ദാനിയേൽ ഗ്രന്ഥം - നൂറ്റി എൺപതാം നമ്പർ

ഉറിയാ സ്മിത്ത് ഇങ്ങനെ എഴുതി: “റോം ദൈവജനമായ യെഹൂദന്മാരുമായി സഖ്യത്തിലൂടെ ക്രി.മു. 162-ൽ ബന്ധപ്പെട്ടു.” ആധുനിക ചരിത്രകാരന്മാരിൽ ഭൂരിപക്ഷവും ആ തീയതി ക്രി.മു. 161 ആയി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു; അതേ ഗ്രന്ഥത്തിൽ സ്മിത്ത് രണ്ടുതവണ ക്രി.മു. 161-നെ പരാമർശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ക്രി.മു. 162 എന്ന ഈ പരാമർശം ഒരു മുദ്രണപിശകാണെന്നതാണ് എന്റെ ധാരണ.

പതിനൊന്നും പന്ത്രണ്ടും വാക്യങ്ങൾ, ക്രി.മു. 217-ൽ നടന്ന റാഫിയ യുദ്ധത്തിലെ വിജയത്തെയും അതിന്റെ അനന്തരഫലത്തെയും വ്യക്തമാക്കുന്നു; ആ യുദ്ധം മഹാനായ ആന്തിയോക്യസ് III നയിച്ച സെലൂക്കിഡ് സാമ്രാജ്യത്തിനും രാജാവായ പ്റ്റോളമി IV ഫിലോപാറ്റർ നയിച്ച ഈജിപ്തിലെ പ്റ്റോളമെയിക് രാജ്യത്തിനുമിടെയായിരുന്നു.

ക്രി.മു. 200-ൽ, പതിനേഴ് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ഉണ്ടായ പാനിയത്തിന്റെ യുദ്ധം, വീണ്ടും സെല്യൂസിഡ് രാജ്യവും പ്റ്റോളമൈക് രാജ്യവും തമ്മിലായിരുന്നു.

മക്കബേയർ കലാപം കി.മു. 167-ൽ ആരംഭിച്ചു; യഹൂദരുടെ മതാചാരങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുകയും ഗ്രീക്ക് സംസ്കാരം നിർബന്ധിതമായി ചുമത്തുകയും ചെയ്യാനുള്ള സെല്യൂസിഡ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ശ്രമങ്ങൾക്കെതിരായ യഹൂദരുടെ കലാപമായിരുന്നു അത്.

യെരൂശലേമിലെ രണ്ടാം ദേവാലയത്തിന്റെ പുനഃസമർപ്പണം—ഹനുക്കാ സമയത്ത് അനുസ്മരിക്കപ്പെടുന്ന ചരിത്രസംഭവത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതു—ക്രി.മു. 164-ൽ, ഇരുപത്തിമൂന്നാം വാക്യത്തിലെ “സഖ്യം” എന്നതിനുമുമ്പ് മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് നടന്നു. ഈ സംഭവം, ദേവാലയത്തെ അശുദ്ധമാക്കുകയും യഹൂദ മതാചാരങ്ങളെ നിരോധിക്കുകയും ചെയ്ത കുപ്രസിദ്ധനായ ആന്തിയോക്യോസ് IV എപ്പിഫാനസ് നയിച്ച സെല്യൂസിഡ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സൈന്യങ്ങൾക്കെതിരായ മക്കബ്യരുടെ വിജയകരമായ സൈനിക പ്രചാരണത്തിനു പിന്നാലെയായിരുന്നു. ഹനുക്കായാൽ അനുസ്മരിക്കപ്പെടുന്ന ആ വിജയത്തിനു ശേഷം വളരെ പെട്ടെന്നുതന്നെ ആന്തിയോക്യോസ് IV എപ്പിഫാനസ് മരിച്ചു; അതോടെ ചരിത്രത്തിൽ ആ ഘട്ടംമുതൽ സിറിയൻ ശക്തിയുടെ അധഃപതനം ആരംഭിച്ചതായി രേഖപ്പെടുന്നു.

ക്രി.മു. 200-ൽ, (അതു പാനിയം യുദ്ധത്തിന്റെ കാലവുമായിരുന്നു), റോം ആദ്യമായി ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ പ്രവചനചരിത്രത്തിൽ സ്വയം ഇടപെട്ടു. അവിടെ ദർശനത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്ന പ്രതീകം കാണപ്പെടുന്നു. ആ ചരിത്രത്തിലെ അതിന്റെ ലക്ഷ്യബോധമുള്ള സ്വാധീനം, മറവിലെ നിന്നുകൊണ്ട് നൂൽപ്പാലങ്ങൾ വലിക്കുന്ന ഒരു സഭയുടെ പ്രതീകമായ യേസബേലിന്റെ പ്രവൃത്തിയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഏലീയാവാൽ തന്റെ പ്രവാചകന്മാർ കൊല്ലപ്പെടുന്നത് അവളുടെ ഭർത്താവായ അഹാബ് കണ്ടുനിൽക്കുമ്പോൾ യേസബേൽ സമാര്യയിൽ തന്നെയായിരുന്നു. ഹെരോദ്യാസ് ഹെരോദാവിന്റെ ജന്മദിന വിരുന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; അവിടെ അവളുടെ മകൾ സലോമേ ഹെരോദാവിനെ മോഹിപ്പിച്ചു. യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ, തൂർയിലെ വേശ്യയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പാപ്പത്വം, പ്രതീകാത്മകമായ എഴുപത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനംവരെ മറക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. തുടർന്ന് അവൾ ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരോടു തന്റെ വഞ്ചനാഗാനങ്ങൾ പാടിത്തുടങ്ങുന്നു. ക്രി.മു. 200-ാം വർഷം, അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ, പതിനാറാം വാക്യത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, അവൾ രാജാക്കന്മാരോടു തുറന്നുപാടി തുടങ്ങുന്ന സമയത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമാണ്.

