ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - നമ്പർ മൂന്ന്

ഇപ്പോൾ ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിൽ ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന വിഷയമാണ് നാം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. തങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ അടച്ചിടാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തവർക്കിത് മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് അത് അവിടെ തന്നെയുണ്ട്. നാം ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായം, പതിമൂന്നാം വാക്യം മുതൽ ആരംഭിക്കും.

അപ്പോൾ ഒരു വിശുദ്ധൻ സംസാരിക്കുന്നതു ഞാൻ കേട്ടു; സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ വിശുദ്ധനോടു മറ്റൊരു വിശുദ്ധൻ പറഞ്ഞു: “നിത്യയാഗത്തെയും ശൂന്യത വരുത്തുന്ന അതിക്രമത്തെയും സംബന്ധിച്ച ഈ ദർശനം എത്രകാലം നിലനിൽക്കും? വിശുദ്ധസ്ഥലവും സൈന്യവും ഇരുവരും കാലുകീഴെ ചവിട്ടപ്പെടേണ്ടതിന്നു എത്രകാലം?” ദാനീയേൽ 8:13.

വാക്യം “അപ്പോൾ” എന്ന വാക്കോടെ ആരംഭിക്കുന്നു; അതിലൂടെ, മുൻപുള്ള പത്ത് വാക്യങ്ങളിൽ ദാനിയേൽ ഇപ്പോൾ കണ്ട പ്രവാചകചരിത്രദർശനത്തോടുള്ള ഒരു വ്യത്യാസം സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അദ്ധ്യായത്തിലെ ഒന്നാം, രണ്ടാം വാക്യങ്ങൾ ദാനിയേൽ ആ ദർശനം ലഭിച്ച വർഷവും, ഉലൈ നദിക്കരയിൽവെച്ചാണ് അത് ലഭിച്ചതെന്നും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. മൂന്നാം വാക്യത്തിൽ നിന്ന് പന്ത്രണ്ടാം വാക്യം വരെ, അവൻ പ്രവാചകചരിത്രത്തിന്റെ ദർശനം “കാണുന്നു.” “അപ്പോൾ” അവൻ ഒരു ചോദ്യവും ഒരു ഉത്തരവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സ്വർഗീയ സംഭാഷണം “കേൾക്കുന്നു.” പതിനഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ, താൻ ഇപ്പോൾ “കണ്ട” പ്രവാചകചരിത്രദർശനം എന്തിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നു അന്വേഷിക്കാൻ അവൻ ആരംഭിക്കുന്നു. മൂന്നാം വാക്യത്തിൽ നിന്ന് പന്ത്രണ്ടാം വാക്യം വരെ ദാനിയേൽ “കണ്ട” ദർശനവും, അവൻ “കേട്ട” സ്വർഗീയ സംഭാഷണവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയുന്നത് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്—കാരണം അവ രണ്ടും രണ്ടു വ്യത്യസ്ത ദർശനങ്ങളാണ്.

എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ കാണുന്നതിനാൽ ഭാഗ്യമുള്ളവയാണ്; നിങ്ങളുടെ ചെവികൾ കേൾക്കുന്നതിനാൽ ഭാഗ്യമുള്ളവയാണ്. മത്തായി 13:16.

പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിലെ ചോദ്യം, “ദർശനം എത്രകാലം നിലനിൽക്കും?” എന്നതാണ്; അവിടെ “ദർശനം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന പദം, പതിനാറാം വാക്യത്തിൽ “ദർശനം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന പദത്തേക്കാൾ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു എബ്രായി പദമാണ്.

ഉലൈയുടെ കരകളുടെ നടുവിൽ നിന്നൊരു മനുഷ്യസ്വരം ഞാൻ കേട്ടു; അത് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: ഗബ്രിയേലേ, ഈ മനുഷ്യന് ദർശനം ഗ്രഹിപ്പിക്കേണമേ. ദാനിയേൽ 8:16.

രണ്ട് വ്യത്യസ്ത എബ്രായ പദങ്ങളെ ഇംഗ്ലീഷ് പദമായ “vision” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തതുകൊണ്ടു, ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” “വെളിവായിരിക്കെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു” എന്ന നിലയിലായി. വെറും ഉപരിതലം മാത്രം തൊട്ടുനോക്കുന്നതിൽ തൃപ്തരാകുന്ന ബൈബിൾ വിദ്യാർത്ഥികൾ ഈ രണ്ടു വ്യത്യസ്ത എബ്രായ പദങ്ങളെയും ഒരേ പദമായി കരുതുന്നു; എന്നാൽ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതു അവരുടെ സ്വന്തം അപകടത്തിന് കാരണമാകുന്നു.

മേൽപ്പുറത്ത് മാത്രം ഒറ്റനോട്ടം നടത്തുന്നതുകൊണ്ട് വളരെ കുറച്ച് പ്രയോജനമേ ഉണ്ടാകൂ. അതിനെ ഗ്രഹിക്കുവാൻ വിവേചനപൂർണമായ അന്വേഷണവും ആത്മാർത്ഥവും കഠിനാധ്വാനമുള്ള പഠനവും ആവശ്യമാണ്. വചനത്തിൽ മേൽപ്പുറത്തിനടിയിൽ മറഞ്ഞുകിടക്കുന്ന വിലമതിക്കാനാകാത്ത ധാതുനാഡികളെപ്പോലുള്ള സത്യങ്ങൾ ഉണ്ട്. മനുഷ്യൻ പൊന്നിനെയും വെള്ളിയെയും അന്വേഷിച്ച് ഖനനം ചെയ്യുന്നതുപോലെ അവയ്ക്കായി ആഴത്തിൽ തിരയുമ്പോൾ, മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിധികൾ കണ്ടെത്തപ്പെടുന്നു. സത്യത്തിന്റെ തെളിവ് തിരുവെഴുത്തിൽ തന്നെയുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കുക. ഒരു തിരുവെഴുത്ത് മറ്റേതെങ്കിലും തിരുവെഴുത്തുകളെ തുറക്കാനുള്ള താക്കോലാകുന്നു. “നിന്റെ വചനങ്ങളുടെ പ്രവേശനം വെളിച്ചം നൽകുന്നു; അതു അജ്ഞന്മാർക്കു ബോധം നൽകുന്നു” എന്നതുപോലെ, ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധാത്മാവ് സമൃദ്ധവും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുമായ അർത്ഥം വെളിവാക്കി, വചനം നമ്മുടെ ഗ്രഹണശേഷിക്കു വ്യക്തമായി വരുത്തുന്നു. Fundamentals of Christian Education, 390.

ദൈവവചനത്തിൽ “ഓരോ വസ്തുതക്കും അതിന്റെ പ്രസക്തിയുണ്ട്” എന്ന് നമുക്ക് അറിയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ “ദർശനം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന രണ്ടു വ്യത്യസ്ത എബ്രായ പദങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന വസ്തുത നാം അവഗണിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ലാവൊദിക്ക്യയുടെ അന്ധത നമുക്കുതന്നെ വരുത്തിവെക്കുന്നതിനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം നമുക്കാണ്. പഴയ ചൊല്ല് ഇങ്ങനെയാണ്: “കാണാൻ മനസ്സില്ലാത്തവരെപ്പോലെ അന്ധർ ആരുമില്ല.”

“മനുഷ്യർ ഈ ജീവിതത്തിനായാലും വരാനിരിക്കുന്ന ജീവിതത്തിനായാലും യോജിച്ചവരാകേണ്ടതിന്നു മനസ്സിലാക്കേണ്ട എല്ലാ തത്വങ്ങളും ബൈബിളിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഈ തത്വങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലാക്കാവുന്നതുമാണ്. അതിന്റെ ഉപദേശത്തെ വിലമതിക്കുന്ന മനോഭാവമുള്ള ഒരാളും ബൈബിളിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ഭാഗംപോലും വായിക്കുമ്പോൾ അതിൽനിന്ന് ഏതെങ്കിലും ഉപകാരപ്രദമായൊരു ചിന്ത ലഭിക്കാതിരിക്കുകയില്ല. എന്നാൽ ബൈബിളിലെ ഏറ്റവും മൂല്യമുള്ള ഉപദേശം ഇടയ്ക്കിടെയുള്ളതോ ബന്ധമില്ലാത്തതോ ആയ പഠനത്തിലൂടെ ലഭ്യമാകുന്നതല്ല. അതിലെ മഹത്തായ സത്യവ്യവസ്ഥ അതിവേഗത്തിലും അശ്രദ്ധയോടെയും വായിക്കുന്നവൻ തിരിച്ചറിയുന്നവിധം അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അതിലെ അനേകം നിധികൾ ഉപരിതലത്തിൽനിന്ന് വളരെ ആഴത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; അവ പരിശ്രമപൂർവമായ ഗവേഷണത്തിലൂടെയും നിരന്തരമായ ശ്രമത്തിലൂടെയും മാത്രമേ ലഭിക്കൂ. ആ മഹത്തായ സമഗ്രതയെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന സത്യങ്ങൾ ‘ഇവിടെ അല്പം, അവിടെ അല്പം’ എന്നപോലെ അന്വേഷിച്ച് ശേഖരിക്കപ്പെടേണ്ടവയാണ്. യെശയ്യാവു 28:10.”

