ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - നൂറ്റി എഴുപത്തിമൂന്ന്

Hitler’s Pope എന്ന പേരിലുള്ള ഗ്രന്ഥത്തിൽ, ജർമ്മനിയിൽ ഹിറ്റ്ലർ ഭരിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് പാപ്പാസിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്ന ഭാവി പാപ്പായുടെ കഥ, റോമാ നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ട അവന്റെ പിതാമഹനെയും പാപ്പാ പിയസ് ഒമ്പതാമനെയും ആസ്പദമാക്കി, എഴുത്തുകാരനായ ജോൺ കോർൺവെൽ ആരംഭിക്കുന്നു. പിയസ് ഒമ്പതാമൻ ഒരു കന്യാസ്ത്രീയുടെ വേഷത്തിൽ റോമാ നഗരത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവൻ തനിക്കൊപ്പമെടുത്ത ഏക പുരുഷൻ ഭാവി പാപ്പായുടെ പിതാമഹനായിരുന്നു. ആ രണ്ടുപേരുടെയും അടുത്ത ബന്ധത്തെ കോർൺവെൽ വിശദീകരിക്കുകയും, തുടർന്ന് ഭാവി പാപ്പായുടെ പിതാവും കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ അധികാരകേന്ദ്രവുമായി എങ്ങനെ ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നതെന്നതും വ്യക്തമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, പിയസ് ഒമ്പതാമന്റെ കാലം മുതൽ രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം വരെയുള്ള ചരിത്രത്തിന്റെ സാമൂഹിക, രാഷ്ട്രീയ, മതപരമായ പശ്ചാത്തലം അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിയിച്ചുകാട്ടുന്നു. ഈ ചരിത്രപരമായ അവലോകനം അത്യന്തം വിവരസമൃദ്ധമാണ്.

ഗ്രിഗറി VII “അപ്രമാദിത്വത്തിന്റെ വക്താവ്” ആയിരുന്നു; എന്നാൽ ആ അസംബന്ധമായ അവകാശവാദം ഔദ്യോഗിക ഉപദേശമായി (ഡോഗ്മയായി) പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടത് മൂഢമായ ആ അവകാശവാദത്തെ ആദ്യ വത്തിക്കാൻ കൗൺസിലിൽ സ്ഥാപിത ഉപദേശമാക്കിയ പിയസ് IXന്റെ കാലത്താണ്. ആ ഉപദേശം 1870 ജൂലൈ 18-ന് അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു; നൂറ്റിനാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ആദ്യ നിരാശയ്ക്ക് കൃത്യം നൂറ്റമ്പത് വർഷം മുമ്പ് അതേ ദിവസത്തിൽ തന്നേ.

ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ച് വിവരപ്രദമായ കാര്യം ഇതാണ്: പിയൂസ് ഒൻപതാമൻ ആദ്യ വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ സംഘടിപ്പിക്കുകയും, തന്റെ തെറ്റിപ്പോകാതിരിക്കുമെന്ന സിദ്ധാന്തം നടപ്പിലാക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, അതിനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രേരണം “ആധുനികത” എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതിനെതിരായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വൈരാഗ്യത്തിലൂടെയായിരുന്നു ഉണ്ടായത്. ബൈബിള്‍ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ നിർവചിക്കുമ്പോൾ ഒരു പോപ്പിന് യാതൊരു പിശകും വരില്ലെന്ന ആശയത്തിൽ അത് വേരൂന്നിയിരുന്നില്ല; ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവം സൃഷ്ടിച്ചിരുന്ന സ്വാധീനത്തിനെതിരായ പോപ്പത്വത്തിന്റെ പ്രതിരോധത്തിന്റെ സംരക്ഷണമായിരുന്നു അത്. ഒടുവിൽ കമ്മ്യൂണിസം എന്നറിയപ്പെടാനിരുന്ന അതിനെയാണ് അത് ലക്ഷ്യമിട്ടിരുന്നത്.

ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവം യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളുടെ ഭരണഘടനാപരമായ ക്രമത്തിൽ ഒരു മഹത്തായ കലാപമുണ്ടാക്കി; പ്രത്യേകിച്ച് പാപ്പാധിപത്യം ആയിരിക്കുന്ന ആ രാജത്വത്തോടുള്ള വൈരാഗ്യത്തോടുകൂടി. ഇറ്റാലിയൻ റിപ്പബ്ലിക്കൻ കലാപം പിയൂസ് IX-നെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വലങ്കയ്യനായ സഹപ്രവർത്തകനെയും താൽക്കാലികമായി റോമിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി. ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവം സൃഷ്ടിച്ച വിവിധ തത്ത്വചിന്തകളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന “ആധുനികത” പിയൂസ് IX-ന്റെ പ്രധാന ശത്രുവായിരുന്നു; ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവം ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ച ആധുനികവാദ ആശയങ്ങൾക്കെതിരെ പോപ്പ് ഉന്നയിച്ച ഓരോ അവകാശവാദവും നിലനിർത്തുന്നതിനായിട്ടാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അപരിഭ്രാന്തതാസിദ്ധാന്തം രൂപകല്പന ചെയ്യപ്പെട്ടത്.