ക്രി.മു. 161 മുതൽ 158 വരെ യെഹൂദന്മാരുടെ “സഖ്യം” ഉണ്ടാകുന്നതിനു മുമ്പ്, ക്രി.മു. 164-ൽ ഹനുക്കാ മുഖേന സ്മരിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ മക്കബികൾ ആലയം വീണ്ടും സമർപ്പിച്ചു. തുടർന്ന് മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്കுப் ശേഷം, ഇനിയും സിറിയക്കാരുമായി തുടർച്ചയായ പോരാട്ടത്തിൽ ആയിരിക്കെ, മക്കബിയൻ യെഹൂദന്മാർ സഹായത്തിനായി റോമിനെ സമീപിച്ചു. അങ്ങനെ രൂപംകൊണ്ട റോമുമായുള്ള “സഖ്യം” ദൈവത്തിന്റെ അന്ത്യകാല പ്രവചനവിദ്യാർത്ഥികൾക്കുള്ള ഒരു പ്രവചനപരമായ പരീക്ഷണമായി മാറുന്നു.

“ഉടമ്പടി” സംഭവിച്ച സമയം ക്രി.മു. 161-ആം വർഷമാണെന്ന് ചരിത്രം തിരിച്ചറിയുന്നു; എന്നാൽ ആ പയനിയർമാർ ആ ചരിത്രത്തെ ക്രി.മു. 158-ആം വർഷമായി തിരിച്ചറിയുന്നു. മില്ലർ ശരിയായിരുന്നോ, അല്ലെങ്കിൽ ആധുനിക ചരിത്രകാരന്മാരോ ശരിയായിരിക്കുന്നത്? “നിത്യത” നീക്കിക്കളയപ്പെട്ട ക്രി.വ. 508-ആം വർഷത്തിലെത്താൻ മില്ലർ ക്രി.മു. 158-ആം വർഷത്തോട് അറുനൂറ് അറുപത്താറ് വർഷം (666) ചേർത്തു. നിങ്ങൾ എത്ര തിരഞ്ഞാലും, യഹൂദന്മാരും റോമാക്കാരും തമ്മിലുള്ള ഉടമ്പടിയായി ക്രി.മു. 158-ആം വർഷത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന ഒരു ചരിത്രസാക്ഷ്യം കണ്ടെത്തുന്നത് അത്യന്തം ദുഷ്കരമായിരിക്കും; യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, അതു അസാധ്യവുമാകാം.

പതിനാറാം വചനം ഞായറാഴ്ച നിയമമാണ്; എന്നാൽ അതിന് മുമ്പ് ദർശനം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനായി ക്രി.മു. 200-ആം വർഷത്തിൽ റോം ചരിത്രരംഗത്ത് പ്രവേശിക്കുന്നു. മക്കബ്യരുടെ കലാപം ക്രി.മു. 167-ൽ മോദെയീനിൽ ആരംഭിച്ചു; ഒടുവിൽ അവർ ക്രി.മു. 164-ൽ ആലയം വീണ്ടും പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. തുടർന്ന് ക്രി.മു. 161 മുതൽ ക്രി.മു. 158 വരെ യെഹൂദർ റോമൻ ശക്തിയുമായി ഒരു ഉടമ്പടിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. ക്രി.മു. 161 മുതൽ ക്രി.മു. 158 വരെ “സഖ്യം” സ്ഥാപിക്കുവാൻ ആവശ്യമായ ഒരു കാലയളവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ ബോധ്യം ചരിത്രകാരന്മാരുടെ സാക്ഷ്യവുമായി യോജിച്ച് “സഖ്യം” തിരിച്ചറിയുന്നു; കൂടാതെ കർത്താവിന്റെ കരത്താൽ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടതും മാറ്റപ്പെടരുതാത്തതുമായ ചാർട്ടിനോടും യോജിക്കുന്നു.

ക്രിസ്തുവിന് മുമ്പുള്ള രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ യെഹൂദയും റോമും പോലെയുള്ള പുരാതന ജാതികൾ തമ്മിൽ ഉടമ്പടികൾ ചർച്ച ചെയ്ത് സ്ഥാപിക്കുന്ന പ്രക്രിയ, അതതു പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങൾ, നയതന്ത്ര നടപടിക്രമങ്ങൾ, ഉൾപ്പെട്ടിരുന്ന ശക്തിസമവാക്യങ്ങൾ എന്നിവയെ ആശ്രയിച്ച് വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരുന്നുവെന്ന് ചരിത്രകാരന്മാർ നമ്മെ അറിയിക്കുന്നു. സാധാരണയായി, ഒരു ഉടമ്പടിയോ സഖ്യമോ മറ്റേ പക്ഷത്തോടു സ്ഥാപിക്കാൻ താൽപര്യം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതോടെയായിരുന്നു ആ പ്രക്രിയ ആരംഭിക്കുന്നത്. യെഹൂദയുടെയും റോമിന്റെയും കാര്യത്തിൽ, ഔപചാരികമായ ഒരു സഖ്യം നിർദ്ദേശിക്കാനായി യെഹൂദ തന്നെയാണ് റോമുമായി ബന്ധപ്പെടൽ ആരംഭിച്ചത്.

പ്രസ്താവം കൈമാറുകയും ചർച്ചകൾ ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനായി നയതന്ത്ര മാർഗങ്ങൾ പ്രയോജനപ്പെടുത്തിയേനേ. ഇതിൽ റോമിലെ നേതാക്കളെയോ അവരുടെ പ്രതിനിധികളെയോ കാണുന്നതിനായി അവിടേക്കു ദൂതന്മാരെയോ പ്രതിനിധികളെയോ അയയ്ക്കുന്നത് ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. ചർച്ചകൾ ആരംഭിച്ചശേഷം, നിർദേശിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഉടമ്പടിയുടെ വ്യവസ്ഥകൾ ഇരുപക്ഷവും ചർച്ച ചെയ്‌തേനേ. ഇതിൽ നിരന്തരമായ സമ്മേളനങ്ങൾ, നയതന്ത്ര സന്ദേശങ്ങളുടെ പരസ്പര വിനിമയം, കൂടാതെ ചർച്ചകൾ സുഗമമാക്കുന്നതിനായി ഇടനിലക്കാരുടേയോ മധ്യസ്ഥരുടേയോ പങ്കാളിത്തവും ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കാമായിരുന്നു. ചർച്ചകളുടെ വേളയിൽ, ഓരോ പക്ഷവും മറുപക്ഷം നിർദേശിച്ച വ്യവസ്ഥകൾ പരിഗണിക്കുകയും പ്രതിനിർദേശങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവെക്കുകയോ ചില വ്യവസ്ഥകളിൽ ഭേദഗതികൾ അഭ്യർത്ഥിക്കുകയോ ചെയ്തിരിക്കാം. ഈ പ്രക്രിയയിൽ സൂക്ഷ്മമായ ആലോചന, ഉപദേശകരുമായുള്ള പരാമർശം, നിർദേശിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഉടമ്പടിയുടെ സാധ്യതാപരമായ ഗുണദോഷങ്ങളുടെ വിലയിരുത്തൽ എന്നിവ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കാമായിരുന്നു.