“ഇങ്ങനെ സൂക്ഷ്മമായി അന്വേഷിച്ചറിഞ്ഞ് ഒരുമിച്ചുകൂട്ടുമ്പോൾ, അവ പരസ്പരം സമ്പൂർണ്ണമായി ഒത്തുചേരുന്നതായി കാണപ്പെടും. ഓരോ സുവിശേഷവും മറ്റുള്ളവയ്ക്കുള്ള ഒരു പൂരകമാണ്; ഓരോ പ്രവചനവും മറ്റൊരു പ്രവചനത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനമാണ്; ഓരോ സത്യവും മറ്റൊരു സത്യത്തിന്റെ വികസനമാണ്. യെഹൂദരുടെ വ്യവസ്ഥയിലെ പ്രതിരൂപങ്ങൾ സുവിശേഷത്താൽ വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുന്നു. ദൈവവചനത്തിലുള്ള ഓരോ തത്വത്തിനും അതിന്റെ സ്ഥലം ഉണ്ട്; ഓരോ സംഭവത്തിനും അതിന്റെ പ്രാധാന്യം ഉണ്ട്. സമ്പൂർണ്ണമായ ആ ഘടനയും, അതിന്റെ ആവിഷ്കാരത്തിലും നിർവഹണത്തിലും, അതിന്റെ കർത്താവിനെക്കുറിച്ച് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു. അനന്തനായവന്റെ മനസ്സൊഴികെ മറ്റൊരു മനസ്സിനും അത്തരം ഒരു ഘടനയെ ചിന്തിച്ചറിയാനോ രൂപപ്പെടുത്താനോ കഴിയുകയില്ല.” Education, 123.

ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ “ദർശനം” എന്ന പദം പത്ത് പ്രാവശ്യം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ആ പത്ത് പ്രാവശ്യങ്ങളും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത എബ്രായ പദങ്ങളാൽ നിർവചിക്കപ്പെടുന്നതാണ്, ആ പദങ്ങളുടെ അർത്ഥങ്ങളും ഒരുപോലെയല്ല. അവ ഒരേ അർത്ഥം തന്നെയായിരുന്നുവെങ്കിൽ, ആ പത്ത് അവസരങ്ങളിലൊന്നൊന്നിലും ദാനിയേൽ ആ പദങ്ങളിൽ ഒന്ന് മാത്രം ഉപയോഗിച്ചേനേ. ദാനിയേൽ രണ്ട് പദങ്ങൾ എഴുതിയിരിക്കുന്നു; കാരണം, ആ രണ്ട് പദങ്ങൾക്കും സ്വതന്ത്രമായ അർത്ഥങ്ങളുണ്ട്; അവയിൽ ഒന്ന് ദാനിയേൽ “കണ്ട” ദർശനത്തെയും മറ്റൊന്ന് അവൻ “കേട്ട” ദർശനത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിൽ “ദർശനം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന പദം châzôn ആകുന്നു; അതിന്റെ അർത്ഥം “ഒരു കാഴ്ച”, അല്ലെങ്കിൽ “ഒരു ദർശനം”, “ഒരു സ്വപ്നം” അല്ലെങ്കിൽ “ഒരു ദൈവവചനം” എന്നാകുന്നു. അതിന്റെ വ്യാഖ്യാനത്തെയും ദാനിയേൽ അതിനെ ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതിയെയും അടിസ്ഥാനമാക്കി, ഞാൻ അതിനെ “പ്രവാചകചരിത്രത്തിന്റെ ദർശനം” എന്നു വിളിക്കുന്നു.

ദാനിയേൽ അദ്ധ്യായം എട്ടിലെ ഒന്നാം വാക്യത്തിൽ ദാനിയേൽ, “ഒരു ദർശനം എനിക്കു പ്രത്യക്ഷമായി” എന്നു പറയുന്നു; രണ്ടാം വാക്യത്തിൽ അവൻ “ഒരു ദർശനത്തിൽ ഞാൻ കണ്ടു” എന്നു രണ്ടുതവണ പ്രസ്താവിക്കുന്നു. തുടർന്ന് പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിൽ, “ഈ ദർശനം എത്രകാലം നിലനിൽക്കും” എന്ന ചോദ്യം ഉയരുന്നു. ആ എല്ലാ പ്രയോഗങ്ങളിലും ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത് എബ്രായ പദമായ “châzôn” ആകുന്നു. പിന്നെ പതിനഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ, ദാനിയേൽ അതേ പദം ഉപയോഗിച്ച ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സന്ദർഭത്തിലേക്കാകാം നാം എത്തുന്നത്; അവൻ പറയുന്നു: “ഞാൻ”…“ആ ദർശനം കണ്ടശേഷം അതിന്റെ അർത്ഥം അന്വേഷിച്ചു.” ദാനിയേൽ châzôn ദർശനം കണ്ടശേഷം, അതിന്റെ അർത്ഥം എന്തെന്നു മനസ്സിലാക്കുവാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ഈ സത്യം, ആ അദ്ധ്യായത്തിൽ ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” മറച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നതുമായി അതീവ ബന്ധമുള്ളതാണ്.

പതിനേഴും ഇരുപത്താറും വചനങ്ങളിലും അവൻ châzôn എന്ന പദം ഉപയോഗിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ “ദർശനം” എന്ന പദം പത്ത് പ്രാവശ്യം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; അവയിൽ ഏഴ് പ്രാവശ്യം châzôn എന്ന പദമാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. “ദർശനം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന മറ്റൊരു എബ്രായ പദം ദാനിയേൽ നാല് പ്രാവശ്യം ഉപയോഗിക്കുന്നു. ആ മറ്റെബ്രായ പദം mar’eh ആകുന്നു; അതിന്റെ അർത്ഥം “പ്രത്യക്ഷത” എന്നാണ്.

ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ châzôn ഏഴ് പ്രാവശ്യം കാണപ്പെടുന്നു; mar’eh നാല് പ്രാവശ്യം കാണപ്പെടുന്നു; ഇവ രണ്ടും ചേർന്ന് ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ ഇംഗ്ലീഷ് പദമായ “vision” പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന പത്ത് പ്രാവശ്യങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഏഴും നാലും ചേർത്താൽ പതിനൊന്നാകുന്നു; കാരണം ദാനിയേൽ mar’eh എന്ന പദം ഉപയോഗിച്ച പ്രാവശ്യങ്ങളിൽ ഒന്നിൽ, അതിന്റെ നിർവചനത്തിനനുസരിച്ച് തന്നെ അത് വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു; എന്തെന്നാൽ, പതിനഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ, പ്രവാചകചരിത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട châzôn ദർശനത്തിന്റെ “അർത്ഥം അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ,” അവന്റെ മുമ്പിൽ “ഒരു മനുഷ്യന്റെ രൂപഭാവംപോലെ” ഒരുവൻ “നിന്നു.” “രൂപഭാവം” എന്ന പദം mar’eh ആകുന്നു. ആകയാൽ, ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ mar’eh എന്നത് ദാനിയേൽ നാല് പ്രാവശ്യം ഉപയോഗിക്കുന്നു; അതിൽ ഒരിക്കൽ “appearance” എന്ന അതിന്റെ പ്രാഥമിക നിർവചനത്തോടു യോജിച്ച് വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ശേഷിക്കുന്ന മൂന്ന് പ്രാവശ്യങ്ങളിൽ അത് “vision” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിൾ വിവർത്തനം ചെയ്ത പുരുഷന്മാരെക്കുറിച്ച് ഏതെങ്കിലും വിമർശനം ഞാൻ ഉന്നയിക്കുന്നില്ല. എങ്കിലും, പതിമൂന്നാം വചനത്തിൽ കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിളിൽ ചേർക്കപ്പെട്ട ഏക പദം (sacrifice) കാണപ്പെടുന്നു എന്നത് ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്; അതിനെക്കുറിച്ച് പ്രചോദനം നിർണ്ണായകമായി, “അത് പാഠഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്നതല്ല” എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു. കൂടാതെ, ആ ചേർത്ത പദം “മാനുഷിക ജ്ഞാനത്താൽ ചേർക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു” എന്നും പ്രചോദനം വ്യക്തമാക്കുന്നു. അതേ അധ്യായത്തിൽ തന്നെ, വ്യത്യസ്തമായ രണ്ട് എബ്രായ പദങ്ങൾ ഒരേ ഇംഗ്ലീഷ് പദമായി വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഈ രണ്ട് പദങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയുന്നത് അത്യന്തം പ്രധാനമാണ് എന്നതിനുള്ള കാരണം വളരെ ആഴമുള്ളതാണ്.

ഞാനായ ദാനിയേൽ ആ ദർശനം കണ്ടിട്ട് അതിന്റെ അർത്ഥം അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഇതാ, മനുഷ്യന്റെ രൂപസാദൃശ്യത്തോടെ ഒരുവൻ എന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നു. അപ്പോൾ ഉലൈയുടെ തീരങ്ങൾക്കിടയിൽനിന്ന് മനുഷ്യസ്വരം ഞാൻ കേട്ടു; അതു വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: ഗബ്രിയേലേ, ഈ മനുഷ്യന്നു ദർശനം മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കുക. ദാനിയേൽ 8:15, 16.