ദാനിയേൽ അധ്യായം പതിനൊന്ന്, വാക്യം നാൽപ്പത്, 1798-ൽ തെക്കിന്റെ രാജാവായ (നാസ്തിക ഫ്രാൻസ്) വടക്കിന്റെ രാജാവായ (പാപ്പത്വം) മാരക മുറിവേൽപ്പിച്ചതായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

പീയൂസ് ഒമ്പതാമന്റെ അപ്രമാദിത്വസിദ്ധാന്തം ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിലെ നാൽപ്പതാം വാക്യം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന യുദ്ധവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു; 1869-ന്റെ അവസാനഭാഗം മുതൽ അടുത്ത വർഷംവരെ, 533-ആം ആണ്ടിൽ ജസ്റ്റീനിയന്റെ കല്പനപ്രകാരം പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, പോപ്പ് കത്തോലിക്കാസഭയുടെ തലവനാണെന്നും കത്തോലിക്കാസഭ സകലസഭകളുടെയും തലവനാണെന്നും സ്ഥിരീകരിക്കുന്നതിനായി, പീയൂസ് ഒമ്പതാമൻ വത്തിക്കാൻ 1 എന്നറിയപ്പെടുന്ന ആദ്യ വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ സമ്മേളിപ്പിച്ചു.

വാറ്റിക്കാൻ രണ്ടാം കൗൺസിൽ, വാറ്റിക്കാൻ II എന്ന പേരിലും അറിയപ്പെടുന്നത്, 1962 മുതൽ 1965 വരെ നടന്നു. അത് കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു നിർണായക സംഭവമായിരുന്നു; കൂടാതെ ആധുനികകാലത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രാധാന്യമുള്ള സർവ്വസഭാ കൗൺസിലുകളിൽ ഒന്നുമായിരുന്നു. കൗൺസിൽ പോപ്പ് ജോൺ XXIIIയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ സമ്മേളിക്കപ്പെട്ടു; 1963-ൽ ജോൺ XXIII മരിച്ചതിന് ശേഷം, പോപ്പ് പോൾ VIയുടെ പാപ്പാഭരണകാലത്തും അത് തുടർന്നു. ഈ രണ്ടു കൗൺസിലുകൾ തമ്മിലുള്ള വ്യക്തമായ വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയുന്നത് പ്രധാനമാണ്.

ആദ്യ കൗൺസിലിന്റെ ലക്ഷ്യം പോപ്പിന്റെ “പ്രാമുഖ്യം” എന്നറിയപ്പെടുന്നതിനെ സ്ഥാപിക്കുകയായിരുന്നു; അതായത്, പോപ്പ് സഭയുടെ പരമാധികാരിയായ ഭരണാധികാരിയും ഉപദേശകനും ഇടയനും ആകുന്നു, വിശ്വാസസിദ്ധാന്തങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുകയും വ്യാഖ്യാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം വഹിക്കുന്നവൻ എന്നർത്ഥം. അവന്റെ അധികാരത്തിൽ ഡോഗ്മകൾ നിർവചിക്കൽ, സിദ്ധാന്തപരമായ ഉത്തരവുകൾ പുറപ്പെടുവിക്കൽ, കൂടാതെ വിശ്വാസത്തെയും സദാചാരത്തെയും സംബന്ധിക്കുന്ന വിഷയങ്ങളിൽ അധികാരപൂർണമായ പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ നടത്തൽ എന്നിവ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു; ഇതാണ് പോപ്പിന്റെ അപ്രമാദിത്വം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. സർവത്രിക സഭയുടെ മേലുള്ള പോപ്പിന്റെ നിയമാധികാരവും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു; അതായത്, മെത്രാന്മാരെ നിയമിക്കാനുള്ള അധികാരം, വിശുദ്ധകർമ്മങ്ങളെ ക്രമീകരിക്കൽ, സഭയുടെ ഭരണനിർവഹണം നടത്തൽ എന്നിവയും.

