ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - നൂറ്റി അമ്പത്തിയെട്ട്

പേർഷ്യരാജാവായ കോരെശിന്റെ മൂന്നാം ആണ്ടിൽ ബെൽത്തെശസ്സർ എന്നു പേരായ ദാനീയേലിന്നു ഒരു കാര്യം വെളിപ്പെട്ടു; ആ കാര്യം സത്യമായിരുന്നു, എന്നാൽ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയം ദീർഘമായിരുന്നു; അവൻ ആ കാര്യം ഗ്രഹിക്കുകയും ദർശനത്തെക്കുറിച്ചു ബോധം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്തു. ആ ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ ദാനീയേൽ പൂർണ്ണമായ മൂന്നു ആഴ്ച ദുഃഖിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. രുചികരമായ അപ്പം ഞാൻ ഭക്ഷിച്ചില്ല; മാംസവും വീഞ്ഞും എന്റെ വായിൽ കടന്നില്ല; പൂർണ്ണമായ മൂന്നു ആഴ്ച തികയുന്നതുവരെ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ അഭിഷേകം ചെയ്തുമില്ല. ഒന്നാം മാസത്തിലെ ഇരുപത്തിനാലാം ദിവസം ഞാൻ ഹിദ്ദേക്കേൽ എന്ന മഹാനദിയുടെ തീരത്തു ഇരിക്കുമ്പോൾ. ദാനീയേൽ 10:1–4.

അതെ, ഞാൻ പ്രാർഥനയിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ആരംഭത്തിൽ ദർശനത്തിൽ ഞാൻ കണ്ടിരുന്ന ഗബ്രിയേൽ എന്ന മനുഷ്യൻ അതിവേഗത്തിൽ പറന്നെത്തി, സായാഹ്നാർപ്പണത്തിന്റെ സമയത്തോടടുത്ത് എന്നെ സ്പർശിച്ചു. അവൻ എന്നെ ബോധിപ്പിച്ചു, എന്നോടു സംസാരിച്ചു, ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: ദാനിയേലേ, നിനക്കു നൈപുണ്യവും ഗ്രഹണശക്തിയും നൽകേണ്ടതിന്നു ഞാൻ ഇപ്പോൾ വന്നിരിക്കുന്നു. നിന്റെ അപേക്ഷകളുടെ ആരംഭത്തിൽ തന്നേ കല്പന പുറപ്പെട്ടു; അതു നിന്നെ അറിയിക്കേണ്ടതിന്നു ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു; എന്തെന്നാൽ നീ അത്യന്തം പ്രിയപ്പെട്ടവൻ ആകുന്നു; അതുകൊണ്ട് ആ കാര്യം മനസ്സിലാക്കി ദർശനം ഗ്രഹിച്ചുകൊൾക. ദാനിയേൽ 9:21–23.

ഒന്നാം മാസത്തിന്റെ ഇരുപത്തിനാലാം ദിവസത്തിൽ ഞാൻ ഹിദ്ദേക്കേൽ എന്നു പേരുള്ള മഹാനദിയുടെ കരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി നോക്കി; അപ്പോൾ ഇതാ, ശണവസ്ത്രം ധരിച്ചും ഊഫാസിലെ ശുദ്ധസ്വർണം അരയിൽ കെട്ടിയുമിരുന്ന ഒരു പുരുഷൻ. അവന്റെ ദേഹം വൈഡൂര്യക്കല്ലിനെപ്പോലെയും, അവന്റെ മുഖം മിന്നലിന്റെ പ്രത്യക്ഷതപോലെയും, അവന്റെ കണ്ണുകൾ അഗ്നിദീപങ്ങളെപ്പോലെയും, അവന്റെ ഭുജങ്ങളും കാലുകളും മിനുക്കിയ പിത്തളയുടെ വർണ്ണംപോലെയും, അവന്റെ വചനങ്ങളുടെ ശബ്ദം ഒരു വലിയ ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ ഘോഷംപോലെയും ആയിരുന്നു. ഈ ദർശനം ദാനീയേൽ എന്ന ഞാൻ മാത്രമേ കണ്ടുള്ളു; എന്നോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന പുരുഷന്മാർ ദർശനം കണ്ടില്ല; എങ്കിലും ഒരു മഹാഭയം അവരുടെമേൽ വീണതിനാൽ അവർ ഒളിച്ചുകൊള്ളുവാൻ ഓടിപ്പോയി. ആകയാൽ ഞാൻ തനിച്ചായി അവശേഷിച്ചു ഈ മഹാദർശനം കണ്ടു; എന്നിൽ യാതൊരു ശക്തിയും ശേഷിച്ചിരുന്നില്ല; എന്റെ സൗന്ദര്യം എന്നിൽ ക്ഷയമായി മാറി, എനിക്കു ശക്തി നിലനിന്നില്ല. ദാനീയേൽ 10:4–8.

