ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - നൂറ്ററുപത്തൊമ്പത്

ദാനിയേലിന്റെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ പത്താം വചനം, “കോട്ട” എന്ന വാക്കിലൂടെ ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായ സന്ദേശങ്ങളെ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടുന്നു. യെശയ്യാവിന്റെ അറുപത്തഞ്ച് വർഷത്തെ പ്രവചനവുമായി അത് സ്ഥാപിക്കുന്ന ബന്ധം, ബാഹ്യ പ്രവചനത്തിലെ “കോട്ട” റഷ്യയാണെന്നതും, അതേ ചരിത്രത്തിനിടെ ക്രിസ്തു ഉയർത്തുന്ന ദേവാലയത്തിന്റെ ആന്തരിക “കോട്ട”യുമാണെന്നതും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. മുപ്പത്തൊന്നാം വചനത്തിലുള്ള ബാഹ്യ കോട്ട, “ബലത്തിന്റെ വിശുദ്ധസ്ഥലം” എന്ന് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നത്, ഒരു ഭൗമിക രാജാവിനെയോ രാജ്യത്തെയോ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആന്തരിക കോട്ട, അഥവാ ബലത്തിന്റെ ആന്തരിക വിശുദ്ധസ്ഥലം, ഉടമ്പടിയുടെ ദൂതൻ നാല്പത്തിയാറ് വർഷങ്ങളിൽ ഉയർത്തുന്ന ദേവാലയമാണ്.

ആ ആലയത്തിന്റെ (കോട്ടയുടെ) അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിൽ ദൈവം സ്വർഗീയസ്ഥാനങ്ങളിൽ സിംഹാസനസ്ഥനായിരിക്കുന്നു.

ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ “വിശുദ്ധമന്ദിരം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന രണ്ട് എബ്രായപദങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഒന്ന് “മിഖ്ദാശ്” (miqdash) ആണു, മറ്റൊന്ന് “ഖോദേശ്” (qodesh) ആണു. “മിഖ്ദാശ്” ഒരു ജാതീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയോ, ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു കോട്ടയെയോ സൂചിപ്പിക്കാം. “ഖോദേശ്” എന്ന പദം ബൈബിളിൽ ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതിനായി മാത്രമേ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുള്ളു. ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ മുപ്പത്തിയൊന്നാം വാക്യത്തിലെ ശക്തിയുടെ (കോട്ടയുടെ) “വിശുദ്ധമന്ദിരം” (മിഖ്ദാശ്), “ശക്തിയുടെ വിശുദ്ധമന്ദിരം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവിടെ “വിശുദ്ധമന്ദിരം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന എബ്രായപദം “മിഖ്ദാശ്” ആകുന്നു; അത് റോമാനഗരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ജാതീയ റോമിന്റെയും പാപ്പാ റോമിന്റെയും ചരിത്രത്തിൽ റോമൻ ശക്തിയുടെ പ്രതീകമാകുന്നതു അതുതന്നെയാണ്. ദാനിയേൽ ഈ രണ്ട് എബ്രായപദങ്ങളും അത്യന്തം സൂക്ഷ്മമായി ഉപയോഗിച്ചു. അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്തംഭമായ വാക്യങ്ങളിൽ നാം “വിശുദ്ധമന്ദിരം” എന്ന പദം കാണുന്നു.

“വിശുദ്ധമന്ദിരം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന എബ്രായ പദം ഇരു വാക്യങ്ങളിലും “qodesh” ആകുന്നു; അത് ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെ സൂചിപ്പിക്കാൻ മാത്രം ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിൽ, ജാതീയ റോമിനെയും പ്രത്യേകിച്ച് റോം നഗരത്തിലെ പാന്തിയൻ ദേവാലയത്തെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നിടത്ത്, “വിശുദ്ധമന്ദിരം” എന്ന പദം കാണപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ആ വാക്യത്തിൽ അത് “miqdash” എന്ന എബ്രായ പദമാണ്.

ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിന്റെ മുപ്പത്തൊന്നാം വചനത്തിലെ “ശക്തിയുടെ വിശുദ്ധസ്ഥലം” എന്നത് എബ്രായപദമായ “miqdash” ആകുന്നു; ഇതു പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ ഏഴും പത്തും വചനങ്ങളിൽ “കോട്ട” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന എബ്രായപദത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ടു പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ഏഴാം വചനത്തിൽ തെക്കൻ രാജാവ് നേരെ റോമാ നഗരത്തിലേക്കു ചെന്നു വടക്കൻ രാജാവിനെ തടവുകാരനാക്കി; കാരണം അവൻ അവന്റെ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചു. എന്നാൽ പത്താം വചനത്തിൽ വടക്കൻ രാജാവ് “കോട്ട”യുടെ “അടുക്കൽ” വരികമാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്; കാരണം അവൻ തന്റെ രാജ്യത്തിന്റെയും മിസ്രയീമിന്റെയും അതിർത്തിരേഖയിൽ നിർത്തി. അടുത്ത വചനം സംസാരിക്കേണ്ടിയിരുന്നത് റാഫിയയുടെ അതിർത്തിയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. മുപ്പത്തൊന്നാം വചനത്തിലെ “ശക്തിയുടെ വിശുദ്ധസ്ഥലം” “കോട്ട”യുടെ “miqdash” ആകുന്നു.

റാഫിയയിലെ അതിർത്തിപ്പോരാട്ടം ഉക്രെയ്നിലെ അതിർത്തിപ്പോരാട്ടത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിരൂപമാണ്. ആ പ്രവാചകചരിത്രം മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നത് “തല” രാജ്യം അഥവാ രാജാവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു എന്നും, അതു അവന്റെ ശക്തിയുടെ കോട്ടയാണ് എന്നും തിരിച്ചറിയുന്നതിലൂടെയാണ്; എങ്കിലും പ്രവചനം ഒരു ആന്തരിക സത്യത്തെയും ഒരു ബാഹ്യ സത്യത്തെയും അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. ബാഹ്യരേഖയ്ക്കുള്ള “ശക്തിയുടെ വിശുദ്ധമന്ദിരം” “miqdash” എന്ന വിശുദ്ധമന്ദിരംകൊണ്ടാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്; ആന്തരികരേഖയ്ക്കുള്ള ശക്തിയുടെ വിശുദ്ധമന്ദിരം “qodesh” എന്ന വിശുദ്ധമന്ദിരംകൊണ്ടാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്.

1844 മുതൽ 1863 വരെ എന്നത് ഒരു പ്രവാചകചരിത്രരേഖയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അത് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടലിനെ ദൃഷ്ടാന്തമാക്കുന്നു. വടക്കൻ രാജ്യത്തിനെതിരായ ചിതറിപ്പോക്കിന്റെ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങൾ 1798-ൽ അവസാനിച്ചു; അതുപോലെതന്നെ തെക്കൻ രാജ്യത്തിനെതിരായ അതേ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങളുടെ രേഖ 1844-ൽ അവസാനിച്ചു. ആ രണ്ട് രേഖകളും മനുഷ്യവർഗത്തിന്റെ താഴ്ന്ന സ്വഭാവത്തെയും ഉയർന്ന സ്വഭാവത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. വടക്കൻ രാജ്യത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന താഴ്ന്ന സ്വഭാവം ശരീരമാണ്; ഉയർന്ന സ്വഭാവം തലയാകുന്നു. തല രാജ്യത്തിന്റെ തലസ്ഥാനമാണ്; അതുതന്നെ രാജാവുമാണ്. ഈ ദൃഷ്ടാന്തത്തിനായി ക്രിസ്തു തന്റെ നാമം സ്ഥാപിക്കേണ്ടതിന്നു തെക്കൻ രാജ്യമായ യെഹൂദയെ തിരഞ്ഞെടുത്തു; അതിന്റെ തലസ്ഥാനനഗരം യെരൂശലേമാണ്. യെരൂശലേമാണ് ശക്തിയുടെ യഥാർത്ഥ വിശുദ്ധമന്ദിരം സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന സ്ഥലം; ആ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ രാജാവിനായി ഒരു സിംഹാസനമുറിയുണ്ട്; അവൻ തന്നെയാണ് തല.

ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” 1856-ൽ അന്തിമമായി മുദ്രയിട്ട സത്യമായിരുന്നു; പ്രവൃത്തിയെ പൂർത്തിയാക്കുന്നതിനായി ഒരു പതാകയെ ശക്തിപ്പെടുത്തുവാൻ അതു ഉദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു. 1844 മുതൽ 1863 വരെ, ക്രിസ്തു തന്റെ ദൈവത്വത്തെ മനുഷ്യత్వവുമായി നിത്യത്തിനായി ഏകീകരിക്കുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു; എന്നാൽ മനുഷ്യർ കലഹിച്ചു.