രണ്ടു പക്ഷങ്ങളും ഉടമ്പടിയുടെ വ്യവസ്ഥകളിൽ ഒരു ഒത്തുതീർപ്പിലെത്തിയിരുന്നുവെങ്കിൽ, ഇരു വശങ്ങളും സമ്മതിച്ച നിബന്ധനകളും വ്യവസ്ഥകളും വിശദമായി രേഖപ്പെടുത്തുന്ന ഔപചാരിക പ്രമാണം തയ്യാറാക്കപ്പെടുമായിരുന്നു. തുടർന്ന്, ആ ഉടമ്പടി ഓരോ രാജ്യത്തിന്റെയും അനുബന്ധ അധികാരികളാൽ അംഗീകൃതമാകേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. റോമിന്റെ കാര്യത്തിൽ, ഇതിൽ സെനറ്റിന്റെയോ മറ്റു ഭരണസംവിധാനങ്ങളുടെയോ അംഗീകാരം ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കാമായിരുന്നു. അതുപോലെ, യെഹൂദായിൽ ആ ഉടമ്പടിക്ക് അതിന്റെ നേതൃസംവിധാനത്തിന്റെയോ ഭരണസമിതിയുടെയോ അംഗീകാരം ലഭിക്കേണ്ടതായിരുന്നതിനാണ് സാധ്യത. അംഗീകാരം ലഭിച്ച ശേഷം, ഉടമ്പടി പ്രാബല്യത്തിൽ വരുത്തപ്പെടുകയും, ഇരു പക്ഷങ്ങളും അതിലെ വ്യവസ്ഥകൾ പാലിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തേനേ. ഇതിൽ വിവിധ തരത്തിലുള്ള സഹകരണം, പരസ്പര പ്രതിരോധ ഉടമ്പടികൾ, വ്യാപാരബന്ധങ്ങൾ, അല്ലെങ്കിൽ ഉടമ്പടിയിൽ നിർവചിച്ചിരിക്കുന്ന മറ്റു രൂപത്തിലുള്ള നയതന്ത്ര ഇടപെടലുകൾ എന്നിവ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കാമായിരുന്നു.

ക്രി.മു. രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, യൂദേയയിൽ നിന്ന് (കിഴക്കൻ മധ്യധരണ്യ പ്രദേശത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന) റോമിലേക്കുള്ള (മധ്യ ഇറ്റലിയിലുള്ള) യാത്ര ഒരു ദുഷ്കരവും ഏറെ സമയം ആവശ്യപ്പെടുന്നതുമായ ശ്രമമായിരുന്നേനേ, പ്രത്യേകിച്ച് പ്രാചീന ഗതാഗതരീതികളുടെ പരിമിതികൾ പരിഗണിക്കുമ്പോൾ. സ്വീകരിച്ചിരുന്ന പ്രത്യേക മാർഗ്ഗത്തെ ആശ്രയിച്ച് യൂദേയയും റോമും തമ്മിലുള്ള ദൂരം ഏകദേശം 1,500 മുതൽ 2,000 കിലോമീറ്റർ വരെ (930 മുതൽ 1,240 മൈൽ വരെ) ആയിരുന്നു. പ്രാചീനകാലത്ത് കരമാർഗ്ഗയാത്രയെക്കാൾ സമുദ്രയാത്ര പലപ്പോഴും വേഗത്തിലും കാര്യക്ഷമതയിലും മുന്നിലായിരുന്നെങ്കിലും, സമുദ്രയാത്ര പ്രബലമായിരുന്ന കാറ്റുകളെ ആശ്രയിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു. യൂദേയയിലെ ഒരു തുറമുഖത്തിൽ നിന്ന് ഇറ്റലിയിലെ ഒരു തുറമുഖത്തിലേക്കു (ഉദാഹരണത്തിന്, റോമിന്റെ തുറമുഖമായ ഓസ്തിയയിലേക്കു) കപ്പലിൽ യാത്ര ചെയ്യാൻ, കാറ്റിന്റെ അവസ്ഥ, സമുദ്രധാരകൾ, ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന കപ്പലിന്റെ തരം എന്നിവ പോലുള്ള ഘടകങ്ങളെ ആശ്രയിച്ച്, പല ആഴ്ചകളും വേണ്ടി വന്നേക്കുമായിരുന്നു.

യൂദായയിൽ നിന്ന് റോമിലേക്കുള്ള കരമാർഗ്ഗ യാത്ര അതിലും മന്ദഗതിയിലും അധികം ക്ലേശകരവുമായിരുന്നതാകും. യാത്രക്കാർ പർവ്വതങ്ങൾ, താഴ്വരകൾ, നദികൾ എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്ന വിവിധ ഭൂപ്രദേശങ്ങൾ കടന്നുപോകേണ്ടിവരും; കൂടാതെ കള്ളന്മാർ, വൈരപരമായ പ്രദേശങ്ങൾ എന്നിവ പോലുള്ള തടസ്സങ്ങളെയും നേരിടേണ്ടിവരും. കാൽനടയായോ കുതിരവലിക്കുന്ന രഥത്തിലായോ നടത്തുന്ന യാത്രക്ക് പല മാസങ്ങൾ വരെ എടുക്കാമെന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. വഴികളുടെ അവസ്ഥ, താമസസൗകര്യങ്ങളുടെയും വിശ്രമകേന്ദ്രങ്ങളുടെയും ലഭ്യത, വഴിമധ്യേ വിശ്രമിക്കാനും ആവശ്യമായ സാധനങ്ങൾ പുനഃസമാഹരിക്കാനും ഉള്ള ആവശ്യകത എന്നിവ പോലെയുള്ള ഘടകങ്ങളും യാത്രാസമയത്തെ സ്വാധീനിച്ചേനേ.