അപ്പോൾ, ഇതാ, മനുഷ്യപുത്രന്മാരുടെ സാദൃശ്യത്തിലുള്ള ഒരുവൻ എന്റെ അധരങ്ങളെ തൊട്ടു; അപ്പോൾ ഞാൻ വായ്തുറന്ന് സംസാരിച്ചു, എന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നവനോടു പറഞ്ഞു: എന്റെ പ്രഭുവേ, ഈ ദർശനത്താൽ എന്റെ വേദനകൾ എന്നിലേക്കു തിരിഞ്ഞുവന്നിരിക്കുന്നു, എനിക്കോ യാതൊരു ശക്തിയും ശേഷിച്ചിട്ടില്ല. ദാനിയേൽ 10:16.

“ഭൂതകാലത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് പഠിക്കേണ്ട പാഠങ്ങൾ ഉണ്ട്; ഇവയിലേക്കാണ് ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നത്, ദൈവം എപ്പോഴും പ്രവർത്തിച്ച അതേ മാർഗ്ഗരേഖകളിലൂടെയാണ് ഇപ്പോഴും പ്രവർത്തിക്കുന്നത് എന്നു എല്ലാവരും മനസ്സിലാക്കേണ്ടതിന്നു. ഏദെനിൽ ആദാമിനോടു സുവിശേഷം ആദ്യം പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ട കാലംമുതൽ എപ്പോഴുമുണ്ടായിരുന്നതുപോലെ തന്നേ, ഇപ്പോഴും അവന്റെ പ്രവർത്തിയിലും ജാതികളുടെ ഇടയിലും അവന്റെ കൈ കാണപ്പെടുന്നു.

“ജാതികളുടെയും സഭയുടെയും ചരിത്രത്തിൽ വഴിത്തിരിവുകളായ കാലഘട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ പരിപാലനത്തിൽ, ഈ വ്യത്യസ്ത പ്രതിസന്ധികൾ വരുമ്പോൾ, ആ കാലത്തേക്കുള്ള വെളിച്ചം നല്കപ്പെടുന്നു. അത് സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ ആത്മീയ പുരോഗതി ഉണ്ടാകുന്നു; അത് നിരസിക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ ആത്മീയ അധഃപതനവും പൂർണ്ണനാശവും പിന്തുടരുന്നു. കർത്താവ് തന്റെ വചനത്തിൽ, സുവിശേഷത്തിന്റെ ആക്രമണാത്മക പ്രവർത്തനം ഭൂതകാലത്തിൽ എങ്ങനെ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോയിരിക്കുകയായിരുന്നുവോ, ഭാവിയിലും എങ്ങനെയായിരിക്കുമെന്നതും, സാത്താനിക ശക്തികൾ അവരുടെ അവസാനത്തെ അത്ഭുതകരമായ പ്രസ്ഥാനം നടത്തും ആ അന്തിമ സംഘർഷം വരെയും, തുറന്നു കാണിച്ചിരിക്കുന്നു.” Bible Echo, August 26, 1895.