രണ്ടാമത്തെ കൗൺസിൽ സഭയെ ഒരു ഏകുമേനിക സത്തയായി തിരിച്ചുവിടുന്നതിന് ആയിരുന്നു. ആ കൗൺസിലുകൾ പരസ്പരം നേരെ വിരുദ്ധമായ നിർദ്ദേശങ്ങളായിരുന്നു. പരമ്പരാഗത സ്വഭാവമുള്ള ആദ്യ കൗൺസിലിനെ ഉദാരവാദപരമായ രണ്ടാമത്തെ കൗൺസിൽ നിഷേധിച്ചു. ആ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങളും രാവും പകലും പോലെ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു; ഫാത്തിമയുടെ മൂന്ന് രഹസ്യങ്ങളോട് സംബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന പ്രവചനം, ഈ രണ്ട് കൗൺസിലുകളാൽ യഥോചിതമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ആന്തരിക യുദ്ധത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

ഈ പ്രവചനം, പിയൂസ് IX മുഖേന പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പ്രാഥമികാധികാരം നിലനിര്‍ത്തുന്ന ഒരു വിഭാഗത്തെ “വെളുത്ത മാർപാപ്പ,” “നല്ല മാർപാപ്പ,” അല്ലെങ്കിൽ “നല്ല മെത്രാൻ” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതായി വ്യക്തമാക്കുന്നു; വത്തിക്കാൻ II-നോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മറ്റൊരു വിഭാഗമോ “കറുത്ത മാർപാപ്പ,” അല്ലെങ്കിൽ “ചീത്ത മാർപാപ്പ,” അല്ലെങ്കിൽ “ചീത്ത മെത്രാൻ” എന്നുവഴി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ രണ്ട് രാഷ്ട്രീയ ആശയങ്ങളുടെ വിവാദം, പോർച്ചുഗലിലെ ഫാതിമായിലുള്ള ഫാതിമാ അത്ഭുതത്തിന്റെ തീർത്ഥക്ഷേത്രം സന്ദർശിക്കുമ്പോൾ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതായി കാണപ്പെടുന്നു. അകത്ത് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, ഒരു വശത്ത് ഒരു കറുത്ത മാർപാപ്പയുടെ പ്രതിമയും മറുവശത്ത് ഒരു വെളുത്ത മാർപാപ്പയുടെ പ്രതിമയും ഇടയിൽ നടപ്പാത ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.

അങ്ങനെ, ഗ്രന്ഥം ഒടുവിൽ “ഹിറ്റ്‌ലറിന്റെ പോപ്പ്” എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന വ്യക്തിയുടെ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമായി ഇത് മാറുന്നു; അവന്റെ വേരുകൾ ആധുനികതാവാദം (തെക്കിന്റെ രാജാവ്)യും പാപ്പായുടെ പരമാധികാരവും (വടക്കിന്റെ രാജാവ്) തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടവുമായി പരസ്പരം പിണഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

നാം പരിഗണിക്കുന്ന ഈ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ രചയിതാവ് നല്ല നിലയിൽ ഉള്ള ഒരു കത്തോലിക്കനായിരുന്നു എന്നു മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്; ഈ ഗ്രന്ഥം എഴുതുന്നതിനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപിത ഉദ്ദേശ്യം, രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് ഭരിച്ചിരുന്ന പോപ്പ് ഹിറ്റ്ലറെയോ നാസികളെയോ പിന്തുണച്ചുവോ, യഹൂദന്മാർക്കും മറ്റുള്ളവർക്കുമെതിരായ ഹോളോകോസ്റ്റിൽ ഏതെങ്കിലും കുറ്റഭാരമുണ്ടായിരുന്നോ എന്ന അവകാശവാദത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുകയെന്നതായിരുന്നു. Cornwell, വത്തിക്കാൻ 1 കൗൺസിൽ സ്ഥാപിക്കാൻ മുഖ്യ സഹായി ആയിരുന്ന പിയൂസ് പന്ത്രണ്ടാമന്റെ മുത്തച്ഛനെ പരാമർശിക്കുമ്പോൾ, തെക്കൻ രാജ്യങ്ങളുടെയും വടക്കൻ രാജ്യങ്ങളുടെയും രാജാക്കന്മാർ തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടത്തിന്റെ ചരിത്രം അതേ ചരിത്രത്തിൽ തന്നെ അരങ്ങേറുകയാണ്. “Republicanism” വിപ്ലവം ഇറ്റലിയിലെത്തിയപ്പോൾ, ഏകദേശം ഒരു വർഷക്കാലം ഇറ്റാലിയാക്കാർ പിയൂസ് ഒൻപതാമനെ റോം നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി; അതിനുശേഷം, അദ്ദേഹം മടങ്ങിയെത്തിയ ശേഷവും, പാപ്പത്വം കൈവശം വെച്ചിരുന്നതെല്ലാം Vatican City എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു നൂറ്റി പത്ത് ഏക്കർ ഭൂമിമാത്രമാണ്.

