ദാനിയേൽ പുസ്തകം - നൂറ്റി എൺപത്തൊന്ന്

“ഇപ്പോൾ യേശുവും അവന്റെ ശിഷ്യന്മാരും കൈസറിയ ഫിലിപ്പിയുടെ പരിസരത്തിലുള്ള പട്ടണങ്ങളിൽ ഒന്നിലേക്കു എത്തിയിരുന്നു. അവർ ഗലീലയിലെ അതിർത്തികൾക്കപ്പുറം, വിഗ്രഹാരാധന പ്രബലമായിരുന്ന ഒരു പ്രദേശത്തിലായിരുന്നു. ഇവിടെ ശിഷ്യന്മാർ യെഹൂദമതത്തിന്റെ നിയന്ത്രണാത്മക സ്വാധീനത്തിൽ നിന്ന് മാറിനിർത്തപ്പെട്ടും, ജാതീയാരാധനയുമായി കൂടുതൽ അടുത്ത ബന്ധത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടും ചെയ്തു. അവരുടെ ചുറ്റുമെങ്ങും ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും നിലനിന്നിരുന്ന അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടെ വിവിധ രൂപങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. ഈ കാര്യങ്ങളുടെ ഒരു ദർശനം അവരെ ജാതികളോടുള്ള തങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്വം അനുഭവിക്കുവാൻ നയിക്കുമാറാകണമെന്നു യേശു ആഗ്രഹിച്ചു. ഈ പ്രദേശത്തു പാർത്തിരുന്ന കാലത്തു, ജനങ്ങളെ ഉപദേശിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുനിൽക്കുകയും, താൻ കൂടുതൽ പൂർണ്ണമായി തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്കു സമർപ്പിക്കയും ചെയ്യുവാൻ അവൻ പരിശ്രമിച്ചു.”

“തനിക്കു നേരിടാനിരുന്ന കഷ്ടപ്പാടിനെക്കുറിച്ച് അവരോടു പറയുവാൻ അവൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ ആദ്യം അവൻ ഏകാന്തമായി മാറിപ്പോയി, തന്റെ വാക്കുകൾ സ്വീകരിക്കുവാൻ അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ഒരുക്കപ്പെടേണ്ടതിന്നു പ്രാർത്ഥിച്ചു. പിന്നെ അവരോടു ചേർന്നപ്പോൾ, താൻ അറിയിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ച കാര്യം അവൻ ഉടൻ വെളിപ്പെടുത്തിയില്ല. അത് ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ്, വരാനിരുന്ന പരീക്ഷയ്ക്കായി അവർ ബലപ്പെടേണ്ടതിന്നു, അവനിലുള്ള തങ്ങളുടെ വിശ്വാസം സമ്മതിപ്പാനുള്ള ഒരു അവസരം അവർക്കു നൽകി. അവൻ ചോദിച്ചു: ‘മനുഷ്യപുത്രനായ എന്നെക്കുറിച്ച് മനുഷ്യർ ആർ എന്നു പറയുന്നു?’”

ദുരഭാഗ്യവശാൽ, ഇസ്രായേൽ തങ്ങളുടെ മശീഹയെ തിരിച്ചറിയുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു എന്നു ശിഷ്യന്മാർ സമ്മതിക്കേണ്ടിവന്നു. ചിലർ, അവന്റെ അത്ഭുതങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ ദാവീദിന്റെ പുത്രനാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു. ബെത്‌സായിദയിൽ ആഹാരം ലഭിച്ചിരുന്ന ജനക്കൂട്ടങ്ങൾ അവനെ ഇസ്രായേലിന്റെ രാജാവായി പ്രഖ്യാപിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അനേകർ അവനെ ഒരു പ്രവാചകനായി സ്വീകരിക്കാൻ സന്നദ്ധരായിരുന്നു; എന്നാൽ അവൻ മശീഹയാണെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചില്ല.

“ഇപ്പോൾ യേശു ശിഷ്യന്മാരെ തന്നേ സംബന്ധിച്ച രണ്ടാമത്തെ ഒരു ചോദ്യം ഉന്നയിച്ചു: ‘എന്നാൽ ഞാൻ ആർ ആകുന്നു എന്നു നിങ്ങൾ പറയുന്നു?’ പത്രോസ് മറുപടി പറഞ്ഞു: ‘നീ ക്രിസ്തു, ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പുത്രൻ ആകുന്നു.’”