അപ്പോൾ, ഇതാ, മനുഷ്യപുത്രന്മാരുടെ സാദൃശ്യത്തോടുകൂടിയ ഒരുവൻ എന്റെ അധരങ്ങളെ തൊട്ടു; പിന്നെ ഞാൻ വായ് തുറന്ന് സംസാരിച്ചു, എന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നവനോടു പറഞ്ഞു: എന്റെ പ്രഭോ, ഈ ദർശനത്താൽ എന്റെ വ്യസനങ്ങൾ എന്നിലേക്കു തിരിഞ്ഞുവന്നിരിക്കുന്നു; എനിക്കോ ബലം ഒന്നും ശേഷിച്ചിട്ടില്ല. ദാനീയേൽ 10:16.

അപ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ രൂപസദൃശനായ ഒരുവൻ വീണ്ടും വന്നു എന്നെ സ്പർശിച്ചു; അവൻ എന്നെ ശക്തിപ്പെടുത്തി. ദാനിയേൽ 10:18.

അപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി നോക്കി; ഇതാ, ശണവസ്ത്രം ധരിച്ചിരുന്ന ഒരു പുരുഷൻ; അവന്റെ അരയിൽ ഊഫാസിലെ ശുദ്ധസ്വർണം കെട്ടിയിരുന്നു. അവന്റെ ശരീരം ബെരിൽക്കല്ലുപോലെയും, അവന്റെ മുഖം മിന്നലിന്റെ ദൃശ്യത്തോടു സമാനവുമായി, അവന്റെ കണ്ണുകൾ അഗ്നിദീപങ്ങളുപോലെയും, അവന്റെ ഭുജങ്ങളും കാലുകളും മിനുക്കിയ പിത്തളയുടെ വർണ്ണംപോലെയും, അവന്റെ വാക്കുകളുടെ ശബ്ദം ഒരു മഹാസമൂഹത്തിന്റെ ശബ്ദംപോലെയും ആയിരുന്നു. ഈ ദർശനം ഞാൻ ദാനിയേൽ മാത്രം കണ്ടു; എനോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന പുരുഷന്മാർ ദർശനം കണ്ടില്ല; എന്നാൽ ഒരു മഹാഭയം അവരുടെ മേൽ വീണതുകൊണ്ടു അവർ ഒളിച്ചുകൊള്ളേണ്ടതിന് ഔടിപ്പോയി. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ മാത്രമായി അവശേഷിച്ചു; ഈ മഹാദർശനം ഞാൻ കണ്ടു; എന്നിൽ ഒരു ശക്തിയും ശേഷിച്ചിരുന്നില്ല; എന്റെ സൗന്ദര്യം എന്നിൽ ക്ഷയമായി മാറി, എനിക്കു യാതൊരു ശക്തിയും നിലനിന്നില്ല.

എങ്കിലും ഞാൻ അവന്റെ വചനങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു; അവന്റെ വചനങ്ങളുടെ ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ മുഖം നിലത്തോട്ടായി കുനിഞ്ഞ് ഗാഢനിദ്രയിൽ വീണു. അപ്പോൾ, ഇതാ, ഒരു കൈ എന്നെ തൊട്ടു; അത് എന്നെ എന്റെ മുട്ടുകളിന്മേലും കൈകളുടെ തലങ്ങളിന്മേലും നിർത്തി. അവൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു: അതിപ്രിയനായ ദാനിയേലേ, ഞാൻ നിന്നോടു സംസാരിക്കുന്ന വചനങ്ങൾ ഗ്രഹിച്ചുകൊൾക, നേരെ നിന്നുകൊൾക; ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിന്റെ അടുക്കലേക്കു അയക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവൻ ഈ വചനം എന്നോടു സംസാരിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ വിറെച്ചുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റുനിന്നു. പിന്നെ അവൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു: ദാനിയേലേ, ഭയപ്പെടേണ്ടാ; നീ ഗ്രഹിക്കേണ്ടതിന്നു നിന്റെ ഹൃദയം തിരിക്കുകയും നിന്റെ ദൈവസന്നിധിയിൽ നിന്നെത്തന്നെ താഴ്ത്തുകയും ചെയ്ത ആദ്യദിവസംമുതൽ നിന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കപ്പെട്ടു; നിന്റെ വാക്കുകൾ നിമിത്തം തന്നെയാണ് ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ പാർസ്യരാജ്യത്തിന്റെ പ്രഭു ഇരുപത്തൊന്നു ദിവസം എനിക്കു വിരോധമായി നിന്നു; എങ്കിലും, ഇതാ, പ്രധാനപ്രഭുക്കന്മാരിൽ ഒരുവനായ മീഖായേൽ എന്നെ സഹായിപ്പാൻ വന്നു; ഞാൻ പാർസ്യരാജാക്കന്മാരോടുകൂടെ അവിടെ തന്നേ നിന്നു. ഇപ്പോൾ അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ നിന്റെ ജനത്തിന്നു സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്നതു നിന്നെ ഗ്രഹിപ്പിപ്പാൻ ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു; എന്തെന്നാൽ ഈ ദർശനം ഇനിയും അനേകം ദിവസങ്ങൾക്കായുള്ളതാണ്. ദാനിയേൽ 10:5–14.

