ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം — നാല്

ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങളെ” നാം അഭിമുഖീകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. “ഏഴ് കാലങ്ങളുടെ” പ്രവചനാത്മക സവിശേഷതകളിൽ ഒന്നാകയാൽ അത് പണിക്കാർ തള്ളിക്കളഞ്ഞ “ഇടർച്ചക്കല്ലിനെ” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നതിനാലാണ് നാം ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. തിരുവെഴുത്തുകളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഇടർച്ചക്കല്ലിനെ, കാണാനാകുന്നതായിരുന്നിട്ടും കണ്ടുപിടിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു സത്യമായി ഞാൻ നിർവചിക്കുന്നു. അതിനെ കാണുന്നവർക്ക് അത് അമൂല്യമാണ്; എന്നാൽ അതിനെ കാണാത്തവർക്ക്, അവർ ഇടറിവീഴുന്ന വസ്തു മാത്രമല്ല അത്, അവരെ പൊടിയാക്കിത്തെറിപ്പിക്കുന്ന കല്ലും അതുതന്നെയാണ്.

ക്രിസ്തു പണിക്കാർ തള്ളിക്കളഞ്ഞ കല്ലിനെ അവതരിപ്പിച്ചപ്പോൾ, മൂലക്കല്ല് മൂലയുടെ “തല” ആകുമെന്നു അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. തിരുവെഴുത്തുകളിലെ തള്ളിക്കളഞ്ഞ കല്ലിന്റെ സന്ദേശം എല്ലായ്പ്പോഴും, ഒരു വശത്ത് ദൈവം മുൻകാല നിയമജനത്തെ മറികടന്നുപോകുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതും, അതേ സമയം മുമ്പ് ദൈവജനമല്ലായിരുന്ന ഒരു ജനവുമായി ദൈവം നിയമത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതുമായാണ് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

വിശുദ്ധ ദൂതന്മാരാൽ വില്യം മില്ലറെ നയിക്കപ്പെട്ട ആദ്യത്തെ “കാല പ്രവചനം” ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” ആയിരുന്നു. മില്ലറിന്റെ ശുശ്രൂഷ മുഖാന്തരം കർത്താവ് പണിതുയർത്തിയ അടിസ്ഥാന സത്യങ്ങളെ തകർക്കുന്ന പ്രക്രിയ ലാവൊദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസം ആരംഭിച്ചത് മില്ലറിന്റെ കണ്ടെത്തലുകളിൽ അത്യന്തം ആദ്യത്തേതിനെ തന്നെ തള്ളിക്കളഞ്ഞുകൊണ്ടായിരുന്നു. തീർച്ചയായും, വിശുദ്ധമായ ഒരു അടിസ്ഥാനത്തിന്റെ ഏതു പ്രവചനാത്മക ദൃഷ്ടാന്തവും “ശില” ആയിരിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തമാണ്; അതിനാൽ 1863-ൽ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” തള്ളിക്കളഞ്ഞത്, അടിസ്ഥാന സത്യങ്ങളെ നിരാകരിക്കുന്ന പ്രക്രിയയുടെ ആരംഭത്തെ മാത്രമല്ല സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, അതു ക്രിസ്തുവിനെ നിരസിക്കുന്നതെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. തള്ളിക്കളയപ്പെട്ട ശിലയെക്കുറിച്ചുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ സാക്ഷ്യത്തെപ്പോലെ തന്നേ, അടിസ്ഥാനശിലയോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പ്രവചനങ്ങളിൽ ഒന്നായി അത് ഒടുവിൽ “മൂലക്കോണിന്റെ തലയായി” തീരും എന്നും പത്രൊസും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലെ അടിസ്ഥാനം കല്ല്, കോണിന്റെ പ്രധാനശിലയായി മാറുന്നു. യെശയ്യാവു ക്രിസ്തുവിനോടും പത്രൊസിനോടും ഏകാഭിപ്രായത്തിലാണ്; യെശയ്യാവു അടിസ്ഥാനം കല്ലിനെ പ്രതിനിധീകരിപ്പിക്കുന്നത്, ഒരു പുതിയ നിയമജനത്തിന്നായി ഒഴിവാക്കി കടന്നുപോകപ്പെടുന്ന ഒരു നിയമജനത്തെ ആയിരിക്കുന്നു. തന്റെ സാക്ഷ്യത്തിൽ, മരണത്തോടു നിയമം ചെയ്തതും അസത്യം സ്വീകരിച്ചതുമായ ഒരു വർഗ്ഗത്തെ അവൻ ചിത്രീകരിക്കുന്നു. അവർ സ്വീകരിക്കുന്ന ആ അസത്യം, സത്യത്തിന്റെ സ്നേഹം സ്വീകരിക്കാതിരുന്നതുകൊണ്ടു മരണത്തോടു നിയമം ചെയ്യുന്നവരുടെ മേൽ ശക്തമായ വഞ്ചന വരുത്തുന്നതായി പൗലൊസ് തിരിച്ചറിയുന്ന അതേ അസത്യമാണ്.