അവന് വത്തിക്കാനിലേക്കു മടങ്ങിവരുവാൻ കഴിയുമായിരുന്ന ഏക മാർഗം ഫ്രഞ്ച് സൈനികരുടെ സഹായവും കുപ്രസിദ്ധരായ യഹൂദ ബാങ്കർമാരായ റോത്ത്‌സ്ചൈൽഡുകളിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച ഒരു വായ്പയും വഴിയായിരുന്നു. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്തെ ഹോളോകോസ്റ്റിൽ പാപ്പാത്വത്തിന്റെ കൂട്ടുപ്രവർത്തിത്വം വിവേകപൂർവം മനസ്സിലാക്കുവാൻ, ക്രിസ്തുവിന്റെ ക്രൂശീകരണകാലം മുതൽ യഹൂദന്മാരോടുള്ള യൂറോപ്പിന്റെ സമീപനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചില അടിസ്ഥാനബോധ്യം ആവശ്യമാണ്. യഹൂദവിരോധവും വർണവിവേചനവും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത മനോഭാവങ്ങളാണെന്ന് ഈ പുസ്തകം നിർദേശിക്കുന്നു; കാരണം, ഹിറ്റ്‌ലറിന്റെ യഹൂദദ്വേഷം വർണവിവേചനാത്മകമായിരുന്നു, ഹിറ്റ്‌ലർ യഹൂദന്മാരെ മനുഷ്യജാതിയിലെ ഒരു താഴ്ന്ന വർഗ്ഗമായി കണക്കാക്കിയപ്പോൾ, യഹൂദവിരോധം അവർ ദൈവത്തെ കൊന്നു എന്ന കാരണത്താലുള്ള യഹൂദന്മാരോടുള്ള ദ്വേഷമായിരുന്നു. ഇവ രണ്ടും ഒരേ കാര്യമായാലും, അല്ലെങ്കിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇവയ്ക്കിടയിൽ ഒരു വ്യത്യാസമുണ്ടായാലും, യഹൂദന്മാരുടെ ദുരവസ്ഥയുടെ യാഥാർത്ഥ്യം മനസ്സിലാക്കപ്പെടേണ്ടതായതാണ്.

ഉദാഹരണത്തിന്, ഇന്ന് അമേരിക്കയിൽ “ഗെറ്റോ” എന്ന പദം ഉപയോഗിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ഭൂരിഭാഗം ആളുകളും അതിനെ നഗരത്തിലെ ദരിദ്രരും ജീർണ്ണാവസ്ഥയിലുമായ ഭാഗത്തിന്റെ നിർവചനമായി കരുതുന്നു. എന്നാൽ “ഗെറ്റോ” എന്ന പദം ആദിയിൽ ഒരു നഗരത്തിലെ പ്രത്യേക വിഭാഗത്തെയാണ് സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നത്; പ്രത്യേകിച്ച് ഇറ്റലിയിലെ വെനീസിൽ, മദ്ധ്യയുഗകാലത്ത് യഹൂദന്മാർ താമസിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാക്കിയ പ്രദേശത്തെയാണ്. ആദ്യത്തെ ഗെറ്റോ 1516-ൽ വെനീസിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; അന്ന് വെനീഷ്യൻ റിപ്പബ്ലിക് യഹൂദന്മാരെ നഗരത്തിലെ “geto nuovo” (പുതിയ ഫൗണ്ട്രി) എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ട പ്രദേശത്തിനുള്ളിൽ പാർപ്പിച്ചു, അത് പിന്നീട് “ഗെറ്റോ” എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.

മദ്ധ്യയുഗകാലമൊട്ടാകെ യൂറോപ്പിൽ, യെഹൂദന്മാർക്ക് അവർ എവിടെ താമസിക്കാമെന്ന കാര്യത്തിലും, അവർ അനുഷ്ഠിക്കാനനുവദിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന തൊഴിൽമേഖലകളിലും നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഈ നിയന്ത്രണങ്ങൾ യഹൂദവിരോധത്തിന്റെ പഴയ നിർവചനത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതായിരുന്നു; അതായത്, യെഹൂദന്മാർ ദൈവത്തെ കൊന്നുവെന്ന വിശ്വാസത്തെയും, തുടർന്ന് അവർ നേരിട്ട എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും അവരുടെ സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളാൽ അവർ തന്നെ വരുത്തിക്കൂട്ടിയതാണെന്ന ധാരണയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു.

