ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - നൂറ്റിയമ്പത്തിയൊന്ന്

നിങ്ങൾ ജഡപ്രകാരം ജീവിക്കുന്നുവെങ്കിൽ മരിക്കും; എന്നാൽ ആത്മാവിനാൽ ദേഹത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളെ മരണപ്പെടുത്തുന്നുവെങ്കിൽ ജീവിക്കും. റോമർ 8:13.

നാം അവന്റെ ശരീരത്തിലെ അവയവങ്ങളും, അവന്റെ മാംസത്തിന്റെയും അവന്റെ അസ്ഥികളുടെയും ഭാഗങ്ങളുമാകുന്നു. ഈ കാരണത്താൽ മനുഷ്യൻ തന്റെ അപ്പനെയും അമ്മയെയും വിട്ട് തന്റെ ഭാര്യയോടു ചേർന്നിരിക്കും; അവർ ഇരുവരും ഒരു ദേഹമായിരിക്കും. ഇത് ഒരു മഹാരഹസ്യം ആകുന്നു; എങ്കിലും ഞാൻ ക്രിസ്തുവിനെയും സഭയെയും കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. എഫേസ്യർ 5:30–32.

“അനേകർ അനാവശ്യമായ അസന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്നു. അവർ തങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ യേശുവിൽനിന്ന് മാറ്റി, അത്യധികമായി സ്വന്തം സ്വയത്തിന്മേൽ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. അവർ ചെറുകഷ്ടങ്ങളെ വലുതാക്കി കാണിക്കുകയും, നിരുത്സാഹകരമായ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ പരിചരണങ്ങളെക്കുറിച്ച് അനാവശ്യമായി പിറുപിറുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മഹാപാപത്തിൽ അവർ കുറ്റക്കാരാകുന്നു. നമുക്ക് ഉള്ളതൊക്കെയും നാം ആയിരിക്കുന്നതൊക്കെയും സംബന്ധിച്ച് നാം ദൈവത്തോടു കടപ്പെട്ടവരാണ്. ഒരു നിർദിഷ്ട പരിധിവരെ, താൻ തന്നേ കൈവശം വെക്കുന്ന ശക്തികളോടു സാമ്യമുള്ള ശക്തികളെ അവൻ നമുക്കു നൽകിയിരിക്കുന്നു; ഈ ശക്തികളെ വികസിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു നാം ആത്മാർഥമായി പ്രയത്നിക്കണം, സ്വയത്തെ പ്രസാദിപ്പിക്കാനും ഉയർത്തിക്കാണിക്കാനുമല്ല, അവനെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നതിനായിട്ടാണ്.”

“നമ്മുടെ മനസ്സുകൾ ദൈവത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തതയിൽ നിന്ന് വഴിതെറ്റിപ്പോകാൻ നാം അനുവദിക്കരുത്. ക്രിസ്തുവിലൂടെ നമുക്ക് സന്തോഷമുള്ളവരായിരിക്കാനും അങ്ങനെ ആയിരിക്കേണ്ടതുമുണ്ട്; ആത്മനിയന്ത്രണത്തിന്റെ ശീലങ്ങൾ നാം സ്വന്തമാക്കുകയും വേണം. ചിന്തകളുപോലും ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് കീഴ്പ്പെടുത്തപ്പെടണം; വികാരങ്ങളും വിവേകത്തിന്റെയും മതത്തിന്റെയും നിയന്ത്രണത്തിലായിരിക്കണം. യാതൊരു നിയന്ത്രണത്തിനും ശിക്ഷണത്തിനും ശ്രമമില്ലാതെ നമ്മുടെ സങ്കൽപ്പശക്തി നിയന്ത്രണമില്ലാതെ പാഞ്ഞോടുകയും താനിഷ്ടമുള്ള വഴിയിൽ പോകുകയും ചെയ്യാൻ നമുക്കു ലഭിച്ചതല്ല. ചിന്തകൾ തെറ്റായിരുന്നാൽ വികാരങ്ങളും തെറ്റായിരിക്കും; ചിന്തകളും വികാരങ്ങളും ചേർന്നാണ് ധാർമ്മിക സ്വഭാവം രൂപംകൊള്ളുന്നത്. ക്രിസ്ത്യാനികളെന്ന നിലയിൽ നമ്മുടെ ചിന്തകളെയും വികാരങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കേണ്ട ബാധ്യത നമുക്കില്ലെന്ന് നാം തീരുമാനിക്കുമ്പോൾ, നാം ദുഷ്ടദൂതന്മാരുടെ സ്വാധീനത്തിനുകീഴിൽ എത്തുകയും അവരുടെ സാന്നിധ്യത്തെയും അവരുടെ നിയന്ത്രണത്തെയും ക്ഷണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മുടെ തോന്നലുകൾക്കു കീഴടങ്ങി, നമ്മുടെ ചിന്തകൾ സംശയത്തിന്റെയും അവിശ്വാസത്തിന്റെയും പരാതിപ്പെടലിന്റെയും പാതയിലൂടെ ഓടാൻ നാം അനുവദിച്ചാൽ, നാം ദുഃഖിതരായിരിക്കും; നമ്മുടെ ജീവിതം പരാജയമായിത്തീരും.” Review and Herald, April 21, 1885.