“ഏഴ് കാലങ്ങൾ” അസത്യങ്ങളുടെ കീഴിൽ മറച്ചുവെക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ദൈവം തന്റെ മുൻകാല നിയമജനത്തെ കടന്നുപോയി ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തോടുകൂടെ നിയമത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, മുമ്പ് തള്ളിക്കളയപ്പെട്ട മൂലക്കല്ലായിരുന്ന ആ കല്ല് ഉയർന്ന് മൂലയുടെ “തല” ആയിത്തീരും. ഈ സത്യം ഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് അത് വിലയേറിയതാകുന്നു; അത് ഗ്രഹിക്കാത്തവർക്ക്, മൂലയുടെ തലമായിത്തീരുന്ന ആ കല്ല് അവരെ തകർക്കുന്നതുമാത്രമല്ല, രൂപകാത്മകമായി അവരുടെ ശവകല്ലായും മാറുന്നു.

ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ, എട്ടാം അധ്യായത്തിന്റെ പത്തൊമ്പതാം വചനത്തിൽ, ക്രോധത്തിന്റെ “അവസാനാന്ത്യം” നാം കണ്ടെത്തുന്നു; അതുവഴി ക്രോധത്തിനൊരു “ആദ്യാന്ത്യം” കൂടിയും ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു. ക്രി.മു. 677 മുതൽ 1844 ഒക്ടോബർ 22 വരെ ഉള്ള കാലപരിധി വിശുദ്ധമന്ദിരവും (സൈന്യവും) ചവിട്ടിക്കളയപ്പെടേണ്ടിരുന്ന കാലഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായം മുപ്പത്തിയാറാം വചനപ്രകാരം, ക്രോധം പൂർത്തിയാകുന്നതുവരെ പാപ്പാത്വം അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ക്രോധത്തിന്റെ അന്ത്യം ഒരു കാലപരിധിയുടെ അവസാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ ക്രോധത്തിന്റെ അന്ത്യവും അതുപോലെ ഒരു കാലപരിധിയുടെ അവസാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ബൈബിൾ ഇതുതന്നെയാണ് വ്യക്തമായി ഉപദേശിക്കുന്നത്; എങ്കിലും മരണത്തോടു നിയമം ചെയ്തവരാൽ ഈ സത്യം അസത്യങ്ങളാൽ മൂടിക്കെട്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഇരുവിധ കോപപ്രകടനങ്ങളുടെയും അവസാനം ഒരേ കാലപരിധിയുടെ അവസാനത്തെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്; കാരണം ഇരു സംഭവങ്ങളും ചിതറിച്ചുകളയൽ, പ്രവാസബന്ധനം, അടിമത്തം എന്നിവയുള്ള രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷങ്ങളുടെ അതേ ശാപത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായിരുന്നു. വടക്കൻ രാജ്യം ആദ്യം “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ചിതറിച്ചുകളയൽ, പ്രവാസബന്ധനം, അടിമത്തം എന്നിവ അനുഭവിച്ചു; കാരണം കി.മു. 723-ൽ അശ്ശൂർരാജാവ് അവരെ തടവുകാരാക്കി കൊണ്ടുപോയി. തെക്കൻ രാജ്യവും കി.മു. 677-ൽ അതേ വിധി അനുഭവിച്ചു. യിരെമ്യാവു ഈ സത്യത്തെ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു.