ആ സമയത്ത് മനുഷ്യന്റെ അധമസ്വഭാവത്തെ അവന്‍ രൂപാന്തരപ്പെടുത്താന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല; കാരണം അത് അവന്റെ രണ്ടാം വരവില്‍ സംഭവിക്കുന്നതാണ്. അന്നു അവന്‍ മനുഷ്യന്റെ ഉന്നതസ്വഭാവത്തെ തന്റെ സ്വരൂപത്തിലേക്കു രൂപാന്തരപ്പെടുത്തും; മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ തലയും ദൈവത്വത്തിന്റെ തലയും തമ്മില്‍ ഏകീകരിച്ചുകൊണ്ടാണ് അത് ചെയ്യുക. തല രാജ্যের തലസ്ഥാനമായിരുന്നു. തല രാജാവായിരുന്നു; ക്രിസ്തു ദൈവത്വം മനുഷ്യত্বത്തോടു ഏകീഭവിക്കുന്ന ആ രൂപാന്തരം നിര്‍വഹിക്കുമ്പോള്‍, യെരൂശലേമിലെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തില്‍, അതിപരിശുദ്ധസ്ഥലത്തില്‍, ക്രിസ്തു തന്റെ പിതാവിനോടുകൂടെ ഇരിക്കുന്നിടത്തു, അവന്‍ മനുഷ്യತ್ವത്തിന്റെയും ദൈവത്വത്തിന്റെയും തലകളെ ഒരുമിപ്പിക്കുന്നു.

ക്രിസ്തു വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നതു ഇതാകുന്നു: അവൻ ജയിച്ചതുപോലെ ജയിക്കുന്നവർ (ലവോദിക്യർ) (ഫിലദെൽഫ്യരായി തീരുകയും ചെയ്യുന്നവർ) അവനോടുകൂടെ സ്വർഗീയസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരുത്തപ്പെടും.

എസെക്കീയേലിന്റെ രണ്ടു കോലുകളുടെ സംഗമം (മാനവത്വം ദൈവത്വത്തോടുകൂടെ) ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയുടെ വിശുദ്ധാലയത്തിൽ (qodesh) സിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അതേ സമയത്ത്, ശക്തിയുടെ കോട്ടയായ വിശുദ്ധാലയം (miqdash) പ്രവചനത്തിന്റെ അന്തർരേഖകളെയും ബാഹ്യരേഖകളെയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പ്രവചനാത്മക താക്കോലായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; ദൈവജനത്തിന്മേൽ വരുവാനുള്ള കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച്, ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ, ദാനിയേൽ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതിന്നു ഗബ്രിയേൽ വന്നു അവനെ ബോധ്യപ്പെടുത്തിയ പ്രവചനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാകുന്നു അത്. ക്രിസ്തു ഈ പ്രവൃത്തി മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ സിദ്ധീകരിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു; എന്നാൽ 1863-ലെ കലഹത്താൽ ആ പ്രവൃത്തി തടയപ്പെട്ടു; എങ്കിലും 1844 മുതൽ 1863 വരെയുള്ള ചരിത്രം, ആ ശ്രമിക്കപ്പെട്ട പ്രവൃത്തിയെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്ന ഒരു രേഖയായി ഇനിയും നിലനിൽക്കുന്നു.

ദാനിയേൽ അദ്ധ്യായം പതിനൊന്നിലെ പത്താം വാക്യം, നമ്മുടെ പ്രവാചകചരിത്രത്തിലേക്ക് 2014-ൽ എത്തിയ പതിനൊന്ന് മുതൽ പതിനഞ്ച് വരെയുള്ള വാക്യങ്ങളുടെ ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായ സന്ദേശം മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുള്ള താക്കോൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. പത്താം വാക്യം 1989-നെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അത് ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ പരിഷ്കാര പ്രസ്ഥാനത്തിലെ അന്ത്യകാലമാണ്; എന്നാൽ മുദ്രയിടലിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ 2014-നെ ഒരു വഴിക്കുറിയായി തിരിച്ചറിയാൻ അനുവദിക്കുന്ന താക്കോലും അതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

1844 ഒക്ടോബർ 22-ന്, നിയമത്തിന്റെ ദൂതൻ താൻ പണിതിരുന്ന മന്ദിരത്തിലേക്ക് പെട്ടെന്നു വന്നു. ആ വഴിക്കല്ല് 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-നെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അന്ന് മൂന്നാമത്തെ ദൂതൻ വീണ്ടും എത്തുകയും ഏഴാമത്തെ കാഹളം വീണ്ടും മുഴങ്ങിത്തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള ചരിത്രവും വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു; കാരണം 1840 ഓഗസ്റ്റ് 11-ന് ഇറങ്ങിയ ദൂതൻ യേശുക്രിസ്തുവല്ലാതെ മറ്റാരുമല്ലായിരുന്നു, അവന്റെ പ്രവൃത്തി തന്റെ മഹത്വത്തോടെ ഭൂമിയെ പ്രകാശിപ്പിക്കലായിരുന്നു.

