ഇപ്പോൾ, മഹാനായ അലക്സാണ്ടറുടെ അപ്രതീക്ഷിത മരണത്തിന് ശേഷമുണ്ടായ ചരിത്രത്തെ നാം പരിഗണിക്കാം; അത് ക്രി.മു. 538-ആം വർഷത്തിൽ നിന്ന് 1798-ലെ അന്ത്യകാലം വരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
അവൻ എഴുന്നേറ്റുനിന്നാൽ അവന്റെ രാജ്യം തകർന്നുപോകുകയും ആകാശത്തിന്റെ നാലു കാറ്റുകളിലേക്കു വിഭജിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും; അവന്റെ സന്തതിക്കല്ല, അവൻ ഭരിച്ച അധികാരത്തിന്റെ അനുസാരമായും അല്ല; കാരണം അവന്റെ രാജ്യം അവരല്ലാത്ത മറ്റുള്ളവർക്കായി വേരോടെ പറിച്ചുകളയപ്പെടും. തെക്കേ രാജാവു ശക്തനായിരിക്കും; അവന്റെ പ്രഭുക്കന്മാരിൽ ഒരുവനും അങ്ങനെ തന്നേ; അവൻ അവനെക്കാൾ അധികം ശക്തനായി ആധിപത്യം പ്രാപിക്കും; അവന്റെ ആധിപത്യം മഹത്തായ ആധിപത്യം ആയിരിക്കും. കുറെ വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം അവർ തമ്മിൽ ചേർന്നു സന്ധി ചെയ്യും; കാരണം തെക്കേ രാജാവിന്റെ മകൾ ഒരു ഒത്തുതീർപ്പ് ഉണ്ടാക്കുവാൻ വടക്കേ രാജാവിന്റെ അടുക്കൽ വരും; എങ്കിലും അവൾ ഭുജത്തിന്റെ ശക്തി നിലനിറുത്തുകയില്ല; അവനും നിലനിൽക്കുകയില്ല, അവന്റെ ഭുജവും ഇല്ല; എന്നാൽ അവളും, അവളെ കൊണ്ടുവന്നവരും, അവളെ ജനിപ്പിച്ചവനും, ആ കാലങ്ങളിൽ അവളെ ശക്തിപ്പെടുത്തിയവനും ഏല്പിക്കപ്പെട്ടുകളയും. എന്നാൽ അവളുടെ വേരുകളുടെ ഒരു ശാഖയിൽനിന്നു ഒരുവൻ അവന്റെ സ്ഥാനത്ത് എഴുന്നേൽക്കും; അവൻ ഒരു സൈന്യവുമായി വന്നു വടക്കേ രാജാവിന്റെ കോട്ടയിൽ കടന്നു അവരുടെ നേരെ പ്രവർത്തിച്ചു ജയിക്കും. അവരുടെ ദേവന്മാരെയും, അവരുടെ പ്രഭുക്കന്മാരെയും, വെള്ളിയുടെയും പൊന്നിന്റെയും അവരുടെ വിലയേറിയ പാത്രങ്ങളെയും തടവുകാരാക്കി മിസ്രയീമിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുകയും ചെയ്യും; അവൻ വടക്കേ രാജാവിനെക്കാൾ അധികം വർഷങ്ങൾ നിലനിൽക്കും. പിന്നെ തെക്കേ രാജാവു തന്റെ രാജ്യത്തിലേക്കു വന്നു തന്റെ സ്വന്തം ദേശത്തിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോകും. ദാനീയേൽ 11:4–9.
അവസാനം, മഹാനായ അലക്സാണ്ടറിന്റെ രാജ്യം വിഭജിക്കപ്പെട്ടതിനു ശേഷം, മുമ്പത്തെ രാജ്യം കൈവശപ്പെടുത്തുന്നതിനായി പോരാടിയവർ അവസാനം രണ്ടു പ്രധാന രാജ്യങ്ങളായി ചുരുങ്ങി. അതിൽ ഒരു രാജ്യം അലക്സാണ്ടറിന്റെ മുൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തെക്കൻ ഭാഗത്തെ നിയന്ത്രിച്ചു; മറ്റൊന്ന് വടക്കൻ ഭാഗത്തെ നിയന്ത്രിച്ചു. അന്ന് മുതൽ പ്രവചനാത്മക വിവരണത്തിൽ അവരെ ലളിതമായി തെക്കിന്റെ രാജാവും വടക്കിന്റെ രാജാവും എന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു. ലോകാധിപത്യത്തിനായുള്ള പോരാട്ടം വടക്കിന്റെ രാജാവും തെക്കിന്റെ രാജാവും തമ്മിലുള്ളതായി മാത്രം ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഘട്ടത്തിലെത്തിയ ശേഷം, ആ രണ്ട് രാജ്യങ്ങളുടെ പ്രതീകങ്ങൾ മുഴുവൻ അധ്യായത്തിലുടനീളം തുടരുന്നു.
അഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ തെക്കൻ രാജാവ് സ്ഥാപിതനാകുന്നു; അവൻ ശക്തനാണ്, എന്നാൽ വടക്കൻ രാജാവും ശക്തനാണ്, അവന്റെ രാജ്യം കൂടുതൽ വിപുലവുമാണ്. തുടർന്ന് ആറാം വാക്യത്തിൽ, തെക്കൻ രാജാവ് വടക്കൻ രാജ്യത്തോടു ഒരു സഖ്യം നിർദേശിക്കുന്നു. തെക്കൻ രാജാവ് തന്റെ മകളെ വടക്കൻ രാജാവിന് നൽകുന്നതിലൂടെ സമാധാന ഉടമ്പടി ഉറപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; അതുവഴി വടക്കൻ രാജാവ് അവളെ വിവാഹം കഴിച്ച് കുടുംബബന്ധത്തിലൂടെ അവരുടെ സഖ്യം സാധൂകരിക്കേണ്ടതിന്നു. വടക്കൻ രാജാവ് അതിന് സമ്മതിച്ചു, തന്റെ ഭാര്യയെ ഒഴിവാക്കി, തെക്കിൽ നിന്നുള്ള രാജകുമാരിയെ വിവാഹം കഴിച്ചു, അങ്ങനെ ആ സഖ്യം ആരംഭിക്കപ്പെട്ടു.