യിരെമ്യാവ് ക്രമാതീതമായി പുരോഗമിക്കുന്ന ഒരു ന്യായവിധിയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. അശ്ശൂര്യർ ക്രി.മു. 723-ൽ വടക്കൻ രാജ്യത്തെ നീക്കിക്കളയുന്നു; തുടർന്ന്, ക്രി.മു. 677-ൽ അവർ മനശ്ശെയെ അവരുടെ തലസ്ഥാനനഗരമായ ബാബിലോണിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുന്നു. പിന്നെ നെബൂഖദ്‌നേസർ യെഹോയാക്കീമിനെ കൊണ്ടുപോകുന്നു; ഇങ്ങനെ ക്രി.മു. 606-ൽ എഴുപതു വർഷത്തെ പ്രവാസത്തിന്റെ ആരംഭം രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു. തുടർന്ന് നെബൂഖദ്‌നേസർ സിദെക്കീയാവിനെ കൊണ്ടുപോകുകയും ക്രി.മു. 586-ൽ യെരൂശലേമിനെ നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

തെക്കൻ രാജ്യം തങ്ങളുടെ കലാപത്തിൽ തുടർന്നാൽ വടക്കൻ രാജ്യത്തിന് സംഭവിച്ച അതേ വിധി തന്നെയും അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുമെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് ലഭിച്ചിരുന്നു. വടക്കൻ രാജ്യത്തിന്മേൽ വന്ന ന്യായവിധി തെക്കൻ രാജ്യത്തിന്മേലും നടപ്പിലാക്കപ്പെടും; ആ ന്യായവിധിയുടെ പ്രതീകം യെഹൂദയുടെ മീതെ നീട്ടപ്പെടേണ്ട ഒരു അളവുകയറായിരുന്നു. യെശയ്യാവിന്റെ സാക്ഷ്യത്തിൽ അത് വെറും “അളവുകയർ” മാത്രമായിരുന്നു; എന്നാൽ തുടർന്ന് വരുന്ന ഭാഗത്തിൽ “അളവുകയർ” എന്നത് “സമാര്യയുടെ അളവുകയർ” ആകുന്നു.

ഇപ്പോഴെ ഉദ്ധരിക്കപ്പെട്ട വാക്യങ്ങളില്‍ പരിഗണിക്കേണ്ട രണ്ടു പ്രവചനപ്രകടനങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. ഒന്നാമത്തേത് ചെവികള്‍ തളിര്‍ക്കുന്നതും, മറ്റേതു തൂക്കുകല്ലുമാകുന്നു. ഈ വാക്യങ്ങളില്‍ ശമര്യയുടെ അളവുകയര്‍ ആഹാബിന്റെ ഗൃഹത്തിന്റെ തൂക്കുകല്ലായും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. അളവുകയറും തൂക്കുകല്ലും നിര്‍മാണപ്രക്രിയയില്‍ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന ന്യായവിധിയുടെ ഉപകരണങ്ങളാണ്. വാക്യങ്ങളില്‍, ശമര്യയും ആഹാബിന്റെ ഗൃഹവും ആയി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട വടക്കന്‍ രാജ്യത്തിനെതിരെ നടപ്പാക്കിയ അതേ ന്യായവിധി യെഹൂദയുടെയും യെരൂശലേമിന്റെയും മേല്‍ വരുത്തപ്പെടുമെന്നതു അവ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഈ മുന്നറിയിപ്പ് പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടപ്പോഴേക്കും, ഇസ്രായേലിന്റെ വടക്കന്‍ രാജ്യം ഇതിനകം തന്നെ അധിനിവേശിക്കപ്പെട്ടും ജയിക്കപ്പെട്ടും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടും അടിമത്തത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടുമിരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധിയുടെ സന്ദേശം മുന്നറിയിപ്പ് കേള്‍ക്കുന്നവരുടെ ചെവികള്‍ തളിര്‍ക്കുന്നതിന് കാരണമാകുന്നു. തിരശ്ചീനതൂക്കുകല്ലും ചെവികളുടെ തളിര്‍ക്കലും രണ്ടും വീതം തിരുവെഴുത്തുകളില്‍ മൂന്നു പ്രാവശ്യം വീതം കാണപ്പെടുന്നു. ഓരോ സന്ദര്‍ഭത്തിലും അവ സ്വന്തം ജനത്തോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ക്രോധത്തെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്.

