ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - ഇരുപത്തിയാറാം നമ്പർ

നാലാം അധ്യായത്തിലെ നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ പ്രതീകം അത്യന്തം വിസ്മയകരമാണ്. അവന്റെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നത്, അജാതീയത (ദൈനന്ദിനം)യും പാപ്പത്വം (ശൂന്യതയുടെ അതിക്രമം)യും വിശുദ്ധാലയത്തെയും സൈന്യത്തെയും ചവിട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചിരുന്ന കാലഘട്ടങ്ങളെ മുൻരൂപമായി സൂചിപ്പിച്ചു.

പതിമൂന്നാം വചനത്തിൽ സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന “വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും രണ്ടും ചവിട്ടിമെതിക്കൽ” എന്നത് ദൈവത്തിന്റെ രണ്ടു ക്രോധാവസ്ഥകളിൽ അവസാനത്തേതായിരുന്ന “ഏഴ് കാലങ്ങളെ” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” ദൈവത്തിന്റെ ക്രോധാവസ്ഥകളിൽ ആദ്യത്തേതായിരുന്ന “ഏഴ് കാലങ്ങളെ” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുമാകുന്നു; എങ്കിലും പ്രവചനപരമായി ഇരുവരും ഒരേ രേഖയായിട്ടാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്.

ദാനിയേൽ അദ്ധ്യായം എട്ടിലെ പതിമൂന്നാം വാക്യം ക്രി.മു. 677-ൽ ആരംഭിച്ച് യെഹൂദയുടെ തെക്കൻ രാജ്യത്തിന്മേൽ വരുത്തപ്പെട്ട ദൈവത്തിന്റെ ക്രോധരേഖകളിൽ രണ്ടാമത്തേതിനെ സംബന്ധിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” ക്രി.മു. 723-ൽ ആരംഭിച്ച് ഇസ്രായേലിന്റെ വടക്കൻ രാജ്യത്തിന്മേൽ വരുത്തപ്പെട്ട ദൈവത്തിന്റെ ആദ്യ ക്രോധരേഖയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” വിജാതീയത വിശുദ്ധാലയത്തെയും സൈന്യത്തെയും ചവിട്ടിമെതിച്ച ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് വർഷങ്ങളെയും, അതിനെ തുടർന്ന് പാപ്പാസഭാധിപത്യം വിശുദ്ധാലയത്തെയും സൈന്യത്തെയും ചവിട്ടിമെതിച്ച ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് വർഷങ്ങളെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

പാപ്പാപ്രഭുത്വം എന്നത് ക്രിസ്തീയതയുടെ വേഷധാരണകൊണ്ട് മൂടിക്കെട്ടപ്പെട്ട വിഗ്രഹാരാധന മാത്രമാണ്. പറയുകയാണെങ്കിൽ, അത് “സ്നാനം സ്വീകരിച്ച വിഗ്രഹാരാധന” ആകുന്നു. കത്തോലിക്കമതത്തിൽ ക്രിസ്തുവിനെയോ ക്രിസ്തീയതയെയോ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒന്നും ഇല്ല. അന്ധകാരയുഗങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ ലോകം ആ സത്യത്തെ പഠിച്ചു; എന്നാൽ 1798 മുതൽ ലോകം അതു മറന്നുപോയിരിക്കുന്നു. പാപ്പാസഭയ്ക്ക് വിഗ്രഹാരാധനയ്ക്കുള്ളതേ അതേ ഹൃദയമാണ് ഉള്ളത്. അതിന്റെ മതവും മതാനുഷ്ഠാനങ്ങളിലെ ക്രിയകളും ഒരേ സ്വഭാവമുള്ളവയാണ്. നെബൂഖദ്‌നേസറിന് വിധിക്കപ്പെട്ട “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ന്യായവിധി, അവന് ഒരു മൃഗത്തിന്റെ ഹൃദയം നല്കപ്പെട്ടതിലായിരുന്നു അധിഷ്ഠിതമായിരുന്നത്. അവന് നല്കപ്പെട്ട ആ മൃഗഹൃദയം, തുറന്ന വിഗ്രഹാരാധനയായാലും കത്തോലിക്കമതത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വിഗ്രഹാരാധനയായാലും, വിഗ്രഹാരാധനയുടെ മതത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്ന ഹൃദയമായിരുന്നു. വെളിപ്പാട് പന്ത്രണ്ടിലെ മഹാസർപ്പം സാത്താനാണെന്ന് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് വ്യക്തമാക്കുന്നു; എന്നാൽ ഗൗണമായ അർത്ഥത്തിൽ അത് പുറജാതി റോമായാണ്.

“ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന കാലയളവിൽ നെബൂഖദ്‌നേസർ പ്രതിനിധീകരിച്ച മൃഗം, ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് ദിവസങ്ങൾക്കായി മഹാസർപ്പത്തിന്റെ മൃഗമായിരുന്നു; തുടർന്ന് മറ്റൊരു ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് ദിവസങ്ങൾക്കായി കത്തോലിക്കത്വത്തിന്റെ മൃഗമായിരുന്നു. ആ ദിവസങ്ങളുടെ അവസാനം നെബൂഖദ്‌നേസർ, ഒടുവിൽ കള്ളപ്രവാചകനാകുന്ന ഐക്യനാടുകളുടെയും ഒരു പ്രതീകമാണ്. പ്രവചനപരമായി നെബൂഖദ്‌നേസർ മഹാസർപ്പത്തെയും, മൃഗത്തെയും, കള്ളപ്രവാചകനെയും പ്രതിനിധീകരിച്ചു; ഇവയാണ് ആത്മീയ ബാബേലിനെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ത്രിവിധ ശക്തികൾ, ലോകത്തെ അർമ്മഗെദ്ദോനിലേക്കു നയിക്കുന്നവരും. നെബൂഖദ്‌നേസർ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള ബാബേലിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ ആത്മീയ ബാബേലിനെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ആ മൂന്നു ശക്തികളുടെയും ഒരു പ്രതീകമായി അദ്ദേഹം ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു.

ഇപ്പോൾ തന്നേ തിരിച്ചറിഞ്ഞ പ്രതീകാത്മകതയെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനായി, “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” അവസാനിക്കുമ്പോൾ തന്റെ രാജ്യം പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്ന 1798-ൽ നെബൂഖദ്‌നേസറെ ആദ്യം നിർണ്ണയിച്ചു സ്ഥാപിക്കുന്നത് പ്രധാനമാണ്. നാലാം അധ്യായത്തെ കൂടുതൽ ക്രമബദ്ധമായ രീതിയിൽ പഠിച്ചു മുന്നേറാൻ ആരംഭിക്കുന്നതിനു മുമ്പ്, ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ നാലാം അധ്യായത്തിൽ ഈ വഴിക്കുറി നാം സ്ഥാപിക്കും.

1798-ലെ “അവസാനകാലത്തിൽ” ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം മുദ്രവിടപ്പെട്ടു; അങ്ങനെ, പരീക്ഷിക്കുകയും ശുദ്ധീകരിക്കുകയും രണ്ടു വർഗ്ഗത്തിലുള്ള ആരാധകരെ ഉളവാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വർധിച്ചുവരുന്ന വെളിച്ചം അവതരിപ്പിക്കുന്നതെന്ന തന്റെ ഉദ്ദേശ്യം ആ പുസ്തകം അന്ന് നിവർത്തിച്ചു. ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിന്റെ മുദ്രവിടൽ, അന്നത്തെ സമയം വെളിപ്പെട്ട സത്യങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള മൂന്നു ഘട്ട പരീക്ഷണപ്രക്രിയയുടെ ആരംഭത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകവും വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകവും ചേർന്നിരിക്കുന്ന ആ പുസ്തകം തുറന്നു വെക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ പ്രവചനാത്മക ഉദ്ദേശ്യം, ആ പുസ്തകം തുറന്നു വെക്കപ്പെടുന്ന ചരിത്രകാലത്ത് ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന തലമുറയെ പരീക്ഷിക്കുന്നതിനാണ്. ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന മൂന്ന് കാലപ്രവചനങ്ങൾ ഉണ്ട്. അവയിൽ ആദ്യത്തേത്, വിശുദ്ധജനത്തിന്റെ ശക്തി ചിതറിക്കപ്പെടേണ്ടിയിരുന്ന ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷങ്ങളാണ്.

പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ മറ്റുള്ള രണ്ട് പ്രവചനകാലങ്ങൾ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ് ദിവസങ്ങളും ആയിരത്തി മൂന്നുനൂറ്റി മുപ്പത്തിയഞ്ച് ദിവസങ്ങളും ആകുന്നു.

വാക്യങ്ങളിൽ “അവസാനകാലം” എന്നു രണ്ടുതവണ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു; ദാനിയേലിന്റെ വചനങ്ങൾ മുദ്രയഴിയുന്ന സമയമെന്ന നിലയിൽ അതിനെ നിർവചിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. “അവസാനകാലത്തിൽ” മുദ്രയഴിയുന്നതിന്റെ വിഷയമായിരിക്കുന്ന വചനങ്ങൾ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് (ഒരു കാലം, കാലങ്ങൾ, അരകാലം), ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്, ആയിരത്തി മുന്നൂറ്റി മുപ്പത്തഞ്ച് എന്നീ മൂന്നു പ്രവചനകാലപരിധികളാണ്. ഈ മൂന്നു കാലപരിധികളിൽ രണ്ടെണ്ണം “ദിവസങ്ങൾ” എന്നു നിർവചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ മൂന്നു കാലപരിധികളിൽ രണ്ടെണ്ണം 1798-ൽ അവസാനിച്ചു; മൂന്നാമത്തേത് 1843-ന്റെ അന്ത്യത്തിൽ അവസാനിച്ചു. ഇത് 1843-ന്റെ അത്യന്താന്ത്യത്തിലാണ്; കാരണം വാക്യം ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: “കാത്തിരിക്കുകയും … വരെ എത്തിച്ചേരുകയും ചെയ്യുന്നവൻ ഭാഗ്യവാൻ…”

“വരുന്നു” എന്ന പദത്തിന് “സ്പർശിക്കുന്നു” എന്നർത്ഥമാണ്. ആകയാൽ കാത്തിരിക്കുകയും 1844-ന്റെ ആദ്യദിവസത്തെ സ്പർശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ ഭാഗ്യവാനാകുന്നു. പത്തു കന്യകമാരുടെ ഉപമയിലെ താമസകാലം മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യ നിരാശയിൽ ആരംഭിച്ചു; ആ നിരാശ 1843-ന്റെ അവസാന ദിവസത്തുതന്നെ സംഭവിച്ചു; 1843-ന്റെ അവസാന ദിവസം 1844-ന്റെ ആദ്യദിവസത്തെ സ്പർശിക്കുന്നു. കാത്തിരിപ്പിന്റെ അനുഗ്രഹം ആദ്യ നിരാശയിൽ താമസകാലം ആരംഭിച്ചതോടെയാണ് ആരംഭിച്ചത്.

ഈ വാക്യങ്ങളിൽ ഇനിയും പരിഗണിക്കേണ്ടതു വളരെ കൂടുതലുണ്ട്; എന്നാൽ ഇവിടെ നാം പരിഗണിക്കുന്നത് ദാനിയേലിന്റെ പ്രവാചകപരമായ പങ്കാണ്. ഈ ഭാഗത്തിൽ ദാനിയേൽ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ദാനിയേൽപുസ്തകത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം, പുസ്തകം മുദ്രവിമോചിതമാകുമ്പോൾ, മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളുള്ള ഒരു പരീക്ഷണപ്രക്രിയ ഉളവാക്കുക എന്നതാണ്. പുസ്തകം മുദ്രവിമോചിതമാക്കപ്പെടേണ്ടിരുന്ന അന്ത്യകാലം വരെയും തന്റെ വഴിക്കുപോകുവാൻ ദാനിയേലിനോടു പറയപ്പെട്ടു. അദ്ധ്യായത്തിന്റെ സമാപനം അന്ത്യകാലം എത്തുമ്പോൾ എന്തു സംഭവിക്കുമെന്ന കാര്യം ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

ദാനിയേലിന്റെ പ്രവാചകദിവസങ്ങളുടെ അന്ത്യത്തിൽ, ദാനിയേൽപുസ്തകം തന്റെ നിയമിതസ്ഥാനത്ത് നിലകൊള്ളേണ്ടതായിരുന്നു.

