ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - നൂറ്റിനാല്പത്തൊമ്പതാം ഭാഗം

ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ നാല്പതാം വാക്യത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തെ നാം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇപ്പോൾ, ഭൂമിമൃഗത്തിന്റെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പിന്റെ ചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ആ വാക്യത്തിനുള്ളിലെ ആന്തരിക ചരിത്രരേഖയെ നാം അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. മൂന്നാം ദൂതൻ വരുമ്പോൾ ക്രിസ്തു തന്റെ ദൈവികസ്വഭാവത്തെ മാനുഷികസ്വഭാവവുമായി യോജിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ ദൈവത്തിന്റെ മർമ്മം തിരിച്ചറിയുന്നതിനുള്ള സൂചനാബിന്ദുവായി, യെഹെസ്കേൽ മുപ്പത്തേഴാം അധ്യായത്തിലെ രണ്ട് കോലുകളുടെ യോജിപ്പിനെ നാം പ്രയോഗിക്കുന്നു. വരിക്കു മുകളിൽ വരി എന്നപോലെ, ഏഴാം കാഹളനാദത്തിന്റെ സമയത്ത് സമാപിക്കുന്നതായി യോഹന്നാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ദൈവത്തിന്റെ മർമ്മസന്ദേശം, അപ്പോസ്തലനായ പൗലൊസ് പ്രത്യേകിച്ച് ലവൊദിക്യയ്ക്കു അയച്ചതായിരുന്നു. യെഹെസ്കേൽ, യോഹന്നാൻ, പൗലൊസ് എന്നിവരുടെ സാക്ഷ്യം 1888-ൽ ജോൺസിന്റെയും വാഗ്ഗണറിന്റെയും സന്ദേശത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട അതേ ദൈവമർമ്മവുമായി യോജിച്ചുനിൽക്കുന്നു; അതായിരുന്നു ലവൊദിക്യയ്ക്കുള്ള സന്ദേശം.

ദൈവത്വത്തിന്റെയും മാനവത്വത്തിന്റെയും രണ്ടു ദണ്ഡുകളെ ഐക്യപ്പെടുത്തുന്ന പ്രായശ്ചിത്തപ്രവൃത്തി മൂന്നാം ദൂതൻ എത്തിയപ്പോൾ ആരംഭിച്ചു; എങ്കിലും, ദൈവത്തിന്റെ മർമ്മമായ ആ രണ്ടു ദണ്ഡുകളുടെ ഐക്യത്തിന്റെ അന്തിമവും സമ്പൂർണ്ണവുമായി നിറവേറലിനെയാണ് പൗലോസ് അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത്. അതുകൊണ്ട്, ആദ്യമായി 1856-ൽ എത്തിയതും, തുടർന്ന് 1888-ൽ ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടതും, പിന്നെ 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് അതിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ നിറവേറൽ കണ്ടെത്തിയതുമായ ലവോദിക്ക്യാവിനുള്ള സന്ദേശമായിട്ടാണ് അവൻ ആ സന്ദേശത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നത്. ഏഴാം കാഹളത്തിന്റെ നാദത്തിൽ പൂർത്തിയാകേണ്ടിയിരുന്ന ദൈവത്തിന്റെ മർമ്മം അവൻ അവതരിപ്പിച്ചപ്പോൾ, പൗലോസ് ആലയത്തെ ദ്വിവിധ സ്വഭാവമുള്ളതായിട്ടാണ് തിരിച്ചറിയുന്നത്. അവൻ ആ മർമ്മത്തെ ഒരു ശിരസ്സായും ഒരു ശരീരമായും വിഭജിക്കുന്നു.