ഏലിയുടെ ഗൃഹത്തിന്റെ തകർച്ച അതു കേൾക്കുന്ന ഏവരുടെയും ഇരുചെവികളും ഇളകിത്തിളയ്ക്കുമാറാക്കുന്ന പ്രവചനമായിരുന്നു. ശമൂവേലിന്റെ കാലത്തു ചെവികളുടെ ഇളകിത്തിളക്കം ഏലിയുടെ ഗൃഹം കടന്നുപോകുന്നതിനെ പ്രതീകീകരിക്കുന്നു. ശമൂവേലിന്നു നല്കപ്പെട്ട പ്രവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തി ഏലിയുടെ ഗൃഹത്തിന്റെ തകർച്ചയും ശമൂവേൽ പ്രവാചകനായി സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതുമായിരുന്നു. ശമൂവേൽ ഒരു ജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; പത്രോസ് പറയുന്നതുപോലെ, അവർ മുമ്പുകാലങ്ങളിൽ ദൈവത്തിന്റെ ജനം ആയിരുന്നില്ല, എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ആകുന്നു; കാരണം ശമൂവേൽ പ്രവാചകനായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ഏലിയുടെ ഗൃഹം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. യിരെമ്യാവും യെരൂശലേമിന്റെ നേത്യത്വത്തിനെതിരെ ചെവികൾ ഇളകിത്തിളയ്ക്കുമാറാക്കുന്ന ഒരു ന്യായവിധി പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

ചെവികൾ ഞരങ്ങുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആ മൂന്നു പരാമർശങ്ങളും, മരണവുമായി ഒരു നിയമം ചെയ്തതും അതിന് ശേഷം അധിനിവേശിക്കപ്പെടുകയും ജയിക്കപ്പെടുകയും നശിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചിതറിക്കപ്പെടുകയും അടിമത്തത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു നിയമജനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവയാണ്. ചെവികൾ ഞരങ്ങുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ ക്രോധവിധിയുടെ ഒരു പ്രതീകമാണ്; ആ വിധിയുടെ പ്രതീകം “plummet” എന്ന വാക്കിലൂടെ തിരുവെഴുത്തുകളിൽ മൂന്നു പ്രാവശ്യം കൂടി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനെ നാം ഇതിനകം രണ്ടാം രാജാക്കന്മാരിലും യെശയ്യാവിലും വായിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ തിരുവെഴുത്തുകളിൽ “plummet” എന്നതിനെക്കുറിച്ചു മറ്റൊരു പരാമർശവും ഉണ്ട്; ആ പരാമർശത്തിൽ plummet എന്ന വാക്ക് മുൻപത്തെ രണ്ടു പരാമർശങ്ങളിലേതിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു എബ്രായ വാക്കിൽ നിന്നാണ് വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