1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള കാലഘട്ടം, 2001 സെപ്റ്റംബർ 11 മുതൽ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെയുള്ള കാലത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ, 1844 മുതൽ 1863 വരെയുള്ള കാലഘട്ടവും 2001 സെപ്റ്റംബർ 11 മുതൽ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെയുള്ള കാലത്തെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് 1844-ലെ ചരിത്രത്തെ ക്രൂശിന്റെ ചരിത്രത്തോടു സമന്വയിപ്പിക്കുന്നു; ക്രൂശ് ഓരോന്നും മൂന്ന് മുക്കാൽ വർഷം ദൈർഘ്യമുള്ള രണ്ട് ചരിത്രങ്ങളുടെ വിഭജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു, അവ രണ്ടും പരസ്പരം സമന്വയിക്കുന്നു. ക്രൂശ് സ്ഥാപിക്കുന്നത്, 1840-ൽ ആരംഭിച്ച് 1844-ൽ അവസാനിക്കുന്ന മുൻകാല ചരിത്രവും, അതിനെത്തുടർന്ന് 1863 വരെ നീളുന്ന പിന്നാലെയുള്ള ചരിത്രവും, ഒരുമിച്ചു സമാന്തരമായ രണ്ട് ചരിത്രങ്ങളാണെന്നും, അവ രണ്ടും മുദ്രയിടൽ കാലഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്നും ആകുന്നു.

1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള ആദ്യ രേഖ ഫിലദെൽഫ്യൻ അഡ്വന്റിസ്റ്റുകളുടെ ജയത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; 1844 മുതൽ 1863 വരെയുള്ള മറ്റേ രേഖ ലൗദിക്യൻ അഡ്വന്റിസ്റ്റുകളുടെ പരാജയത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങളും ദാനിയേൽ പത്താം അധ്യായത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; കാരണം, ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രവെയ്പ്പുകാലത്ത് ജയിച്ച ജ്ഞാനമുള്ള കന്യകമാരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ദാനിയേൽ ദർശനം കണ്ടു; എന്നാൽ അവനോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നവർ ആ ദർശനത്തിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോയി.

ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിന്റെ ഏഴാം അധ്യായത്തിൽ, ദാനിയേൽ ഇരപിടിയൻ മൃഗങ്ങളുടെ ദർശനം കണ്ടതിനു ശേഷം, ആ ദർശനം വ്യാഖ്യാനിക്കുവാൻ ഗബ്രിയേൽ വന്നു.

ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ, ദാനിയേൽ വിശുദ്ധമന്ദിരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മൃഗങ്ങളുടെ ദർശനം കണ്ടതിനുശേഷം, ഗബ്രിയേൽ ആ ദർശനം വിശദീകരിക്കാനായി വന്നു.

ദാനിയേൽ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ, യിരെമ്യാവിലൂടെ നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ട വർഷങ്ങളുടെ സംഖ്യയും മോശെയുടെ എഴുത്തുകളിൽ ശാപമായും ദൈവത്തിന്റെ ശപഥമായും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടതുമായ കാര്യങ്ങളും ദാനിയേൽ ഗ്രഹിച്ചശേഷം, ആ ദർശനം വിശദീകരിക്കുവാൻ ഗബ്രിയേൽ വന്നു.

അതുകൊണ്ട്, ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നുള്ള മൂന്നു സാക്ഷികളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, പത്താം അധ്യായത്തിൽ ഗബ്രിയേൽ ദാനിയേലിനോടു ദൈവത്തിന്റെ ജനത്തെ അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ എന്തു സംഭവിക്കുമെന്നു അവനെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുവാൻ താൻ വന്നിരിക്കുന്നു എന്നു പറയുമ്പോൾ, ദാനിയേൽ കണ്ടതും മറ്റൊരു വിഭാഗം ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടതുമായ സ്ത്രീലിംഗത്തിലുള്ള കാരണാത്മക ദർശനമായ “മറാഹ്” എന്നതിനെ ഗബ്രിയേൽ വ്യാഖ്യാനിക്കുകയാണ്.