മദ്ധ്യകാലഘട്ടത്തിൽ, ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് പണം കടമായി കൊടുക്കാനോ, കടത്തിന് പലിശ ഈടാക്കാനോ പാടില്ലെന്നത് സ്ഥാപിതമായ ഒരു പരമ്പര്യമായിരുന്നു. യെഹൂദന്മാർ ആ നിയന്ത്രണത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടവരായിരുന്നു; അതിനാൽ പണം കടമായി നൽകുന്നത് യെഹൂദന്മാർക്ക് അനുഷ്ഠിക്കാൻ അനുമതിയുണ്ടായിരുന്ന തൊഴിലുകളിൽ ഒന്നായി മാറി. റോത്ത്‌സ്ചൈൽഡ് കുടുംബം പോലെയുള്ള യെഹൂദ ബാങ്കർമാർ, തങ്ങൾക്ക് ഏതു തൊഴിൽ ചെയ്യാൻ അനുമതിയുണ്ടായിരുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള നിയമനിയന്ത്രണങ്ങൾക്ക് പ്രതികാരമായി, പണമാറ്റക്കാരായി പ്രവർത്തിച്ചു. പിയൂസ് ഒമ്പതാമന്‍ വത്തിക്കാനിലേക്കു മടങ്ങിവരുന്നതിനായി ധനം ആവശ്യമായി വന്നപ്പോൾ, റോം നഗരത്തെ ഇനി ഭരിക്കാത്തതിന്റെ നിരാശ, പണത്തിനായി യെഹൂദന്മാരെ സമീപിക്കേണ്ടിവന്നതിലൂടെ ഇനിയും വർധിച്ചു.

റോമിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ്, യെഹൂദന്മാരെയും യെഹൂദന്മാരോടുള്ള സഭയുടെ ബന്ധത്തെയും സംബന്ധിച്ച് പിയൂസ് IX രണ്ട് നിലപാടുകളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിനോടു ചേർന്നിരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിയിരുന്നു. ആ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങളിൽ ഒന്നിൽ, യെഹൂദന്മാർക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചാലും അവർ വെറും തങ്ങൾ അർഹിച്ചതാണ് ലഭിക്കുന്നത് എന്നു വിശ്വസിച്ചവരുണ്ടായിരുന്നു; മറ്റേതു വിഭാഗമോ യെഹൂദന്മാരോടു കുറച്ചെങ്കിലും കരുണ കാണിക്കാനുള്ള പ്രവണത പുലർത്തിയിരുന്നു. പുറത്താക്കപ്പെട്ടശേഷം പിയൂസ് IX വത്തിക്കാനിലേക്കു മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ, തന്റെ പ്രവാസത്തിനു മുമ്പ് അദ്ദേഹം ചിലപ്പോൾ പ്രകടമാക്കിയിരുന്ന ആ കരുണ പിന്നീട് ഒരിക്കലും വീണ്ടും പ്രകടമായില്ല. പ്രവാസത്തിനു മുമ്പ് അദ്ദേഹം റോം നഗരത്തിലെ ഗെറ്റോ പൂട്ടിയടച്ചിരുന്നു; എന്നാൽ മടങ്ങിയെത്തിയശേഷം അദ്ദേഹം ഗെറ്റോ വീണ്ടും സ്ഥാപിക്കുകയും, തന്റെ സാമ്പത്തിക നഷ്ടങ്ങൾ വീണ്ടെടുക്കുന്നതിനായി യെഹൂദന്മാരുടെ മേൽ നികുതി ഏർപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.