രണ്ടാം രാജാക്കന്മാരിലും യെശയ്യാവു ഇരുപത്തെട്ടിലും “തൂക്കുകോൽ” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന പദം “മിശ്കാൽ” ആകുന്നു; അതിന്റെ അർഥം ഒരു ഭാരം എന്നതാണ്. ഇരു ഭാഗങ്ങളിലുമുള്ള രേഖയിൽ ഒരു ഭാരം (തൂക്കുകോൽ) ചേർക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. ഭാരം എന്നത് തുലാസിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നതും ന്യായവിധിയെ പ്രതിനിധീകര Jennings ചെയ്യുന്നതുമാണ്. ഭാരത്തോടുകൂടിയ രേഖ ന്യായവിധിയുടെ രേഖയാണ്. ശമര്യയുടെ രേഖ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ,” അഥവാ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപതു വർഷങ്ങളുടെ കാലയളവായിരുന്നു. വടക്കൻ രാജ്യത്തിന്മേൽ വരുത്തപ്പെട്ട അതേ കാലയളവ് തെക്കൻ രാജ്യത്തിന്മേലും ചുമത്തപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. ഈ രേഖകളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിന്റെ അവസാനം ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിൽ അവസാന ക്രോധത്തിന്റെ അവസാനം അല്ലെങ്കിൽ ആദ്യ ക്രോധത്തിന്റെ അവസാനം എന്ന നിലയിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. യെരൂശലേമും സൈന്യവും പുറജാതീയതയും പാപ്പാത്വവും എന്ന രണ്ടു ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തികളാൽ ചവിട്ടിക്കീറപ്പെടേണ്ടിരുന്ന കാലഘട്ടമായി ആ കാലയളവ് ദാനിയേലിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഇരു കാലയളവുകളും തങ്ങളുടേതായ തലസ്ഥാന നഗരങ്ങൾ ആക്രമിക്കപ്പെടുകയും കീഴടക്കപ്പെടുകയും നശിപ്പിക്കപ്പെടുകയും അവരുടെ പൗരന്മാർ അടിമത്തത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെടുകയും ചെയ്തപ്പോൾ ആരംഭിക്കുമായിരുന്നു.

എന്നാൽ സെഖര്യാവിൽ, “പ്ലമ്മറ്റ്” എന്ന വാക്ക് രണ്ട് എബ്രായ വാക്കുകളുടെ സംയോജനത്തിലൂടെയാണ് രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ആദ്യ വാക്ക് “‘eben” ആകുന്നു; അതിന്റെ അർത്ഥം “പണിയുക” എന്നും “ഒരു കല്ല്” എന്നും ആകുന്നു. അതിന് “നിർമ്മാണക്കല്ല്” എന്ന അർത്ഥവും ഉണ്ട്. തുടർന്ന് ആ വാക്ക് “വിഭജിക്കുക അല്ലെങ്കിൽ വേർതിരിക്കുക” എന്നർത്ഥമുള്ള എബ്രായ വാക്കായ “bedı̂yl” എന്നതോടു ചേർക്കപ്പെടുന്നു. സെഖര്യാവിലെ “പ്ലമ്മറ്റ്” എന്നത് അതിന്മേൽ പണിയപ്പെടുന്ന, അതുവഴി ഒരു വേർതിരിവും വിഭജനവും സൃഷ്ടിക്കുന്ന കല്ലാകുന്നു. ആ വിഭജനം രണ്ടുതരം ആരാധകരുടെ ഇടയിൽ ഉള്ളതാണ്: ഒരു വിഭാഗം ആ കല്ല് കാണുമ്പോൾ സന്തോഷിക്കുന്നു, അതിനെ തങ്ങളുടെ കോണിന്റെ പ്രധാനക്കല്ലായി ആക്കുന്നു, അതിന്മേൽ പണിയുകയും ചെയ്യുന്നു; മറ്റൊരു വിഭാഗം അതിനെ കാണുന്നില്ല, അതിനെ തള്ളിക്കളയുന്നു, അതിന്മേൽ ഇടറിവീഴുന്നു, ഒടുവിൽ അതിനാൽ തകർക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു; അങ്ങനെ അതു അവരുടെ പ്രധാനശിലയോ ശവകല്ലോ ആയി തീരുന്നു. ഒരു വിഭാഗം ജീവനോടുള്ള ഒരു നിയമം ചെയ്യുന്നു; മറ്റേത് മരണത്തോടുള്ള ഒരു നിയമം.