അവൻ എന്നോടു അത്തരത്തിലുള്ള വാക്കുകൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ മുഖം നിലത്തോട്ടു തിരിച്ചു, വാക്കറ്റവനായി. അപ്പോൾ, ഇതാ, മനുഷ്യപുത്രന്മാരുടെ സാദൃശ്യമുള്ള ഒരുവൻ എന്റെ അധരങ്ങളെ തൊട്ടു; പിന്നെ ഞാൻ വായ്തുറന്ന് സംസാരിച്ചു, എന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നിരുന്നവനോടു പറഞ്ഞു: എന്റെ യജമാനനേ, ദർശനത്താൽ എന്റെ വേദനകൾ എന്നെ പിടിച്ചടക്കിയിരിക്കുന്നു, എനിക്കോ ശക്തി ഒന്നും ശേഷിച്ചിട്ടില്ല. എന്തെന്നാൽ, ഈ എന്റെ യജമാനന്റെ ദാസൻ ഈ എന്റെ യജമാനനോടു എങ്ങനെ സംസാരിക്കും? എനിക്കോ ഉടൻ തന്നേ ശക്തി ഒന്നും ശേഷിച്ചില്ല; ശ്വാസവും എനിക്കുള്ളിൽ ശേഷിച്ചിട്ടില്ല. ദാനിയേൽ 10:15–17.

അപ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ രൂപസാദൃശ്യമുള്ള ഒരുവൻ വീണ്ടും വന്നു എന്നെ തൊട്ടു; അവൻ എന്നെ ബലപ്പെടുത്തി, “അതിപ്രിയനായ മനുഷ്യനേ, ഭയപ്പെടേണ്ടാ; നിനക്കു സമാധാനം ഉണ്ടാകട്ടെ; ബലവാനായിരിക്ക; അതെ, ബലവാനായിരിക്ക” എന്നു പറഞ്ഞു. അവൻ എന്നോടു സംസാരിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ബലപ്പെട്ടു, “എന്റെ പ്രഭുവേ, അരുളിച്ചെയ്യണമേ; അങ്ങ് എന്നെ ബലപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു” എന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ നിന്റെ അടുക്കൽ വന്നതെന്തിന്നെന്നു നീ അറിയുന്നുവോ? ഇപ്പോൾ ഞാൻ പേർഷ്യയുടെ പ്രഭുവിനോടു യുദ്ധം ചെയ്‍വാൻ മടങ്ങിപ്പോകും; ഞാൻ പുറപ്പെട്ടുപോയാൽ, ഇതാ, ഗ്രീസിന്റെ പ്രഭു വരും. എങ്കിലും സത്യത്തിന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതു ഞാൻ നിനക്കു അറിയിച്ചുതരാം; ഇവയിൽ എനിക്കൊപ്പമிருந்து നിലകൊള്ളുന്നവൻ നിങ്ങളുടെ പ്രഭുവായ മീഖായേൽ അല്ലാതെ മറ്റാരുമില്ല.” ദാനീയേൽ 10:18–21.