“ആദ്യംമുതൽ തന്നെ പത്രോസ് യേശു മിശിഹാ ആണെന്നു വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. യോഹന്നാൻ സ്നാപകന്റെ പ്രസംഗത്താൽ ഹൃദയത്തിൽ കുറ്റബോധം ലഭിച്ചു ക്രിസ്തുവിനെ സ്വീകരിച്ചിരുന്ന അനേകർ, യോഹന്നാൻ തടവിലാക്കപ്പെടുകയും മരണത്തിനു ഏല്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, അവന്റെ ദൗത്യത്തെക്കുറിച്ചു സംശയിക്കാൻ തുടങ്ങി; ഇപ്പോൾ അവർ ദീർഘകാലമായി കാത്തിരുന്ന മിശിഹാ യേശു തന്നെയോ എന്നു പോലും സംശയിച്ചു. യേശു ദാവീദിന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ തന്റെ സ്ഥാനം ഏற்கുമെന്നു അതീവ ആകാംക്ഷയോടെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന ശിഷ്യരിൽ പലരും, അവനിക്കു അത്തരമൊരു ഉദ്ദേശമില്ലെന്നു ഗ്രഹിച്ചപ്പോൾ, അവനെ വിട്ടുപോയി. എന്നാൽ പത്രോസും അവന്റെ സഹചാരികളും തങ്ങളുടെ വിധേയത്വത്തിൽനിന്നു പിന്മാറിയില്ല. ഇന്നലെ സ്തുതിക്കുകയും ഇന്ന് കുറ്റംവിധിക്കുകയും ചെയ്തവരുടെ ചാഞ്ചാട്ടമുള്ള പ്രവൃത്തി, രക്ഷകന്റെ യഥാർത്ഥ അനുയായിയുടെ വിശ്വാസത്തെ നശിപ്പിച്ചില്ല. പത്രോസ് പ്രഖ്യാപിച്ചു: ‘നീ ക്രിസ്തു, ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പുത്രൻ ആകുന്നു.’ തന്റെ കർത്താവിനെ രാജകീയ ബഹുമതികളാൽ കിരീടധാരിയാക്കപ്പെടുവാൻ അവൻ കാത്തിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, അവന്റെ താഴ്മയുടെ അവസ്ഥയിലേയ്ക്കും അവനെ സ്വീകരിച്ചു.”

“പത്രോസ് പന്ത്രണ്ടുപേരുടെയും വിശ്വാസം പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും ശിഷ്യന്മാർ ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൗത്യം മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ ഇപ്പോഴും വളരെ ദൂരെയായിരുന്നു. പുരോഹിതന്മാരുടെയും ഭരണാധികാരികളുടെയും എതിർപ്പും തെറ്റായ അവതരണവും അവരെ ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, അവർക്കു വലിയ ആശയക്കുഴപ്പം ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. അവരുടെ വഴി അവർക്കു വ്യക്തമായി കാണാനായില്ല. അവരുടെ പ്രാരംഭ പരിശീലനത്തിന്റെ സ്വാധീനം, റബ്ബിമാരുടെ ഉപദേശം, പരമ്പരാഗതത്തിന്റെ ശക്തി—ഇവ സത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ ദൃഷ്ടിയെ ഇപ്പോഴും മറച്ചുവെച്ചിരുന്നു. സമയാസമയങ്ങളിൽ യേശുവിൽ നിന്ന് അമൂല്യമായ വെളിച്ചകിരണങ്ങൾ അവരുടെ മേൽ പ്രകാശിച്ചുവെങ്കിലും, പലപ്പോഴും അവർ നിഴലുകളുടെ ഇടയിൽ തപ്പിത്തടയുന്ന മനുഷ്യരെപ്പോലെയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ ദിവസം, അവരുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ മഹാപരീക്ഷണത്തോടു മുഖാമുഖം കൊണ്ടുവരപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ്, പരിശുദ്ധാത്മാവ് ശക്തിയോടെ അവരുടെ മേൽ അധിവസിച്ചു. അല്പസമയംമാത്രം, ‘കാണപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ’ നിന്ന് അവരുടെ കണ്ണുകൾ തിരിക്കപ്പെട്ടു, ‘കാണപ്പെടാത്ത കാര്യങ്ങളെ’ കാണുവാൻ. 2 കൊരിന്ത്യർ 4:18. മാനുഷികതയുടെ രൂപാവരണത്തിനടിയിൽ അവർ ദൈവപുത്രന്റെ മഹിമ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.”