ക്രിസ്തു സകലത്തിലും പ്രാമുഖ്യം കൈവശം വെക്കേണ്ട തല ആകുന്നു; അവന്റെ സഭ ശരീരം ആകുന്നു. തലയും ശരീരവും ചേർന്നൊന്നായി ദൈവികതയും മനുഷ്യత్వവും തമ്മിലുള്ള സംയോജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ഇതോടൊപ്പം മറ്റൊരു പ്രധാന സത്യവും വെളിവാകുന്നു. തലയും ശരീരവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എന്നതിൽ, തല ശരീരത്തിനുമേൽ പ്രാമുഖ്യം കൈവശം വെക്കേണ്ടതാണ്. ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യരിൽ, ഉയർന്ന ശക്തികൾ (തല) താഴ്ന്ന ശക്തികളായ (ശരീരം) മേൽ ആധിപത്യം പുലർത്തേണ്ടതാണ്. അവ ഒരുമിച്ച് ഒരു സത്തയെ രൂപീകരിക്കുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ യോഹന്നാൻ അളക്കേണ്ടിയിരുന്ന ആലയത്തിന്റെ പ്രയോഗത്തിൽ, അവ വിശുദ്ധസ്ഥലത്തെയും (മനുഷ്യత్వം, ശരീരം), അതിവിശുദ്ധസ്ഥലത്തെയും (ദൈവികത, തല) പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ രണ്ടും എങ്ങനെ “ഒരു വടി”, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ശരീരം, ആയി ചേർക്കപ്പെടുന്നു എന്നത് “at-One-ment” എന്ന പ്രവൃത്തിയാണ്. പൗലോസ് തുടർന്ന് പറയുന്നു:

നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ പരിപൂർണ്ണത, “ഓരോ മനുഷ്യനെയും ക്രിസ്തുവിൽ പരിപൂർണ്ണനായി” അവതരിപ്പിക്കുന്നതു, “ദൈവത്തിന്റെ രഹസ്യം” ആകുന്നു; അത് ദൈവികതയും മനുഷ്യത്വവും ചേർന്നുള്ള ഐക്യം തന്നേ, അല്ലെങ്കിൽ പൗലൊസ് പ്രസ്താവിക്കുന്നതുപോലെ, മനുഷ്യരാശിയിലുള്ള “ക്രിസ്തു തന്നേ മഹത്വത്തിന്റെ പ്രത്യാശ” ആകുന്നു. ഏഴാം കാഹളം മുഴങ്ങുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ ആ രഹസ്യം നിവൃത്തിയാകുന്നു. യെഹെസ്കേൽ ആ യോജിപ്പിനെ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, ഒരു വടി വടക്കൻ രാജ്യത്തിനും മറ്റൊന്ന് തെക്കൻ രാജ്യത്തിനുമായി ഉപയോഗിച്ച് ആ പ്രതീകാത്മക ബന്ധത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അത് “നാല്പത്താറ്” എന്ന സംഖ്യയാൽ ദേവാലയത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. “നാല്പത്താറ്” എന്ന പ്രതീകാത്മക ബന്ധത്തിന്റെ വടി “ഇരുനൂറ്റിരുപത്” എന്ന പ്രതീകാത്മക ബന്ധത്തോടു ചേർക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്.

രണ്ടുനൂറിരുപത് ദൈവികത മനുഷ്യത്തോടു ചേർന്നിരിക്കുന്നതിന്റെ പ്രതീകമാണ്. 1611-ൽ King James Bible പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടതുമുതൽ 1831-ൽ Miller-ന്റെ സന്ദേശം ആദ്യമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടതുവരെയും, തുടർന്ന് 1833-ൽ Vermont Telegraph-ൽ ആ സന്ദേശം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടതുവരെയും, ആകെ രണ്ടുനൂറിരുപത് വർഷമാണ്. 1798-ൽ ദാനിയേൽ പുസ്തകം മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ ബൈബിളിൽ നിന്നു ലഭിച്ച വിജ്ഞാനവർദ്ധനയുടെ ഔപചാരിക രൂപീകരണമായിരുന്നു Miller-ന്റെ സന്ദേശം. 1611 എന്ന ആരംഭ തീയതിയിൽ ഒരു ദൈവിക പ്രമാണം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു; 1831 എന്ന അവസാന തീയതിയിൽ 1798-ൽ മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യപ്പെട്ട ദൈവസത്യത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഒരു മാനുഷിക പ്രസിദ്ധീകരണം ഉണ്ടായി.