അവസാനം തെക്കൻ രാജകുമാരി ഒരു ആൺകുഞ്ഞിനെ പ്രസവിക്കുന്നു; എന്നാൽ ഒടുവിൽ വടക്കൻ രാജാവ് തന്റെ പുതിയ ഭാര്യയിൽ വിരക്തനായി, തന്റെ ആദ്യഭാര്യയോടു ചെയ്തതുപോലെ അവളെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, വീണ്ടും തന്റെ ആദ്യഭാര്യയെ തിരികെ സ്വീകരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആ ആദ്യഭാര്യ പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും അവസരം ലഭിക്കുകയും ചെയ്ത ഉടൻ, അവൾ വടക്കൻ രാജാവിനെയും, അവന്റെ തെക്കൻ വധുവിനെയും, അവളുടെ കുഞ്ഞിനെയും, അവളുടെ മുഴുവൻ ഈജിപ്ത്യൻ അനുചരസമൂഹത്തെയും കൊന്നുകളയുന്നു. ആദ്യഭാര്യ തെക്കൻ രാജകുമാരിയെയും അവളുടെ കുഞ്ഞിനെയും കൊലപ്പെടുത്തുന്ന ഈ പ്രവൃത്തി തെക്കൻ രാജകുമാരിയുടെ കുടുംബത്തെ ക്രോധഭരിതരാക്കുന്നു; അവളുടെ സഹോദരന്മാരിൽ ഒരാൾ ഒരു സൈന്യം എഴുന്നേല്പിച്ച് വടക്കൻ രാജ്യത്തെ ആക്രമിക്കുന്നു.
തെക്കൻ സൈന്യം വടക്കൻ രാജാവിനെ ജയിച്ചടക്കുന്നു; തുടർന്ന് വടക്കൻ രാജാവിനെ കൊലപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ആദ്യഭാര്യയും, അവന്റെ തെക്കൻ വധുവും ശിശുവും വധിക്കപ്പെടുന്നു. പിതാവിന്റെ മരണസമയത്ത് വടക്കിന്റെ ഭരണരാജാവായി നിയമിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ആദ്യഭാര്യയുടെ മകൻ പിടിക്കപ്പെടുകയും, മുൻകാല യുദ്ധങ്ങളിൽ വടക്കൻ രാജ്യം തെക്കൻ രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുപോയിരുന്ന ചില ഈജിപ്തീയ കലാവസ്തുക്കളും വിഗ്രഹങ്ങളും കൂടെ തെക്കൻ രാജാവിനാൽ വീണ്ടും ഈജിപ്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈജിപ്തിലെത്തിയശേഷം പിടിക്കപ്പെട്ട വടക്കൻ രാജാവ് കുതിരയിൽ നിന്ന് വീണ് മരിക്കുന്നു. ഈ ചരിത്രത്തെ ഉറിയാ സ്മിത്ത് താഴെപ്പറുന്നതുപോലെ തിരിച്ചറിയുന്നു.
“‘വാക്യം 6. വർഷങ്ങളുടെ അന്തിയിൽ അവർ തമ്മിൽ ചേർന്നുകൊള്ളും; കാരണം തെക്കിന്റെ രാജാവിന്റെ മകൾ ഉത്തരത്തിന്റെ രാജാവിന്റെ അടുക്കൽ ഒത്തുതീർപ്പ് സ്ഥാപിക്കേണ്ടതിന്നു വരും; എന്നാൽ അവൾ ഭുജത്തിന്റെ ശക്തി നിലനിർത്തുകയില്ല; അവനും നിലനിൽക്കുകയില്ല, അവന്റെ ഭുജവും അല്ല; എന്നാൽ അവൾ ഏല്പിക്കപ്പെടും, അവളെ കൊണ്ടുവന്നവരും, അവളെ ജനിപ്പിച്ചവനും, ഈ കാലങ്ങളിൽ അവളെ ശക്തിപ്പെടുത്തിയവനും കൂടെ.’”
ഈജിപ്തിന്റെയും സിറിയയുടെയും രാജാക്കന്മാർക്കിടയിൽ നിരന്തരം യുദ്ധങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച്, ഈജിപ്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ രാജാവായ പ്റ്റോലമി ഫിലഡെൽഫസിന്റെയും സിറിയയുടെ മൂന്നാമത്തെ രാജാവായ ആന്റിയോകസ് തീയോസിന്റെയും കാലത്ത് ഇതു അത്യന്തം സത്യമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ അവർ സമാധാനം സ്ഥാപിക്കാൻ ഈ വ്യവസ്ഥയിൽ സമ്മതിച്ചു: ആന്റിയോകസ് തീയോസ് തന്റെ മുൻഭാര്യയായ ലവോദീകയെയും അവളുടെ രണ്ടു പുത്രന്മാരെയും ഉപേക്ഷിക്കുകയും, പ്റ്റോലമി ഫിലഡെൽഫസിന്റെ പുത്രിയായ ബെരെനീസിനെ വിവാഹം കഴിക്കുകയും വേണം. അതനുസരിച്ച് പ്റ്റോലമി തന്റെ മകളെ ആന്റിയോകസിന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവന്നു; അവളോടൊപ്പം അളവറ്റൊരു സ്ത്രീധനവും നൽകി.
“‘എന്നാൽ അവൾ ഭുജത്തിന്റെ ശക്തി നിലനിർത്തുകയില്ല;’ അതായത്, അന്ത്യോക്കുസിനോടുള്ള അവളുടെ സ്വാധീനവും അധികാരവും. അങ്ങനെ തന്നെയാണ് അത് സംഭവിച്ചതും; കുറച്ച് കാലത്തിനുശേഷം, പ്രണയവികാരത്തിന്റെ ഒരു ആവേശത്തിൽ, അന്ത്യോക്കുസ് തന്റെ മുൻഭാര്യയായ ലവൊദിക്കെയെയും അവളുടെ മക്കളെയും വീണ്ടും അരമനയിലേക്കു വരുത്തിക്കൊണ്ടുവന്നു. തുടർന്ന് പ്രവചനം പറയുന്നു: ‘അവനും [അന്ത്യോക്കുസും] നിലനിൽക്കുകയില്ല, അവന്റെ ഭുജവും,’ അഥവാ സന്തതിയും. വീണ്ടും കൃപയും അധികാരവും ലഭിച്ച ലവൊദിക്കെ, തന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെ ചാഞ്ചാട്ടത്തിൽ അന്ത്യോക്കുസ് വീണ്ടും തന്നെ അപമാനിക്കുകയും ബെരെനിക്കെയെ തിരികെ വിളിച്ചുവരുത്തുകയും ചെയ്യുമോ എന്നു ഭയപ്പെട്ടു; അത്തരമൊരു സാഹചര്യമെതിരായ ഫലപ്രദമായ സംരക്ഷണം അവന്റെ മരണത്തേക്കാൾ കുറഞ്ഞതൊന്നുമാകുകയില്ലെന്നു കരുതി, അവൾ കുറച്ച് കാലത്തിനകം അവനെ വിഷം കൊടുത്ത് കൊല്ലിച്ചു. ബെരെനിക്കെയിലൂടെ ഉണ്ടായ അവന്റെ സന്തതിയും രാജ്യത്തിൽ അവന്നു പിന്ഗാമിയായില്ല; കാരണം, തന്റെ മൂത്തമകനായ സെല്യൂക്കുസ് കല്ലിനിക്കുസിനായി രാജാസനം ഉറപ്പാക്കുന്നവിധം ലവൊദിക്കെ കാര്യങ്ങൾ ക്രമപ്പെടുത്തി.”