യേശു പത്രോസിനോടു ഉത്തരം അരുളിച്ചെയ്തു: “ശിമോൻ ബർ-യോനാവേ, നീ ഭാഗ്യവാൻ; കാരണം മാംസവും രക്തവും നിനക്കിത് വെളിപ്പെടുത്തിയതല്ല, സ്വർഗ്ഗത്തിലുള്ള എന്റെ പിതാവത്രേ.”

“പത്രോസ് സമ്മതിച്ച സത്യം വിശ്വാസിയുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമാണ്. ക്രിസ്തു തന്നേ നിത്യജീവനെന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതും അതുതന്നെയാണ്. എന്നാൽ ഈ അറിവ് കൈവശമുണ്ടെന്നതു സ്വയമഹത്വീകരണത്തിനുള്ള യാതൊരു അടിസ്ഥാനവും ആയിരുന്നില്ല. തന്റെ സ്വന്തം ജ്ഞാനത്താലോ നന്മയാലോ അതു പത്രോസിന്നു വെളിപ്പെട്ടതല്ല. മനുഷ്യൻ സ്വതവേ ദൈവികജ്ഞാനത്തിൽ എത്തിച്ചേരുവാൻ ഒരിക്കലും കഴിവുള്ളവനല്ല. ‘അതു ആകാശത്തേക്കാൾ ഉയർന്നിരിക്കുന്നു; നീ എന്തു ചെയ്യും? പാതാളത്തേക്കാൾ ആഴമുള്ളതു; നീ എന്തറിവാൻ കഴിയും?’ ഇയ്യോബ് 11:8. ‘കണ്ണുകൊണ്ട് കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതും ചെവികൊണ്ട് കേട്ടിട്ടില്ലാത്തതും മനുഷ്യഹൃദയത്തിൽ ഉദിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുമായ’ ദൈവത്തിന്റെ ആഴമുള്ള കാര്യങ്ങളെ നമ്മുക്കു വെളിപ്പെടുത്തുവാൻ ദത്തപുത്രത്വത്തിന്റെ ആത്മാവിനേ മാത്രമേ കഴിയൂ. ‘എന്നാൽ ദൈവം അവയെ തന്റെ ആത്മാവിനാൽ നമുക്കു വെളിപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു; ആത്മാവോ സകലവും, ദൈവത്തിന്റെ ആഴങ്ങളെയും, പരിശോധിക്കുന്നു.’ 1 കൊരിന്ത്യർ 2:9, 10. ‘യഹോവയുടെ രഹസ്യം അവനെ ഭയപ്പെടുന്നവരോടുകൂടെ ഇരിക്കുന്നു;’ എന്നും, പത്രോസ് ക്രിസ്തുവിന്റെ മഹത്വം തിരിച്ചറിഞ്ഞതു അവൻ ‘ദൈവംകൊണ്ടു ഉപദേശിക്കപ്പെട്ടവൻ’ ആയിരുന്നുവെന്നതിന്റെ തെളിവായിരുന്നു. സങ്കീർത്തനം 25:14; യോഹന്നാൻ 6:45. ആകയാൽ, തീർച്ചയായും, ‘ശിമോൻ ബർയോനാവേ, നീ ഭാഗ്യവാൻ; ജഡരക്തങ്ങൾ അല്ല, എന്റെ സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ പിതാവത്രേ ഇതു നിനക്കു വെളിപ്പെടുത്തിയത്.’”

യേശു തുടർന്നു: ‘ഞാനും നിന്നോടു പറയുന്നു: നീ പത്രൊസാകുന്നു; ഈ പാറമേൽ ഞാൻ എന്റെ സഭയെ പണിയും; പാതാളത്തിന്റെ വാതിലുകൾ അതിനെ ജയിക്കയില്ല.’ പത്രൊസ് എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം ഒരു കല്ല് — ഉരുണ്ടുപോകുന്ന ഒരു കല്ല് — എന്നാകുന്നു. സഭ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട പാറ പത്രൊസ് ആയിരുന്നില്ല. അവൻ ശാപവും സത്യവും ചൊല്ലി തന്റെ കർത്താവിനെ നിഷേധിച്ചപ്പോൾ, പാതാളത്തിന്റെ വാതിലുകൾ അവന്റെ നേരെ ജയിച്ചു. പാതാളത്തിന്റെ വാതിലുകൾ ജയിക്കാനാവാത്ത ഒരുവന്റെ മേലായിരുന്നു സഭ പണിക്കപ്പെട്ടത്.