പോപ്പ് പിയൂസ് IX-ന്റെ വലതുകൈയായിരുന്നത് ഹിറ്റ്‌ലറുടെ പോപ്പിന്റെ പിതാമഹനായ മാർക്കാന്തോണിയോ പചെല്ലിയായിരുന്നു. പാപ്പത്വത്തെ പിന്തുണച്ചിരുന്ന അഭിഭാഷകരുടെ ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട അഭിഭാഷകനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകനും അതേ വിശിഷ്ട അഭിഭാഷകവർഗത്തിന്റെ ഭാഗമായിത്തീർന്നു; ഒടുവിൽ ഹിറ്റ്‌ലറുടെ പോപ്പായി മാറേണ്ടിവന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൊച്ചുമകനും അതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു. യൂജീനിയോ പചെല്ലിയുടെ പിതാമഹന്റെ, പിതാവിന്റെ, കൂടാതെ അവന്റെ യൗവ്വനത്തിന്റെയും വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെയും ചരിത്രം പുസ്തകം വിവരിച്ചുതീർന്ന ശേഷം, പാപ്പത്വത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള തന്റെ പ്രവർത്തനം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ പചെല്ലി ഏറ്റെടുത്ത സ്ഥാനത്തെ അത് അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു. വിശിഷ്ട പാപ്പൽ അഭിഭാഷകരുടെ വംശപരമ്പരയിൽ നിന്നുവന്ന ഒരു അഭിഭാഷകനായതിനാൽ, ‘കോങ്കോർഡുകൾ’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന കരാറുകളിൽ പ്രത്യേക വൈദഗ്ധ്യമുള്ള ഒരു വകുപ്പിന്റെ തലവനായി അദ്ദേഹത്തെ തെരഞ്ഞെടുത്തു. 1901-ൽ പചെല്ലിയെ പാപ്പൽ സെക്രട്ടേറിയറ്റ് ഓഫ് സ്റ്റേറ്റിന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.

പചെല്ലി ജാതികൾക്കുള്ള ദൂതനായി മാറി. പ്രവചനപരമായി, ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാർ പാപ്പാധികാരത്തോടു നടത്തിയ വ്യഭിചാരം സമാപിപ്പിച്ച നിയമപരമായ സമ്പർക്കബിന്ദുവായി പചെല്ലി മാറി. 1903-ൽ പിയസ് X പോപ്പായി കിരീടധാരണം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ഉടൻതന്നെ അദ്ദേഹം “സാപേക്ഷതാവാദവും സംശയവാദവും” ഉത്പാദിപ്പിച്ച “ബൗദ്ധിക വിഷത്തെ” ആക്രമിക്കാൻ തുടങ്ങി. “ആധുനികതാവാദത്തെ” ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള പിയസ് X-ന്റെ ശ്രമം നയിച്ചിരുന്നത് ഉംബെർട്ടോ ബെനിഞ്ഞിയായിരുന്നു; പചെല്ലി ജോലി ചെയ്ത അതേ ഓഫീസിലായിരുന്നു ബെനിഞ്ഞിയും പ്രവർത്തിച്ചത്. ലോകപ്രശസ്തരായ ഒരു ചരിത്രകാരന്മാരുടെ കൂട്ടത്തെക്കുറിച്ച് ബെനിഞ്ഞി ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞത്, അവർക്ക് “ചരിത്രം എന്നത് തുടർച്ചയായും അത്യന്തം നിരാശാജനകമായും ഛർദ്ദിക്കാൻ നടത്തുന്ന ഒരു ശ്രമം മാത്രമാണ്. ഇത്തരം മനുഷ്യർക്കു ഒരേയൊരു പരിഹാരമുണ്ട്: മതവിചാരണ!” എന്നായിരുന്നു. ബെനിഞ്ഞിയുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തിൽ നിന്നു വന്ന ആശയങ്ങളോടു ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള അനുകമ്പ പ്രകടിപ്പിച്ച ഒരു ചരിത്രകാരനെയും വധിക്കപ്പെടേണ്ടവനായിരുന്നു.

ഔദ്യോഗികമായി, ബെനിഞ്ഞി പാപ്പാധികാരത്തിന്റെ പ്രചാരണവകുപ്പ് നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു; എന്നാൽ അനൗദ്യോഗികമായി, തെക്കിന്റെ രാജാവിനോടുകൂടി ഉദ്ഭവിച്ച “ആധുനികത”യോടു ഏതെങ്കിലും അനുകമ്പ പുലർത്തുന്ന കത്തോലിക്കരെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനായി രൂപകൽപന ചെയ്ത ഒരു രഹസ്യ ചാരജാലവും അവൻ നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ 1910-ൽ, അവന്റെ പ്രവർത്തനം പാപ്പാധികാരത്തിലെ ജീവനക്കാരെ “ആന്റിമോഡേണിസ്റ്റ് സത്യം” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു സത്യം ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിതരാക്കുന്ന ഒരു നിർദേശം ഉൽപാദിപ്പിച്ചു. അത് ഇന്നും പ്രാബല്യത്തിൽ തുടരുന്നു. വത്തിക്കാനിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നതിനായി, ഇന്ന് നാം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ആശയങ്ങൾ എന്നു വിളിക്കുന്ന ആധുനികവാദ ആശയങ്ങളോടുള്ള വൈരം നിങ്ങൾ സത്യം ചെയ്യേണ്ടതാണ്.