“എന്നാൽ ഇപ്പോൾ പത്രൊസ് പടവുകളെയോ ചരക്കുകളെയോ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. താൻ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടുള്ള മറ്റെല്ലാ അത്ഭുതങ്ങളെയും കവച്ച്, ഈ അത്ഭുതം അവന്നു ദൈവികശക്തിയുടെ ഒരു പ്രകടനമായിരുന്നു. യേശുവിൽ അവൻ സകല പ്രകൃതിയെയും തന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ വഹിക്കുന്ന ഒരുവനെ കണ്ടു. ദൈവത്വത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം അവന്റെ സ്വന്തം അശുദ്ധിയെ വെളിപ്പെടുത്തി. തന്റെ ഗുരുവിനോടുള്ള സ്നേഹം, സ്വന്തം അവിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ലജ്ജ, ക്രിസ്തുവിന്റെ ദീനതയോടുള്ള നന്ദി, അതിലുപരി അനന്തമായ പരിശുദ്ധിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ തന്റെ അശുദ്ധിയുടെ ബോധം—ഇവയൊക്കെയും അവനെ കീഴടക്കി. അവന്റെ സഹപ്രവർത്തകർ വലയുടെ ഉള്ളടക്കം ഉറപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, പത്രൊസ് രക്ഷിതാവിന്റെ കാല്പാദങ്ങളിൽ വീണുകൊണ്ട്, ‘കർത്താവേ, എന്നെ വിട്ടുപോകേണമേ; ഞാൻ പാപിയായ മനുഷ്യൻ ആകുന്നു’ എന്നു വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.”

ദൈവിക വിശുദ്ധിയുടെ അതേ സാന്നിധ്യമായിരുന്നു ദൈവത്തിന്റെ ദൂതന്റെ മുമ്പിൽ ദാനിയേൽ പ്രവാചകനെ മരിച്ചവനെപ്പോലെ വീഴ്ത്തിയത്. അവൻ പറഞ്ഞു: ‘എന്റെ സൗന്ദര്യം എന്നിൽ ക്ഷയമായി മാറി, എനിക്കു യാതൊരു ശക്തിയും ശേഷിച്ചില്ല.’ അങ്ങനെ തന്നേ, യെശയ്യാവു കർത്താവിന്റെ മഹത്വം ദർശിച്ചപ്പോൾ അവൻ ഘോഷിച്ചു: ‘എനിക്കു അയ്യോ! ഞാൻ നശിച്ചുപോയിരിക്കുന്നു; ഞാൻ അശുദ്ധ അധരങ്ങളുള്ള മനുഷ്യൻ; അശുദ്ധ അധരങ്ങളുള്ള ജനങ്ങളുടെ നടുവിൽ ഞാൻ പാർക്കുന്നു; എന്റെ കണ്ണുകൾ സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവയായ രാജാവിനെ കണ്ടിരിക്കുന്നു.’ ദാനിയേൽ 10:8; യെശയ്യാവു 6:5. തന്റെ ദൗർബല്യത്തോടും പാപത്തോടും കൂടിയ മനുഷ്യത്വം, ദൈവത്വത്തിന്റെ പരിപൂർണതയോടു വിരുദ്ധമായി നിറുത്തപ്പെട്ടു; അപ്പോൾ താൻ സർവ്വതും അപര്യാപ്തനും അശുദ്ധനും ആണെന്ന് അവൻ അനുഭവിച്ചു. ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തിന്റെയും ഔന്നത്യത്തിന്റെയും ഒരു ദർശനം പ്രാപിച്ച എല്ലാവരുടെയും അനുഭവം ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.