“എന്നാൽ അത്തരത്തിലുള്ള ദുഷ്ടത ദീർഘകാലം ശിക്ഷിക്കപ്പെടാതെ നിലനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; പ്രവചനം പിന്നെയും മുൻകൂട്ടി അറിയിക്കുന്നതുപോലെ, തുടർന്ന് ഉണ്ടായ ചരിത്രവും അതിനെ തെളിയിക്കുന്നു.
“‘വാക്യം 7. എന്നാൽ അവളുടെ വേരുകളുടെ ഒരു ശാഖയിൽനിന്നു ഒരുവൻ അവന്റെ സ്ഥാനത്തു ഉയിർത്തെഴുന്നേലക്കും; അവൻ ഒരു സൈന്യവുമായി വന്നു, വടക്കിന്റെ രാജാവിന്റെ കോട്ടയിൽ പ്രവേശിച്ചു, അവർക്കെതിരെ പ്രവർത്തിച്ചു, ജയിക്കും. 8. അവൻ അവരുടെ ദേവന്മാരെയും, അവരുടെ പ്രഭുക്കന്മാരെയും, വെള്ളിയുടെയും പൊന്നിന്റെയും അവരുടെ വിലയേറിയ പാത്രങ്ങളെയും ബദ്ധരാക്കി മിസ്രയീമിലേക്കു കൊണ്ടുപോകും; അവൻ വടക്കിന്റെ രാജാവിനെക്കാൾ അധികവർഷങ്ങൾ നിലനിൽക്കും. 9. അങ്ങനെ തെക്കിന്റെ രാജാവു തന്റെ രാജ్యంలో കടന്നുചെന്നിട്ട്, തന്റെ സ്വന്തം ദേശത്തേക്കു മടങ്ങിപ്പോകും.’”
ബെരെനിക്കെയോടു അതേ വേരിൽനിന്നു പുറപ്പെട്ട ഈ കൊമ്പ് അവളുടെ സഹോദരനായ ടോലെമി യൂഎർഗെറ്റസ് ആയിരുന്നു. അവൻ തന്റെ പിതാവായ ടോലെമി ഫിലഡെൽഫസിന്റെ പിന്നാലെ മിസ്രയീം രാജ്യത്തിന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നതുമാത്രം, തന്റെ സഹോദരിയായ ബെരെനിക്കെയുടെ മരണത്തിന് പ്രതികാരം ചെയ്യുവാനുള്ള ദാഹത്തിൽ ജ്വലിച്ചു, ഒരു മഹത്തായ സൈന്യത്തെ സമാഹരിച്ചു, ഉത്തരദേശരാജാവിന്റെ ദേശത്തേക്കു, അതായത് തന്റെ അമ്മയായ ലവൊദിക്കെയോടുകൂടെ സിറിയയിൽ ഭരിച്ചിരുന്ന സെല്യൂക്കസ് കാല്ലിനിക്കസിന്റെ രാജ്യഭാഗത്തേക്കു കയറി ആക്രമിച്ചു. അവൻ അവരുടെ മേൽ ജയിച്ചു; സിറിയയും കിലിക്ക്യയും യൂഫ്രട്ടീസിന് അപ്പുറമുള്ള മുകളിലുള്ള പ്രദേശങ്ങളും ഏകദേശം സമസ്ത ഏഷ്യയും വരെ കീഴടക്കി. എന്നാൽ മിസ്രയീമിൽ കലാപം ഉയർന്നതായി, അതുകൊണ്ടു താൻ നാട്ടിലേക്കു മടങ്ങേണ്ടിവരുമെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ, അവൻ സെല്യൂക്കസിന്റെ രാജ്യം കൊള്ളയടിച്ചു, നാൽപ്പതിനായിരം താലന്ത് വെള്ളിയും വിലയേറിയ പാത്രങ്ങളും ദേവന്മാരുടെ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ് പ്രതിമകളും എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി. ഇവയിൽ, കാംബിസിസ് മുമ്പ് മിസ്രയീമിൽനിന്ന് എടുത്തു പേർഷ്യയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയിരുന്ന പ്രതിമകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. വിഗ്രഹാരാധനയിൽ മുഴുവനായി ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന മിസ്രയീമ്യർ, ഇങ്ങനെ അനേകം വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അവരുടെ തടവിലായിരുന്ന ദേവന്മാരെ അവർക്കു പുനഃസ്ഥാപിച്ചുതന്നതിന്റെ പ്രശംസാസൂചകമായി, ടോലെമിക്ക് യൂഎർഗെറ്റസ്, അഥവാ ഉപകാരി, എന്ന ബിരുദം നല്കി.