മക്കബായ യഹൂദന്മാർ റോമയുമായി ഒരു സഖ്യം അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ, അവർ റോമിലേക്കു ദൂതന്മാരെ അയയ്ക്കേണ്ടിവന്നിരിക്കുമായിരുന്നു. ആ ദൂതന്മാരെ റോമൻ അധികാരികൾ സ്വീകരിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ, തുടർന്ന് ഒരു ചർച്ചാകാലം ഉണ്ടായിരിക്കുമായിരുന്നു. കൃത്യമായ രേഖകൾ ലഭ്യമല്ലാത്തതിനാൽ ഇത് ചരിത്രസിദ്ധാന്തത്തിന്റെ പരിധിക്കുള്ളതാണെങ്കിലും, ഒരു ഉടമ്പടി ഔപചാരികമായി നിലവിൽ വന്നതിനു ശേഷം, അതിന്റെ സ്ഥിരീകരണത്തിനായി അത് യെഹൂദയിലേക്കു തിരികെ കൊണ്ടുപോകേണ്ടിവന്നിരിക്കുമായിരുന്നു; തുടർന്ന്, യഹൂദന്മാരുടെ അംഗീകാരം സ്ഥിരീകരിക്കുന്നതിനായി അത് സാധ്യതയോടെ വീണ്ടും റോമിലേക്കു മടക്കിക്കൊണ്ടുപോകേണ്ടിവന്നിരിക്കുമായിരുന്നു. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ ഒരു സഖ്യരൂപീകരണ പ്രക്രിയ ഒരു വർഷത്തിനുള്ളിൽ പൂർത്തിയായിരിക്കുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നത് ഏതാണ്ട് അസാധ്യമാണ്; അതുകൊണ്ടു “സഖ്യം” എന്നത് ക്രി.മു. 161 മുതൽ ക്രി.മു. 158 വരെയുള്ള ഒരു പ്രക്രിയയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്ന ധാരണ, പതിനാറാം വാക്യത്തിലെ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന ചരിത്രത്തെ തിരിച്ചറിയുന്ന പ്രവചനത്തിന്റെ മറ്റു രേഖകളോടു യോജിച്ചുനിൽക്കുന്നു.

ചരിത്രകാരന്മാർ എല്ലാവരും മക്കബിയായ യെഹൂദന്മാർ ആരംഭിച്ചതായി ഏകകണ്ഠമായി സമ്മതിക്കുന്ന ഒരു “സഖ്യം” ക്രി.മു. 161-ൽ യെഹൂദ്യയിൽ ആരംഭിച്ചു. അതിന്റെ ഉദ്ദേശം, ക്രി.മു. 167-ൽ അവരുടെ കലാപം ആരംഭിച്ചതുമുതൽ അവർ പോരാടിക്കൊണ്ടിരുന്ന സുറിയക്കാരെതിരെ യെഹൂദന്മാർ പിന്തുണ നേടണമെന്നതായിരുന്നു. ഈ കലാപത്തിന് തുടക്കമായത്, യെഹൂദ പുരോഹിതനായ മത്തത്തിയാവും അവന്റെ അഞ്ചു പുത്രന്മാരും, പ്രത്യേകിച്ച് യെഹൂദാസ് മക്കബിയും, സെലൂസീദ് ഭരണാധികാരിയായ അന്ത്യോക്കസ് IV എപ്പിഫാനസ് ഏർപ്പെടുത്തിയ ഹെല്ലനീകരണ നയങ്ങളെ ചെറുത്തുനിൽക്കാൻ നടത്തിയ ശ്രമങ്ങളാലായിരുന്നു. ഈ നയങ്ങളിൽ യെഹൂദരുടെ മതാചാരങ്ങളെ അടിച്ചമർത്താനും ഗ്രീക്ക് ആചാരങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും സ്വീകരിക്കാൻ നിർബന്ധിപ്പിക്കാനും നടത്തിയ ശ്രമങ്ങൾ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു.

കലാപത്തിന് പ്രേരകമായത് മോദെയിൻ ഗ്രാമത്തിൽ ഉണ്ടായ ഒരു സംഭവമായിരുന്നു; അവിടെ മത്താഥിയാസ് ഒരു ഗ്രീക്ക് ദൈവത്തിന് യാഗം അർപ്പിക്കണമെന്ന ഉത്തരവ് അനുസരിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചു. “മോദെയിൻ” എന്ന പേര് “പ്രഖ്യാപിക്കുക” അല്ലെങ്കിൽ “പ്രതിഷേധിക്കുക” എന്നർത്ഥമുള്ള ഹീബ്രു പദമായ “മോദിയ”യിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്. തന്റെ പ്രതിഷേധത്തിൽ, യാഗം നിർവഹിക്കാനൊരുങ്ങിയിരുന്ന ഒരു യഹൂദ മതത്യാഗിയെ മത്താഥിയാസ് കൊന്നു; തുടർന്ന് അവനും പുത്രന്മാരും കുന്നുകളിലേക്കു ഔടിപ്പോയി, സെല്യൂസിഡ് സേനകൾക്കെതിരെ ഒരു ഗറില്ലാ യുദ്ധപ്രവർത്തനം ആരംഭിച്ചു. മക്കബായ കലാപം പല വർഷങ്ങൾ നീണ്ടുനിന്നു; ആ കാലയളവിൽ മക്കബായർ സെല്യൂസിഡ് ഭരണകൂടത്തെയും അവരുടെ സഖ്യകക്ഷികളെയുംതിരെ അനേകം യുദ്ധങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടു. എണ്ണത്തിൽ വളരെ കുറവായിരിക്കുകയും യുദ്ധോപകരണങ്ങളിൽ വളരെ പിന്നാക്കത്തിലായിരിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടും, മക്കബായർ നിരവധി പ്രധാനപ്പെട്ട വിജയങ്ങൾ നേടി.

