മാത്രം അകലെയാണ്.” ഈ പ്രസ്താവന, ഒബാമയുടെ വിപുലമായ “പ്രതീക്ഷയും മാറ്റവും” എന്ന സന്ദേശത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു; 2008 ലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസിഡന്റ്ഷിപ്പ് പ്രചാരണത്തിന്റെ കേന്ദ്രവിഷയമായിരുന്ന അതിൽ, സുപ്രധാന നയപരിഷ്കാരങ്ങളോടും രാജ്യത്തിന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ദിശയോടുമുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിബദ്ധത ഊന്നിപ്പറയപ്പെട്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹം രാജ്യത്തെ തിരിച്ചു കൊണ്ടുപോയ ദിശ ഗ്ലോബലിസത്തിന്റെ വ്യാളനയങ്ങളിലേക്കായിരുന്നു—വെള്ളക്കാരെതിരായ, ഗർഭഛിദ്ര അനുകൂല, കാർബൺ ഇന്ധനവിരുദ്ധ, അമേരിക്കാവിരുദ്ധ ഗ്ലോബലിസം അനുകൂല, വൈവിധ്യം, സമത്വം, ഉൾക്കൊള്ളിക്കൽ, ക്രിറ്റിക്കൽ റേസ് തിയറിയുടെ വ്യാജചരിത്രം, ഇനിയും അതുപോലുള്ള പലതും. ഒബാമ വെറും ഒരു കമ്മ്യൂണിറ്റി ഓർഗനൈസർ മാത്രമായിരുന്നില്ല; അദ്ദേഹം വ്യാളശക്തിയുടെ ഗ്ലോബലിസ്റ്റ് അജണ്ടയുടെ ഒരു പ്രതിനിധിയായിരുന്നു, ഇന്നും അതുതന്നെയാണ്.

എന്നിരുന്നാലും, സാധാരണ ഒരു ആധുനിക രാഷ്ട്രീയനേതാവിനോട് വ്യത്യസ്തമായി, ട്രംപ് 1989-ൽ ആരംഭിച്ച കാലഘട്ടത്തിലെ മറ്റുള്ള ഏഴ് പ്രസിഡന്റുമാർ ചേർന്നതിലും അധികം വാഗ്ദാനങ്ങൾ പാലിച്ചു. അമേരിക്കയെ വീണ്ടും മഹത്തായതാക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം പ്രതിജ്ഞാബദ്ധനായിരുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനാൽ, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലുമാത്രമല്ല, മുഴുവൻ ലോകത്തുമുള്ള ആഗോളത്വവാദ ശക്തികളെ അദ്ദേഹം ഉണർത്തിക്കളഞ്ഞു.

ജോ ബൈഡൻ മറ്റൊരു ആഗോളവാദിയല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന യാതൊരു തെളിവും അവനില്ല.

കത്തോലിക്കത്വത്തിന്റെ മൃഗം മഹാനാഗത്തിന്റെ ശക്തികളോടു ദീർഘകാലം നീണ്ടുനിന്ന യുദ്ധം ചെയ്തു; അതുപോലെ, ഐക്യനാടുകൾ പാപ്പത്വത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിരൂപം രൂപീകരിക്കുന്ന സമയത്ത് ഭരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രസിഡന്റ്, പ്രവചനപരമായ അനിവാര്യതയാൽ, മഹാനാഗത്തിന്റെ ശക്തികളോടുള്ള ഒരു സംഘർഷത്തിൽ ആയിരിക്കും. ജീവനോടെ ഉള്ള പ്രസിഡന്റുമാരിൽ ഡോണാൾഡ് ട്രംപിനെ ഒഴികെ മറ്റാരും മഹാനാഗത്തിന്റെ ശക്തികളോടു യുദ്ധം ചെയ്യുകയില്ല; കാരണം ഡെമോക്രാറ്റുകൾ തുറന്നുപറഞ്ഞ ആഗോളവാദികളാണ് (മഹാനാഗങ്ങൾ), കൂടാതെ അവസാനത്തേതായ ജോർജ് ബുഷ്, അവന്റെ പിതാവിനെപ്പോലെ തന്നേ, (സ്വയം റിപ്പബ്ലിക്കൻ എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നുവെങ്കിലും, യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ആഗോളവാദിയായ ഒരു മഹാനാഗമാണ്) ആയിരുന്നു; കാരണം യേശു എപ്പോഴും ആദ്യത്തേതിലൂടെ അവസാനത്തേതിനെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു.

ഈ പഠനം അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.