അവസാനകാലമായ 1798-ൽ ദാനിയേൽ തന്റെ ഭാഗത്തിൽ നിലകൊണ്ടു; അത് പതിമൂന്നാം വചനത്തിൽ “ദിവസങ്ങളുടെ അവസാനം” എന്നു പ്രകടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന നിർവാസത്തിന്റെ അന്ത്യം 1798-നെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; കാരണം അത് “ദിവസങ്ങളുടെ അവസാനം” എന്നിടത്താണ് സമാപിച്ചത്.

“അവസാന ദിവസങ്ങൾ” എന്ന പ്രയോഗം 1798-ലെ അന്ത്യകാലത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അന്ന് നെബൂഖദ്‌നേസർ തന്റെ രാജ്യത്തിൽ സ്ഥിരപ്പെടുത്തിയിരിക്കുകയായിരുന്നു; അത് ഇനി വിജാതീയതയുടെയും പാപ്പാത്വത്തിന്റെയും മൃഗങ്ങളുടെ ചരിത്രമല്ലായിരുന്നു. ആ ഘട്ടത്തിൽ നെബൂഖദ്‌നേസർ സമ്പൂർണ്ണമായി പരിവർത്തിതനായ ഒരാളെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ 1798-ൽ ഭരിക്കാൻ ആരംഭിച്ച ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തെയും അവൻ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; അത് ഒരു കുഞ്ഞാടുപോലെ ആരംഭിച്ചുവെങ്കിലും, ഒടുവിൽ മഹാസർപ്പത്തെപ്പോലെ സംസാരിക്കുവാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു. യെശയ്യാവ് ഇരുപത്തിമൂന്നിന്റെ നിവർത്തിയായി പ്രതീകാത്മകമായ എഴുപത് വർഷം ഭരിക്കാനിരുന്ന ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തെയാണ് അവൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്; അതുപോലെതന്നെ അവന്റെ അക്ഷരാർത്ഥ രാജ്യം അക്ഷരാർത്ഥമായ എഴുപത് വർഷം ഭരിച്ചു. ഈ പ്രതീകാത്മകത “പൂർണ്ണമായും ചോർച്ചയറ്റതാണ്.”

വെളിപ്പാടിന്റെ പന്ത്രണ്ടും പതിമൂന്നും അധ്യായങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മൂന്നു ശക്തികൾക്കിടയിലെ ഒരു പ്രവചനബന്ധത്തെ നെബൂഖദ്‌നേസർ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അവിടെ അവയെ മഹാസർപ്പം, സമുദ്രത്തിൽനിന്നു ഉയരുന്ന മൃഗം, ഭൂമിയിൽനിന്നു ഉയരുന്ന മൃഗം എന്നിങ്ങനെ തിരിച്ചറിയുന്നു. വെളിപ്പാട് പതിനാറിൽ, ലോകത്തെ അർമ്മഗെദ്ദോനിലേക്കു നയിക്കുന്ന മൂന്നു ശക്തികളായി അവയെ തിരിച്ചറിയുന്നു. നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” ആ മൂന്നു മൃഗങ്ങളെയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു; കാരണം യാഥാർഥ ബാബേൽ ആത്മീയ ബാബേലിനെ പ്രതിപാദിക്കുന്നു; ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന അതേ പ്രവചനരേഖ വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിൽ തുടർന്നു കൈക്കൊള്ളപ്പെടുന്നു; കാരണം ഈ രണ്ടു പുസ്തകങ്ങളും പരസ്പരം ഒന്നിനെ മറ്റൊന്ന് സമ്പൂർണ്ണതയിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നു.