സെല്യൂസിഡ് സാമ്രാജ്യം യെഹൂദന്മാരുടെ മേൽ ഗ്രീസിന്റെ മതം അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; ഗ്രീക്കർ അന്ത്യകാലത്തെ ഗ്ലോബലിസ്റ്റുകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അവരുടെ മതം, ബാങ്കിംഗ് സംവിധാനത്തിന്റെ ശക്തികൾ, മുഖ്യധാരാ മാധ്യമങ്ങൾ, വിദ്യാഭ്യാസകേന്ദ്രങ്ങൾ, കൂടാതെ നിയമവിരുദ്ധ വിദേശികളുടെ നിർബന്ധിത കുടിയേറ്റത്തിലൂടെ ദേശീയ വ്യത്യാസങ്ങളെ തകർത്തുകളയുന്നതു എന്നിവയുടെ മുഖേന ഇപ്പോൾ ഐക്യനാടുകളുടെയും ലോകത്തിന്റെയും മേൽ ബലമായി ചുമത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ‘വോക്ക്-ഇസം’ എന്നതിൽ പ്രകടമാകുന്നു. ആന്റിയോക്യസ് എപ്പിഫാനസ് യെഹൂദന്മാരുടെ മേൽ ഗ്രീക്ക് മതം ബലമായി ചുമത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, അവന്റെ ശ്രമങ്ങളോടു സഹകരിച്ച യെഹൂദന്മാരും ഉണ്ടായിരുന്നു. മക്കബികൾ, ഗ്രീസിന്റെ മതത്തെ എതിർത്തുനിന്നിരുന്ന ഒരു വിഭാഗം വിശ്വാസത്യാഗിയായ യെഹൂദന്മാരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; എന്നാൽ ഗ്രീക്ക് മതം പ്രാബല്യത്തിൽ വരുത്തുന്ന പ്രവൃത്തിയെ പിന്തുണച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മറ്റൊരു വിഭാഗം വിശ്വാസത്യാഗിയായ യെഹൂദന്മാരും ഉണ്ടായിരുന്നതാണ്.

പതിനാറാം വാക്യം ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തെയും, സർപ്പം, മൃഗം, വ്യാജപ്രവാചകൻ എന്ന ഈ ത്രിവിധ ഐക്യത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ആ ചരിത്രത്തിനു മുമ്പായി പതിമൂന്നാം മുതൽ പതിനഞ്ചാം വാക്യങ്ങൾ വരുന്നു; അവിടെ നാൽപ്പതാം വാക്യത്തിലെ മൂന്ന് യുദ്ധങ്ങൾ പത്താം വാക്യത്തിൽ നിന്ന് (1989), പതിനൊന്നും പന്ത്രണ്ടും വാക്യങ്ങളിൽ നിന്ന് (ഉക്രേനിയൻ യുദ്ധം), കൂടാതെ പാനിയം യുദ്ധം എന്നിവയായി സംഭവിക്കുന്നു. പാനിയം യുദ്ധം, രണ്ട് കൊമ്പുകളുള്ള ഭൂമിയിലെ മൃഗം ആഗോളവാദിയുടെ മതപരവും രാഷ്ട്രീയവുമായ തത്ത്വചിന്തകളെ പരാജയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു യുദ്ധത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ആ യുദ്ധത്തിൽ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ അന്തിമ പ്രസിഡന്റ്, പതിനൊന്നും പന്ത്രണ്ടും വാക്യങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നപോലെ, പുടിന്റെ വിജയത്തിന്റെയും അതിനെത്തുടർന്നുള്ള തകർച്ചയുടെയും അനന്തരഫലങ്ങളെ കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടിവരും. റഷ്യയുടെ തകർച്ച മൂലമുള്ള പ്രത്യാഘാതങ്ങളെ പരിഹരിക്കുന്നതിനായി അവൻ NATO-യോടോ, അല്ലെങ്കിൽ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയോടോ, ഒരു സഖ്യം രൂപീകരിക്കും; ആ സഖ്യത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രവാഹത്തിനുള്ളിൽ അവൻ പാനിയം യുദ്ധത്തിൽ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയെ ഏർപ്പെടത്തും. നാൽപ്പതാം വാക്യത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ യുദ്ധം, നാൽപ്പതാം വാക്യത്തിലെ ഒന്നാമത്തെ യുദ്ധം പോലെയായിരിക്കും. അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ സാമ്പത്തിക-സൈനിക ശക്തിയുടെ കീഴിൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ തകർന്നതുപോലെ, ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയിലെ ആഗോളവാദികൾ “പെരെസ്‌ട്രോയ്ക” ആവർത്തിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാകും; അത് സോവിയറ്റ് യൂണിയനെ പുനഃസംഘടിപ്പിക്കാനുള്ള ഗോർബചേവിന്റെ ശ്രമങ്ങളുടെ പ്രധാന ഘടകമായിരുന്നു, എങ്കിലും അത് ഒടുവിൽ സോവിയറ്റ് സംവിധാനത്തിന്റെ അഴിച്ചുപോകലിനും സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ അന്തിമ വിഘടനത്തിനും സംഭാവന ചെയ്തു.

മൂന്നാമത്തെ യുദ്ധം ആദ്യ യുദ്ധത്താൽ ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; സാമ്പത്തികവും സൈനികവുമായ സമ്മർദങ്ങളിലൂടെ, റീഗൻ മുഖേന പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ട്രംപ്, ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയെ “പെരെസ്ത്രോയ്ക”യിലേക്കു ബലമായി നയിക്കും; അതിന്റെ അർത്ഥം പുനർഘടനയോ പരിഷ്കാരമോ എന്നതാണ്. ആ പുനർഘടന, ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയായ പത്ത് രാജാക്കന്മാരുടെ സംവിധാനത്തിന്റെ തലയിൽ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളെ സ്ഥാപിക്കും. ആ യുദ്ധത്തിൽ, പിന്നീട് ട്രംപ് കീഴടക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ സംവിധാനത്തിന്റെ സംരക്ഷകനാണെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടുകൊണ്ട്, പാപ്പാധിപത്യം ചരിത്രരംഗത്തേക്കു സ്വയം അവതരിപ്പിക്കും.