“അനേകർ ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു: ‘എങ്ങനെ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കണം?’ നിങ്ങൾ നിങ്ങളെത്തന്നെ അവന്നു അർപ്പിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; എന്നാൽ നൈതിക ശക്തിയിൽ നിങ്ങൾ ദുർബലരാണ്, സംശയത്തിന്റെ ദാസ്യത്തിൽ അടിമപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, പാപജീവിതത്തിന്റെ ശീലങ്ങളാൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. നിങ്ങളുടെ വാഗ്ദാനങ്ങളും ദൃഢനിശ്ചയങ്ങളും മണൽകയറുകളെപ്പോലെയാണ്. നിങ്ങളുടെ ചിന്തകളെയും, പ്രേരണകളെയും, സ്‌നേഹവികാരങ്ങളെയും നിങ്ങൾക്ക് നിയന്ത്രിക്കാനാവുന്നില്ല. ലംഘിക്കപ്പെട്ട നിങ്ങളുടെ വാഗ്ദാനങ്ങളുടെയും നഷ്ടപ്പെട്ട പ്രതിജ്ഞകളുടെയും അറിവ്, നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ആത്മാർത്ഥതയിലുള്ള വിശ്വാസത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തുകയും, ദൈവം നിങ്ങളെ സ്വീകരിക്കുകയില്ലെന്നു നിങ്ങൾക്കു തോന്നിക്കയും ചെയ്യുന്നു; എങ്കിലും നിങ്ങൾ നിരാശരാകേണ്ടതില്ല. നിങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കേണ്ടത് ഇച്ഛാശക്തിയുടെ യഥാർത്ഥ പ്രാബല്യമാണ്. ഇതാണ് മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിലെ ഭരണാധികാരശക്തി, നിർണയത്തിന്റെ ശക്തി, അല്ലെങ്കിൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ ശക്തി. എല്ലാം ഇച്ഛാശക്തിയുടെ ശരിയായ പ്രവർത്തനത്തെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള ശക്തി ദൈവം മനുഷ്യർക്കു നൽകിയിരിക്കുന്നു; അതിനെ വിനിയോഗിക്കേണ്ടത് അവരുടെ ഭാഗമാണ്. നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തെ നിങ്ങൾക്കു മാറ്റാനാവില്ല; സ്വയം അതിന്റെ സ്‌നേഹവികാരങ്ങളെ ദൈവത്തിനു അർപ്പിക്കാനുമാവില്ല; എന്നാൽ അവനെ സേവിക്കുവാൻ നിങ്ങൾക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കാം. നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛയെ നിങ്ങൾ അവന്നു ഏല്പിക്കാം; അപ്പോൾ അവൻ തന്റെ സദുദ്ദേശപ്രകാരം ഇച്ഛിക്കാനും പ്രവർത്തിക്കാനും നിങ്ങളിൽ പ്രവർത്തിക്കും. ഇങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ സമഗ്രസ്വഭാവം ക്രിസ്തുവിന്റെ ആത്മാവിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ വരും; നിങ്ങളുടെ സ്‌നേഹവികാരങ്ങൾ അവനിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടും; നിങ്ങളുടെ ചിന്തകൾ അവനോടു യോജിപ്പിൽ ആയിരിക്കും.”