“ബിഷപ്പ് ന്യൂട്ടന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ഇത് ജെറോമിന്റെ വിവരണമാണ്; പുരാതന ചരിത്രകാരന്മാരിൽ നിന്ന് സമാഹരിച്ചതെങ്കിലും, ഇതേ കാര്യങ്ങളിൽ പലതെയും സ്ഥിരീകരിക്കുന്ന ഗ്രന്ഥകാരന്മാർ ഇപ്പോഴും ലഭ്യരാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. അപ്പിയൻ ഞങ്ങളോട് അറിയിക്കുന്നതു എന്തെന്നാൽ, ലാവൊദീക്കേ അന്ത്യോക്കസിനെ കൊന്നതും, അവന്റെ ശേഷം ബെരെനീകെയെയും അവളുടെ ശിശുവിനെയും കൊന്നതും കഴിഞ്ഞ്, ആ കൊലപാതകങ്ങൾക്കു പ്രതികാരം ചെയ്യേണ്ടതിന്നു ഫിലഡെൽഫസിന്റെ മകനായ പ്തൊലമി സിറിയയിൽ കയറി, ലാവൊദീക്കെയെ കൊന്നു, ബാബിലോൻ വരെ മുന്നേറി. പോളിബിയസിൽ നിന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കുന്നതു, യൂഎർഗെറ്റസ് എന്ന ഉപനാമമുള്ള പ്തൊലമി തന്റെ സഹോദരിയായ ബെരെനീകെയോടു കാട്ടപ്പെട്ട ക്രൂരമായ പെരുമാറ്റത്തിൽ അത്യന്തം ക്രുദ്ധനായി, സൈന്യത്തോടെ സിറിയയിലേക്കു കുതിച്ച്, സെല്യൂസിയ പട്ടണം കീഴടക്കിയെന്നും, പിന്നീടു ചില വർഷങ്ങൾ അത് ഈജിപ്തിലെ രാജാക്കന്മാരുടെ സൈനികതാവളങ്ങൾകൊണ്ടു കാത്തുസൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നുവെന്നുമാണ്. ഇങ്ങനെ അവൻ വടക്കൻ രാജാവിന്റെ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചു. പോള്യൈനസ് പ്രസ്താവിക്കുന്നത്, യാതൊരു യുദ്ധമോ പോരാട്ടമോ കൂടാതെ പ്തൊലമി ടോറസ് പർവതം മുതൽ ഇന്ത്യ വരെ ഉള്ള സകല ദേശത്തിന്മേലും അധീശത്വം സ്ഥാപിച്ചുവെന്നാണ്; എന്നാൽ അവൻ തെറ്റുതിരിച്ചറിഞ്ഞ് അത് മകനു പകരം പിതാവിനോടാണ് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ജസ്റ്റിൻ ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നതു, ആഭ്യന്തര കലാപം കാരണം പ്തൊലമി ഈജിപ്തിലേക്കു തിരിച്ചുവിളിക്കപ്പെട്ടില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ, സെല്യൂക്കസിന്റെ മുഴുവൻ രാജ്യവും അവൻ കൈവശപ്പെടുത്തിയേനെയെന്നതാണ്. അങ്ങനെ തെക്കൻ രാജാവ് വടക്കൻ രാജാവിന്റെ ആധിപത്യപ്രദേശത്തേക്കു കടന്നു ചെന്നു, പിന്നെ തന്റെ ദേശത്തേക്കു മടങ്ങിവന്നു; പ്രവാചകൻ മുൻകൂട്ടി പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നേ. കൂടാതെ അവൻ വടക്കൻ രാജാവിനെക്കാൾ കൂടുതൽ വർഷങ്ങൾ ജീവനോടെയുണ്ടായിരുന്നു; കാരണം സെല്യൂക്കസ് കാല്ലിനിക്കസ് തന്റെ കുതിരയിൽ നിന്ന് വീണ് പ്രവാസത്തിൽവെച്ചു മരിച്ചു; പ്തൊലമി യൂഎർഗെറ്റസ് അവനെക്കാൾ നാലോ അഞ്ചോ വർഷം കൂടുതൽ ജീവിച്ചു.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 250–252.
റോമിന്റെ, അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഉത്തരദേശരാജാവിന്റെ, ഒരു പ്രവാചകസ്വഭാവലക്ഷണം ഇതാണ്: സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിതനാകുന്നതിനായി മൂന്നു ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ തടസ്സങ്ങളെ ജയിക്കണം. അലക്സാണ്ടറുടെ വിഭജിക്കപ്പെട്ട രാജ്യത്തിന്റെ അനന്തരഫലത്തിൽ ഉദിച്ചുവന്ന ആദ്യ ഉത്തരദേശരാജാവായി സ്ഥാപിതനായത് സെല്യൂക്കസ് നിക്കേറ്ററായിരുന്നു; ക്രി.മു. 316 മുതൽ 312 വരെ കുറേക്കാലം അവൻ തെക്കൻ രാജാവായ പ്റ്റൊലമിയുടെ സൈന്യാധിപനായി സേവിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു. “തെക്കൻ രാജാവു ബലവാനാകും; അവന്റെ പ്രഭുക്കന്മാരിൽ ഒരുവനും ബലവാനാകും; അവൻ അവനെക്കാൾ ബലവാനാകും” എന്നു പറയുന്ന അഞ്ചാം വാക്യം ഈ വസ്തുതയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പ്റ്റൊലമി തെക്കൻ രാജാവായിരുന്നു; അവന്നു ഒരു സൈന്യാധിപൻ (അവന്റെ പ്രഭുക്കന്മാരിൽ ഒരുവൻ) ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ പ്റ്റൊലമിയെക്കാൾ ബലവാനായി മാറുവാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവനായിരുന്നു. അഞ്ചാം വാക്യത്തിന്റെ അവസാന ഭാഗം പറയുന്നതിങ്ങനെ: “അവൻ ആധിപത്യം നടത്തും; അവന്റെ ആധിപത്യം വലിയ ആധിപത്യം ആയിരിക്കും.” പ്റ്റൊലമിയുടെ സൈന്യാധിപനായ സെല്യൂക്കസ് ആദ്യ ഉത്തരദേശരാജാവായി മാറേണ്ടിയിരുന്നു. എന്നാൽ സെല്യൂക്കസ് ഉത്തരദേശരാജാവാകേണ്ടതിന്നു, ആദ്യം അവൻ തെക്കൻ രാജാവിൽ നിന്നു വേർപെടുകയും, അതിനുശേഷം മൂന്നു ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ പ്രദേശങ്ങളെ ജയിക്കുകയും വേണമായിരുന്നു.