ആ മൂന്ന് തീയതികൾ രണ്ട് നൂറ്റിരുപത് വർഷങ്ങളെ മാത്രം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതല്ല; ഹെബ്രു അക്ഷരമാലയിലെ ആദ്യത്തെയും പതിമൂന്നാമത്തെയും അവസാനത്തെയും അക്ഷരങ്ങൾ ചേർത്ത് “സത്യം” എന്ന പദം രൂപപ്പെടുത്തുന്ന വിധത്തിലുള്ള ഹെബ്രു പദമായ “സത്യം” എന്നതിന്റെ ഘടനയെയും അവ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആരംഭത്തിൽ ഒരു ദൈവിക പ്രസിദ്ധീകരണവും അവസാനത്തിൽ ഒരു മാനുഷിക പ്രസിദ്ധീകരണവും ഉണ്ട്; കൂടാതെ 1798, ജ്ഞാനത്തിന്റെ വർധനവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതിലൂടെ ആ ജ്ഞാനത്തെ നിരസിച്ച ദുഷ്ടരായ ഒരു വർഗ്ഗം വെളിപ്പെടുകയും, അങ്ങനെ കലാപത്തിന്റെ പ്രതീകമായ പതിമൂന്നാമത്തെ അക്ഷരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. രണ്ട് നൂറ്റിരുപത് വർഷങ്ങളുടെ ആ ബന്ധം ആദ്യ ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനം രണ്ടാമത്തെ സാക്ഷിയെ നൽകുന്നു.

1776-ൽ ദൈവിക രേഖയായ സ്വാതന്ത്ര്യപ്രഖ്യാപനം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു; ഇരുന്നൂറി ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, 1996-ൽ, മനുഷ്യരേഖയായ *The Time of the End* മാസിക പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. മനുഷ്യരേഖ 1989-ൽ അന്ത്യകാലത്ത് ഉൽപ്പാദിക്കപ്പെട്ട ജ്ഞാനവർധനയിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിച്ചത്; 1798-ലെപ്പോലെ തന്നേ, അത് സ്വാതന്ത്ര്യപ്രഖ്യാപനത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ദൈവിക സന്ദേശത്തിനെതിരായ ഒരു കലഹം ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ചു. 1996-ലെ ജ്ഞാനവർധനം, ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ, 1776-ൽ പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യവും സ്വയംഭരണവും അമേരിക്ക നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ അതിന്റെ ഭാവി എന്തായിരിക്കുമെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇതിലൂടെ ഇരുന്നൂറി ഇരുപത് എന്ന സംഖ്യ ദൈവത്വവും മനുഷ്യత్వവും ചേർന്ന സംയോജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്നതിന് ഒരു രണ്ടാം സാക്ഷ്യം ലഭിക്കുന്നു; ആ രണ്ടാം സാക്ഷ്യം “Truth” എന്ന ഒപ്പോടെ മുന്നോട്ടുവെക്കപ്പെട്ടു; ഒന്നാം ദൂതന്റെ ചരിത്രത്തിൽ (ആദ്യത്തേത്) ഒരു ആദ്യ സാക്ഷിയാലും, മൂന്നാം ദൂതന്റെ ചരിത്രത്തിൽ (അവസാനത്തേത്) രണ്ടാം സാക്ഷിയാലും അത് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു.

1776-ആം വർഷം ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാം രാജ്യമായി ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ തുടക്കത്തിന് മുമ്പായി ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആരംഭത്തെയും അടയാളപ്പെടുത്തി. ആ തയ്യാറെടുപ്പ് കാലഘട്ടത്തിൽ സത്യത്തിന്റെ ഒപ്പ് വീണ്ടും 1776 മുഖാന്തരം തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടു; അത് അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തി, 1798 ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാം രാജ്യമായി അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തി. ആ ആരംഭത്തിന്റെയും അവസാനത്തിന്റെയും ചരിത്രത്തിന്റെ നടുവിൽ, പതിമൂന്ന് കോളനികൾ ഭരണഘടന അംഗീകരിച്ചതിനാൽ 1789 മദ്ധ്യ അക്ഷരത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തി. ഈ മൂന്ന് തീയതികളും അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ “സംസാരം” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; 1776-ലെ സ്വാതന്ത്ര്യപ്രഖ്യാപനത്തോടും, 1789-ലെ ഭരണഘടനയോടും, 1798-ലെ Alien and Sedition Acts-നോടും കൂടി. ആ ചരിത്രം ഇരുപത്തിരണ്ട് വർഷങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അത് ഇരുന്നൂറിരുപതിന്റെ ദശാംശമോ ദശാംശഭാഗമോ ആകയാൽ, ദൈവികതയും മനുഷ്യത്വവും സംയോജിക്കുന്നതിന്റെ ഒരു പ്രതീകത്തെയും അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