ദാനിയേൽ താൻ ഇപ്പോഴേ “കണ്ട” “ഖാസോൻ ദർശനത്തിന്റെ” “അർത്ഥം അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ,” ക്രിസ്തു ഗബ്രിയേലിനോടു ദാനിയേലിനെ താൻ ഇപ്പോഴേ “കേട്ട” “മറെഹ് ദർശനം” മനസ്സിലാക്കുവാൻ “സാധ്യമാക്കാൻ” അറിയിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ പ്രവചനാത്മക ചരിത്രത്തിന്റെ ദർശനം മനസ്സിലാക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു; എന്നാൽ പതിമൂന്നാം വചനത്തിൽ പാൽമോനി (സംസാരിച്ച ആ വിശുദ്ധൻ) എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെട്ട ക്രിസ്തു, ദാനിയേലിനെ “ഖാസോൻ ദർശനം” അല്ല, “മറെഹ് ദർശനം” മനസ്സിലാക്കുവാൻ സഹായിക്കണമെന്ന് ഗബ്രിയേലിനോടു നിർദേശിച്ചു. പതിനഞ്ചും പതിനാറും വചനങ്ങളിൽ ഗബ്രിയേലിന്റെ പ്രസ്താവിത ഉദ്ദേശ്യം, ദാനിയേൽ “മറെഹ് ദർശനം” മനസ്സിലാക്കേണ്ടതിന്നു അവനെ സഹായിക്കണമെന്നതാകുന്നു; “ദർശനം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന ഈ പദത്തിന്റെ അർത്ഥം “പ്രത്യക്ഷം” എന്നതാണ്; ദാനിയേൽ മനസ്സിലാക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ച പ്രവചനാത്മക ചരിത്രത്തിന്റെ ദർശനം അല്ല അത്. ഗബ്രിയേലിന്റെ ചുമതല തിരിച്ചറിയാതിരുന്നാൽ, ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴു പ്രാവശ്യം” വ്യക്തമായി മുന്നിൽ തന്നെയുണ്ടായിരിക്കെ മറഞ്ഞുകിടക്കുന്നു.

ഇരുപത്തിയാറാം വചനത്തിൽ “ദർശനം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന രണ്ടു ഹീബ്രു പദങ്ങളും അതേ വചനത്തിൽ തന്നെയാണ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്; ആ വചനം “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” സംബന്ധിച്ച ദാനിയേലിന്റെ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ സത്യത്തെ തുറന്നറിയുന്നതിനുള്ള മുഖ്യ താക്കോലുകളിൽ ഒന്നായി മാറുന്നു.

സന്ധ്യയുടെയും പ്രഭാതത്തിന്റെയും ദർശനം, അറിയിക്കപ്പെട്ടതു, സത്യമാണ്; ആകയാൽ ആ ദർശനം മുദ്രയിട്ടു വയ്ക്കുക; കാരണം അതു അനേകം ദിവസങ്ങൾക്കായിരിക്കും. ദാനിയേൽ 8:26.

ഇരുപത്തിയാറാം വചനത്തിൽ, “സന്ധ്യയും പ്രഭാതങ്ങളും” എന്ന ദർശനം mar’eh ദർശനമാണ്, അതിന്റെ അർത്ഥം “പ്രത്യക്ഷം” എന്നാകുന്നു; എന്നാൽ “മൂടിവെക്കപ്പെടേണ്ട” ദർശനം പ്രവാചകചരിത്രത്തിന്റെ châzôn ദർശനമാണ്. “സന്ധ്യയും പ്രഭാതങ്ങളും” എന്ന പ്രയോഗമാണ് ഈ രണ്ടു ദർശനങ്ങളിലുമുള്ള വ്യത്യാസത്തെ വേർതിരിച്ചുകാട്ടുകയും തിരിച്ചറിയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്. ബൈബിൾ രൂപപ്പെടുന്നതിൽ മനുഷ്യഘടകം എങ്ങനെ പ്രവർത്തിച്ചുവെന്നതിന്റെ മറ്റൊരു ഉദാഹരണത്തിലൂടെയാണ് ഇത് അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. ആ മനുഷ്യഘടകം, ബൈബിളിലെ വചനങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയ പ്രവാചകന്മാരെ മാത്രമല്ല, ബൈബിൾ വിവർത്തനം ചെയ്തവരെയും ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിനെപ്പോലെ തന്നെ, ബൈബിൾ ദൈവത്വത്തിന്റെയും മനുഷ്യత్వത്തിന്റെയും സംയോജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ മനുഷ്യত্বം, ആദാം പാപം ചെയ്തശേഷം ആരംഭിച്ച്, ബൈബിൾ രേഖപ്പെടുത്തിയവരിലേക്കും വിവർത്തനം ചെയ്തവരിലേക്കും എത്തിച്ചേരുന്നവിധം ചരിത്രത്തിലൂടെ താഴേക്ക് വന്നിറങ്ങി. ക്രിസ്തുവും ബൈബിളും ഇരുവരും ദൈവവചനമാണ്; ദൈവവചനം ശുദ്ധമാണ്, കാരണം ആ സംയോജനത്തിലുള്ള ദൈവത്വം ദേഹത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ഏതു പരിമിതികളെയും എപ്പോഴും അതിജീവിച്ചു ഭരിച്ചു.

യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ദാസനും അപ്പൊസ്തലനായി വിളിക്കപ്പെട്ടവനും ദൈവത്തിന്റെ സുവിശേഷത്തിന്നായി വേർതിരിക്കപ്പെട്ടവനുമായ പൗലൊസ്, (ആ സുവിശേഷം അവൻ പരിശുദ്ധ തിരുവെഴുത്തുകളിൽ തന്റെ പ്രവാചകന്മാരാൽ മുമ്പേ വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നതാകുന്നു,) ദേഹാനുസാരമായി ദാവീദിന്റെ സന്തതിയിൽ നിന്നു ജനിച്ച നമ്മുടെ കർത്താവായ തന്റെ പുത്രനായ യേശുക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചുള്ളതു. റോമർ 1:1–3.

“സന്ധ്യയും പ്രഭാതവും” എന്ന പ്രയോഗം ദൈവവചനത്തിൽ ആവർത്തിച്ച് കാണപ്പെടുന്നു; ഇരുപത്താറാം വാക്യത്തിൽ ഉള്ളതുപോലെ അത് എല്ലായ്പ്പോഴും “സന്ധ്യയും പ്രഭാതവും” എന്നായിട്ടാണ് വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്; അതുപോലെ തന്നെയാണ് ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിലെ സൃഷ്ടിവിവരണത്തിലും, “സന്ധ്യയും പ്രഭാതവും ഉണ്ടായി….” എന്നു വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രസ്താവിക്കുന്നിടങ്ങളിലൊക്കെയും ഇത് പലവട്ടം വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. വാസ്തവത്തിൽ, ഓരോ സത്യത്തിനും അതിന്റെ പ്രസക്തിയുണ്ട് (ഇതും മനസ്സിലാക്കേണ്ട അത്യാവശ്യമായ ഒരു സത്യമാണ്); ബൈബിളിൽ “സന്ധ്യയും പ്രഭാതവും” എന്ന പ്രയോഗം “സന്ധ്യയും പ്രഭാതവും” എന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടാതെ പോകുന്ന ഏക സ്ഥലം (ഇരുപത്താറാം വാക്യത്തിൽ ഉള്ളതുപോലെ അല്ലാതെ) ദാനീയേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ പതിനാലാം വാക്യത്തിലാണ്. അവിടെ, ദൈവവചനത്തിൽ അവിടെ മാത്രമേ “സന്ധ്യയും പ്രഭാതവും” എന്ന വാചകം ലളിതമായി “ദിവസങ്ങൾ” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ളു.

അവൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു: രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറു ദിവസത്തേക്കു; അതിന്റെ ശേഷം വിശുദ്ധമന്ദിരം ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടും. ദാനിയേൽ 8:14.