“രക്ഷകന്റെ ആവിർഭാവത്തിന് നൂറ്റാണ്ടുകൾ മുമ്പ്, ഇസ്രായേലിന്റെ രക്ഷയുടെ പാറയിലേക്കു മോശെ വിരൽചൂണ്ടിയിരുന്നു. ‘എന്റെ ശക്തിയുടെ പാറ’യെക്കുറിച്ച് സങ്കീർത്തനക്കാരൻ പാടിയിരുന്നു. യെശയ്യാവ് ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു: ‘കർത്താവായ യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഇതാ, ഞാൻ സീയോനിൽ ഒരു കല്ല് അടിസ്ഥാനമായി ഇടുന്നു; പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഒരു കല്ല്, വിലയേറിയ മൂലക്കല്ല്, ഉറപ്പുള്ള അടിസ്ഥാനവും.’ Deuteronomy 32:4; Psalm 62:7; Isaiah 28:16. പ്രചോദനത്താൽ എഴുതിയ പത്രൊസ് തന്നേ ഈ പ്രവചനം യേശുവിന് പ്രയോഗിക്കുന്നു. അവൻ പറയുന്നു: ‘കർത്താവ് കൃപയുള്ളവൻ എന്നു നിങ്ങൾ രുചിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ: മനുഷ്യരാൽ നിരസിക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും ദൈവസന്നിധിയിൽ തിരഞ്ഞെടുത്തതും വിലയേറിയതുമായ ജീവനുള്ള കല്ലായ അവന്റെ അടുക്കൽ വരിക; നിങ്ങൾയും ജീവനുള്ള കല്ലുകളായി ഒരു ആത്മീയ ഭവനമായി പണിയപ്പെടുന്നു.’ 1 Peter 2:3–5, R. V.”

“‘ഇട്ടിരിക്കുന്നതല്ലാതെ മറ്റൊരു അടിസ്ഥാനവും ആരും ഇടുവാൻ കഴിക്കയില്ല; ആ അടിസ്ഥാനം യേശുക്രിസ്തുവാകുന്നു.’ 1 കൊരിന്ത്യർ 3:11. ‘ഈ പാറമേൽ,’ യേശു പറഞ്ഞു, ‘ഞാൻ എന്റെ സഭയെ പണിയും.’ ദൈവത്തിന്റെയും സകല സ്വർഗീയ ബുദ്ധിജീവികളുടെയും സന്നിധിയിൽ, അദൃശ്യമായ നരകസേനയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, ക്രിസ്തു തന്റെ സഭയെ ജീവനുള്ള പാറമേൽ സ്ഥാപിച്ചു. ആ പാറ അവൻ തന്നെയാണ്,—നമുക്കായി തകർത്തും മർദിക്കപ്പെട്ടും ചെയ്ത തന്റെ സ്വന്തം ദേഹം. ഈ അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ പണിതിരിക്കുന്ന സഭയെ നേരെ നരകവാതിലുകൾ ജയിക്കയില്ല.”

ക്രിസ്തു ഈ വചനങ്ങൾ പ്രസ്താവിച്ചപ്പോൾ സഭ എത്ര ദുർബലമായി തോന്നിയിരുന്നു! വിശ്വാസികളുടെ ഒരു ചെറുകൂട്ടം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു; അവരുടെ നേരെ ഭൂതങ്ങളുടെ സകല ശക്തിയും ദുഷ്ട മനുഷ്യരുടെ സകല ബലവും തിരിക്കപ്പെടുമായിരുന്നു; എങ്കിലും ക്രിസ്തുവിന്റെ അനുയായികൾ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. അവരുടെ ശക്തിയുടെ പാറമേൽ പണിതിരുന്ന അവർ വീഴ്ത്തിക്കളയപ്പെടുകയില്ലായിരുന്നു.

“ആറായിരം വർഷങ്ങളായി വിശ്വാസം ക്രിസ്തുവിന്റെമേൽ പണിതിരിക്കുന്നു. ആറായിരം വർഷങ്ങളായി സാത്താനിക ക്രോധത്തിന്റെ പ്രളയങ്ങളും കൊടുങ്കാറ്റുകളും നമ്മുടെ രക്ഷയുടെ പാറമേൽ ഇടിച്ചുകയറിയിരിക്കുന്നു; എങ്കിലും അത് അചഞ്ചലമായി നിലകൊള്ളുന്നു.

“സഭയുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായ സത്യം പത്രോസ് പ്രസ്താവിച്ചിരുന്നു; ഇപ്പോൾ യേശു അവനെ വിശ്വാസികളുടെ സമസ്ത സമൂഹത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയായ് മാനിച്ചു. അവൻ അരുളിച്ചെയ്തു: ‘സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തിന്റെ താക്കോലുകൾ ഞാൻ നിനക്കു തരുന്നു; നീ ഭൂമിയിൽ ബന്ധിക്കുന്നതൊക്കെയും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കും; നീ ഭൂമിയിൽ അഴിക്കുന്നതൊക്കെയും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ അഴിക്കപ്പെട്ടിരിക്കും.’”

“‘സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തിന്റെ താക്കോലുകൾ’ ക്രിസ്തുവിന്റെ വചനങ്ങളാകുന്നു. വിശുദ്ധ തിരുവെഴുത്തിലെ സകല വചനങ്ങളും അവന്റേതുതന്നെ ആകുന്നു; അവ ഇവിടെ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ വചനങ്ങൾക്ക് സ്വർഗ്ഗം തുറക്കുവാനും അടയ്ക്കുവാനും ശക്തിയുണ്ട്. മനുഷ്യർ ഏതു വ്യവസ്ഥകളിൽ സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ നിരസിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതു ഇവ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ദൈവവചനം പ്രസംഗിക്കുന്നവരുടെ പ്രവർത്തി ജീവന് ജീവന്റെ സൗരഭ്യമോ മരണത്തിന് മരണത്തിന്റെ സൗരഭ്യമോ ആകുന്നു. അവരുടെ ദൗത്യം നിത്യഫലങ്ങളുടെ ഭാരത്താൽ ഗൗരവമുള്ളതാണ്.”

“രക്ഷകൻ സുവിശേഷത്തിന്റെ പ്രവർത്തി വ്യക്തിപരമായി പത്രൊസിനോട് ഏല്പിച്ചില്ല. പിന്നീടൊരിക്കൽ, പത്രൊസിനോടു പറയപ്പെട്ട വാക്കുകൾ ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ അവയെ നേരിട്ട് സഭയ്ക്ക് പ്രയോഗിച്ചു. അതേ സാരത്തിൽ തന്നെയുള്ള വാക്കുകൾ വിശ്വാസിസമൂഹത്തിന്റെ പ്രതിനിധികളായ പന്ത്രണ്ടുപേരോടും പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടു. യേശു ശിഷ്യന്മാരിൽ ഒരാൾക്കെങ്കിലും മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ മേലായി പ്രത്യേക അധികാരം ഏല്പിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവരിൽ ആർ ഏറ്റവും വലിയവൻ ആകുമെന്ന കാര്യത്തിൽ അവർ ഇത്രയും തവണ തർക്കിക്കുന്നതായി നാം കാണുമായിരുന്നില്ല. അവർ തങ്ങളുടെ ഗുരുവിന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് വിധേയരായി, അവൻ തിരഞ്ഞെടുത്തവനെ ബഹുമാനിച്ചേനേ.”

തങ്ങൾക്ക് തലവനായി ഒരാളെ നിയമിക്കുന്നതിനു പകരം, ക്രിസ്തു ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞു: ‘നിങ്ങൾ റബ്ബി എന്നു വിളിക്കപ്പെടരുത്;’ ‘നിങ്ങൾ ഗുരുക്കന്മാർ എന്നും വിളിക്കപ്പെടരുത്; ഒരുവൻ മാത്രമാണ് നിങ്ങളുടെ ഗുരു, അതും ക്രിസ്തു.’ മത്തായി 23:8, 10.