അത് മേയ്പ്പാടായി കാണിച്ചിരിക്കുന്നത്, ആട്ടിൻകുട്ടിയായ് (ദൈവത്വം) ആരംഭിച്ച്, മഹാസർപ്പമായി (മാനവത്വം) അവസാനിക്കുന്നതായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ട ഭൂമിമൃഗത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെയാണ്. 1776-ആം വർഷം ദൈവത്വത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യപ്രഖ്യാപനത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്നു; അന്യജനനിയമങ്ങളും രാജ്യദ്രോഹനിയമങ്ങളും മാനവത്വത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാം രാജ്യമെന്ന നിലയിൽ ഭൂമിമൃഗത്തിന്റെ ആധിപത്യം ആരംഭിക്കുന്നതിനു മുമ്പുള്ള ആ ഇരുപത്തിരണ്ടു വർഷങ്ങളിൽ, ആട്ടിൻകുട്ടിയിൽ നിന്നു മഹാസർപ്പത്തിലേക്കുള്ള പരിവർത്തനം മുൻരൂപമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.

യൂദയുടെ തെക്കൻ രാജ്യത്തിനെതിരായ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷത്തെ ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭം, ദാനിയേൽ അദ്ധ്യായം എട്ട്, വാക്യം പതിനാലിലെ രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറ് വർഷങ്ങളുടെ ആരംഭത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. യൂദയിലെ വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുന്നത് ക്രി.മു. 677-ൽ ആരംഭിച്ചു; രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറ് വർഷത്തെ പ്രവചനം അതിന്റെ ഇരുനൂറിരുപത് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ക്രി.മു. 457-ൽ ആരംഭിച്ചു. യൂദയുടെ തെക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെ വടി, വടക്കൻ രാജ്യത്തോടുള്ള നാൽപ്പത്താറ് എന്ന പ്രതീകത്താൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതുപോലെതന്നെ, ഇരുനൂറിരുപത് എന്ന ബന്ധത്താൽ രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറ് വർഷങ്ങളോടും അതു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

പൗലൊസ് താൻ ദൈവത്തിന്റെ വ്യവസ്ഥാപനത്തിന്റെ ശുശ്രൂഷകനാണെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടു; തുടർന്ന്, താൻ ശുശ്രൂഷകനായിരുന്ന ആ വ്യവസ്ഥാപനത്തെ ദൈവത്തിന്റെ രഹസ്യം എന്നു നിർവചിച്ചു; അതായത്, നിങ്ങളിൽ ക്രിസ്തു — മഹത്വത്തിന്റെ പ്രത്യാശ. തിമൊഥെയോസിനോടു എഴുതുമ്പോഴും അവൻ ഈ സത്യത്തെ കൂടുതൽ വിശദീകരിക്കുന്നു.

ഇവിടെ പൗലോസ് ഭക്തിയുടെ മർമ്മം ദേഹത്തിൽ പ്രത്യക്ഷനായ ദൈവം ആണെന്ന് പറയുന്നു. ദൈവം തല ആകുന്നു, ദേഹം ശരീരം ആകുന്നു. ഭക്തിയുടെ മർമ്മം വിശ്വാസിയിൽ ഉള്ള ക്രിസ്തുവാണ്; അത് ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും തമ്മിലുള്ള സംയോജനമാണ്. ഹോശേയ ചെയ്തതുപോലെ പൗലോസും വിവാഹത്തിന്റെ രൂപകം ഉപയോഗിക്കുന്നു.

മുപ്പത്തിയേഴാം അധ്യായത്തിൽ, അവസാന ദിവസങ്ങളിലെ നിയമത്തെ—ഒരുലക്ഷം നാല്പത്തുനാലായിരം എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നവരോടുള്ള പുതുക്കപ്പെട്ട നിയമത്തെ—യെഹെസ്‌കേൽ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, രണ്ടു വടികൾ ഒന്നിച്ചുചേരുന്നതിന്റെ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തം അദ്ദേഹം നൽകുന്നു. ആ രണ്ടു വടികൾ, വരിക്കു മേൽ വരിയായി, ഹോശേയയുടെയും പൗലോസിന്റെയും വിവാഹരൂപകത്തെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. അവ ഒന്നിച്ചുചേർന്നപ്പോൾ, അവർ ഇനി രണ്ടു ജാതികളായിരിക്കേണ്ടതില്ല; പകരം, എന്നേക്കുമായി ഒരു ജാതിയായിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.