“നന്മയുടെയും വിശുദ്ധിയുടെയും വേണ്ടിയുള്ള ആഗ്രഹങ്ങൾ അവ എത്രത്തോളം പോകുന്നുവോ അത്രത്തോളം ശരിയാണ്; എന്നാൽ നിങ്ങൾ ഇവിടെ നിൽക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവ യാതൊന്നിനും ഉപകാരപ്പെടുകയില്ല. ക്രിസ്ത്യാനികളാകുമെന്ന പ്രത്യാശയും ആഗ്രഹവും കൈവെച്ചിരിക്കെ അനേകർ നശിച്ചുപോകും. അവർ തങ്ങളുടെ ഇച്ഛയെ ദൈവത്തിന് സമർപ്പിക്കുന്ന സ്ഥാനത്തേക്കു വരുന്നതില്ല. അവർ ഇപ്പോൾ ക്രിസ്ത്യാനികളാകുന്നതിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നില്ല.

“ഇച്ഛാശക്തിയെ ശരിയായ രീതിയിൽ പ്രയോഗിക്കുന്നതിലൂടെ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ സമ്പൂർണ്ണമായൊരു മാറ്റം വരുത്താൻ കഴിയും. നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛാശക്തിയെ ക്രിസ്തുവിന്നു സമർപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ, സകല പ്രഭുത്വങ്ങൾക്കും അധികാരങ്ങൾക്കും മീതെയുള്ള ശക്തിയുമായി നിങ്ങൾ നിങ്ങളെത്തന്നെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. നിങ്ങളെ സ്ഥിരമായി നിലനിറുത്തുവാൻ മേലിൽനിന്നുള്ള ശക്തി നിങ്ങൾക്കുണ്ടാകും; ഇങ്ങനെ ദൈവത്തോടുള്ള നിരന്തര സമർപ്പണത്തിലൂടെ, പുതിയ ജീവിതം—അതെ, വിശ്വാസത്തിന്റെ ജീവിതം തന്നേ—ജീവിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കു സാധ്യമാകും.” Steps to Christ, 47, 48.

“ക്രിസ്തു ആത്മാവിന്റെ കോട്ട കൈവശമാക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യകാര്യസ്ഥൻ അവനോടൊന്നാകുന്നു. ക്രിസ്തുവിനോടൊന്നായിരിക്കുന്നവനും, അവനോടുള്ള തന്റെ ഐക്യം നിലനിറുത്തിക്കൊണ്ട്, അവനെ ഹൃദയത്തിൽ സിംഹാസനാരൂഢനാക്കി, അവന്റെ കല്പനകൾ അനുസരിക്കുന്നവനും ദുഷ്ടന്റെ കെണികളിൽനിന്ന് സുരക്ഷിതനാകുന്നു. ക്രിസ്തുവിനോടു ഏകീകൃതനായ അവൻ, ക്രിസ്തുവിന്റെ കൃപാവരങ്ങൾ സ്വന്തമാക്കുകയും, ആത്മാക്കളെ അവന്റെ അടുക്കൽ നേടിക്കൊണ്ടുവരുന്നതിൽ ശക്തിയും കാര്യക്ഷമതയും ബലവും കർത്താവിന്നായി സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. രക്ഷകനോടുള്ള സഹപ്രവർത്തനത്തിലൂടെ ദൈവം പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഉപകരണമായി അവൻ മാറുന്നു. അപ്പോൾ സാത്താൻ വന്നു ആത്മാവിനെ കൈവശപ്പെടുത്തുവാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ആയുധസജ്ജനായ ബലവാനെയേക്കാൾ ക്രിസ്തു അവനെ കൂടുതൽ ശക്തനാക്കിയിരിക്കുന്നതായി അവൻ കണ്ടെത്തുന്നു.” Review and Herald, December 12, 1899.