“‘ഓരോ പുരുഷന്റെയും തല ക്രിസ്തുവാകുന്നു.’ എല്ലാം രക്ഷിതാവിന്റെ പാദങ്ങൾക്കു കീഴ്പ്പെടുത്തിയ ദൈവം, ‘അവനെ സകലത്തിനും മീതെ സഭയ്ക്കു തലവനായ് കൊടുത്തു; സഭ അവന്റെ ശരീരവും, സകലത്തിലും സകലവും നിറയ്ക്കുന്നവന്റെ പൂർണ്ണതയും ആകുന്നു.’ 1 കൊരിന്ത്യർ 11:3; എഫെസ്യർ 1:22, 23. സഭ തന്റെ അടിസ്ഥാനമായി ക്രിസ്തുവിന്മേൽ പണിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; തന്റെ തലവനായ ക്രിസ്തുവിനെ അത് അനുസരിക്കേണ്ടതാണ്. അത് മനുഷ്യനിൽ ആശ്രയിക്കയോ മനുഷ്യനാൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുകയോ അരുത്. സഭയിൽ വിശ്വാസപൂർണമായ ഒരു സ്ഥാനം ലഭിച്ചതുകൊണ്ട് തങ്ങൾക്കു മറ്റു മനുഷ്യർ എന്തു വിശ്വസിക്കണം, എന്തു ചെയ്യണം എന്നു നിർദ്ദേശിക്കാനുള്ള അധികാരം ഉണ്ടെന്നു പലരും അവകാശപ്പെടുന്നു. ഈ അവകാശവാദത്തിന് ദൈവം അംഗീകാരം നല്കുന്നില്ല. രക്ഷിതാവ് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: ‘നിങ്ങളൊക്കെയും സഹോദരന്മാരാകുന്നു.’ എല്ലാവരും പരീക്ഷണങ്ങൾക്ക് വിധേയരാണ്; എല്ലാവർക്കും തെറ്റാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശത്തിനായി നാം ആശ്രയിക്കാവുന്നത് യാതൊരു പരിമിതജീവിയെയും അല്ല. വിശ്വാസത്തിന്റെ പാറ സഭയിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവനുള്ള സാന്നിധ്യമാണ്. ഏറ്റവും ദുർബലനായവനും ഇതിൽ ആശ്രയിക്കാം; തങ്ങളെത്തന്നെ ഏറ്റവും ശക്തരെന്നു കരുതുന്നവർ, ക്രിസ്തുവിനെ തങ്ങളുടെ ശക്തിയാക്കാതിരുന്നാൽ, ഏറ്റവും ദുർബലരായിത്തീരുമെന്ന് തെളിയും. ‘മനുഷ്യനിൽ ആശ്രയിക്കുകയും ജഡത്തെ തന്റെ ഭുജമാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ ശപിക്കപ്പെട്ടവൻ.’ കർത്താവ് ‘പാറ ആകുന്നു; അവന്റെ പ്രവൃത്തി പരിപൂർണ്ണം.’ ‘അവനിൽ ആശ്രയിക്കുന്ന എല്ലാവരും ഭാഗ്യവാന്മാർ.’ യിരെമ്യാവു 17:5; ആവർത്തനം 32:4; സങ്കീർത്തനം 2:12.”

പത്രോസിന്റെ സമ്മതീകരണത്തിന് ശേഷം, താനാണ് ക്രിസ്തു എന്നു ആരോടും പറയരുതെന്ന് യേശു ശിഷ്യന്മാരോടു കൽപ്പിച്ചു. ശാസ്ത്രിമാരുടെയും പരീശന്മാരുടെയും ദൃഢനിശ്ചയമായ വിരോധം നിമിത്തമായിരുന്നു ഈ കല്പന കൊടുത്തത്. അതിലും അധികമായി, ജനങ്ങൾക്കും, ശിഷ്യന്മാർക്കും പോലും, മശീഹയെക്കുറിച്ച് അത്രയും തെറ്റായ ധാരണ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ, അവനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പൊതുഘോഷണം അവന്റെ സ്വഭാവത്തെയോ പ്രവർത്തിയെയോ കുറിച്ച യാതൊരു സത്യമായ ധാരണയും അവർക്കു നൽകുകയില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ ദിവസേന അവൻ സ്വയം അവർക്കു രക്ഷകനായി വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു; ഇങ്ങനെ മശീഹയായ അവനെക്കുറിച്ച് അവർക്കു സത്യമായ ധാരണ നൽകുവാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