വിശ്വാസികളുടെ വേർപാടിന് കാരണമായ ദാനിയേൽ കണ്ട ദർശനം, ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രത്യക്ഷതയുടെ ദർശനമായിരുന്നു — അഥവാ രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറ് വർഷങ്ങളുടെ ദർശനം — എങ്കിലും അതു ആ ദർശനത്തിന്റെ സ്ത്രീലിംഗപ്രകടനമായിരുന്നു. ഉടമ്പടിയുടെ ദൂതനായി ക്രിസ്തു അപ്രതീക്ഷിതമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ദർശനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഗ്രഹിക്കലാണ് ദാനിയേലിനെ (ദാനിയേൽ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നവരെയും) ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതിമയിലേക്കു രൂപാന്തരപ്പെടുത്തിയത്. “അന്ത്യകാലത്തു ദൈവജനത്തെ ബാധിക്കുന്നതു” 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ചരിത്രത്താലും, 1844 മുതൽ 1863 വരെയുള്ള മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ചരിത്രത്താലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരു വർഗ്ഗം കലഹത്തിൽ ആ ദർശനത്തിൽനിന്ന് ഓടിപ്പോകുന്നു; മറ്റൊരു വർഗ്ഗം വിശ്വാസത്താൽ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥലത്തേക്കു ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിച്ചു, അവനോടുകൂടെ സ്വർഗീയസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരിക്കേണ്ടതിന്നു പോകുന്നു.

എന്നിരുന്നാലും, ദൈവത്തിന്റെ അന്ത്യദിനജനങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വരൂപത്തിലേക്കു മാറ്റപ്പെടുന്ന ദർശനം ഗബ്രിയേൽ വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോൾ, അവൻ ലോകത്തിന്റെ ബാഹ്യചരിത്രം അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ദാനിയേലിന്റെ ദർശനം, ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടൽ സമയത്തിന്റെ ബാഹ്യചരിത്രമായി ഗബ്രിയേൽ വ്യാഖ്യാനിച്ചു. ഗബ്രിയേലിന്റെ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ September 11, 2001-ന്റെ ചരിത്രത്തിലെത്തുമ്പോൾ, പതിനാറാം വാക്യത്തിലെ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന് മുമ്പുള്ളതായി ഊന്നിപ്പറയപ്പെടുന്ന ചരിത്രം, പത്താം വാക്യത്തിൽ “കോട്ട” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഗ്രഹണത്തിന്റെ താക്കോലിലൂടെ മാത്രമേ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നുള്ളു. September 11, 2001-ൽ ഓരോ ദർശനത്തിന്റെയും ഫലം ചക്രങ്ങൾക്കുള്ളിലെ ചക്രങ്ങളെപ്പോലെ തുറന്നു വികസിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ആ ചരിത്രത്തിൽ മറ്റു പ്രവാചക ചക്രങ്ങള്ക്കുള്ളിൽ ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന എല്ലാ പ്രവാചക ചക്രങ്ങളിലുമൊക്കെയും, അവസാന ദിവസങ്ങളിലെ പ്രവചനപഠിതാക്കളെക്കുറിച്ച് പ്രചോദനം അറിയിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു ചക്രമുണ്ട്; അവരുടെ നിത്യവിധി നിർണയിക്കപ്പെടുന്നത് അതിനാൽ ആയിരിക്കും. നിയമത്തിന്മേൽ നിയമം എന്ന ക്രമത്തിൽ, ആ ചക്രം ദാനിയേൽ കണ്ട ദർശനവും ആയിരിക്കണം; അതാണ് അവനെ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വരൂപത്തിലേക്കു രൂപാന്തരപ്പെടുത്തിയതു; കാരണം അതുതന്നെയാണ് അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ ദൈവജനത്തിന് സംഭവിക്കുന്നതു തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ദർശനം.

മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയുടെ പരീക്ഷ എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന പരീക്ഷ ഇരട്ടസ്വഭാവമുള്ളതാണ്. അത് പ്രവചനത്തിന്റെ വിദ്യാർത്ഥി ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന് മുമ്പായി അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിൽ സഭയും രാജ്യവും ഒന്നിച്ചുചേരുന്നതായ മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയുടെ വികസനം തിരിച്ചറിയണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്ന പരീക്ഷയാണ്. അതുപോലെ, ദാനിയേൽ മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നവരിലോ ഔടിപ്പോയവരിലോ ഉള്ളവരുടെ ഉള്ളിൽ മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയെയോ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതിമയെയോ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന പരീക്ഷയും അതുതന്നെയാണ്. ആ വേർതിരിവ്, ആ കന്യകമാർ ദാനിയേൽ ചെയ്തതുപോലെ “ഈ മഹാദർശനം കാണുന്നുവോ,” അല്ലെങ്കിൽ അവർ ആ ദർശനത്തിൽ നിന്ന് ഔടിപ്പോകുന്നുവോ എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. മഹാദർശനം കാണുന്നതിനുള്ള താക്കോൽ “കോട്ട” എന്ന വാക്കിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം ഈ പഠനം തുടരുമ്.