പന്ത്രണ്ട് വാക്യങ്ങൾക്കുശേഷം, ദാനിയേലിന്റെ അതേ അധ്യായത്തിൽ, എബ്രായ പ്രയോഗമായ “സന്ധ്യയും പ്രഭാതവും” എല്ലായ്പ്പോഴും വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്നതുപോലെ തന്നെയാണ് വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത്; എന്നാൽ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്തംഭവും അടിസ്ഥാനവും ആയിരിക്കുന്ന ആ വാക്യത്തിൽ, ആ പ്രയോഗം വെറും “ദിവസങ്ങൾ” എന്നായിട്ടാണ് വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ഇത്രയും വ്യക്തമായ വിരോധാഭാസം വരുത്തുവാൻ കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിളിന്റെ വിവർത്തകരെ ഏതു സ്വാധീനമാണ് നയിച്ചത്? ഇരുപത്തിയാറാം വാക്യത്തിൽ അവർ ഈ പ്രയോഗം ബൈബിളിന്റെ ശേഷിച്ച എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലുമുള്ള അതിന്റെ മറ്റു എല്ലാ പ്രയോഗങ്ങളോടും യോജിച്ചുവന്ന രീതിയിൽ വിവർത്തനം ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ ഇരുപത്തിയാറാം വാക്യത്തിന് പന്ത്രണ്ട് വാക്യങ്ങൾ മുമ്പ്, പതിനാലാം വാക്യത്തിൽ, അവരുടെ മാനുഷികത പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിലെ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരത്തിന്മേൽ ഒരു പ്രത്യേക ഭേദം ഏർപ്പെടുത്തി. പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിലെ ആ ചോദ്യത്തിൽ ബൈബിളിൽ ചേർക്കപ്പെടേണ്ടതല്ലായിരുന്ന ഒരു വാക്ക് (sacrifice) ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. പതിനാലാം വാക്യം അത്യന്തം ആഴമുള്ളതും വ്യത്യസ്ത സ്വഭാവമുള്ളതുമായ രീതിയിൽ പ്രത്യേകം തെളിഞ്ഞുനിൽക്കണമെന്നായിരുന്നു ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, ദാനിയേൽ ഗ്രഹിക്കേണ്ടതിന്നു ഗബ്രിയേലിന് വ്യക്തമാക്കാൻ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടതു എന്താണെന്നും അവൻ തിരിച്ചറിയിച്ചു.

പതിനാറാം വചനത്തിൽ, പ്രവാചകചരിത്രത്തിന്റെ ഖാസോൻ ദർശനം മനസ്സിലാക്കുവാൻ ദാനിയേൽ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നുവെങ്കിലും, മാരെ ദർശനം ദാനിയേലിനെ ഗ്രഹിപ്പിക്കുവാൻ യേശു ഗബ്രിയേലിനോടു കല്പിച്ചു. ഇരുപത്തിയാറാം വചനം, “പറഞ്ഞിരുന്ന സന്ധ്യകളും പ്രഭാതങ്ങളും സംബന്ധിച്ച ദർശനം” “സത്യം” ആണെന്നു പറയുന്നു. ഖാസോൻ ദർശനം ഒരു പ്രവാചക “കാഴ്ച” ആയിരുന്നു; എന്നാൽ മാരെ ദർശനം “പറയപ്പെട്ടത്” ആയിരുന്നു, കാരണം അത് പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. പതിനാലാം വചനത്തിൽ, പാൽമോനി “രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറ് സന്ധ്യകളും പ്രഭാതങ്ങളും വരെ; അതിന്റെ ശേഷം വിശുദ്ധമന്ദിരം ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടും” എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ അതു പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടു. ഇരുപത്തിയാറാം വചനം, “സന്ധ്യകളും പ്രഭാതങ്ങളും” എന്ന പ്രയോഗം ഉപയോഗിക്കുകയും, അതിനെ “പറയപ്പെട്ട” ദർശനമായി തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, ദാനിയേൽ എട്ടാം അദ്ധ്യായത്തിലുള്ള ഈ രണ്ടു ദർശനങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ “കണ്ട” പ്രവാചകചരിത്രദർശനവും, ദാനിയേൽ മനസ്സിലാക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതും, ദാനിയേൽ “കേട്ട” “പറയപ്പെട്ട” ദർശനത്തിന്ന് ഭിന്നമായിരുന്നു. അതിലും പ്രധാനമായി, ദാനിയേൽ “കേട്ട” ദർശനമത്രേ ഗബ്രിയേൽ ദാനിയേലിനു ഗ്രഹിപ്പിക്കേണ്ടിയിരുന്നത്.

വിശുദ്ധ ബൈബിൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിൽ പങ്കെടുത്ത മാനുഷിക ഘടകം ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ “ദർശനം” എന്ന വാക്ക് പത്ത് പ്രാവശ്യം രേഖപ്പെടുത്തി; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ “കണ്ട” ഒരു ദർശനത്തിന്റെയും “കേട്ട” മറ്റൊരു ദർശനത്തിന്റെയും ഇടയിലുള്ള വ്യത്യാസം മറച്ചുവെച്ചു. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, ദാനിയേൽ “കണ്ട” ദർശനം മനസ്സിലാക്കുന്നതിനെക്കാൾ, അവൻ “കേട്ട” ദർശനം മനസ്സിലാക്കണമെന്നതായിരുന്നു ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം എന്നു തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ഊന്നലും അവ്യക്തമാക്കി. ഇപ്പോൾ തന്റെ ദൗത്യനിയോഗം നിറവേറ്റുന്നതിനായി ഗബ്രിയേൽ എന്ത് ചെയ്യുന്നു എന്ന് നമുക്ക് പരിഗണിക്കാം.

അങ്ങനെ ഞാൻ നിന്നിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്കു അവൻ സമീപിച്ചു; അവൻ സമീപിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടു, മുഖം നിലത്തേക്കു കുനിഞ്ഞു വീണു. എന്നാൽ അവൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു: മനുഷ്യപുത്രാ, ഗ്രഹിച്ചുകൊൾക; കാരണം അന്ത്യകാലത്തേക്കുള്ളതാകുന്നു ഈ ദർശനം. അവൻ എന്നോടു സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ മുഖം നിലത്തോട്ടു വീണുകിടന്ന് ഗാഢനിദ്രയിൽ ആയിരുന്നു; എന്നാൽ അവൻ എന്നെ തൊട്ട് നേരെ നിർത്തി. പിന്നെ അവൻ പറഞ്ഞു: ഇതാ, ക്രോധത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തിൽ എന്തു സംഭവിക്കുമെന്നു ഞാൻ നിന്നെ അറിയിച്ചുതരാം; നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയത്തു അന്ത്യമുണ്ടാകുമല്ലോ. ദാനീയേൽ 8:17–19.

ഇപ്പോൾ ഗബ്രിയേൽ ദാനിയേലിന് സത്യമായ ഇരുപത്തിമുന്നൂറ് സായാഹ്നങ്ങളും പ്രഭാതങ്ങളുമുള്ള ദർശനം മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കുന്ന തന്റെ പ്രവൃത്തി ആരംഭിക്കുന്നു. ആദ്യം, പ്രവാചകചരിത്രത്തിന്റെ ദർശനമായ châzôn ദർശനം “അവസാനകാലത്ത്” ആയിരിക്കുമെന്ന് അവൻ അവനെ അറിയിക്കുന്നു. തുടർന്ന്, ദാനിയേൽ ഒരു പ്രവാചക നിദ്രയിൽ ആയിരിക്കെ, ഗബ്രിയേൽ ദാനിയേലിനെ സ്പർശിച്ച് അവനെ നേരെ നിർത്തി. “ഞാൻ നിന്നെ അറിയിച്ചുതരാം” എന്നു അവൻ അവനെ അറിയിക്കുന്നു.

അതാണ് പാൽമോനി (ക്രിസ്തു) ഗബ്രിയേലിനോട് ചെയ്യാൻ കല്പിച്ചതും; അവൻ, “ഗബ്രിയേലേ, സായാഹ്നങ്ങളുടെയും പ്രഭാതങ്ങളുടെയും മർഏ ദർശനം ഈ മനുഷ്യന്നു മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കുക” എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ. ഗബ്രിയേൽ, “ക്രോധത്തിന്റെ അവസാനാന്ത്യത്തിൽ ഉണ്ടാകേണ്ടതു ദാനീയേലിനെ അറിയിച്ചുതരാം” എന്നു പറയുന്നു. അതാ, ഇതാ! അവിടെയാണ് ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ”! ഗബ്രിയേൽ പ്രവാചകന്മാരെ അവരുടെ എഴുത്തുകളിൽ നിരന്തരം സാക്ഷ്യം പറയുന്നതിനും പ്രയോഗിക്കുന്നതിനും നയിച്ച അതേ പ്രവചനസങ്കേതത്താൽ തന്നെയാണ് അത് മറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്! ആ സങ്കേതം ഇതാണ്: “വരിക്കു മീതെ വരി, ഇവിടെ അല്പം അവിടെ അല്പം.”