“ക്രിസ്തു ഒരു ലൗകിക രാജകുമാരനായി വാഴും എന്നു ശിഷ്യന്മാർ ഇന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചു. താൻ ലക്ഷ്യമിട്ടിരുന്നത് ഇത്രയും കാലം അവൻ മറച്ചുവെച്ചിരുന്നെങ്കിലും, അവൻ എല്ലായ്പ്പോഴും ദാരിദ്ര്യത്തിലും അപ്രസിദ്ധതയിലും തുടരുകയില്ലെന്നു അവർ വിശ്വസിച്ചു; തന്റെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുന്ന സമയം അടുത്തിരുന്നു. പുരോഹിതന്മാരുടെയും റബ്ബിമാരുടെയും ദ്വേഷം ഒരിക്കലും ജയിക്കപ്പെടുകയില്ലെന്നും, ക്രിസ്തു തന്റെ സ്വന്തം ജാതിയാൽ നിരസിക്കപ്പെടുമെന്നും, വഞ്ചകനെന്നു കുറ്റം ചുമത്തപ്പെടുമെന്നും, ദുഷ്കർമ്മിയായി ക്രൂശിക്കപ്പെടുമെന്നും—അത്തരം ഒരു ചിന്ത ശിഷ്യന്മാർ ഒരിക്കലും കരുതിയിട്ടില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇരുളിന്റെ അധികാരത്തിന്റെ ഘടി അടുത്തുവരികയായിരുന്നു, തങ്ങളുടെ മുമ്പിലുള്ള സംഘർഷം യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്കു തുറന്നുകാണിക്കേണ്ടതുമായിരുന്നു. വരാനിരിക്കുന്ന പരീക്ഷണത്തെ മുൻകൂട്ടി കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ദുഃഖിതനായിരുന്നു.” The Desire of Ages, 411-415.

“സത്യത്തെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നവർ ശൈതാനെ സേവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നിടത്തോളംകാലം, അവന്റെ നരകീയ നിഴൽ ദൈവത്തെയും സ്വർഗ്ഗത്തെയും കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ കാഴ്ചകളെ മുറിച്ചുമാറ്റും. അവർ തങ്ങളുടെ ആദിമസ്നേഹം നഷ്ടപ്പെട്ടവരെപ്പോലെയായിരിക്കും. അവർക്ക് നിത്യസത്യങ്ങളെ കാണുവാൻ കഴിയുകയില്ല. ദൈവം നമുക്കായി ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത് സഖറിയാവു, 3-ാംയും 4-ാംയും അധ്യായങ്ങളിലും, 4:12–14 ലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’”

“കർത്താവു സമ്പത്തുകളുടെ പൂർണതയാൽ നിറഞ്ഞവൻ ആകുന്നു. അവന്നു സൗകര്യങ്ങളുടെ യാതൊരു അഭാവവും ഇല്ല. നമ്മുടെ വിശ്വാസക്കുറവും, നമ്മുടെ ഭൂമിസ്വഭാവവും, നമ്മുടെ ലാഘവമുള്ള വചനങ്ങളും, നമ്മുടെ അവിശ്വാസവും—നമ്മുടെ സംഭാഷണത്തിൽ വെളിവാകുന്നതുപോലെ—ആകയാൽ തന്നെയാണ് ഇരുണ്ട നിഴലുകൾ നമ്മുടെ ചുറ്റും കൂമ്പാരമാകുന്നത്. സകലവശ്യങ്ങളിലും മനോഹരനും പതിനായിരത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠനും ആയവനായി ക്രിസ്തു വചനത്തിലും സ്വഭാവത്തിലും വെളിപ്പെടുന്നില്ല. ആത്മാവ് വ്യർത്ഥതയിലേക്കു തന്നെ ഉയർത്തുന്നതിൽ തൃപ്തിപ്പെടുമ്പോൾ, യഹോവയുടെ ആത്മാവിന്ന് അതിനുവേണ്ടി വളരെ കുറച്ചേ ചെയ്യാൻ കഴിയൂ. നമ്മുടെ ഹ്രസ്വദർശിയായ ദൃഷ്ടി നിഴലിനെ കാണുന്നു; അതിന് അപ്പുറമുള്ള മഹത്വം കാണാൻ അതിനു കഴിയുന്നില്ല. മുഴുവൻ ഭൂമിയുടെ മേൽ പൊട്ടി പുറപ്പെട്ടു പാഞ്ഞുചെന്നു തന്റെ പാതയിൽ നാശവും മരണവും വഹിക്കുന്ന ഒരു ക്രുദ്ധനായ കുതിരയെപ്പോലെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന നാലു കാറ്റുകളെയും ദൂതന്മാർ പിടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.”