ക്രോൺവെല്ലിന്റെ പുസ്തകത്തിന്റെ സംഗ്രഹത്തിൽ, ഫ്ലൈലീഫിൽ ഇപ്രകാരം പ്രസ്താവിക്കുന്നു: “നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യ ദശകത്തിൽ, വത്തിക്കാനിലെ പ്രതിഭാധനനായ യുവ അഭിഭാഷകനായിരുന്ന പചെല്ലി, ഇതുവരെ കാണാത്ത തരത്തിലുള്ള പാപ്പാഭരണാധികാരത്തിന്റെ ഒരു ആശയധാര രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ സഹായിച്ചു; 1920-കളിൽ അദ്ദേഹം ജർമനിയിൽ അധികാരം അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ കപടതയും ബ്ലാക്ക്മെയിലും പ്രയോഗിച്ചു. 1933-ൽ ഹിറ്റ്ലർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണമായ ചർച്ചാസഹചാരിയായി മാറി; അതിന്റെ ഫലമായി, സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്ന് കത്തോലിക്കർ പിന്മാറുന്നതിനുമാറ്റമായി കത്തോലിക്കാ സഭയ്ക്ക് മതപരവും വിദ്യാഭ്യാസപരവുമായ അനുകൂല്യങ്ങൾ അനുവദിച്ച ഒരു കോൺകോർഡാറ്റ് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. റോമിൽ നിന്ന് അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയ കത്തോലിക്കത്വത്തിന്റെ ഈ ‘സ്വമേധയാ’ രാജിക്കൊടുക്കൽ നാസിസത്തിന്റെ ഉയർച്ചയ്ക്ക് സൗകര്യമൊരുക്കി.”

1933 ജൂലൈ 14-ന് നടന്ന മന്ത്രിസഭാ യോഗത്തിൽ, അതേ മാസത്തിൽ അഡോൾഫ് ഹിറ്റ്ലർ തന്റെ അഭിപ്രായം ഇപ്രകാരം പ്രകടിപ്പിച്ചു: പച്ചെല്ലി നാസികളുമായി രൂപപ്പെടുത്തിയ കോൺകോർഡാറ്റ് ജർമ്മനിക്ക് “വിശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു മേഖല … അന്തർദേശീയ യെഹൂദ്യതയ്‌ക്കെതിരായ വികസിച്ചു വരുന്ന പോരാട്ടത്തിൽ” സൃഷ്ടിച്ചു.

ജർമ്മനി കത്തോലിക്കർ ഭൂരിപക്ഷമായിരുന്ന രാജ്യമായതിനാൽ, ഹിറ്റ്ലർ അധികാരത്തിലെത്താൻ സാധിച്ചതിന്റെ പ്രധാന കാരണം പചെല്ലിയാണെന്ന തെളിവ് അംഗീകരിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ച കത്തോലിക്കർ കോർൺവെല്ലിന്റെ പുസ്തകത്തെ അനുകൂലമായി സ്വീകരിച്ചില്ല. 1933 മുതൽ തുടർന്ന് ഹിറ്റ്ലറിന്റെ ദിശയെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പറയാതിരിക്കേണ്ടവിധം കത്തോലിക്ക പ്രസാധനശാലയും, കത്തോലിക്ക വാർത്താ ഏജൻസികളും, കത്തോലിക്ക വിദ്യാലയങ്ങളും ബാധകമാകുന്ന ഒരു കരാറിൽ പചെല്ലി ഏർപ്പെട്ടിരുന്നു. തുടർന്ന് രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് പോപ്പായിത്തീർന്ന പചെല്ലിയുടെ വ്യക്തമായ യഹൂദവിരുദ്ധ പ്രവണതയെ ഈ പുസ്തകം പിന്തുടരുന്നു. ഈ പുസ്തകത്തെ ആശ്രയിച്ചുള്ള അത്യന്തം വിശ്വസനീയമായ ചരിത്രസ്രോതസ്സുകളിൽ നിന്ന് കുറഞ്ഞത് മൂന്ന് കാര്യങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാനാകുന്നു.