സെല്യൂക്കസ് കീഴടക്കിയ ആദ്യ പ്രദേശം കി.മു. 301-ൽ കിഴക്കായിരുന്നു. തുടർന്ന്, കസ്സാണ്ടറിന്റെ അവകാശി കൈവശം വച്ചിരുന്ന പടിഞ്ഞാറൻ പ്രദേശം അദ്ദേഹം കി.മു. 286-ൽ കീഴടക്കി; പിന്നെ, ലിസിമാക്കസിനെ കി.മു. 281-ൽ കീഴടക്കിയപ്പോൾ വടക്കൻ തന്റെ മൂന്നാം പ്രദേശവും അദ്ദേഹം സ്വന്തമാക്കി. വടക്കൻ രാജാവ് കി.മു. 281-ൽ സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിതനായി.
പിന്നീട് തെക്കൻ രാജാവുമായി ഉണ്ടാക്കിയ സമാധാനസന്ധി ക്രി.മു. 252-ൽ സംഭവിച്ചു. അതിന് ആറു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, ക്രി.മു. 246-ൽ, ബെരെനിക്കെ (തെക്കൻ രാജകുമാരി), അവളുടെ മകൻ, അവളുടെ മുഴുവൻ അനുചരവൃന്ദവും കൊലചെയ്യപ്പെട്ടു. അതിനുശേഷം തെക്കൻ രാജാവ് ലയൊദിക്കെയുടെ മകൻ സെല്യൂക്കസ് കാല്ലിനിക്കസിനെ പിടികൂടി തനോടുകൂടെ മിസ്രയീമിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി; അവിടെ അവൻ കുതിരയിൽനിന്നു വീണ് മരിച്ചു. വടക്കിലെ ആദ്യ രാജാവിന്റെ ഭരണകാലം ക്രി.മു. 281 മുതൽ ക്രി.മു. 246 വരെ ആയിരുന്നു; അതായത് മുപ്പത്തിയഞ്ചു വർഷം.
പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ വടക്കിന്റെ ആദ്യ രാജാവ് സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിതനാകുന്നതിനായി മൂന്ന് ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ തടസ്സങ്ങളെ ജയിച്ചു. പൗരാണിക റോവും സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിതനാകുന്നതിനായി മൂന്ന് ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ തടസ്സങ്ങളെ ജയിച്ചു [ദാനിയേൽ 8:9 കാണുക], പാപ്പാധിപത്യ റോവും സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിതനാകുന്നതിനായി മൂന്ന് ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ തടസ്സങ്ങളെ ജയിച്ചു [ദാനിയേൽ 7:20 കാണുക]. ആധുനിക റോവും സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിതനാകുന്നതിനായി മൂന്ന് ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ തടസ്സങ്ങളെ ജയിക്കുന്നു [ദാനിയേൽ 11:40–43 കാണുക].
ഒരു പ്രാവശ്യം സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിതനായതിനു ശേഷം, ഉത്തരരാജ്യത്തിലെ ആദ്യ രാജാവ് മുപ്പത്തിയഞ്ചു വർഷം ഭരിച്ചു. ഒരു പ്രാവശ്യം സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിതമായതിനു ശേഷം, ജാതീയ റോം ഒരു “കാലം” (മുന്നൂറ്റി അറുപത് വർഷം) ഭരിച്ചു. ഒരു പ്രാവശ്യം സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിതമായതിനു ശേഷം, പാപ്പാത്വ റോം “ഒരു കാലം, കാലങ്ങൾ, അരകാലം” (ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് വർഷം) ഭരിച്ചു. ഒരു പ്രാവശ്യം സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിതമായതിനു ശേഷം, ആധുനിക റോം ഒരു പ്രതീകാത്മക നാൽപ്പത്തിരണ്ടു മാസം (അതുപോലെ “ഒരു മണിക്കൂർ” എന്നും രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു) ഭരിക്കും.
“ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്” എന്നു സഹോദരി വൈറ്റ് നമ്മോടു അറിയിക്കുന്നു. തുടർന്ന് അവൾ മുപ്പത്തൊന്നാം വാക്യം മുതൽ മുപ്പത്താറാം വാക്യം വരെ ഉദ്ധരിച്ച്, “ഈ വാക്കുകളിൽ വിവരണപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലുള്ള ദൃശ്യങ്ങൾ സംഭവിക്കും” എന്നു പറയുന്നു. ആ വാക്യങ്ങളിൽ പാപ്പാസഭാ റോം (ശൂന്യമാക്കുന്ന അശുദ്ധവസ്തു) 538-ൽ സിംഹാസനത്തിൽ “സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു”; തുടർന്ന് ആദ്യത്തെ “ക്രോധം പൂർത്തിയാകുന്നതുവരെ” 1798-ൽ, അത് “അനേകം ദിവസങ്ങൾ” (ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷങ്ങൾ) ദൈവജനത്തെ ഉപദ്രവിക്കുന്നു. മുപ്പത്തൊന്നാം വാക്യം മുതൽ മുപ്പത്താറാം വാക്യം വരെയുള്ള ചരിത്രം പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ അവസാന ആറു വാക്യങ്ങളിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു; എങ്കിലും ആ ചരിത്രം അഞ്ചാം വാക്യം മുതൽ ഒമ്പതാം വാക്യം വരെ പൂർണമായി പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടതുമാണ്.
ക്രി.മു. 281-ൽ സെല്യൂക്കസ് വടക്കൻ രാജാവായി സ്ഥാപിതനായത്, 538-ആം വർഷവുമായി ഒത്തുചേരുന്നു. ഇരു സംഭവങ്ങളും ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ മൂന്ന് തടസ്സങ്ങളെ കീഴടക്കൽ സമാപിച്ചപ്പോൾ വടക്കൻ രാജാവിന്റെ സിംഹാസനാരോഹണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പാപ്പാത്വഭരണം പലവിധങ്ങളിൽ പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു: ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് ദിവസം, നാൽപ്പത്തിരണ്ട് മാസം, ഒരു കാലം, കാലങ്ങൾ, അരകാലം, ഒരു അവസരം, കൂടാതെ മൂന്നര വർഷം. സെല്യൂക്കസിന്റെ ഭരണം മുപ്പത്തഞ്ച് വർഷം നീണ്ടുനിന്നു; മുപ്പത്തഞ്ചിന്റെ പത്തിലൊന്ന്, അഥവാ ദശാംശം, മൂന്നരയാണ്. മുപ്പത്തഞ്ച് വർഷത്തിന്റെ പത്തിലൊന്ന് “മൂന്ന്-പോയിന്റ്-അഞ്ച്” (3.5) വർഷം എന്നും പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. “മൂന്നര” എന്നത് പാപ്പാത്വഭരണത്തിന്റെ കാലയളവിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്.