അതേ ചരിത്രപരമ്പരയിൽ ട്രംപ്, അബ്രഹാം ലിങ്കൺ നിർബന്ധിതനായി നേരിട്ടതുപോലെ, താൻ നിർബന്ധിതനായി കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ട ഒരു ആഭ്യന്തര ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കും. ആ ആഭ്യന്തരയുദ്ധം അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ഉള്ളിലുള്ള, പരസ്പരം വിരോധമുള്ള രണ്ട് മതഭ്രഷ്ട വിഭാഗങ്ങൾക്കിടയിലായിരിക്കും. ഒരു വിഭാഗം, ഇരുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളിലുമുള്ള പുരോഗമനവാദി ആഗോളവാദികളായ, ‘വോക്ക്-ഇസം’ എന്ന മതവും തത്ത്വചിന്തയും സ്വീകരിച്ചവരാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. മറ്റൊരു വിഭാഗം (MAGA-ism), തങ്ങൾ യഥാർത്ഥ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകളാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നു; എങ്കിലും അവർ ആ പദവി 1844-ൽ നഷ്ടപ്പെടുത്തി.

പ്രസിഡന്റിന്റെ പക്ഷത്തെ MAGA-ഇസം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; സത്യപ്രതിഷ്ഠിതമായ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തെയും ഭരണഘടനയെയും നിലനിര്‍ത്തുന്നതായി തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുന്ന അവകാശവാദത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് അത് സ്ഥാപിതമായിരിക്കുന്നത്. വോക്ക്-ഇസത്തിന്റെ അവകാശവാദം മദര്‍ എര്‍ത്തിന്റെ മതം, ന്യൂ ഏജ്, കൂടാതെ ഭരണഘടന സമൂഹത്തിന്റെ നിലവിലുള്ള സാഹചര്യങ്ങളാലും സാമൂഹിക മാനദണ്ഡങ്ങളാലും പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്നതാണ്; സ്ഥാപക പിതാക്കന്മാരുടെ പുരാതന ആശയങ്ങളാലല്ല എന്ന വിശ്വാസവും ആകുന്നു.

മത്താത്ത്യാസ് (ട്രംപ്) ക്രി.മു. 167-ൽ മൊദെയിനിൽ ആരംഭിച്ച കലാപം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുപോലെ, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിൽ ആഗോളവാദി-പുരോഗമനവാദി ഡെമോക്രാറ്റുമാരുടെ ശ്രമങ്ങൾക്ക് അന്ത്യം വരുത്തും. തുടർന്ന്, മക്കബ്യർ ആലയത്തെ പുനഃസമർപ്പിച്ച ക്രി.മു. 164-ലെ ചരിത്രം, ഹനുക്കായുടെ ആചരണത്തിലൂടെ സ്മരിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ, ട്രംപ് വീണ്ടും ആവർത്തിക്കും. തുടർന്ന് ക്രി.മു. 161 മുതൽ ക്രി.മു. 158 വരെയുള്ള കാലഘട്ടം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഘട്ടത്തിൽ, മതാധികാരവും രാഷ്ട്രീയാധികാരവും തമ്മിലുള്ള അനധികൃത ബന്ധത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന പ്രതിമയായ പാപ്പത്വത്തിന്റെ പ്രതിമ സ്ഥാപിക്കുന്നതിനായുള്ള അന്തിമ നീക്കം ട്രംപ് ആരംഭിക്കും. ക്രി.മു. 158-ൽ, പതിനാറാം വാക്യത്തിലെ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചനിയമം പ്രാബല്യത്തിൽ വരുത്തപ്പെടുമ്പോൾ, ആ ഉടമ്പടി നടപ്പിലാക്കപ്പെടും.

ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ ആദ്യം റോം രാഷ്ട്രീയമായി എങ്ങനെ നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുക്കുന്നു എന്നത് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; തുടർന്ന്, അതേ ചരിത്രത്തെ തന്നേ ദാനിയേൽ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കുകയും വിപുലീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, അതേ ചരിത്രത്തിൽ തന്നേ റോം ദൈവജനത്തോടു എങ്ങനെ ഇടപെടുന്നു എന്നത് തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ഒരു രേഖയോടെ. പതിനാറാം വാക്യത്തിൽ നിന്ന് പത്തൊമ്പതാം വാക്യം വരെ, വിഗ്രഹാരാധക റോമിനു ലോകത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം കൈവശപ്പെടുത്തുന്നതിനെതിരായ മൂന്നു തടസ്സങ്ങൾ ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു. പതിനാറാം വാക്യത്തിൽ, കി.മു. 65-ൽ സിറിയ വിഗ്രഹാരാധക റോമാൽ കീഴടക്കപ്പെട്ടു; തുടർന്ന് കി.മു. 63-ൽ പോംപെയാൽ യെഹൂദയും കീഴടക്കപ്പെട്ടു. പതിനാറാം വാക്യം, റോം മഹത്വമുള്ള ദേശത്തിൽ നിലകൊള്ളേണ്ട സമയത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, അതേ അധ്യായത്തിലെ നാൽപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിലുള്ള ഞായറാഴ്ച നിയമത്തെ മുൻരൂപമായി സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ക്രി.മു. 63-ൽ [1863-നോടു സമാന്തരമായി], യെരൂശലേമിന്റെ അകത്ത് നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിന്റെ നടുവിൽ തന്നെയാണ് ആ കീഴടക്കലിന്റെ ചരിത്രം സംഭവിച്ചതെന്നത് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട പ്രധാന കാര്യമാണ്. ഉറിയാ സ്മിത്ത് ഇപ്രകാരം പ്രസ്താവിച്ചു: “പൊന്തുസിന്റെ രാജാവായ മിത്രിദാതേസിനെതിരെ നടത്തിയ തന്റെ സൈനികയാത്രയിൽ നിന്ന് പൊംപേയി മടങ്ങിവന്നപ്പോൾ, ഹിർക്കാനുസും അറിസ്റ്റോബുലുസും എന്ന രണ്ട് മത്സരാർത്ഥികൾ യെഹൂദായുടെ കിരീടത്തിനായി പോരാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.”