“നിത്യലോകത്തിന്റെ അതിര്പ്പുറത്തുതന്നെ നാം ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമോ? നാം മന്ദരും ശീതളരും മരിച്ചവരെപ്പോലെയും ആയിരിക്കുമോ? അയ്യോ, നമ്മുടെ സഭകളിൽ ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവും ശ്വാസവും അവന്റെ ജനങ്ങളിൽ ഊതപ്പെടേണ്ടതാകുന്നു; അവർ തങ്ങളുടെ കാലുകളിൽ നില്ക്കുകയും ജീവിക്കയും ചെയ്യേണ്ടതിന്നു. വഴി ഇടുങ്ങിയതും വാതിൽ ചുരുങ്ങിയതും ആകുന്നു എന്നു നാം കാണേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാൽ നാം ആ ചുരുങ്ങിയ വാതിലിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, അതിന്റെ വിശാലതയ്ക്ക് അതിരില്ല.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

“സർവ്വഭൂമിയുടെയും കർത്താവിന്റെ സന്നിധിയിൽ നിലകൊള്ളുന്ന അഭിഷിക്തന്മാർക്ക്, ഒരുകാലത്ത് മൂടിക്കൊള്ളുന്ന കെരൂബായി ശൈതാനു നല്കപ്പെട്ടിരുന്ന സ്ഥാനമുണ്ട്. തന്റെ സിംഹാസനത്തെ ചുറ്റിനിൽക്കുന്ന വിശുദ്ധ സത്ത്വങ്ങളിലൂടെ, കർത്താവ് ഭൂവാസികളുമായി നിരന്തരമായ ബന്ധം നിലനിർത്തുന്നു. സ്വർണ്ണതൈലം, ദൈവം വിശ്വാസികളുടെ ദീപങ്ങൾക്ക് ചലിച്ചു കെടുത്തിപ്പോകാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു നിരന്തരം പകരുന്ന കൃപയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ വിശുദ്ധ തൈലം ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവിന്റെ സന്ദേശങ്ങളിലൂടെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നു ഒഴുക്കിക്കൊടുക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ലെങ്കിൽ, ദുഷ്ടശക്തികൾക്കു മനുഷ്യരിന്മേൽ സമ്പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണം ഉണ്ടായേനേ.”

“ദൈവം നമ്മിലേക്കു അയക്കുന്ന സന്ദേശങ്ങളെ നാം സ്വീകരിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ ദൈവം അപമാനിക്കപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ, ഇരുളിൽ ഇരിക്കുന്നവർക്കു കൈമാറപ്പെടേണ്ടതിന്നു അവൻ നമ്മുടെ ആത്മാക്കളിലേക്കു ഒഴുക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സ്വർണ്ണതൈലം നാം നിരസിക്കുന്നു. ‘ഇതാ, വരൻ വരുന്നു; അവനെ എതിരേൽപ്പാൻ പുറപ്പെടുവിൻ’ എന്ന വിളി വരുമ്പോൾ, വിശുദ്ധ തൈലം സ്വീകരിച്ചിട്ടില്ലാത്തവരും ക്രിസ്തുവിന്റെ കൃപയെ തങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ പോറ്റിപ്പോറ്റിയിട്ടില്ലാത്തവരും, ബുദ്ധിഹീന കന്യകമാരെപ്പോലെ, തങ്ങൾ തങ്ങളുടെ കർത്താവിനെ എതിരേൽപ്പാൻ തയ്യാറല്ലെന്നു കണ്ടെത്തും. തങ്ങളിലൊന്നായി ആ തൈലം സമ്പാദിക്കാനുള്ള ശക്തി അവർക്കില്ല; അവരുടെ ജീവിതങ്ങൾ തകർന്നുപോകുന്നു. എങ്കിലും, ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ നാം അഭ്യർത്ഥിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ‘നിന്റെ മഹത്വം എനിക്കു കാണിച്ചുതരേണമേ’ എന്നു മോശെ ചെയ്തതുപോലെ നാം യാചിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ദൈവസ്നേഹം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞൊഴുകും. സ്വർണ്ണനാളികളിലൂടെ സ്വർണ്ണതൈലം നമ്മിലേക്കു കൈമാറപ്പെടും. ‘ശക്തിയാലല്ല, ബലത്താലുമല്ല, എന്റെ ആത്മാവിനാലത്രേ എന്നു സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു.’ നീതിസൂര്യന്റെ പ്രകാശമാന കിരണങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ടു, ദൈവത്തിന്റെ മക്കൾ ലോകത്തിൽ വെളിച്ചങ്ങളായി പ്രകാശിക്കുന്നു.” Review and Herald, July 20, 1897.