ആദ്യത്തേത് ദാനിയേൽ അദ്ധ്യായം പതിനൊന്നിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ വടക്കിന്റെ രാജാവും തെക്കിന്റെ രാജാവും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധമാണ്. ആ യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുക്കൾ കത്തോലിക്കത്വവും നാസ്തികതയും, മാർപാപ്പയും കമ്മ്യൂണിസവും ആകുന്നു. മറ്റൊരു കാര്യമാണ്, രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് നാസ്തികതയ്‌ക്കെതിരെ മാർപാപ്പ നാസിസത്തെ തന്റെ പ്രതിനിധി സൈന്യമായി പ്രയോഗിച്ചതുപോലെ, 1989-ൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ നാസ്തികതയ്‌ക്കെതിരെ മാർപാപ്പ മതഭ്രഷ്ട പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തെയും തന്റെ പ്രതിനിധി സൈന്യമായി പ്രയോഗിച്ചു എന്നത്. ഫാതിമായിലെ അത്ഭുതത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട സാത്താനിക സന്ദേശങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായി ഉള്ള പ്രവചനാത്മക ഘടനയും ഈ പുസ്തകം തിരിച്ചറിയുന്നു.

ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിലെ പതിനൊന്നും പന്ത്രണ്ടും വാക്യങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന രാഫിയയിലെ അതിർത്തിയുദ്ധം, ഇപ്പോൾ ഉക്രെയ്നിൽ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അതിർത്തിയുദ്ധത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പുരാതന യുദ്ധം ഒരു ഉഷ്ണയുദ്ധമായിരുന്നു; രണ്ടാമത്തേത് രണ്ടാമത്തെ പ്രോക്സി യുദ്ധമാണ്, അതിൽ പ്രോക്സി സൈന്യങ്ങൾ മാരകമായ സമ്പർക്കത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. രാഫിയ ഈ അതിർത്തിയുദ്ധം വടക്കൻ രാജാവിനും തെക്കൻ രാജാവിനുമിടയിൽ ഉള്ളതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; എന്നാൽ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചനിയമം വരെയും, സോരിലെ വേശ്യ മറക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, യിസേബേൽ ശമര്യയിൽ ഇരിക്കുന്നു, ഹെരോദ്യാസ് ഹെരോദാവിന്റെ ജന്മദിനവിരുന്ന് ഒഴിവാക്കി എന്നതു പ്രവചനം പഠിപ്പിക്കുന്നു. നിലവിലെ ഈ ചരിത്രത്തിൽ വടക്കൻ രാജാവിന്റെ പങ്കിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആ മൂന്നു സാക്ഷ്യങ്ങളും, അവൾ രംഗത്തിനു പിന്നിൽ നിന്ന് നൂലുകൾ വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നതാകുന്നു. അവൾ മറക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന കാലത്ത് സംഭവിക്കുന്ന ഉഷ്ണയുദ്ധങ്ങളും, പ്രോക്സി യുദ്ധങ്ങളും, ശീതയുദ്ധങ്ങളും അവളുടെ പ്രോക്സി സൈന്യങ്ങളാൽ നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നു.

റഷ്യ ദക്ഷിണരാജാവാണ്; ഇപ്പോൾ അത് പാശ്ചാത്യ ലോകത്തിലെ ആഗോളവാദികൾ ധനസഹായം നൽകുന്ന ഒരു അതിർത്തിയുദ്ധത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; പ്രത്യേകിച്ച് അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ പുരോഗമനവാദി ഡെമോക്രാറ്റുകളും RINO (പേരിൽ മാത്രം റിപ്പബ്ലിക്കൻ) റിപ്പബ്ലിക്കൻമാരും. ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ നാല്പതാം വചനത്തിൽ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ വടക്കൻ രാജാവിന്റെ പ്രതിനിധി സേനയായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അതിന്റെ രണ്ട് പ്രവചനപരമായ സവിശേഷതകൾ സൈനിക ശക്തിയും ധനബലവും ആകുന്നു. 1989-ൽ റഷ്യയ്‌ക്കെതിരെ പോപ്പിനെ സഹായിച്ചുകൊണ്ട് അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ ചെയ്ത അതേ പ്രവർത്തിയാണ് ഇപ്പോൾ അത് ഉക്രെയ്‌നിൽ നിർവഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്; ഉക്രെയ്‌നിനെ പ്രതിരോധിക്കുന്ന നിലത്തുള്ള പ്രതിനിധി സേന നാസി അനുകൂലികളാൽ അത്രയും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, മുഖ്യധാരാ മാധ്യമങ്ങൾക്കുപോലും അതിനെ നിഷേധിക്കാനാവുന്നില്ല. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധമായ ഉഷ്ണയുദ്ധത്തിൽ അവൾ ഉപയോഗിച്ച അതേ പ്രതിനിധി സേനകളെയാണ് ഇപ്പോൾ റோம் 1989-ലെയും പോലെ റഷ്യയ്‌ക്കെതിരെ യുദ്ധം ചെയ്യാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ഈ പുസ്തകം വായിക്കുക: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.

ഈ പഠനം അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.