“പത്രൊസ് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: ‘എന്നിൽനിന്നു വിട്ടുപോകേണമേ; ഞാൻ പാപിയായ മനുഷ്യൻ ആകുന്നു;’ എന്നിരുന്നാലും, യേശുവിൽനിന്നു വേർപിരിയാൻ തനിക്കാകില്ലെന്നു ബോധിച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ അവന്റെ പാദങ്ങളിൽ ചേർന്നു പിടിച്ചു. രക്ഷകൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: ‘ഭയപ്പെടേണ്ട; ഇനിയുമുതൽ നീ മനുഷ്യരെ പിടിക്കുന്നവനായിരിക്കും.’ യെശയ്യാവു ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയെയും തന്റെ സ്വന്തം അയോഗ്യതയെയും ദർശിച്ചശേഷമാണ് ദൈവിക സന്ദേശം അവനു ഏല്പിക്കപ്പെട്ടത്. പത്രൊസ് സ്വയംനിഷേധത്തിലേക്കും ദൈവിക ശക്തിയിലുള്ള ആശ്രയത്തിലേക്കും നടത്തപ്പെട്ടശേഷമാണ് ക്രിസ്തുവിന്നായുള്ള തന്റെ പ്രവൃത്തിയിലേക്കുള്ള വിളി അവൻ പ്രാപിച്ചത്.” The Desire of Ages, 246.

“യശയ്യാവ് തന്റെ കർത്താവിന്റെ മഹിമയുടെയും മഹത്വത്തിന്റെയും ഈ വെളിപ്പാട് ദർശിച്ചപ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധിയെയും വിശുദ്ധിയെയും കുറിച്ചുള്ള ആഴമായ ബോധം അവനെ ആകമാനം മൂടിക്കളഞ്ഞു. തന്റെ സ്രഷ്ടാവിന്റെ അതുല്യപരിപൂർണ്ണതയും, താനുമൊത്ത് ദീർഘകാലമായി യിസ്രായേലിന്റെയും യെഹൂദയുടെയും തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നവരുടെ പാപപൂർണമായ നടത്തിപ്പും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യം എത്ര കഠിനമായിരുന്നു! ‘അയ്യോ, എനിക്കു നാശം!’ അവൻ നിലവിളിച്ചു; ‘ഞാൻ അശുദ്ധമായ അധരങ്ങളുള്ള മനുഷ്യൻ ആകയാലും, അശുദ്ധമായ അധരങ്ങളുള്ള ജനത്തിന്റെ നടുവിൽ ഞാൻ വസിക്കുന്നു ആകയാലും; സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവയായ രാജാവിനെ എന്റെ കണ്ണുകൾ കണ്ടിരിക്കുന്നു.’ വാക്യം 5. അത്യന്തം വിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിന്റെ അകത്ത് ദൈവികസന്നിധിയുടെ പൂർണ്ണപ്രകാശത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ടിരുന്നപോലെ, തന്റെ സ്വന്തം അപരിപൂർണ്ണതയിലും അശക്തിയിലും വിട്ടുകൊടുത്താൽ, താൻ വിളിക്കപ്പെട്ട ദൗത്യം നിർവഹിക്കാൻ താൻ ഒരിക്കലും സാധിക്കാത്തവനാകും എന്നു അവൻ ഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ അവന്റെ വ്യസനം നീക്കുകയും അവന്റെ മഹത്തായ ദൗത്യത്തിനായി അവനെ യോജ്യനാക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതിന്നു ഒരു സെരാഫ് അയക്കപ്പെട്ടു. യാഗപീഠത്തിൽ നിന്നെടുത്ത ഒരു ജ്വലിക്കുന്ന കനൽ അവന്റെ അധരങ്ങളിൽ തൊടിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ‘ഇതാ, ഇത് നിന്റെ അധരങ്ങളെ തൊട്ടിരിക്കുന്നു; നിന്റെ അകൃത്യം നീക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, നിന്റെ പാപം പരിഹരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു’ എന്ന വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. തുടർന്ന് ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കപ്പെട്ടു: ‘ഞാൻ ആരെ അയക്കും? ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ആർ പോകും?’ യശയ്യാവ് മറുപടി നൽകി: ‘ഇതാ ഞാൻ; എന്നെ അയക്കേണമേ.’ വാക്യങ്ങൾ 7, 8.”