സെഖര്യാവിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ, പുരാതന യിസ്രായേൽ യെരൂശലേമിനെ പുനർനിർമ്മിക്കാനും പുനഃസ്ഥാപിക്കാനും ബാബേലിൽ നിന്നു ഇപ്പോഴേ പുറത്തുവന്നിരുന്നു. സെരുബ്ബാബേൽ ഭരണമേധാവിയായി നിയമിക്കപ്പെട്ടു, ആ പ്രവൃത്തിക്കു മേൽനോട്ടം വഹിക്കേണ്ടതുമായിരുന്നു. അവൻ പ്രവൃത്തിയുടെ ആരംഭത്തിൽ അടിസ്ഥാനക്കല്ല് വെച്ചു; പ്രവൃത്തിയുടെ അവസാനത്തിൽ അവൻ ശിരോകല്ല്, അഥവാ മുടിക്കല്ല്, സ്ഥാപിച്ചു. സെരുബ്ബാബേൽ എന്നതിന്റെ അർത്ഥം “ബാബേലിന്റെ സന്തതി” എന്നാകുന്നു. സകല പ്രവചനങ്ങളും അവസാനദിനങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; പ്രവർത്തിയുടെ ആരംഭത്തിൽ അടിസ്ഥാനക്കല്ല് വെച്ചപ്പോൾ ഉണ്ടായ ആദ്യദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ് സെരുബ്ബാബേലിന്റെ പേര്; അതുപോലെ തന്നേ, ശിരോകല്ല് അഥവാ മുടിക്കല്ല് സ്ഥാപിക്കപ്പെടുമ്പോഴുള്ള മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെയും അതു പ്രതീകമാണ്. ആദ്യ പ്രസ്ഥാനത്തിലോ രണ്ടാം പ്രസ്ഥാനത്തിലോ വിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പകർച്ചയുടെ പ്രകടനം സെരുബ്ബാബേലിന്റെ പേരിനാൽ (ബാബേലിന്റെ സന്തതി) പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; കാരണം, “ബാബേലിന്റെ സന്തതി”യായ അന്തിമ തലമുറ പുറപ്പെട്ടു വരേണ്ടതിന്നു വിളിച്ചുവരുത്തുന്ന സന്ദേശത്തെയാണ് അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. ആദ്യ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ നടന്ന അർദ്ധരാത്രിയിലെ ഘോഷത്തിന്റെ സന്ദേശത്തെയും, ഉച്ചത്തിലുള്ള ഘോഷത്തിന്റെ അവസാന പ്രസ്ഥാനത്തിൽ ഉടൻ നടക്കുവാനിരിക്കുന്ന അതേ സന്ദേശത്തെയും അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

രണ്ട് ഒലിവ് വൃക്ഷങ്ങൾ, രണ്ട് ഒലിവ് ശാഖകൾ, കൂടാതെ രണ്ട് സ്വർണ്ണ നാളികളിലൂടെ എണ്ണ ഒഴുകിച്ചെല്ലുന്ന പാത്രങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രണ്ട് അഭിഷിക്തർ:

രണ്ട് ഒലിവുമരങ്ങൾ ആരാണെന്ന് സെഖർയ്യാവ് ആവർത്തിച്ച് ചോദിച്ചിരുന്നു; അതുവഴി അവൻ രണ്ടു സാക്ഷികളുടെ വിവിധ പ്രതീകങ്ങളിലേക്കു ശ്രദ്ധ ആകർഷിച്ചു. വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിലെ രണ്ടു സാക്ഷികളായിട്ടാണ് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ആ രണ്ട് ഒലിവുമരങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നത്.