ഇതാ, ഞാൻ നിങ്ങളോടു ഒരു മർമ്മം അറിയിക്കുന്നു; നാം എല്ലാവരും നിദ്രകൊള്ളുകയില്ല; എങ്കിലും നാം എല്ലാവരും മാറ്റപ്പെടും; ഒരു നിമിഷത്തിൽ, കണ്ണിറുക്കുന്ന നേരംകൊണ്ടു, അവസാന കാഹളധ്വനിയിൽ; കാരണം കാഹളം മുഴങ്ങും; മരിച്ചവർ അഴിമതിയില്ലാത്തവരായി ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പിക്കപ്പെടും; നാം മാറ്റപ്പെടുകയും ചെയ്യും. എന്തെന്നാൽ, ഈ അഴിമതിയുള്ളത് അഴിമതിയില്ലായ്മ ധരിക്കേണ്ടതും, ഈ മർത്ത്യത്വമുള്ളത് അമർത്ത്യത്വം ധരിക്കേണ്ടതുമാകുന്നു. ആകയാൽ, ഈ അഴിമതിയുള്ളത് അഴിമതിയില്ലായ്മ ധരിച്ചിരിക്കയും, ഈ മർത്ത്യത്വമുള്ളത് അമർത്ത്യത്വം ധരിച്ചിരിക്കയും ചെയ്യുന്നപ്പോൾ, “മരണം ജയത്തിൽ വിഴുങ്ങിക്കളയപ്പെട്ടു” എന്നു എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വചനം നിവൃത്തിയാകും. മരണമേ, നിന്റെ കുത്ത് എവിടെ? കല്ലറേ, നിന്റെ ജയം എവിടെ? മരണത്തിന്റെ കുത്ത് പാപമാകുന്നു; പാപത്തിന്റെ ശക്തി ന്യായപ്രമാണവുമാകുന്നു. 1 കൊരിന്ത്യർ 15:51–56.

ജഡത്തിൽ വന്ന യേശുക്രിസ്തുവിനെ സമ്മതിക്കാത്ത ഏതു ആത്മാവും ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ളതല്ല; നിങ്ങൾ അത് വരുമെന്നു കേട്ടിട്ടുള്ള എതിർക്രിസ്തുവിന്റെ ആത്മാവു അതുതന്നേ; അതു ഇപ്പോഴേ ലോകത്തിൽ ഉണ്ട്. 1 യോഹന്നാൻ 4:3.

മാംസത്തിൽ വന്നിരിക്കുന്നവനായി യേശുക്രിസ്തുവിനെ അംഗീകരിക്കാത്ത അനേകം വഞ്ചകർ ലോകത്തിലേക്കു പ്രവേശിച്ചിരിക്കുന്നു. അത്തരക്കാരൻ വഞ്ചകനും പ്രതി ക്രിസ്തുവും ആകുന്നു. 2 യോഹന്നാൻ 1:7.

“ക്രിസ്തു തന്റെ പിതാവിന്റെ സിംഹാസനത്തിലേക്കു ആരോഹണം ചെയ്യേണ്ട സമയം എത്തിയിരുന്നു. ദിവ്യവിജയിയായവനായ അവൻ, വിജയത്തിന്റെ കൊള്ളപ്പലകകളുമായി സ്വർഗീയ പ്രാകാരങ്ങളിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോകാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. തന്റെ മരണത്തിന് മുമ്പ് അവൻ തന്റെ പിതാവിനോടു പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു: ‘നീ എനിക്കു ചെയ്യേണ്ടതിന്നു തന്ന പ്രവൃത്തി ഞാൻ പൂർത്തിയാക്കി.’ യോഹന്നാൻ 17:4. തന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിന് ശേഷം, ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റതും മഹത്വീകരിക്കപ്പെട്ടതുമായ തന്റെ ശരീരത്തിൽ ശിഷ്യന്മാർ അവനോടു പരിചിതരാകേണ്ടതിന്നു അവൻ കുറേക്കാലം ഭൂമിയിൽ തങ്ങി. ഇപ്പോൾ അവൻ വിടപറയാൻ സന്നദ്ധനായിരുന്നു. താൻ ജീവനുള്ള രക്ഷകനാണെന്ന സത്യത്തെ അവൻ ഉറപ്പിച്ചു തെളിയിച്ചിരുന്നു. ഇനി ശിഷ്യന്മാർ അവനെ കല്ലറയോടു ബന്ധപ്പെടുത്തി ചിന്തിക്കേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. സ്വർഗീയ വിശ്വത്തിന്റെ മുമ്പാകെ മഹത്വീകരിക്കപ്പെട്ടവനായിട്ടു അവർ അവനെ ചിന്തിക്കാമായിരുന്നു.” The Desire of Ages, 829.