“ഹിർക്കാനുസ്” എന്നും “അരിസ്റ്റോബുലുസ്” എന്നും പേരുകൾ ഇരുവരും ഗ്രീക്ക് ഉത്ഭവമുള്ളവയാണ്; പ്രത്യേകിച്ച് ഹെല്ലനിസ്റ്റിക് കാലഘട്ടത്തിലും ഹസ്മോന്യർ വംശത്തിലും ഉണ്ടായിരുന്ന യെഹൂദചരിത്രത്തിന്റെ സാഹചര്യത്തിൽ ഇവയ്ക്ക് ചരിത്രപ്രാധാന്യമുണ്ട്. “ഹിർക്കാനുസ്” എന്ന പേര് ഗ്രീക്ക് പദമായ “ഹുർക്കാനോസ്” എന്നതിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചതാണ്; ഇത് സാധ്യതയോടെ പേർഷ്യൻ ഭാഷയിലെ “ചെന്നായ” എന്നർത്ഥമുള്ള “ഹുർക്കൻ” എന്ന പദത്തിൽ നിന്നാണ് രൂപം കൊണ്ടത്. “ഹിർക്കാനുസ്” എന്നത് ഹസ്മോന്യർ വംശത്തിലെ പല ഭരണാധികാരികളും ധരിച്ചിരുന്ന പേരായിരുന്നു. “അരിസ്റ്റോബുലുസ്” എന്നതിന് “മികച്ച ഉപദേശകൻ” അല്ലെങ്കിൽ “ശ്രേഷ്ഠ ഉപദേഷ്ടാവ്” എന്നർത്ഥമുണ്ട്. “അരിസ്റ്റോബുലുസ്” എന്നതും ഹസ്മോന്യർ വംശത്തിലെ പല ഭരണാധികാരികളും ധരിച്ചിരുന്ന മറ്റൊരു പേരായിരുന്നു. “ഹിർക്കാനുസ്” എന്നും “അരിസ്റ്റോബുലുസ്” എന്നും പേരുകൾ രണ്ടും ഹസ്മോന്യർ കാലഘട്ടത്തിലെ യെഹൂദചരിത്രത്തിലെ പ്രധാന വ്യക്തികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവയാണ്. അവർ യെഹൂദ്യയിലെ ഹസ്മോന്യർ രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണത്തിലും വ്യാപനത്തിലും പ്രധാനപ്പെട്ട പങ്കുവഹിച്ച ഭരണാധികാരികളായിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലത്ത് ഹസ്മോന്യർ രാജ്യത്തിന്റെ പ്രവാചകപരമായ സന്തതികളും പ്രതിനിധികളും ഫരിസേയരായിരുന്നു.

പൊംപേയ്യൂസ് യെരൂശലേം കീഴടക്കിയപ്പോൾ, രണ്ടു രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികളും തങ്ങളുടെ ഉത്ഭവം കി.മു. 167-ൽ മോദെയിൻ പ്രതിനിധീകരിച്ച കലാപത്തിന്റെ കാലത്തേക്കു പിന്തുടർന്നു. പൊംപേയ്യൂസ് ആ കലാപത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടതോടെ, അവൻ യെരൂശലേം പിടിച്ചടക്കണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു; അരിസ്റ്റോബുലോസിന്റെ രാഷ്ട്രീയകക്ഷി അവനെ പ്രതിരോധിക്കാനും, ഹിർക്കാനോസിന്റെ കക്ഷി പൊംപേയ്യൂസിന് വാതിലുകൾ തുറന്നുകൊടുക്കാനും തീരുമാനിച്ചു. തുടർന്ന് പൊംപേയ്യൂസ് യെരൂശലേമിനെതിരെ തന്റെ ആക്രമണം ആരംഭിച്ചു; മൂന്ന് മാസങ്ങൾക്കുശേഷം യെരൂശലേം എന്നേക്കുമായി റോമിന്റെ അധികാരപരിധിക്കു കീഴിലായി.

പത്തൊമ്പതാം വാക്യത്തിൽ മൂന്നാമത്തെയും അന്തിമത്തെയും തടസ്സമായിരുന്ന മിസ്രയം റോം കീഴടക്കിയതായി കാണിക്കുന്നു. തുടർന്ന് ഇരുപതാം വാക്യത്തിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനം സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; അങ്ങനെ ആ ചരിത്രത്തിൽ റോം ദൈവജനത്തോടു എങ്ങനെ ഇടപെടും എന്നതു ദാനിയേൽ അവതരിപ്പിക്കാൻ ആരംഭിക്കുന്നു. ഇരുപത്തൊന്നും ഇരുപത്തിരണ്ടും വാക്യങ്ങളിൽ ക്രിസ്തു ക്രൂശിക്കപ്പെടുന്നു. ഇരുപത്തിമൂന്നാം വാക്യത്തിൽ, ക്രി.മു. 161 മുതൽ ക്രി.മു. 158 വരെ ആരംഭിച്ച ഉടമ്പടി, ക്രൂശിനെ വിവരിക്കുന്ന വാക്യങ്ങൾക്കു തൊട്ടുപിന്നാലെ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; അവിടെയായിരുന്നു വിശ്വാസത്യാഗികളായ യെഹൂദന്മാർ തങ്ങൾക്കു “കൈസരല്ലാതെ രാജാവില്ല” എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചത്. ഗ്രീക്ക് മതദർശനത്തിന്റെ കടന്നുകയറ്റങ്ങളെ പ്രതിരോധിച്ചും അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിനാൽ റോമുമായി അശുദ്ധമായ ഒരു ബന്ധം രൂപീകരിച്ചും നിന്ന മക്കബ്യർ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന വിശ്വാസത്യാഗികളായ യെഹൂദന്മാരുടെ വംശരേഖ, ക്രൂശിന്റെ ചരിത്രം തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന വാക്യത്തെ അനുഗമിക്കുന്നു; അവിടെയായിരുന്നു അവരുടെ അശുദ്ധബന്ധത്തിന്റെ ഫലം പൂർണ്ണമായി പ്രകടമായത്.