1798-ൽ തെക്കൻ രാജാവായ നെപ്പോളിയൻ ബോണപ്പാർട്ട് (“ഭാഗ്യവാൻ മകൻ” എന്നർത്ഥം) പാപ്പായെ തടവുകാരനാക്കുവാൻ തന്റെ ജനറലിനെ അയച്ചപ്പോൾ പാപ്പസ്ഥാനത്തിന് അതിന്റെ മാരകമുറിവ് ലഭിച്ചു. ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞ് 1799-ൽ പാപ്പാ പ്രവാസത്തിൽ മരണമടഞ്ഞു; അതുപോലെതന്നെ, തെക്കൻ രാജാവാൽ തടവിലാക്കപ്പെട്ട വടക്കൻ രാജാക്കന്മാരിൽ ആദ്യനുമായവനും മരണമടഞ്ഞിരുന്നു. സെല്യൂക്കസ് കാല്ലിനിക്കസ് ഈജിപ്തിൽ തടവിലിരിക്കെ കുതിരയിൽ നിന്ന് വീണു മരിച്ചു. മൃഗത്തിന്മേൽ സവാരി ചെയ്തിരുന്നത് പാപ്പായായിരുന്നു. ആ മൃഗം തന്റെ സാത്താനിക പ്രവൃത്തികൾ നിറവേറ്റുവാൻ പാപ്പാ ഉപയോഗിച്ച രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥയെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. 1798-ൽ ആ മൃഗം കൊല്ലപ്പെട്ടു; മൃഗത്തിന്മേൽ സവാരി ചെയ്തും അതിന്മേൽ ഭരിച്ചു വന്നുംിരുന്ന പാപ്പാ ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞ് മരിച്ചു. സെല്യൂക്കസ് കാല്ലിനിക്കസ് ഒരു കുതിരയിൽ നിന്ന്—താൻ സവാരി ചെയ്തിരുന്ന മൃഗത്തിൽ നിന്ന്—വീണു മരിച്ചു. 1798-ലും 1799-ലും പാപ്പസ്ഥാനത്തിന്റെ തടവുപിടിത്തം, വടക്കൻ രാജാക്കന്മാരിൽ ആദ്യന്റെ തടവുപിടിത്തത്താൽ പരിപൂർണ്ണമായി പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു.
തെക്കൻ രാജാവിന്റെ ക്രോധം വടക്കൻ രാജാവിന്മേൽ വരുവാൻ കാരണമായത് ലംഘിക്കപ്പെട്ട ഒരു സമാധാന ഉടമ്പടിയായിരുന്നു; ബെരനീസിനെ (തെക്കൻ വധുവിനെ) മാറ്റിനിർത്തുകയും തുടർന്ന് ലാവൊദിക്കെയുടെ കയ്യാൽ അവൾ കൊല്ലപ്പെടുകയും ചെയ്തതിലൂടെ അതിന് പ്രതീകം നൽകിയിരിക്കുന്നു. 1797-ൽ നെപ്പോളിയൻ വിപ്ലവഫ്രാൻസും പാപ്പാധികാര സംസ്ഥാനങ്ങളും തമ്മിൽ ഒരു സമാധാന ഉടമ്പടിയിൽ പ്രവേശിച്ചിരുന്നു. ആ ഉടമ്പടി ഒപ്പുവെക്കപ്പെട്ട ഇറ്റലിയിലെ അങ്കോണയിൽ ഉള്ള ടൊലന്റിനോ എന്ന പട്ടണത്തിന്റെ പേരിലാണ് അതിനെ വിളിച്ചത്. ഫ്രാൻസ് പാപ്പാവിനെ തടവുകാരനാക്കി കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ, 1798 ഫെബ്രുവരിയിൽ അത് ഔപചാരികമായി അവസാനിച്ചു. ആ ഉടമ്പടി റദ്ദാക്കപ്പെട്ടതിന്റെ കാരണം, തന്റെ വിപ്ലവം വ്യാപിപ്പിക്കാനുള്ള ഫ്രാൻസിന്റെ ശ്രമമായിരുന്നു.
നാപോളിയന്റെ ജനറൽ ഡ്യുഫോ 1797-ൽ റോമിലുണ്ടായിരുന്നു; അന്നത്തെ ഫ്രാൻസിന്റെ ഭരണകൂടമായ ഡയറക്ടറി അയച്ച ഫ്രഞ്ച് ദൗത്യസേനയുടെ ഭാഗമായി ആയിരുന്നു അത്. ജനറൽ ഡ്യുഫോ റോമിലുണ്ടായിരുന്നതുൾപ്പെടെ ഫ്രഞ്ച് ദൗത്യത്തിന്റെ ഇറ്റലിയിലേക്കുള്ള ലക്ഷ്യം, ഇറ്റാലിയൻ ഉപദ്വീപിൽ ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവസേന സ്ഥാപിച്ച അല്പായുസ്സുള്ള അനുബന്ധ രാഷ്ട്രമായ റോമൻ റിപ്പബ്ലിക്കിനെ പിന്തുണയ്ക്കുക എന്നതായിരുന്നു. ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ യൂറോപ്പൊട്ടാകെ വിപ്ലവ പ്രസ്ഥാനങ്ങളെ പിന്തുണയ്ക്കുകയും വിപ്ലവ ആശയങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിൽ ഫ്രഞ്ചുകാർ സജീവമായി ഏർപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇറ്റലിയിൽ അവർ രാജത്വങ്ങളെ അട്ടിമറിച്ച് ഫ്രഞ്ച് റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ മാതൃകയിലുള്ള റിപ്പബ്ലിക്കുകൾ സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
റോമിലെ ഡ്യൂഫോയുടെ സാന്നിധ്യവും പ്രവർത്തനങ്ങളും, പാപ്പൽ സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ അനുയായികളും പ്രാദേശിക അരിസ്റ്റോക്രാറ്റുകളും ഉൾപ്പെടുന്ന പരമ്പരാഗതവാദി വിഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള എതിർപ്പിനെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. 1797 ഡിസംബറിൽ, ഫ്രഞ്ച് സൈന്യവും പാപ്പൽ സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ അനുയായികളും തമ്മിലുണ്ടായ ഏറ്റുമുട്ടലിനിടെ, ജനറൽ ഡ്യൂഫോ വധിക്കപ്പെട്ടു; അങ്ങനെ, അടുത്ത വർഷം പോപ്പിനെ ബന്ദിയാക്കുന്നതിനായി ജനറൽ ബർതിയെരെ അയയ്ക്കാൻ നപ്പോളിയന് വേണ്ടിയിരുന്ന വ്യാജന്യായം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. തെക്കും വടക്കും ഉള്ള രാജാക്കന്മാർ തമ്മിലുള്ള ലംഘിക്കപ്പെട്ട ഒരു സമാധാനസന്ധി, വടക്കിന്റെ രാജാവിനെ തെക്കിന്റെ രാജാവാൽ ബന്ദിയാക്കപ്പെടുന്നതിനുള്ള പ്രേരണയായി ഇരു ചരിത്രങ്ങളിലും പ്രവർത്തിച്ചു.