യെഹെസ്കേലിന്റെ ഒന്നുചേരൽ അവർ ഇനി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നില്ലാത്ത സമയത്തെയും, അവർ ഇനി പാപം ചെയ്യാത്തതിനെയും, അവർ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനെയും, ദൈവം അവരുടെ ഏക ദൈവമായിരിക്കുന്നതിനെയും, അവർക്കു ഒരേയൊരു രാജാവു മാത്രമുള്ളതിനെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഒക്ടോബർ 22-ന് ഉടമ്പടിയുടെ ദൂതൻ തന്റെ ജനത്തെ “ശുദ്ധീകരിപ്പാൻ” അപ്രതീക്ഷിതമായി ദേവാലയത്തിലേക്കു വന്നു. പത്രോസിന്റെ പ്രകാരം അന്നുമുതൽ ഒരു പുരോഹിതരാജ്യവും രാജാക്കന്മാരുമായിരിക്കേണ്ട ജനമുള്ള ഒരു രാജ്യം സ്വീകരിക്കാനാണ് അവൻ വന്നത്. ആ തീയതിയിൽ വരനും വിവാഹത്തിലേക്കു വന്നു; അത് പൗലോസും ഹോശേയയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന രഹസ്യമാണ്; ദൈവത്വവും മനുഷ്യత్వവും തമ്മിലുള്ള സംയോജനത്തെ അതു പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. “നിങ്ങളിൽ ക്രിസ്തു, മഹത്വത്തിന്റെ പ്രത്യാശ” എന്നു പൗലോസ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ആ രഹസ്യം ഏഴാമത്തെ ദൂതന്റെ നാദമുയരുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ പൂർത്തിയാകുമെന്നു യോഹന്നാൻ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

ഏഴാമത്തെ ദൂതൻ മൂന്നാമത്തെ അയ്യോ ആകുന്നു; അത് 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് എത്തി. 1844-ലെ ചരിത്രത്തിൽ മൂന്നാമത്തെ ദൂതൻ വന്നപ്പോൾ മുതൽ, അതിനുശേഷവും, ഏഴാമത്തെ ദൂതൻ കാഹളം മുഴക്കിത്തുടങ്ങി; എന്നാൽ 1863-ലെ കലാപം ആ പ്രവൃത്തി പൂർത്തിയാകുന്നതിനെ തടഞ്ഞു. മൂന്നാമത്തെ ദൂതൻ എത്തി, ഏഴാമത്തെ കാഹളം വീണ്ടും 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് മുഴങ്ങിത്തുടങ്ങി; ഈ പ്രാവശ്യം “ദൈവത്തിന്റെ മർമ്മം” “പൂർത്തിയാകേണ്ടതാകുന്നു.” ആ “മർമ്മം” ദിവ്യത്വവും മനുഷ്യത്വവും തമ്മിലുള്ള സംയോജനമാണ്; അതാണ് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നത്; അവർ പിന്നെ ദൈവത്തിന്റെ പതാകയും സൈന്യവുമായി മാറുന്നു. ഈ കാരണത്താൽ തന്നേ, യെഹെസ്കേൽ ഗ്രന്ഥത്തിലെ മുപ്പത്തിയേഴാം അധ്യായം, യെഹെസ്കേലിനെ മരിച്ച ഉണങ്ങിയ അസ്ഥികളുടെ ഒരു താഴ്വരയിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുന്നതോടെ ആരംഭിക്കുന്നു. ആ അസ്ഥികൾ 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ലെ ലയോദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ഈ കാരണത്താൽ തന്നെയാണ് പൗലൊസ് ദൈവത്തിന്റെ മർമ്മത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ സുവിശേഷം ലയോദിക്യർക്കു അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത്.

ഇതും എസെക്കീയേലിന്റെ മരിച്ച ഉണങ്ങിയ അസ്ഥികളുമായി സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന വിവരണമാണ്.

ലാവൊദിക്യർക്കുള്ള സന്ദേശം ആദ്യം 1856-ൽ അഡ്വന്റിസത്തിന് മുമ്പാകെ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു; അതേ വർഷം തന്നെയാണ് കർത്താവ് ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറാം അധ്യായത്തിലെ “ഏഴ് പ്രാവശ്യം” എന്നതിന്റെ പുരോഗമിക്കുന്ന വെളിച്ചം തുറന്നുകാട്ടിയത്. അനുതാപത്തിനായി ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്ന ഒരു ആന്തരിക സന്ദേശവും, പ്രവചനത്തിന്റെ ഒരു ബാഹ്യ സന്ദേശവും ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്ന 1856-ലെ സന്ദേശം 1863-ൽ നിരസിക്കപ്പെട്ടു. “നിങ്ങളിൽ ക്രിസ്തു, മഹത്വത്തിന്റെ പ്രത്യാശ” എന്ന രഹസ്യത്തെ സംബന്ധിച്ച ലാവൊദിക്യസന്ദേശം 1888-ൽ മൂപ്പന്മാരായ ജോൺസും വാഗണറും വഴി വീണ്ടും പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടു; ആ സന്ദേശവും ലാവൊദിക്യർക്കുള്ള സന്ദേശമെന്നായി സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