എഴുപത് വർഷത്തെ പ്രവാസത്തിനുശേഷം പണിതുയർത്തപ്പെട്ട ദേവാലയത്തിലേക്ക് ശെഖീനാ ഒരിക്കലും മടങ്ങിയെത്തിയില്ല. മലാഖി മുഖാന്തരം പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ട അവസാന പ്രവാചക സാക്ഷ്യം ക്രി.മു. അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യഭാഗത്തോടടുത്താണ് ലഭിച്ചത്. മക്കബേയർ ആഗോളവാദ ഗ്രീക്ക് സ്വാധീനത്തിനെതിരെ എഴുന്നേറ്റുനിന്നതിനു മുമ്പ് നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങളോളം ദൈവത്തിന്റെ ദൃശ്യസാന്നിധ്യവും പ്രവാചക സാക്ഷ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവരുടെ കലാപത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, പുരോഹിതന്റെ പങ്ക് നിർവഹിക്കുകയും ദേവാലയത്തിൽ വഴിപാടു അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുവാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്ന ടൊളമി രാജാവും ഉസ്സീയാവു രാജാവും ഇരുവരും മുമ്പ് ശ്രമിച്ചതേയായിരുന്ന കലാപം അവർ നടപ്പാക്കി.

യോനാഥാൻ അപ്പൂസ് (Jonathan Maccabeus എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു), മക്കബേയൻ കലാപത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ച മത്തത്യാവിന്റെ പുത്രന്മാരിൽ ഒരാളായിരുന്നു; സെല്യൂസിഡ് സാമ്രാജ്യത്തിനെതിരെ യെഹൂദരുടെ കലാപത്തെ നയിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചു. തന്റെ സഹോദരനായ യൂദാസ് മക്കബെയൂസ് യുദ്ധത്തിൽ മരിച്ചശേഷം, യോനാഥാൻ മക്കബേയൻ സൈന്യങ്ങളുടെ നേതൃത്വമേറ്റെടുത്തു. സൈനികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ നേതൃത്വത്തോടൊപ്പം, യോനാഥാൻ മഹാപുരോഹിതന്റെ പദവിയും ഏറ്റെടുത്തു; അങ്ങനെ അദ്ദേഹം യെഹൂദജനത്തിന്റെ ആത്മീയനായകനായും സേവനം ചെയ്തു. നേതാവും മഹാപുരോഹിതനും എന്ന ഇരട്ടസ്ഥാനത്ത് യോനാഥാൻ പ്രവർത്തിച്ചതിലൂടെ യെഹൂദചരിത്രത്തിൽ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട വികസനം സംഭവിച്ചു; കാരണം, അതിലൂടെ രാഷ്ട്രീയവും മതപരവുമായ അധികാരം ഇരുന്നതും ഹസ്മോനേയ വംശത്തിനകത്ത് ഏകീകരിക്കപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേതൃത്വം യെഹൂദരുടെ സ്വയംഭരണത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും യെഹൂദ്യയിൽ ഹസ്മോനേയ ഭരണത്തെ സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു.

റാഫിയയിലെ ജയം കഴിഞ്ഞ ശേഷം ടോളമി ശ്രമിച്ച അതേ പാപം, മക്കബേയരുടെ കലാപത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ തന്നേ നടപ്പിലാക്കി. രാജാവായ ഉസ്സീയാവിന്റെ കാലത്ത് പുരോഹിതന്മാർ ചെറുത്തുനിന്നതും അതേ പാപമായിരുന്നു; എങ്കിലും ദൈവത്തിന്റെ ആലയശുശ്രൂഷകളെ സംരക്ഷിക്കുന്നു എന്ന മക്കബേയരുടെ പ്രഖ്യാപിത പ്രതിരോധം, സഭയും രാജ്യവും ഒന്നിക്കുന്നതിന്റെ വഴിതെറ്റിയതും വിമതസ്വഭാവമുള്ളതുമായ ഒരു പ്രകടനമായിരുന്നു; അതിനാൽ, ബൈഡന്റെ ആഗോളവാദിയായ “woke-ism” എന്ന പ്രവാഹത്തിനെതിരെ ട്രംപിനെ പിന്തുണച്ച് ഇപ്പോൾ ഒന്നിച്ചുകൂടുന്ന മതത്യജിത പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ വിമതത്വത്തെ അത് പ്രതീകാത്മകമായി സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ബൈബിൾ പഠിപ്പിക്കുന്നത്, നിങ്ങൾ അവരെ അവരുടെ ഫലങ്ങളാൽ അറിയും എന്നതാണ്; ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലത്തെ പരീശന്മാർ മത്തത്തീയാവിനാൽ ആരംഭിച്ച ഹസ്മോനീയ വംശത്തിന്റെ അന്തിമ അവശിഷ്ടങ്ങളായിരുന്നു. മത്തത്തീയാവും, അവൻ ആരംഭിച്ച കലാപവും, പരീശത്വത്തിന്റെ ഫലങ്ങൾ കായിച്ചു; “Make America Great Again” എന്ന ആശയത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന ധർമ്മഭ്രഷ്ടരായ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകളും അതുപോലെ തന്നേ ചെയ്യുന്നു. സഭയെയും രാജ്യത്തെയും പരസ്പരം വേർതിരിച്ചുനിർത്തേണ്ടതാണെന്ന് ഭരണഘടന മനസ്സിലാക്കപ്പെട്ടിരുന്നപ്പോൾ അമേരിക്ക മഹത്തായിരുന്നുവെങ്കിലും, ഹനുക്കാ പെരുന്നാളാൽ അനുസ്മരിക്കപ്പെടുന്ന വിജയത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ആ കള്ള അത്ഭുതത്തിന്റെ സമയത്ത്, ഞായറാഴ്ച നിയമനിർമ്മാണത്തിനായുള്ള പ്രസ്ഥാനം പരസ്യമായി പുറത്തുവരും.

ഈ പഠനം നാം അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ തുടരും.