എട്ടാം വാക്യം ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: “അവരുടെ ദേവന്മാരെയും അവരുടെ പ്രഭുക്കന്മാരോടുകൂടിയും വെള്ളിയുടെയും പൊന്നിന്റെയും വിലമതിക്കപ്പെട്ട പാത്രങ്ങളോടുകൂടിയും അവൻ ബദ്ധരാക്കി ഈജിപ്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകും.” ഈ വാക്യത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി പ്തൊലേമി ഈജിപ്തിലേക്കു മടങ്ങിയപ്പോൾ, മുമ്പ് വടക്കൻ രാജാവാൽ അവരിൽ നിന്നു എടുത്തുകൊണ്ടുപോയിരുന്ന അവരുടെ വിഗ്രഹങ്ങളും കലാവസ്തുക്കളും തിരികെ കൊണ്ടുവന്നതിലുള്ള അവന്റെ പ്രവർത്തനത്തെ അനുമോദിച്ചുകൊണ്ട് ഈജിപ്ത്യർ അവന്നു “യൂഎർഗെറ്റീസ്” (ഉപകാരി) എന്ന ബിരുദം നൽകി. 1798-ൽ ഫ്രഞ്ചുകാർ റോം കൊള്ളയടിച്ചതെന്ന സംഭവം നടന്നു. ചരിത്രകാരന്മാർ രേഖപ്പെടുത്തുന്നതനുസരിച്ച്, ഒരു ദിവസം മാത്രത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ ശക്തമായ സൈനിക കാവലിനുകീഴിൽ കുതിരവലിക്കുന്ന അഞ്ചുനൂറ് വാഹനങ്ങൾ നഗരം വിട്ടുപോകുന്നതായി കണ്ടു.
ആ ഘോഷയാത്രയിൽ, ടൊലെന്റീനോയിലെ ലംഘിക്കപ്പെട്ട സമാധാന ഉടമ്പടിക്കനുസരിച്ച് ഫ്രാൻസ് കൈവശപ്പെടുത്തി കൊണ്ടിരുന്ന അതിപുരാതന ശിൽപ്പങ്ങളും നവോത്ഥാനകാല ചിത്രങ്ങളും അനവധിയായി ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ കലാസൃഷ്ടികളിൽ ലാവോകൂൺ സംഘം, ബെൽവെദെറെ അപ്പോളോ, ഡയിംഗ് ഗാൾ, ക്യൂപിഡ് ആൻഡ് സൈക്കി, നാക്സോസിലെ ആരിയാഡ്നെ, മെഡിച്ചി വീനസ്, ടൈബറും നൈലും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മഹാകായ പ്രതിമകൾ എന്നിവയും; റാഫേലിന്റെ തൂക്കുപടങ്ങളും ചിത്രങ്ങളും, അവയിൽ ട്രാൻസ്ഫിഗറേഷൻ, മഡോണ്ന ദി ഫൊലിഞ്ഞോ, മഡോണ്ന ദെല്ല സെദ്യാ, ടിഷ്യന്റെ സാന്റാ കോൺവെർസാസിയോനെ എന്നിവയും; ഇതുകൂടാതെ അനേകം മറ്റു കൃതികളും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. പിന്നീട് ഏതാനും വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടാണ്, 1807-ൽ തുറന്ന ലൂവ്രിലുള്ള മ്യൂസേ നെപ്പോളിയോണിയാനിൽ, ഈ കവർന്നെടുത്ത നിധികൾ പ്രദർശിപ്പിക്കപ്പെട്ടത്. ഈജിപ്ത്യരുടെ നിധികൾ തിരികെ നൽകിയതിനാൽ പ്റ്റോളമി പ്രശംസിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, റോമിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുപോയ നിധികൾ നെപ്പോളിയന്റെ പേരിലുള്ള മ്യൂസിയത്തിന്റെ വിഭാഗത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.
അഞ്ചാം വാക്യത്തിൽനിന്ന് ഒൻപതാം വാക്യംവരെ, കി.പി. 538-ൽ ആരംഭിച്ച് 1798-ലും 1799-ലും അവസാനിക്കുന്ന ചരിത്രത്തോടുള്ള സമ്പൂർണ സമാന്തരമായി നിലകൊള്ളുന്നു. അവ, അധ്യായത്തിന്റെ അവസാന ആറു വാക്യങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മുപ്പത്തിയൊന്നാം വാക്യം മുതൽ മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യംവരെ ഉള്ളവയോടു ഒത്തുചേരുന്നു; ആ അവസാന ആറു വാക്യങ്ങൾ, ആധുനിക റோம் മൂന്നു പ്രതിബന്ധങ്ങളെ ജയിച്ചടക്കുകയും, ഒടുവിൽ സഹായിക്കാൻ ആരും ഇല്ലാതെ തന്റെ അന്ത്യം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന അതിന്റെ അന്തിമ ശക്തീകരണത്തെ വിവരണം ചെയ്യുന്നു. തുടർന്ന് പത്താം വാക്യം 1989-ലെ ചരിത്രത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു.
എന്നാൽ അവന്റെ പുത്രന്മാർ ഉണർത്തപ്പെടുകയും മഹത്തായ സൈന്യങ്ങളുടെ ഒരു ബഹുസമൂഹത്തെ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടുകയും ചെയ്യും; അവരിൽ ഒരുവൻ നിശ്ചയമായും വന്ന്, പെരുകിയൊഴുകി കടന്നുപോകും; തുടർന്ന് അവൻ മടങ്ങിവന്ന്, തന്റെ കോട്ടവരെയും ഉണർത്തപ്പെടും. ദാനിയേൽ 11:10.