“Thoughts on Daniel and the Revelation” എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ, ഉറിയാ സ്മിത്ത് (എല്ലാ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുക്കളും, അവരുടെ അയൽക്കാരുപോലും, പരിചിതരായിരിക്കേണ്ട വ്യക്തി) ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ പതിനേഴാം മുതൽ പത്തൊൻപതാം വരെ വാക്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇങ്ങനെ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു:

“നിയമിക്കപ്പെട്ട സമയത്ത് അന്ത്യം ഉണ്ടാകും എന്നും, ക്രോധത്തിന്റെ അന്ത്യകാലത്തിൽ സംഭവിക്കേണ്ടതിനെക്കുറിച്ച് അവൻ അവനെ അറിയിക്കുമെന്നുമുള്ള ഒരു പൊതുവായ പ്രസ്താവനയോടെ, അവൻ ദർശനത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. ഈ ക്രോധം ഒരു കാലപരിധിയെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതായി മനസ്സിലാക്കണം. ഏതു കാലം? ദൈവം തന്റെ ജനമായ യിസ്രായേലിനോടു അവരുടെ ദുഷ്ടത നിമിത്തം തന്റെ ക്രോധം അവരുടെ മേൽ ഒഴുക്കുമെന്നു പറഞ്ഞു; അങ്ങനെ അവൻ ‘യിസ്രായേലിലെ അശുദ്ധ ദുഷ്ടപ്രഭുവിനെ’ സംബന്ധിച്ച് ഇങ്ങനെ നിർദേശം നല്കി: ‘കിരീടാഭരണം നീക്കിക്കളക, കിരീടം അഴിച്ചുകളക.... ഞാൻ അതിനെ മറിച്ചുകളയും, മറിച്ചുകളയും, മറിച്ചുകളയും; അവകാശമുള്ളവൻ വരുവോളം അത് ഇനി ഉണ്ടാകുകയില്ല; ഞാൻ അതു അവന്നു കൊടുക്കും.’ യെഹെസ്കേൽ 21:25–27, 31.”

“ഇവിടെയാണ് ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനത്തിനെതിരായ അവന്റെ ക്രോധകാലഘട്ടം; വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും കാലുകൊണ്ട് ചവിട്ടിക്കളയപ്പെടേണ്ടിരിക്കുന്ന കാലം. യിസ്രായേൽ ബാബിലോൻ രാജത്വത്തിന് അധീനമായപ്പോൾ മുടിയാഭരണം നീക്കിക്കളയപ്പെട്ടു, കിരീടവും എടുത്തുകളയപ്പെട്ടു. പ്രവാചകൻ ആ വാക്ക് മൂന്നു പ്രാവശ്യം ആവർത്തിച്ചതിനൊത്തവണ്ണം, അത് വീണ്ടും മേദ്യരും പേർഷ്യരുംകൊണ്ട്, വീണ്ടും ഗ്രീക്കരുംകൊണ്ട്, വീണ്ടും റോമരുംകൊണ്ട് മറിച്ചുകളയപ്പെട്ടു. തുടർന്ന്, ക്രിസ്തുവിനെ നിരസിച്ച യെഹൂദന്മാർ ഉടൻതന്നെ ഭൂമിയുടെ മുഖമെങ്ങും ചിതറിക്കളയപ്പെട്ടു; ആത്മീയ യിസ്രായേൽ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള സന്തതിയുടെ സ്ഥാനം ഏറ്റെടുത്തു; എങ്കിലും അവർ ഭൗമിക ശക്തികൾക്കു അധീനരായിരിക്കുകയാണ്, ദാവീദിന്റെ സിംഹാസനം വീണ്ടും സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതുവരെ അങ്ങനെ തന്നെയായിരിക്കും,—അതിന്റെ യഥാർത്ഥ അവകാശിയായവൻ, മശീഹാ, സമാധാനപ്രഭു, വരുംവരെ; അപ്പോൾ അത് അവന്നു കൊടുക്കപ്പെടും. അപ്പോൾ ആ ക്രോധം അവസാനിച്ചിരിക്കും. ഈ കാലഘട്ടത്തിന്റെ അന്ത്യഭാഗത്തിൽ എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്നത് ദൂതൻ ഇപ്പോൾ ദാനീയേലിനെ അറിയിക്കാനിരിക്കുന്നു.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 201, 202.

സ്മിത്ത് തിരിച്ചറിയുന്ന “ക്രോധം” അശ്ശൂര്യർ മനശ്ശെയെ ക്രി.മു. 677-ൽ ബാബിലോണിലേക്കു കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ ആരംഭിച്ചു. ദൗർഭാഗ്യകരമായി, സ്മിത്ത് ക്രി.മു. 586-ൽ സിദെക്കീയാവിന്റെ പതനത്തെ എടുത്ത്, അത് പത്തൊൻപതാം വാക്യത്തിലെ “ക്രോധ” കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആരംഭബിന്ദുവായി കണക്കാക്കുന്നു. “ക്രോധത്തിന്റെ അവസാന അന്ത്യകാലം” എന്നു വാക്യം പ്രസ്താവിക്കുന്നതിന്റെ അർത്ഥം എന്താണെന്ന കാര്യം സ്മിത്ത് ലളിതമായി അഭിമുഖീകരിക്കുന്നില്ല. അവൻ അതിനെ വെറും “ക്രോധം” എന്ന നിലയ്ക്കാണ് പരിഗണിക്കുന്നത്; എന്നാൽ “ക്രോധത്തിന്റെ അവസാന അന്ത്യകാലം” ഉണ്ടെങ്കിൽ, വ്യാകരണവും തർക്കശാസ്ത്രവും കുറഞ്ഞപക്ഷം “ക്രോധത്തിന്റെ ആദ്യ അന്ത്യകാലം” കൂടിയും ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നു ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ക്രി.മു. 606-ൽ യെഹോയാക്കീമിനെതിരായ നെബൂഖദ്‌നേസറുടെ ആദ്യാക്രമണത്തോടുകൂടിയാണ് എഴുപത് വർഷത്തെ അടിമത്തം ആരംഭിച്ചതെന്ന് സ്മിത്ത് അറിഞ്ഞിരുന്നു; എങ്കിലും, ക്രോധത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആരംഭം നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ മൂന്നാമത്തെ ആക്രമണത്തിൽ നിന്നാണെന്ന് അവൻ നിശ്ചയിച്ചു; ആ ആക്രമണം യെഹൂദായിലെ അവസാന രാജാവായ സിദെക്കീയാവിനെതിരെയായിരുന്നു.

“മറ്റേതെങ്കിലും പ്രവാചകന്റെ ബാല്യജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതിനെക്കാൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ [ദാനിയേലിന്റെ] പ്രാരംഭജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് നമുക്കു കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മമായ വിവരണം ലഭ്യമാണെങ്കിലും, അദ്ദേഹം രാജവംശത്തിൽപ്പെട്ടവൻ ആയിരുന്നു എന്നതൊഴിച്ചാൽ—അതും, ആ കാലത്ത് വളരെ വിപുലമായിത്തീർന്നിരുന്ന ദാവീദിന്റെ ഗൃഹത്തിൽപ്പെട്ടവൻ ആയിരിക്കാമെന്ന സാധ്യതയോടെ—അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജനനവും വംശാവലിയും പൂർണ്ണമായ അന്ധകാരത്തിൽ തന്നെയാണ് വിടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ക്രി.മു. 606-ൽ, എഴുപതു വർഷത്തെ ബദ്ധവാസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, ബാബിലോൻരാജാവായ നെബൂഖദ്നേസറിന്റെ ഒന്നാം ആണ്ടിൽ, യെഹൂദയിൽനിന്നുള്ള രാജകുലബന്ധികളിൽ ഒരാളായി അദ്ദേഹം ആദ്യമായി പ്രത്യക്ഷനാകുന്നു. അന്ന് വരെ യിരെമ്യാവും ഹബക്കൂക്കും തങ്ങളുടെ പ്രവചനങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. യെഹെസ്കേൽ അതിന് ഉടൻ ശേഷവും, കുറച്ചുകാലം കഴിഞ്ഞ് ഒബദ്യാവും പ്രവാചകപ്രവർത്തനം ആരംഭിച്ചു; എന്നാൽ ഈ ഇരുവരും ദാനിയേലിന്റെ ദീർഘവും തേജസ്സുറ്റതുമായ ജീവിതയാത്രയുടെ സമാപ്തിക്കു വർഷങ്ങൾ മുമ്പേ തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തി പൂർത്തിയാക്കി. അവന്റെ ശേഷം വന്നത് മൂന്നു പ്രവാചകരേ ആയിരുന്നു: ക്രി.മു. 520–518 കാലഘട്ടത്തിൽ ചുരുങ്ങിയ ഒരു കാലയളവിൽ സമകാലികമായി പ്രവാചകശുശ്രൂഷ നിർവഹിച്ച ഹഗ്ഗായിയും സെഖര്യാവും, കൂടാതെ പഴയ നിയമത്തിലെ അവസാന പ്രവാചകനായ മലാഖിയും; അവൻ ക്രി.മു. 397-ഓടെ ഒരു ചെറുകാലം പ്രസിദ്ധിയായി നിലനിന്നു.” യൂറിയാ സ്മിത്ത്, Daniel and the Revelation, 19.