നെബൂഖദ്‌നേസർ 1798-നെ മഹാസർപ്പം, മൃഗം, വ്യാജപ്രവാചകൻ എന്നിവയ്ക്കിടയിലെ ഒരു പ്രവാചകബന്ധമായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിനും മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിനും 1798 “അവസാനകാലം” ആയിരുന്നു. പൈഗനിസത്തിന്റെ മഹാസർപ്പത്തെയും കത്തോലിക്കത്വത്തിന്റെ മൃഗത്തെയും തിരിച്ചറിഞ്ഞതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തന്റെ മുഴുവൻ പ്രവാചക ഘടനയും സ്ഥാപിക്കാൻ വില്യം മില്ലർ നയിക്കപ്പെട്ടു; എങ്കിലും, ഭൂമിയിലെ മൃഗവും വ്യാജപ്രവാചകനും ആയി അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളെ അദ്ദേഹം കണ്ടില്ല. 1798-ലെ “അവസാനകാലം” മുമ്പുള്ള ചരിത്രം അദ്ദേഹത്തിന് കാണാനായിരുന്നു കഴിഞ്ഞത്, എന്നാൽ ഭാവി ഇനിയും ഭാവിയായിത്തന്നെ നിലനിന്നിരുന്നു. 1989-ലെ “അവസാനകാലത്തിൽ” അപ്പോൾ ആ മൂന്നു ശക്തികളും തിരിച്ചറിയപ്പെടും.

1798-ൽ പ്രവചനാത്മകമായി മഹാസർപ്പത്തെയും മൃഗത്തെയും തിരിച്ചറിവിന്റെ മുദ്രവിമോചനം ഏഴാം, എട്ടാം, ഒൻപതാം അധ്യായങ്ങളിലെ ഉലായി നദിയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. 1989-ൽ പ്രവചനാത്മകമായി മഹാസർപ്പം, മൃഗം, കള്ളപ്രവാചകൻ എന്നിവരുടെ തിരിച്ചറിവിന്റെ മുദ്രവിമോചനം പത്താം, പതിനൊന്നാം, പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായങ്ങളിലെ ഹിദ്ദേക്കേൽ നദിയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. നെബൂഖദ്‌നേസർ 1798-ൽ എത്തിയ ഒന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതുപോലെ, 1989-ൽ എത്തിയ മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ബെൽശസ്സറിന്റെ ഒരു മാതൃകയുമാകുന്നു. ഈ കാരണത്താൽ, നാലാം അധ്യായത്തിലുള്ള നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ രണ്ടാം സ്വപ്നം ഒന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” 1798-ൽ, വരാനിരിക്കുന്ന ന്യായവിധിയുടെ മുന്നറിയിപ്പുസന്ദേശം എത്തിച്ചേരുന്നതോടെ, “അവസാനകാലത്ത്” സമാപിച്ചു. “ദിവസങ്ങളുടെ അവസാനത്തിൽ” അവൻ പരിവർത്തിതനായ മനുഷ്യനാണ്; അതുകൊണ്ടുതന്നെ, കുഞ്ഞാടിനോടു സാമ്യമുണ്ടായിരുന്ന സമയത്ത് ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തിന്റെ റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പിനെ അവൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം തന്നെ, ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തിന്റെ ഫിലദെൽഫ്യൻ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പിനെയും അവൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ബാബേലിന്റെ ആദ്യ രാജാവായതിനാൽ, അവൻ ബാബേലിന്റെ അവസാന രാജാവായ ബെൽശസ്സറിന്റെ മുൻരൂപമായി നിലകൊള്ളുന്നു. അവന്റെ ന്യായവിധി നിമ്രോഡിന്റെ ന്യായവിധിയാൽ മുൻകൂട്ടി പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടതും, അതുവഴി ബെൽശസ്സറിന്റെ ന്യായവിധിയെയും മുൻരൂപീകരിച്ചതുമായിരുന്നു. അവന്റെ ന്യായവിധി 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് അന്വേഷണ ന്യായവിധി ആരംഭിച്ചതിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു.