പത്താം വാക്യത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ നിവൃത്തി 1989-നെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അന്ന്, റോണൾഡ് റീഗനുമായുള്ള രഹസ്യ സഖ്യത്തിൽ പാപ്പാധികാരം സോവിയറ്റ് യൂണിയനെ “ഒഴുകിക്കവിഞ്ഞു”യും “കടന്നുപോയി”യും ചെയ്തു; പെരെസ്ത്രോയിക്കയുടെ അനന്തരഫലമായി സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ (USSR) വിഘടിച്ചപ്പോൾ, അതിന്റെ കോട്ടയായ (റഷ്യ) മാത്രം ശേഷിച്ചു.
അവസാനകാലത്ത് തെക്കിന്റെ രാജാവ് അവനെ തള്ളിവീഴ്ത്തുവാൻ ശ്രമിക്കും; വടക്കിന്റെ രാജാവ് രഥങ്ങളോടും കുതിരച്ചേവകരോടും അനേകം കപ്പലുകളോടും കൂടെ ചുഴലിക്കാറ്റുപോലെ അവന്റെ നേരെ വരും; അവൻ രാജ്യങ്ങളിലേക്കു കടന്നുചെന്നു പ്രളയമെന്നപോലെ ഒഴുകിപ്പരന്നു കടന്നുപോകും. ദാനിയേൽ 11:40.
പത്താം വാക്യത്തിന്റെ ചരിത്രം കി.മു. 246-ൽ തെക്കൻ രാജാവ് വടക്കൻ രാജാവിനെ ജയിച്ചതിനോടുള്ള ഒരു പ്രതികാരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കൂടാതെ 1798-ൽ തെക്കൻ രാജാവ് വടക്കൻ രാജാവിനെ ജയിച്ചതിനോടുള്ള ഒരു പ്രതികാരത്തിന്റെയും പ്രതിരൂപമാണ്. നാല്പതാം വാക്യം 1798-ൽ അന്ത്യകാലത്തോടുകൂടി ആരംഭിച്ചു; അന്നാണ് തെക്കൻ രാജാവ് (നാസ്തിക ഫ്രാൻസ്) വടക്കൻ രാജാവിന് (പാപ്പാധികാരം) മാരകമുറിവ് ഏല്പിച്ചത്; അത് 1989-ലെ അന്ത്യകാലത്ത് സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ പതനത്തോടെ നിവൃത്തിയായി. 1798-ലെ അന്ത്യകാലം നാല്പതാം വാക്യത്തിൽ, “അന്ത്യകാലത്തു തെക്കൻ രാജാവ് അവനെ തള്ളിവീഴ്ത്തും” എന്ന വാക്യഭാഗത്തിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വാക്യത്തിന്റെ അവസാന ഭാഗത്തെ വേർതിരിക്കുന്ന “കോളൺ” (:) 1989-ലെ അടുത്ത “അന്ത്യകാലത്തെ” അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. “വടക്കൻ രാജാവ് രഥങ്ങളോടും കുതിരച്ചേവകരോടും അനേകം കപ്പലുകളോടും കൂടെ ചുഴലിക്കാറ്റുപോലെ അവന്റെ നേരെ വരും; അവൻ രാജ്യങ്ങളിലേക്കു കടന്നു പ്രളയമായി ഒഴുകിച്ചെന്നു കടന്നുപോകും.”
ഈ പഠനം അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.
“പ്രവർത്തനരംഗത്തിലേക്ക് വന്ന എല്ലാ ജാതിക്കും ഭൂമിയിൽ തങ്ങളുടെ സ്ഥാനം കൈവശം വഹിക്കാൻ അനുവാദം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു; ‘കാവൽക്കാരനും പരിശുദ്ധനും’ എന്നവന്റെ ഉദ്ദേശ്യം അവർ നിറവേറ്റുമോ എന്നു കാണേണ്ടതിന്നു. ലോകത്തിലെ മഹാസാമ്രാജ്യങ്ങളായ ബാബിലോൻ, മേദോ-പേർഷ്യ, ഗ്രീസ്, റோம் എന്നിവയുടെ ഉദയവും പതനവും പ്രവചനം രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇവയിൽ ഓരോന്നിനോടും, അതുപോലെ കുറവ് ശക്തിയുള്ള ജാതികളോടും കൂടെ, ചരിത്രം സ്വയം ആവർത്തിച്ചു. ഓരോന്നിനും പരീക്ഷണത്തിന്റെ ഒരു കാലഘട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു; ഓരോന്നും പരാജയപ്പെട്ടു; അവരുടെ മഹത്വം മങ്ങി, അവരുടെ ശക്തി വിട്ടുമാറി, അവരുടെ സ്ഥാനം മറ്റൊരുവൻ കൈവശമാക്കി....”
“വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിന്റെ താളുകളിൽ വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, ജാതികളുടെ ഉദയത്തിലും പതനത്തിലും നിന്ന്, വെറും ബാഹ്യവും ലോകീയവുമായ മഹിമ എത്ര നിസ്സാരമാണെന്ന് അവർ പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ബാബിലോൻ, അതിന്റെ സകല ശക്തിയോടും പ്രഭാവൈഭവത്തോടും കൂടി—അതുപോലെയുള്ളതു നമ്മുടെ ലോകം പിന്നീട് ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതും, ആ ദിവസങ്ങളിലെ ജനങ്ങൾക്ക് അത്രയും സ്ഥിരവും നിലനിൽക്കുന്നതുമായതായി തോന്നിയിരുന്ന ആ ശക്തിയും മഹത്വവും—എത്ര പൂർണ്ണമായി അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു! ‘പുല്ലിന്റെ പുഷ്പം’പോലെ അതു നശിച്ചുപോയിരിക്കുന്നു. ദൈവത്തെ തന്റെ അടിസ്ഥാനമായി ഇല്ലാത്ത എല്ലാം ഇപ്രകാരം നശിക്കുന്നു. അവന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തോടു ചേർന്നു നിൽക്കുന്നതും അവന്റെ സ്വഭാവത്തെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതുമായതേ നിലനിൽക്കാൻ കഴിയൂ. നമ്മുടെ ലോകം അറിയുന്ന ഏക സ്ഥിരതയുള്ളവ അവന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങളത്രേ.” Education, 177, 184.