“സ്വർഗീയ സന്ദർശകൻ കാത്തുനിന്ന ദൂതനോടു കല്പിച്ചു: ‘പോയ് ഈ ജനത്തോടു പറക: നിങ്ങൾ കേൾക്കുന്നതുപോലെ കേൾക്കട്ടെ, എങ്കിലും ഗ്രഹിക്കരുത്; കാണുന്നതുപോലെ കാണട്ടെ, എങ്കിലും മനസ്സിലാക്കരുത്. ഈ ജനത്തിന്റെ ഹൃദയം മേദസ്സുള്ളതാക്കുക; അവരുടെ ചെവികൾ ഭാരമുള്ളതാക്കുക; അവരുടെ കണ്ണുകൾ അടപ്പിക്കയും ചെയ്യുക; അങ്ങനെ അവർ തങ്ങളുടെ കണ്ണുകളാൽ കാണാതെയും, ചെവികളാൽ കേൾക്കാതെയും, ഹൃദയത്തോടെ ഗ്രഹിക്കാതെയും, തിരിഞ്ഞ് സൌഖ്യം പ്രാപിക്കാതെയും ഇരിക്കേണ്ടതിന്നു.’ വാക്യങ്ങൾ 9, 10.”

പ്രവാചകന്റെ കർത്തവ്യം വ്യക്തമായിരുന്നു; പ്രബലമായി നിലനിന്നിരുന്ന ദുഷ്ടതകൾക്കെതിരെ തന്റെ ശബ്ദം പ്രതിഷേധമായി ഉയർത്തേണ്ടതായിരുന്നു. എന്നാൽ ഏതെങ്കിലും പ്രത്യാശയുടെ ഉറപ്പ് കൂടാതെ ആ പ്രവൃത്തി ഏറ്റെടുക്കാൻ അവൻ ഭയപ്പെട്ടു. “കർത്താവേ, എത്രകാലം?” എന്നു അവൻ ചോദിച്ചു. വാക്യം 11. നിന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനങ്ങളിൽ ഒരാളും ഒരിക്കലും ഗ്രഹിക്കയും മാനസാന്തരപ്പെടുകയും സൗഖ്യം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യാതിരിക്കുമോ?

“വഴിതെറ്റിയ യെഹൂദാവിനുവേണ്ടിയുള്ള അവന്റെ ആത്മഭാരം വ്യർത്ഥമായി വഹിക്കപ്പെടേണ്ടതല്ലായിരുന്നു. അവന്റെ ദൗത്യം സമ്പൂർണ്ണമായി ഫലശൂന്യമാകേണ്ടതുമില്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും അനേകം തലമുറകളായി വർധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾ അവന്റെ കാലത്തു നീക്കിക്കളയാനാവുമായിരുന്നില്ല. തന്റെ ആയുഷ്‌കാലമൊട്ടാകെ അവൻ ക്ഷമയുള്ളവനും ധീരനുമായ ഒരു ഉപദേശകനായിരിക്കണം—വിനാശത്തിന്റെ പ്രവാചകനായതുപോലെ പ്രത്യാശയുടെ പ്രവാചകനുമായും. ദൈവികോദ്ദേശ്യം ഒടുവിൽ നിറവേറുമ്പോൾ, അവന്റെ പ്രയത്‌നങ്ങളുടെയും ദൈവത്തിന്റെ സകല വിശ്വസ്തദൂതന്മാരുടെയും പ്രയത്‌നഫലത്തിന്റെ പൂർണ്ണ വിളവും വെളിവാകുമായിരുന്നു. ഒരു ശേഷിപ്പു രക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. ഇത് സംഭവിക്കേണ്ടതിന്നു, മത്സരിക്കുന്ന ജനതയോടു മുന്നറിയിപ്പിന്റെയും അപേക്ഷയുടെയും സന്ദേശങ്ങൾ അറിയിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്നു കർത്താവു പ്രസ്താവിച്ചു: ‘Until the cities be wasted without inhabitant, And the houses without man, And the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, And there be a great forsaking in the midst of the land.’ വാക്യം 11, 12.”