ഡാനിയേൽ അദ്ധ്യായം എട്ട്, വാക്യം പതിമൂന്ന് എന്നിവയോടുള്ള യോജിപ്പിൽ, പത്തൊമ്പതാം വാക്യത്തിലെ “ക്രോധം” ഒരു കാലഘട്ടമാണെന്ന് സ്മിത്ത് ശരിയായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ കാലഘട്ടം വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും ചവിട്ടിക്കളയപ്പെടുന്ന കാലമാണെന്നും, അതിന്റെ അവസാനബിന്ദു 1844 ഒക്ടോബർ 22 ആണെന്നും അദ്ദേഹം ശരിയായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

സ്മിത്ത് ഭാഗികമായി ശരിയായിരുന്നു; എങ്കിലും, തന്റെ പ്രവചനപരമായ പ്രയോഗങ്ങളുടെ സവിശേഷതയായിരുന്ന രീതിയിൽ പ്രവർത്തിച്ചതിനാൽ അദ്ദേഹം സത്യത്തെ വിട്ടുമാറി. പ്രവചനവചനത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനത്തെ ചരിത്രം നയിക്കാൻ അദ്ദേഹം അനുവദിച്ചു; അതിന് പകരം, ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ ബോധ്യത്തെ നയിക്കാൻ പ്രവചനവചനം അനുവദിച്ചില്ല. പ്രവചനപരമായ ചരിത്രത്തെ നിർവചിക്കാൻ നാം ബൈബിളിനെ അനുവദിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, തുടർന്ന് ചരിത്രത്തെ സമീപിക്കുന്നതിനുള്ള ശരിയായ വിവരം നമുക്കുണ്ടാകും.

ഒരു മനുഷ്യൻ ആരാൽ ജയിക്കപ്പെടുന്നുവോ, അവൻ ആ വ്യക്തിയുടെ ദാസനാകുന്നു എന്നു ബൈബിൾ ഉപദേശിക്കുന്നു.

അവർ അവർക്കു സ്വാതന്ത്ര്യം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുമ്പോഴും, അവർ തന്നേ നാശഭ്രഷ്ടതയുടെ ദാസന്മാരാകുന്നു; കാരണം ഒരു മനുഷ്യൻ ഏതിനാൽ ജയിക്കപ്പെടുന്നുവോ, അതിനാൽ തന്നേ അവൻ അടിമത്തത്തിൽ ആക്കപ്പെടുന്നു. 2 Peter 2:19.

ക്രി.മു. 677-ൽ മനശ്ശെ ബാബിലോണിലേക്കു ബന്ദിയായിക്കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു. അവിടെയാണ് യെഹൂദാ ജയംകൊള്ളപ്പെട്ടു അടിമത്തത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടത്. സഹോദരി വൈറ്റ് ശരിയെന്നു അംഗീകരിക്കുന്ന 1843-ഉം 1850-ഉം വർഷങ്ങളിലെ രണ്ടു ചാർട്ടുകളിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആരംഭബിന്ദു ഇതുതന്നെയാണ്. സ്മിത്ത് ദാനിയേൽ അദ്ധ്യായം എട്ട്, വാക്യം പതിമൂന്നിലെ ചവിട്ടിത്തെറിപ്പിക്കൽ യെഹൂദായുടെ അവസാന രാജാവായ സിദെക്കീയാവിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിപ്പിക്കുന്നത്. സിദെക്കീയാവു ക്രമേണ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ന്യായവിധിയുടെ അവസാനമായിരുന്നു, ആരംഭമല്ല. വരാനിരിക്കുന്നതിന്റേതായ ഒരു “earnest” മനശ്ശെയുടെ ബാബിലോന്യബദ്ധതയായിരുന്നുവെന്ന് സഹോദരി വൈറ്റ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഒരു “earnest” എന്നത് ഒരു മുൻകൂർപണം ആകുന്നു; പിന്നീടു തുടർപണമടക്കങ്ങൾ ഉണ്ടാകാനുള്ള ഒരു വാങ്ങലിന്റെ ആരംഭത്തെ അതു അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.

“പ്രവാചകന്മാർ തങ്ങളുടെ മുന്നറിയിപ്പുകളും ആഹ്വാനങ്ങളും വിശ്വസ്തതയോടെ തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു; അവർ മനശ്ശെയോടും അവന്റെ ജനത്തോടും നിർഭയമായി സംസാരിച്ചു; എന്നാൽ ആ സന്ദേശങ്ങൾ അവഹേളിക്കപ്പെട്ടു; പിന്തിരിഞ്ഞുപോയ യെഹൂദാ ശ്രദ്ധിക്കുമെന്നില്ലായിരുന്നു. അവർ അനുതപിക്കാതെ തുടർന്നാൽ ജനത്തിന് എന്തു സംഭവിക്കുമെന്നതിന്റെ ഗൗരവമുള്ള ഒരു മുൻസൂചനയായി, യഹോവ അവരുടെ രാജാവിനെ അസ്സൂര്യസൈനികരുടെ ഒരു സംഘത്താൽ പിടിക്കപ്പെടാൻ അനുവദിച്ചു; അവർ ‘അവനെ ചങ്ങലകളാൽ ബന്ധിച്ചു, അവരുടെ താൽക്കാലിക തലസ്ഥാനമായ ബാബിലോണിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി.’ ഈ കഷ്ടം രാജാവിനെ ബോധോദയം പ്രാപിക്കുവാൻ ഇടയാക്കി; ‘അവൻ തന്റെ ദൈവമായ യഹോവയോടു യാചിച്ചു, തന്റെ പിതാക്കന്മാരുടെ ദൈവത്തിന്റെ സന്നിധിയിൽ വളരെ താഴ്ത്തിക്കൊണ്ടു അവനോടു പ്രാർത്ഥിച്ചു; അപ്പോൾ അവൻ അവന്റെ അപേക്ഷ അംഗീകരിച്ചു, അവന്റെ യാചന കേട്ടു, അവനെ വീണ്ടും യെരൂശലേമിലേക്കു അവന്റെ രാജ്യത്തിലേക്കു മടക്കിക്കൊണ്ടുവന്നു. അപ്പോൾ മനശ്ശെ യഹോവ തന്നേ ദൈവമെന്നു അറിഞ്ഞു.’ 2 ദിനവൃത്താന്തം 33:11–13. എന്നാൽ ഈ മാനസാന്തരം അത്ഭുതകരമായതായിരുന്നുവെങ്കിലും, ദീർഘകാല വിഗ്രഹാരാധനാപ്രവർത്തനങ്ങളുടെ അഴിമതിപരമായ സ്വാധീനത്തിൽ നിന്ന് രാജ്യത്തെ രക്ഷിക്കുവാൻ അതു വളരെ വൈകിയെത്തിയിരുന്നു. അനേകർ ഇടറി വീണിരുന്നു; വീണ്ടും എഴുന്നേൽക്കാതിരിക്കേണ്ടവണ്ണം.” പ്രവാചകന്മാരും രാജാക്കന്മാരും, 382.

മനശ്ശെ “ഏഴ് കാലങ്ങളുടെ” “ശാപം” ആരംഭിച്ച “മുൻകൂർ അടവ്” അടയാളപ്പെടുത്തി; അതായിരുന്നു അവസാനത്തെ “ക്രോധം”, കാരണം “ആദ്യ ക്രോധം” ഇതിനകം തന്നെ കി.മു. 723-ൽ വടക്കൻ രാജ്യം പ്രവാസത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ ആരംഭിച്ചിരുന്നു. തുടർന്ന് യെഹോയാക്കീം അധികാരച്യുതനാക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ദാനിയേൽ പ്രവാസത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോയതോടെ, യിരെമ്യാവ് സൂചിപ്പിച്ച എഴുപത് വർഷത്തെ പ്രവാസം കി.മു. 606-ൽ ആരംഭിച്ചു. യെഹോയാക്കീമിന്റെ ശേഷം രണ്ട് രാജാക്കന്മാർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, യെരൂശലേം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു; അവസാന യെഹൂദ്യ രാജാവായ സിദെക്കീയാവ് തന്റെ പുത്രന്മാർ തന്റെ മുമ്പിൽ വെച്ചുതന്നെ കൊല്ലപ്പെടുന്നത് കണ്ടു; തുടർന്ന് അവന്റെ കണ്ണുകൾ കുത്തിപ്പൊട്ടിച്ച ശേഷം അവനെ ബാബേലിലേക്കു പ്രവാസിയായി കൊണ്ടുപോയി.

സ്മിത്ത് സമ്പൂർണ്ണമായ പുരോഗമനവിധിയെ സിദെക്കീയാവിനോടു ബന്ധിപ്പിക്കുകയും, തന്റെ അനുമാനത്തിനുള്ള തെളിവായി സിദെക്കീയാവിന്റെ വിധിയെ തന്നെ പ്രമാണവാക്യമായി ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്തു. “ദുഷ്ടനും അശുദ്ധനുമായ പ്രഭു” ആയിരുന്ന സിദെക്കീയാവിന്മേലുള്ള വിധി, ക്രിസ്തു വന്നു ഒരു രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുന്നതു വരെ യെഹൂദയുടെ കിരീടം നീക്കിക്കളയപ്പെടേണ്ടതാണെന്നു നിർണ്ണയിച്ചുതന്നിരുന്നു. സ്മിത്ത് പറഞ്ഞു: “അവർ ഭൂമിയിലെ അധികാരങ്ങൾക്കു കീഴടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; ദാവീദിന്റെ സിംഹാസനം വീണ്ടും സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതുവരെയും,—അതിന്റെ ന്യായമായ അവകാശിയായ, മെശ്ശീയാവായ, സമാധാനപ്രഭുവായ അവൻ വരുന്നതുവരെയും, അങ്ങനെ തന്നെയായിരിക്കും; പിന്നെ അത് അവന്നു കൊടുക്കപ്പെടും.” ദാനിയേൽ പുസ്തകം ഏഴാം അധ്യായം, പതിമൂന്നും പതിനാലും വാക്യങ്ങളുടെ നിവൃത്തിയായി, 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന്, മനുഷ്യപുത്രനായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ക്രിസ്തു, ഒരു രാജ്യം സ്വീകരിക്കേണ്ടതിന്നു പിതാവിന്റെ സന്നിധിയിൽ വന്നു.