“ബേത്ലെഹേമിന്റെ കഥ ഒരിക്കലും ക്ഷയിക്കാത്ത ഒരു വിഷയമാണ്. അതിൽ ‘ദൈവത്തിന്റെ ജ്ഞാനത്തിന്റെയും പരിജ്ഞാനത്തിന്റെയും സമ്പത്തിന്റെ ആഴം’ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. റോമർ 11:33. സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ സിംഹാസനം ഉപേക്ഷിച്ച് പുൽത്തൊട്ടിലിനുവേണ്ടിയും, ആരാധനാനിരതരായ ദൂതന്മാരുടെ സഹവാസം മാറ്റി കാളിത്തൊഴുത്തിലെ മൃഗങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയും എടുത്ത രക്ഷിതാവിന്റെ ത്യാഗത്തെ ഞങ്ങൾ അത്ഭുതത്തോടെ നിരീക്ഷിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ അഭിമാനവും സ്വയമ്പര്യാപ്തതയും അവന്റെ സന്നിധിയിൽ ശാസിക്കപ്പെട്ടുനിൽക്കുന്നു. എങ്കിലും ഇത് അവന്റെ അത്ഭുതകരമായ ആത്മതാഴ്ചയുടെ ആരംഭം മാത്രമായിരുന്നു. ആദാം ഏദെനിൽ തന്റെ നിർദോഷാവസ്ഥയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴുപോലും, മനുഷ്യസ്വഭാവം ഏറ്റെടുക്കുന്നത് ദൈവപുത്രന്നു ഏകദേശം അനന്തമായ ഒരു താഴ്മയായേനേനെ. എന്നാൽ യേശു മനുഷ്യജാതി നാലായിരം വർഷത്തെ പാപംകൊണ്ട് ദുർബലമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് മനുഷ്യത്വം സ്വീകരിച്ചത്. ആദാമിന്റെ എല്ലാ മക്കളെയും പോലെ, പാരമ്പര്യത്തിന്റെ മഹാനിയമം പ്രവർത്തിച്ചതിന്റെ ഫലങ്ങൾ അവനും ഏറ്റെടുത്തു. ആ ഫലങ്ങൾ എന്തായിരുന്നു എന്നു അവന്റെ ഭൂമിയിലെ പൂർവ്വികരുടെ ചരിത്രത്തിൽ കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ദുഃഖങ്ങളും പരീക്ഷകളും പങ്കിടുന്നതിനും, പാപരഹിതമായ ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ മാതൃക നമുക്ക് നൽകുന്നതിനും, അത്തരമൊരു പാരമ്പര്യത്തോടുകൂടെയാണ് അവൻ വന്നത്.” യുഗങ്ങളുടെ പ്രത്യാശ, 48.