അനുതപിക്കാതിരുന്നവർക്കു മേൽ വരേണ്ടിയിരുന്ന ഭീമമായ ന്യായവിധികൾ—യുദ്ധം, പ്രവാസം, പീഡനം, ജാതികളുടെ ഇടയിൽ ശക്തിയും മാനവും നഷ്ടപ്പെടുക—ഇതൊക്കെയും, തങ്ങളോടു വിരോധമായി നിൽക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ കൈ അവയിൽ തിരിച്ചറിയുന്നവർ അനുതാപത്തിലേക്കു നയിക്കപ്പെടേണ്ടതിന്നു വരേണ്ടിയിരുന്നതായിരുന്നു. വടക്കൻ രാജ്യത്തിലെ പത്ത് ഗോത്രങ്ങൾ ഉടൻതന്നെ ജാതികളുടെ ഇടയിൽ ചിതറിപ്പോകുകയും, അവരുടെ നഗരങ്ങൾ ശൂന്യമായി കിടക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതായിരുന്നു; വൈരികളായ ജാതികളുടെ നാശകരമായ സൈന്യങ്ങൾ അവരുടെ ദേശത്തെ വീണ്ടും വീണ്ടും അടിച്ചുമൂടേണ്ടതുമായിരുന്നു; യെരൂശലേമും ഒടുവിൽ വീഴേണ്ടതായിരുന്നു, യെഹൂദയും ബദ്ധരായി കൊണ്ടുപോകപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു; എങ്കിലും വാഗ്ദത്തദേശം എന്നേക്കുമായി പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. യെശയ്യാവിനോടു സ്വർഗീയ ദൂതൻ നൽകിയ ഉറപ്പ് ഇതായിരുന്നു: ‘അതിൽ പത്തിലൊന്ന് ശേഷിക്കും; അതു വീണ്ടും മടങ്ങിവന്നു തിന്നുകളയപ്പെടും; ഇലകൾ വീഴുമ്പോഴും ഉള്ളസാരം അവയിൽ നിലനിൽക്കുന്ന എലമരത്തെയും ഓക്കിനെയും പോലെ, വിശുദ്ധ സന്തതി അതിന്റെ ഉള്ളസാരമായിരിക്കും.’ വാക്യം 13.

“ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശത്തിന്റെ അന്തിമ നിവൃത്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ ഉറപ്പ് യെശയ്യാവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ധൈര്യം ഉളവാക്കി. ഭൂമിയിലെ ശക്തികൾ യെഹൂദാവിനെതിരെ നിരന്നു നിന്നാൽ എന്ത്? കർത്താവിന്റെ ദൂതൻ എതിർപ്പിനെയും പ്രതിരോധത്തെയും നേരിട്ടാൽ എന്ത്? യെശയ്യാവ് രാജാവിനെ, സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവയെ, കണ്ടിരുന്നു; ‘സകല ഭൂമിയും അവന്റെ മഹത്വത്തോടെ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു’ എന്ന സെരാഫീമുകളുടെ ഗാനം അവൻ കേട്ടിരുന്നു; പിന്തിരിഞ്ഞുപോയ യെഹൂദാവിനോടുള്ള യഹോവയുടെ സന്ദേശങ്ങൾക്ക് പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പാപബോധം വരുത്തുന്ന ശക്തി അനുഗമിക്കുമെന്ന വാഗ്ദത്തവും അവൻ ലഭിച്ചിരുന്നു; അങ്ങനെ തന്റെ മുമ്പിലുള്ള പ്രവൃത്തിക്കായി പ്രവാചകൻ ശക്തിപ്പെട്ടു. വാക്യം 3. ദീർഘവും കഠിനവുമായ തന്റെ ദൗത്യകാലമൊട്ടാകെ ഈ ദർശനത്തിന്റെ സ്മരണം അവൻ കൂടെ വഹിച്ചു. അറുപതു വർഷമോ അതിലധികമോ കാലം അവൻ യെഹൂദയുടെ മക്കളുടെ മുമ്പിൽ പ്രത്യാശയുടെ പ്രവാചകനായി നിന്നു, സഭയുടെ ഭാവിയിലെ ജയം സംബന്ധിച്ച തന്റെ പ്രവചനങ്ങളിൽ കൂടുതൽ ധൈര്യത്തോടെ, ഇനിയും കൂടുതൽ ധൈര്യത്തോടെ വളർന്നു.” Prophets and Kings, 307–310.