വരി പിന്നാലെ വരിയായി, യെഹെസ്കേൽ അദ്ധ്യായം മുപ്പത്തേഴ്, യെഹെസ്കേൽ ആത്മീയമായി 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ലേക്ക് കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നതോടെ ആരംഭിക്കുന്നു; അവിടെ അവന് പാപങ്ങളിലും അതിക്രമങ്ങളിലും മരിച്ചിരിക്കുന്ന ലവോദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ഒരു ദർശനം നൽകപ്പെടുന്നു. അവനോടു രണ്ടു വ്യത്യസ്തമായ പ്രവചനസന്ദേശങ്ങൾ അറിയിപ്പാൻ കല്പിക്കപ്പെടുന്നു. ആദ്യത്തേത് ഒരു ചേർച്ചയെ ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്നു, എങ്കിലും ശരീരങ്ങൾ ഇനിയും മരിച്ചവ തന്നെയാണ്. രണ്ടാമത്തെ പ്രവചനം “നാല് കാറ്റുകളുടെ” സന്ദേശം അസ്ഥികളിലേക്കു ജീവൻ ഊതേണ്ടതിന്നു വിളിക്കുന്നു. നാല് കാറ്റുകളുടെ സന്ദേശം, നാല് ദൂതന്മാർ നാല് കാറ്റുകളെ പിടിച്ചുനിർത്തുന്നതായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന, ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടൽ സന്ദേശമാണ്. സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ആ നാല് കാറ്റുകളെയും, തടഞ്ഞുവെക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ പൊട്ടിച്ചാടിപ്പോകുവാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു “ക്രുദ്ധമായ കുതിര”യായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഇസ്ലാമിന്റെ ആ ക്രുദ്ധമായ കുതിര പൊട്ടിച്ചാടിപ്പോയി തന്റെ പാതയിൽ മരണമും നാശവും വരുത്തുവാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് അത് ചെയ്തതുപോലെ, ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന സൺഡേ ലോവിൽ അതു വീണ്ടും വിട്ടയക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും.

ആ സന്ദേശം മരിച്ച ദേഹങ്ങളെ അവരുടെ കാലിന്മേൽ നിലകൊള്ളുന്ന ഏകീകൃത സൈന്യമായി കൊണ്ടുവരുന്നു. ആ ഏകീകൃത സൈന്യം ഏഴാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തോടുള്ള പ്രതികരണമായി അവരുടെ കാലിന്മേൽ നിലകൊള്ളുവാൻ കൊണ്ടുവരപ്പെടുന്നു; എന്തെന്നാൽ ഏഴാമത്തെ ദൂതൻ കാഹളം മുഴക്കുന്നതിന്റെ നാളുകളിൽ, നൂറുനാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ ക്രിസ്തുവുമായുള്ള വിവാഹത്തിന്റെ രഹസ്യം നിവൃത്തിയാകും.

അപ്പോൾ രണ്ട് ചുവരുകൾ ഒന്നായി ചേർന്നു ഒരു ജാതിയാകുന്നതു യെഹെസ്കേലിന് കാണിക്കപ്പെടുന്നു. ആ രണ്ട് ചുവരുകൾ ഇസ്രായേലിന്റെ വടക്കൻ രാജ്യമും യെഹൂദയുടെ തെക്കൻ രാജ്യമും ആകുന്നു; അവ പരസ്പര ചിതറിപ്പോകലിന്റെ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷങ്ങളെന്ന കാലയളവുകളുടെ അവസാനത്തിൽ ഒരു ജാതിയായി ഒന്നിച്ചുചേരുന്നു. അവരുടെ പരസ്പര സമാപനം ഒരു ആത്മീയ മന്ദിരത്തെ ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്നു; അതു പരസ്പര ചിതറിപ്പോകൽ കാലങ്ങളുടെ ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും ഉള്ള നാൽപ്പത്താറു വർഷങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ ഈ പഠനം നാം തുടരും.