“ക്രിസ്തുവിനും സാത്താനുമിടയിലെ ഈ സംഘർഷം തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ജീവിതവുമായി പ്രത്യേകബന്ധമൊന്നുമില്ലാത്തതായാണ് അനേകർ കാണുന്നത്; അതുകൊണ്ട് അവർക്കത് വളരെ കുറച്ച് താൽപര്യമുള്ളതാണ്. എന്നാൽ ഓരോ മനുഷ്യഹൃദയത്തിന്റെയും പരിധിക്കുള്ളിൽ ഈ വിവാദം ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ സേവനത്തിനായി ഒരാൾ ദുഷ്ടതയുടെ നിരകൾ വിട്ടുപോകുമ്പോഴൊന്നും, സാത്താന്റെ ആക്രമണങ്ങളെ നേരിടാതിരിക്കുകയില്ല. ക്രിസ്തു പ്രതിരോധിച്ച പ്രലോഭനങ്ങൾ, നമുക്ക് ചെറുക്കാൻ അത്യന്തം പ്രയാസമുള്ളവ തന്നെയായിരുന്നു. അവ അവന്റെ മുമ്പിൽ ഉന്നയിക്കപ്പെട്ടത്, അവന്റെ സ്വഭാവം നമ്മുടെ സ്വഭാവത്തേക്കാൾ ഉയർന്നിരിക്കുന്നത്രയും കൂടുതലായ അളവിലായിരുന്നു. ലോകത്തിന്റെ പാപങ്ങളുടെ ഭയങ്കരഭാരം അവന്റെ മേൽ ഇരിക്കെ, ക്രിസ്തു ആഹാരാസക്തിയെക്കുറിച്ചും, ലോകസ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചും, ധാർഷ്ട്യത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന പ്രദർശനവാഞ്ഛയെക്കുറിച്ചും ഉണ്ടായ പരീക്ഷയിൽ നിലനിന്നു. ആദാമിനെയും ഹവ്വയെയും കീഴടക്കിയത് ഇവ തന്നെയായിരുന്നു; അതുപോലെ തന്നേ ഇവ നമ്മെയും എത്ര എളുപ്പത്തിൽ കീഴടക്കുന്നു.”

“ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം അന്യായമാണെന്നും അതിനെ അനുസരിക്കുവാൻ കഴിയില്ലെന്നും തെളിവായി ശൈതാൻ ആദാമിന്റെ പാപത്തെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയിരുന്നു. നമ്മുടെ മാനവസ്വഭാവത്തിൽ, ആദാമിന്റെ പരാജയത്തിന് വീണ്ടെടുപ്പ് വരുത്തുവാനായിരുന്നു ക്രിസ്തു. എന്നാൽ ആദാം പ്രലോഭകന്റെ ആക്രമണത്തിന് വിധേയനായപ്പോൾ, പാപത്തിന്റെ ഫലങ്ങളിൽ ഒന്നും അവന്റെ മേൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മനസ്സിന്റെയും ശരീരത്തിന്റെയും സമ്പൂർണ ശക്തി കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന അവൻ, നിർമലമായ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു. അവൻ ഏദെന്റെ മഹത്വങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവനായിരുന്നു; സ്വർഗ്ഗീയ സത്തകളുമായുള്ള ദൈനംദിന സന്നിധ്യസംബന്ധവും അവന്നു ഉണ്ടായിരുന്നു. ശൈതാനെ നേരിടുവാൻ യേശു മരുഭൂമിയിലേക്കു പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ അവസ്ഥ അങ്ങനെ ആയിരുന്നില്ല. നാലായിരം വർഷങ്ങളായി മനുഷ്യവംശം ശാരീരിക ശക്തിയിലും മാനസിക ശക്തിയിലും നൈതിക മൂല്യത്തിലും ക്ഷയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; ക്രിസ്തു അധഃപതിച്ച മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ദൗർബല്യങ്ങൾ തന്റെ മേൽ ഏറ്റെടുത്തു. അങ്ങനെ മാത്രമേ മനുഷ്യനെ അവന്റെ അധഃപതനത്തിന്റെ ഏറ്റവും താഴ്ന്ന ആഴങ്ങളിൽനിന്ന് അവന്നു രക്ഷിക്കാനായിരുന്നുള്ളു.”