ഞാൻ രാത്രി ദർശനങ്ങളിൽ കണ്ടു; നോക്കൂ, മനുഷ്യപുത്രനോടു സദൃശനായ ഒരുവൻ ആകാശമേഘങ്ങളോടുകൂടെ വന്നു; അവൻ ദിവസങ്ങളുടെ പുരാതനന്റെ അടുക്കൽ വന്നു; അവനെ അവന്റെ സന്നിധിയിൽ കൊണ്ടുവന്നു. സകല ജാതികളും, രാജ്യങ്ങളും, ഭാഷകളുമുള്ളവർ അവനെ സേവിക്കേണ്ടതിന്നു അവന്നു ആധിപത്യവും മഹത്വവും രാജത്വവും ലഭിച്ചു; അവന്റെ ആധിപത്യം നീങ്ങിപ്പോകാത്ത നിത്യമായ ആധിപത്യം ആകുന്നു; അവന്റെ രാജ്യം നശിച്ചുപോകാത്തതാകുന്നു. ദാനീയേൽ 7:13, 14.

ഡാനിയേൽ ഗ്രന്ഥത്തിലെ ഏഴാം അധ്യായവും പതിമൂന്നും പതിനാലും വാക്യങ്ങളും 1844 ഒക്‌ടോബർ 22-ന് നിറവേറിയതായി സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു.

“വിശുദ്ധാലയത്തിന്റെ ശുദ്ധീകരണത്തിനായി അതിപരിശുദ്ധസ്ഥലത്തേക്കു നമ്മുടെ മഹാപുരോഹിതനായി ക്രിസ്തു വരുന്നതു—ദാനീയേൽ 8:14-ൽ ദർശനമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടതു; ദാനീയേൽ 7:13-ൽ പ്രതിപാദിച്ചതുപോലെ മനുഷ്യപുത്രൻ പുരാതനദിനസ്ഥന്റെ അടുക്കൽ വരുന്നതു; മലാഖി മുൻകൂട്ടി അറിയിച്ചതുപോലെ കർത്താവ് തന്റെ ആലയത്തിലേക്കു വരുന്നതു—ഇവ ഒക്കെയും ഒരേ സംഭവത്തിന്റെ വിവരണങ്ങളാകുന്നു; കൂടാതെ മത്തായി 25-ലെ പത്തു കന്യകമാരുടെ ഉപമയിൽ ക്രിസ്തു വിവരിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ വരൻ വിവാഹത്തിലേക്കു വരുന്നതും ഇതേ സംഭവത്തിന്റെ പ്രതിനിധാനമായിരിക്കുന്നു.” The Great Controversy, 426.

“ക്രോധത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിന്റെ അവസാനഘടകം” എന്ന പ്രധാന ഘടകത്തെ സ്മിത്ത് പരിഗണിച്ചില്ല. മനശ്ശെയുടെ കാലത്ത് യെഹൂദാ കീഴടക്കപ്പെട്ടുവെന്നു തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ബൈബിളിലെ സിദ്ധാന്തത്തെ അദ്ദേഹം ഒഴിവാക്കി; സിദെക്കീയാവിനു രണ്ട് രാജാക്കന്മാർ മുമ്പ് ആരംഭിച്ച ബദ്ധവാസവും, സിദെക്കീയാവിന് തന്റെ വിധി സംഭവിക്കുന്നതിന് മുമ്പേ യെഹൂദാ ബാബേലിന്റെ അധീനതയിൽ ആയിരുന്നുവെന്നതിനെ തന്നെയും പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്നുവെന്ന സത്യത്തെയും അദ്ദേഹം മറികടന്നു. ഇങ്ങനെയുള്ള വെളിവായ ഒഴിവാക്കലുകൾ ഉണ്ടായിട്ടും, അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിച്ചു: “ഇവിടെ അവന്റെ നിയമജനങ്ങളോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ക്രോധകാലഘട്ടമുണ്ട്; വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും കാൽക്കീഴിൽ ചവിട്ടപ്പെടേണ്ട കാലഘട്ടം.” ആകയാൽ, “ദൈവത്തിന്റെ ക്രോധകാലഘട്ടം” എന്നതിനെ അദ്ദേഹം ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തോടും പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിലെ “എത്രകാലം” എന്ന ചോദ്യത്തോടും നേരിട്ട് ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. പതിനാലാം വാക്യത്തിലെ ഉത്തരം, 1844 ഒക്‌ടോബർ 22 വരെ ആയിരുന്നു.

ബാബിലോന്യ ദാസ്യത്തിലേക്കുള്ള ചിതറിച്ചിതറൽ ക്രി.മു. 677-ൽ ആരംഭിച്ച് ക്രി.വ. 1844 വരെ തുടരുന്ന ഒരു ക്രമാത്മക ചരിത്രമായിരുന്നു. ആ കാലയളവ് രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് തുല്യമാണ്; അതായത്, ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” തന്നെയാണ് അത്. ക്രി.വ. 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ആ കാലഘട്ടം അവസാനിച്ചതിലൂടെ, ഇരുപത്തിമുന്നൂറ് സായാഹ്നങ്ങളും പ്രഭാതങ്ങളുമുള്ള “മരെഹ് ദർശനത്തിന്” ദാനിയേലിന് ഒരു രണ്ടാമത്തെ സാക്ഷ്യം ലഭിച്ചു.

ആ ദർശനം ദാനിയേലിന് ഗ്രഹിക്കുമാറാക്കാൻ ഗബ്രിയേലിനോടു കല്പിക്കപ്പെട്ടു; ഗബ്രിയേൽ ചെയ്തത് 1844 ഒക്ടോബർ 22 എന്ന അവസാന തീയതിക്കു രണ്ടാമത്തെ സാക്ഷ്യം നൽകുന്നതായിരുന്നു. രണ്ടു കാലപ്രവചനങ്ങളുടെയും നിവൃത്തികളുടെ തീയതി സ്ഥാപിക്കുവാൻ അവൻ രണ്ടാമത്തെ സാക്ഷ്യം നൽകിയതുമാത്രമല്ല, സ്മിത്ത് ശരിയായി ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയതുപോലെ, 1844-നോടുള്ള ആ രണ്ടാമത്തെ സാക്ഷ്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്ന കാലപരിധി പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിൽ വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും ചവിട്ടിക്കളയപ്പെടേണ്ട കാലഘട്ടമായി തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരുന്നു. പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിലെ ചോദ്യം ഇതാണ്: “നിത്യയാഗത്തെക്കുറിച്ചും ശൂന്യമാക്കുന്ന അതിക്രമത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള ദർശനം എത്രകാലം ആയിരിക്കും, വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും രണ്ടും ചവിട്ടിക്കളയപ്പെടുവാൻ ഏല്പിക്കപ്പെടുന്നതുവരെ?” ആ കാലപരിധി ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” ആയിരുന്നു.

സ്മിത്ത് കണ്ടില്ലാതെയോ, അല്ലെങ്കിൽ തിരിച്ചറിയുന്നതിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കിയതോ ആയ കാര്യം ഇതായിരുന്നു: പത്തൊൻപതാം വാക്യത്തിലെ “ക്രോധം” എന്നത് ആ ക്രോധത്തിന്റെ “അവസാനാന്ത്യം” ആയിരുന്നു. “അവസാനം” ഉണ്ടെങ്കിൽ “ആദ്യവും” ഉണ്ടാകേണ്ടതുണ്ട്; “ആദ്യ ക്രോധം” എപ്പോൾ അവസാനിച്ചുവെന്ന് ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഇരുണ്ട യുഗങ്ങളിൽ ആധിപത്യം ചെലുത്തിയ പാപ്പാധിപത്യത്തെയാണ് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിയുന്നത്; കൂടാതെ, ആ ക്രോധം പൂർത്തിയായി, അഥവാ അവസാനിക്കുന്നതു വരെ പാപ്പാധിപത്യം അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിക്കുമെന്നു അദ്ദേഹം പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

രാജാവു താൻ ഇച്ഛിക്കുന്നതുപോലെ പ്രവർത്തിക്കും; അവൻ സ്വയം ഉയർത്തിക്കൊള്ളുകയും ഏതു ദൈവത്തിന്നുമുപരി തനിയെ മഹത്വപ്പെടുത്തുകയും ദേവന്മാരുടെ ദൈവത്തിനെതിരായി അത്ഭുതകരമായ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യും; കോപം പൂര്‍ത്തിയാകുന്നതുവരെ അവൻ അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിക്കും; നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടതു നടപ്പിലാകും. ദാനിയേൽ 11:36.

മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യം അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് തെസ്സലോനിക്ക്യർക്കുള്ള തന്റെ രണ്ടാം ലേഖനത്തിൽ ആശയപരമായി പുനരാവർത്തിക്കുന്ന വാക്യമായി വ്യാപകമായി മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു.

ആരും യാതൊരു വിധേനയും നിങ്ങളെ വഞ്ചിക്കരുത്; എന്തെന്നാൽ ആദ്യം വിശ്വാസത്യാഗം വരികയും നാശപുത്രനായ പാപപുരുഷൻ വെളിപ്പെടുകയും ചെയ്യാതെ ആ ദിവസം വരികയില്ല. ദൈവം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതോ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നതോ ആയ എല്ലാറ്റിനുമേൽ അവൻ എതിർത്ത് തനിക്കുതന്നെ ഉയർച്ച വരുത്തുന്നു; അങ്ങനെ അവൻ ദൈവമായി ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിൽ ഇരുന്നു താൻ ദൈവമാകുന്നു എന്നു പ്രകടമാക്കുന്നു. 2 തെസ്സലൊനീക്യർ 2:3, 4.

“പാപത്തിന്റെ മനുഷ്യൻ” എന്നും “നാശപുത്രൻ” എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്ന, “ദൈവം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതൊക്കെയും ആരാധനാർഹമെന്നു കരുതപ്പെടുന്നതൊക്കെയും എതിര്‌ത്ത്, അതിന്റെ മീതെ തന്നെത്താൻ ഉയർത്തുന്ന” പൗലൊസിന്റെ ആ വ്യക്തി, “തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കും; താൻ തന്നെത്താൻ ഉയർത്തുകയും ഏതു ദേവനെയുംക്കാൾ മേലായി തന്നെത്താൻ മഹത്വപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും” എന്ന “രാജാവും” ആകുന്നു. ഇരു ഭാഗങ്ങളും റോമിലെ പാപ്പാവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. “ക്ഷോഭം പൂർത്തിയാകുന്നതുവരെ” പാപ്പാവ് അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിക്കും, അഥവാ മുന്നോട്ടു തള്ളിക്കൊണ്ടുപോകും, എന്ന് ദാനിയേൽ എഴുതുന്നു. മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിലെ ആ ക്ഷോഭം “നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.” “നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ട” എന്ന പദത്തിന് “മുറിവേൽപ്പിക്കുക” എന്നാണ് അർത്ഥം.

പാപ്പാധിപത്യത്തിന് 1798-ൽ അതിന്റെ “മാരകമുറിവ്” ലഭിച്ചു; ആ ഘട്ടത്തിൽ “ആദ്യത്തെ ക്രോധം” പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുകയോ അവസാനിക്കുകയോ ചെയ്തു. “പൂർത്തീകരിക്കുക” എന്ന വാക്കിന് അവസാനിപ്പിക്കുക അല്ലെങ്കിൽ നിലയ്ക്കുക എന്ന അർത്ഥമാണ്. എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ പത്തൊൻപതാം വാക്യത്തിലുള്ള “ക്രോധത്തിന്റെ” അവസാനം, വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടേണ്ടിയിരുന്ന കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനം തന്നെയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിച്ചു. അത് 1844-ൽ അവസാനിച്ചു; എങ്കിലും “ആദ്യത്തെ” ക്രോധം 1798-ൽ അവസാനിച്ചു.

“അവസാന ക്രോധം” ക്രി.മു. 677-ൽ അസ്സീറിയർ രാജാവായ മനശ്ശെയെ ബാബിലോണിലേക്കു കൊണ്ടുപോയതിനു ശേഷം രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റിരുപത് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ്, 1844-ൽ അവസാനിച്ചു. “ആദ്യ” ക്രോധം ക്രി.മു. 723-ൽ അസ്സീറിയർ ഇസ്രായേലിന്റെ വടക്കൻ രാജ്യത്തെ അടിമത്തത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോയതിനു ശേഷം രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റിരുപത് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ്, 1798-ൽ അവസാനിച്ചു.

ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” സംബന്ധിച്ചു ഇനി പറയാനുള്ളത് കൂടുതലുണ്ട്; അതിനെക്കുറിച്ച് നമ്മുടെ അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ പരിഗണിക്കാം.

“‘ലവോദിക്യരുടെ സഭയുടെ ദൂതന്നു ഇപ്രകാരം എഴുതുക: ആമേൻ, വിശ്വസ്തനും സത്യസാക്ഷിയും ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭവും ആയവൻ അരുളിച്ചെയ്യുന്നതു ഇതു: നിന്റെ പ്രവൃത്തികളെ ഞാൻ അറിയുന്നു; നീ ശീതളനും അല്ല ഉഷ്ണനും അല്ല; നീ ശീതളനോ ഉഷ്ണനോ ആയിരുന്നെങ്കിൽ എന്നു ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ആകയാൽ, നീ ഇളമചൂടുള്ളവനും ശീതളനും അല്ല ഉഷ്ണനും അല്ലാത്തവനും ആകയാൽ, ഞാൻ നിന്നെ എന്റെ വായിൽനിന്നു ഛർദ്ദിച്ചുകളയും. നീ, ‘ഞാൻ ധനവാനാകുന്നു; സമ്പത്തിൽ വർദ്ധിച്ചു; എനിക്കൊന്നിനും ആവശ്യമില്ല’ എന്നു പറയുന്നതുകൊണ്ടു, നീ ദയനീയനും കഷ്ടാവസ്ഥയിലുള്ളവനും ദരിദ്രനും അന്ധനും നഗ്നനും ആകുന്നു എന്നു അറിയുന്നില്ല.’”

“ഇവിടെ കർത്താവ് നമുക്കു കാണിച്ചുതരുന്നത്, ജനത്തെ മുന്നറിയിപ്പാൻ അവൻ വിളിച്ചിരിക്കുന്ന ശുശ്രൂഷകർ അവന്റെ ജനത്തോടു കൊണ്ടുവരേണ്ട സന്ദേശം സമാധാനത്തിന്റെയും സുരക്ഷയുടെയും സന്ദേശമല്ല എന്നതാണ്. അത് വെറും സിദ്ധാന്തപരമായതുമല്ല, മറിച്ച് ഓരോ വിശദാംശത്തിലും പ്രായോഗികവുമാണ്. ലവൊദിക്യർക്കുള്ള സന്ദേശത്തിൽ ദൈവജനത്തെ ജഡസുരക്ഷയുടെ നിലയിൽ നിൽക്കുന്നവരായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവർ ആത്മീയ നേട്ടങ്ങളുടെ ഉന്നതാവസ്ഥയിൽ തന്നെയാണെന്ന് വിശ്വസിച്ച് ആശ്വാസനിലയിൽ കഴിയുന്നു. ‘നീ പറയുന്നതുകൊണ്ടു: ഞാൻ സമ്പന്നൻ; സാധനങ്ങളിൽ വർദ്ധിച്ചവൻ; എനിക്കൊന്നും കുറവില്ല; എങ്കിലും നീ ദയനീയനും കഷ്ടനുഭവിക്കുന്നവനും ദരിദ്രനും കുരുടനും നഗ്നനും ആകുന്നു എന്നു അറിയുന്നില്ല.’”

“എല്ലാവിധത്തിലും തെറ്റിലായിരിക്കെ തങ്ങൾ ശരിയാണെന്ന ആത്മവിശ്വാസത്തേക്കാൾ മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിന്മേൽ വരാവുന്ന വഞ്ചന ഏതു മഹത്തരമായിരിക്കും! സത്യസാക്ഷിയുടെ സന്ദേശം ദൈവജനത്തെ ദുഃഖകരമായ ഒരു വഞ്ചനയിൽ കണ്ടെത്തുന്നു; എങ്കിലും ആ വഞ്ചനയിൽ അവർ സത്യസന്ധരാണ്. ദൈവത്തിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ തങ്ങളുടെ അവസ്ഥ അത്യന്തം ദയനീയമാണെന്നതു അവർ അറിയുന്നില്ല. അഭിസംബോധന ചെയ്യപ്പെടുന്നവർ തങ്ങൾ ഉയർന്ന ആത്മീയാവസ്ഥയിലാണ് എന്നു സ്വയം പുകഴ്ത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, സത്യസാക്ഷിയുടെ സന്ദേശം അവരുടെ ആത്മീയ അന്ധത, ദാരിദ്ര്യം, ദുരവസ്ഥ എന്നീ യഥാർത്ഥ നിലകളെ ഞെട്ടിക്കുന്ന വിധത്തിലുള്ള പ്രഖ്യാപനത്താൽ അവരുടെ സുരക്ഷാബോധത്തെ തകർത്തുകളയുന്നു. ഇത്രയും മുറിവേൽപ്പിക്കുന്നതും കഠിനവുമായ ഈ സാക്ഷ്യം തെറ്റായിരിക്കാനാവില്ല; കാരണം സംസാരിക്കുന്നത് സത്യസാക്ഷിയാണ്, അവന്റെ സാക്ഷ്യം ശരിയായിരിക്കേണ്ടതാകുന്നു.” Testimonies, volume 3, 252.