ആ സ്വപ്നം നെബൂഖദ്‌നേസറിനെ ഭയപ്പെടുത്തുകയും, സ്വപ്നത്തിലെ പ്രതീകാത്മകത മനുഷ്യരോട് “ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുവിൻ” എന്നു കല്പിക്കുന്ന ഒന്നാം ദൂതന്റെ നിത്യസുവിശേഷത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

നിത്യസുവിശേഷം മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളുള്ള ഒരു സന്ദേശമാണ്. ആദ്യ ദൂതനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ആദ്യ ഘട്ടം ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുക എന്നതാണ്; രണ്ടാം ഘട്ടം അവന്നു മഹത്വം കൊടുക്കുക എന്നതാണ്; മൂന്നാം ഘട്ടം അവന്റെ ന്യായവിധിയുടെ സമയത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. “മഹത്വം” എന്നത് സ്വഭാവത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; നിമ്രോദിന്റെ കലാപത്തിന്റെ കഥയിലെ രണ്ടാമത്തെ “പോയിറങ്ങുക” എന്നത് നഗരത്തിന്റെയും ഗോപുരത്തിന്റെയും സ്വഭാവം പരിശോധിക്കപ്പെട്ട സ്ഥലമാണ്. അത് ഒരു അന്വേഷണാത്മക ന്യായവിധിയായിരുന്നു. സഭയുടെയും രാജ്യത്തിന്റെയും ഐക്യം മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയാണ്; നിമ്രോദിന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടം മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമ പ്രകടമാക്കുന്നതിലായിരുന്നു; എന്നാൽ നിത്യസുവിശേഷത്തിന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടം നിമ്രോദിന്റെതല്ല, ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെ മഹത്വീകരണമാണ് ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നത്.

നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ ഭയം ആദ്യ പരീക്ഷണത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്; അതുപോലെ തന്നെയാണ് ദാനിയേൽ ബാബിലോന്റെ ആഹാരം കഴിക്കാതിരിക്കാനുള്ള തന്റെ തെരഞ്ഞെടുപ്പും, കാരണം ദാനിയേൽ ദൈവത്തെ ഭയപ്പെട്ടു. ആദ്യ ദൂതൻ ചരിത്രത്തിൽ 1798-ൽ എത്തി; അതിനുശേഷം 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് അവന് ശക്തി ലഭിച്ചു. നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ സ്വപ്നം ആദ്യ സന്ദേശത്തിന്റെ വരവ് 1798-ൽ, അന്ത്യകാലത്ത്, ഉണ്ടായതായി നിർദേശിക്കുന്നു.

1798-ൽ അന്ത്യകാലത്ത് ആദ്യ സന്ദേശം എത്തിച്ചേരുന്നത്, നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ ഭയത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ, ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം മുദ്രവെപ്പ് നീക്കി തുറക്കപ്പെടേണ്ട ഘട്ടത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.

“അവസാനകാലത്ത്” ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം മുദ്രവിമോചിതമായപ്പോൾ, ജ്ഞാനവർദ്ധനയെക്കുറിച്ചു വന്ന് അന്വേഷിപ്പാൻ മനുഷ്യർ വിളിക്കപ്പെട്ടു; ആ വിളി ഒടുവിൽ രണ്ടുതരത്തിലുള്ള ആരാധകരെ ഉദ്ഭവിപ്പിച്ചു. ഒരു വിഭാഗത്തിനു മനസ്സിലാക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; മറ്റൊരു വിഭാഗത്തിനു കഴിഞ്ഞു. “മന്ത്രവാദികളും ജ്യോതിഷികളും കല്ദായരും ശകുനക്കാരും” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ബാബിലോണിലെ ജ്ഞാനികൾക്കു മനസ്സിലാക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; എന്നാൽ ദാനിയേലിനു മനസ്സിലായി. ബാബിലോണിലെ “ജ്ഞാനികൾക്കു” മനസ്സിലാക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; അതുകൊണ്ടു അവർ ദുഷ്ടന്മാരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ ജ്ഞാനികളെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ നാലാം അധ്യായം തുടരും.