“ക്രിസ്തുവിനെ പ്രലോഭനം ജയിക്കുക അസാധ്യമാണെന്ന് അനേകർ അവകാശപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ ആയിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവനെ ആദാമിന്റെ സ്ഥാനത്ത് വെക്കാനാകുമായിരുന്നില്ല; ആദാം നേടുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ട വിജയം അവന് നേടാനാകുമായിരുന്നില്ല. ക്രിസ്തുവിനുണ്ടായതിലും അധികം കഠിനമായൊരു സംഘർഷം നമുക്കെന്തെങ്കിലും അർത്ഥത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവന് നമ്മെ സഹായിക്കുവാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ നമ്മുടെ രക്ഷകൻ, അതിനോടനുബന്ധിച്ച എല്ലാ ദൗർബല്യങ്ങളോടും കൂടി, മനുഷ്യത്വം ഏറ്റെടുത്തു. പ്രലോഭനത്തിന് വഴങ്ങാനുള്ള സാധ്യതയോടുകൂടിയ മനുഷ്യസ്വഭാവം അവൻ ഏറ്റെടുത്തു. അവൻ സഹിച്ചിട്ടില്ലാത്തതായി നമുക്കു വഹിക്കേണ്ടതായൊന്നുമില്ല.”

ഏദേനിലെ വിശുദ്ധ ദമ്പതികളോടുണ്ടായതുപോലെ തന്നേ, ക്രിസ്തുവിനോടും ആദ്യത്തെ മഹാപരീക്ഷയുടെ അടിസ്ഥാനമായിരുന്നത് വിശപ്പാഗ്രഹമായിരുന്നു. നാശം ആരംഭിച്ച അതേ സ്ഥലത്താണ് നമ്മുടെ വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ പ്രവർത്തിയും ആരംഭിക്കേണ്ടത്. വിശപ്പാഗ്രഹത്തിന്റെ തൃപ്തീകരണത്താൽ ആദാം വീണതുപോലെ, വിശപ്പാഗ്രഹത്തെ നിരസിച്ചതിനാൽ ക്രിസ്തു ജയിക്കേണ്ടതുമായിരുന്നു. “അവൻ നാല്പതു ദിവസവും നാല്പതു രാത്രിയും ഉപവസിച്ചശേഷം, അവന്നു ഒടുവിൽ വിശന്നു. പരീക്ഷകൻ അവന്റെ അടുക്കൽ വന്നു പറഞ്ഞു: നീ ദൈവപുത്രൻ ആണെങ്കിൽ, ഈ കല്ലുകൾ അപ്പമായിത്തീരുവാൻ കല്പിക്ക. എന്നാൽ അവൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു: മനുഷ്യൻ അപ്പത്താൽ മാത്രം ജീവിക്കയില്ല; ദൈവത്തിന്റെ വായിൽ നിന്നു പുറപ്പെടുന്ന സകല വചനത്താലും ജീവിക്കും.”

“ആദാമിന്റെ കാലംമുതൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലംവരെ, സ്വയംഭോഗം വിശപ്പുകളുടെയും വികാരവാഞ്ഛകളുടെയും ശക്തിയെ വർധിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; ഒടുവിൽ അവയ്ക്കു മിക്കവാറും പരിധിയില്ലാത്ത നിയന്ത്രണം ലഭിച്ചു. അങ്ങനെ മനുഷ്യർ അധഃപതിതരും രോഗബാധിതരുമായി, തങ്ങളാൽ തന്നേ ജയിച്ചടക്കുക അവർക്കു അസാധ്യമായി. മനുഷ്യന്റെ നിമിത്തം, അത്യന്തം കഠിനമായ പരീക്ഷ സഹിച്ചുകൊണ്ടു ക്രിസ്തു ജയിച്ചു. നമ്മുടെ നിമിത്തം, വിശപ്പിനെയോ മരണത്തെയോക്കാളും ശക്തമായ ആത്മനിയന്ത്രണം അവൻ പ്രയോഗിച്ചു. ഈ ആദ്യജയത്തിൽ, ഇരുട്ടിന്റെ ശക്തികളോടുള്ള നമ്മുടെ സർവ്വസംഘർഷങ്ങളിലേക്കും പ്രവേശിക്കുന്ന മറ്റു നിർണായക വിഷയങ്ങളും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു.” The Desire of Ages, 117.