സഖറിയാവിന് ഈ രണ്ട് സാക്ഷികൾ ആരെന്നു മനസ്സിലാക്കുവാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തിൽ അവർ പഴയതും പുതിയതുമായ നിയമങ്ങൾ ആയിരുന്നു. അതളമില്ലാത്ത കുഴിയിൽനിന്ന് ഉയർന്നുവന്ന മൃഗം വീഥിയിൽ കൊന്നുകളഞ്ഞ മോശെയും ഏലിയാവുമായി അവർ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു. 2020 ജൂലൈ 18-ന് കൊന്നുകളയപ്പെട്ട Future for America എന്ന ശുശ്രൂഷയെ അവർ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

അദ്ധ്യായത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, സഖര്യാവിനെ ഉണർത്തിയശേഷം, മരിച്ച വരണ്ട അസ്ഥികൾ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടപ്പെടുകയും, എങ്കിലും ഇനിയും ജീവനില്ലാതിരിക്കയും ചെയ്യുന്നപ്പോൾ, ഗബ്രിയേൽ “നീ എന്ത് കാണുന്നു?” എന്നു ചോദിക്കുന്നു. സഖര്യാവ് താൻ കണ്ടതു വിവരിച്ചശേഷം, “എന്റെ കർത്താവേ, ഇവ എന്താകുന്നു?” എന്നു ചോദിക്കുന്നു. ഗബ്രിയേൽ സഖര്യാവിന്റെ ചോദ്യത്തിന് ഒരു ചോദ്യത്തിലൂടെ മറുപടി നൽകിക്കൊണ്ട്, ആ ചോദ്യത്തിന്റെ വിഷയത്തെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു. അവൻ സഖര്യാവിനോടു, “ഇവ എന്താകുന്നു എന്നു നീ അറിയുന്നില്ലയോ?” എന്നു ചോദിക്കുന്നു. തുടർന്ന് ഗബ്രിയേൽ ഇങ്ങനെ ഉത്തരം പറയുന്നു: “ഇതു സെരുബ്ബാബേലിനോടുള്ള യഹോവയുടെ വചനം ആകുന്നു; ‘സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നതു: ബലത്താലല്ല, ശക്തിയാലല്ല, എന്റെ ആത്മാവിനാലത്രേ.’”

സെരൂബ്ബാബേലിന് ലഭിച്ച യഹോവയുടെ വചനം ഇതായിരുന്നു: “സൈന്യത്താലല്ല, ശക്തിയാലുമല്ല, എന്റെ ആത്മാവിനാലത്രേ. മഹാപർവതമേ, നീ ആർ? സെരൂബ്ബാബേലിന്റെ മുമ്പിൽ നീ സമഭൂമിയായിത്തീരും; അവൻ അതിന്റെ പ്രധാനശിലയെ ആർത്തുല്ലസിച്ച് പുറപ്പെടുവിക്കും; ‘കൃപ, കൃപ അതിന്നു’ എന്നു വിളിച്ചുപറഞ്ഞുകൊണ്ടു.”

ഭരണാധികാരിയായ സെരുബ്ബാബേൽ, ആരംഭത്തിന്റെയും അവസാനത്തിന്റെയും ചരിത്രത്തിൽ വഴി ഒരുക്കുന്ന ദൂതനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അവന്റെ മുമ്പിൽ പർവതം സമതലമായി മാറുന്നു. അതേ ദൂതന്റെ പ്രവർത്തിയെ യെശയ്യാവ് തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, അവൻ “മരുഭൂമിയിൽ നമ്മുടെ ദൈവത്തിനായി ഒരു രാജപാത നേരെയാക്കും” എന്നും, “എല്ലാ താഴ്വരയും” “ഉയർത്തപ്പെടും” എന്നും പറയുന്നു. അതുപോലെ, “ഭരണാധികാരിയായ സെരുബ്ബാബേലിന്റെ മുമ്പിലുള്ള” “വലിയ പർവതം” “സമതലമായി തീരും” എന്നതിനാൽ, അവൻ “എല്ലാ പർവതവും കുന്നും” “താഴ്ത്തപ്പെടും” എന്നും വരുത്തും.

“ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന വില്യം മില്ലറിന്റെ സന്ദേശം ദൈവം തന്നതാണ്. “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനക്കല്ല് സ്ഥാപിച്ച വില്യം മില്ലറിനെ സെരുബ്ബാബേൽ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കൂടാതെ “ആർത്തുഘോഷിച്ചും, ‘കൃപ, കൃപ അതിന്നു’ എന്നു വിളിച്ചും” “ശിരോക്കല്ല് പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്ന” കൈകളെയും അവൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. “കൃപ” എന്ന പദത്തിന്റെ ഇരട്ടപ്രയോഗം അർദ്ധരാത്രിവിളിയുടെ സന്ദേശത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. “ആർത്തുഘോഷം” മൂന്നാം ദൂതന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ഘോഷം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന അതേ സന്ദേശത്തെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്; “വിളിച്ചുപറയൽ” അർദ്ധരാത്രിവിളിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. സമ്പൂർണ്ണ ഭാഗവും അർദ്ധരാത്രിവിളിയുടെ സന്ദേശത്തെക്കുറിച്ചുള്ളതാണ്. വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിലെ വീഥികളിൽ മരണനിദ്രയിൽ കിടന്നിരുന്ന കന്യകമാരെക്കുറിച്ചാണ് അത്; ആ വീഥി ഉണങ്ങിയ മരിച്ച അസ്ഥികളുടെ താഴ്വരയിലൂടെ നീളുന്നു. അത് മരിച്ച ഉണങ്ങിയ അസ്ഥികളുടെ പുനരുത്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചുമാണ്; കൂടാതെ ജ്ഞാനികളായ കന്യകമാർ കണ്ടു സന്തോഷിക്കുന്ന “തൂക്കുകോൽ” എന്നതിന്റെ പ്രവാചകപരമായ പങ്കിനെക്കുറിച്ചുമാണ്.

അപ്പോൾ സഖര്യാവു പറയുന്നു: “കൂടാതെ.” “കൂടാതെ” എന്നത്, മുൻപുള്ള ഭാഗത്തിന്റെ മീതെ അതിന് പിന്നാലെ വരുന്ന ഭാഗത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്നതാണെന്നർത്ഥം. ഇത് “വരി മീതെ വരി” എന്ന പ്രവചനസിദ്ധാന്തത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതാണ്. മുൻപുള്ള സംഭാഷണം, സഖര്യാവുവാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ദൈവജനത്തിന്റെ അർദ്ധരാത്രിയിലെ ഉണർവ്വിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. വെളിപ്പാടു പുസ്തകം പതിനൊന്നിലെ രണ്ടു സാക്ഷികൾ ആരെന്നു മനസ്സിലാക്കുവാനുള്ള അന്ത്യദിനങ്ങളിലെ ദൈവജനത്തിന്റെ ആഗ്രഹത്തെ മുൻപുള്ള സംഭാഷണം ആവർത്തിച്ചു ഊന്നിപ്പറഞ്ഞിരുന്നു. സെരുബ്ബാബേൽ ആദ്യ പ്രസ്ഥാനത്തിലെ പ്രവൃത്തിയെയും അവസാന പ്രസ്ഥാനത്തിലെ പ്രവൃത്തിയെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്ന് അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. സെരുബ്ബാബേലിന്റെ “കൈകൾ” (മാനുഷിക ശക്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു), അടിസ്ഥാനംകല്ലും തലക്കല്ലും സ്ഥാപിക്കേണ്ടവയായിരുന്നു എന്നും, എങ്കിലും അവന്റെ കൈകളുടെ പ്രവൃത്തി ആശ്വാസദായകന്റെ ദൈവിക ശക്തിയാൽ മാത്രമേ സിദ്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നുള്ളൂ എന്നും സിദ്ധിക്കുകയുള്ളൂ എന്നും അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.

തുടർന്നുവന്ന സംഭാഷണം, മുമ്പുള്ള സംഭാഷണത്തിനുമീതെ സ്ഥാപിക്കപ്പെടേണ്ടതായതു, “സെരൂബ്ബാബേലിന്റെ കൈകൾ” പ്രവർത്തി സമാപിപ്പിക്കുമ്പോൾ, അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ ദൈവജനങ്ങൾ പ്രകാശവാഹകനായ ഗബ്രിയേൽ ദൈവജനങ്ങളോടു “അയച്ചതു” “കർത്താവാണെന്ന്” “അറിയും” എന്നു വ്യക്തമാക്കുന്നു. യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാടിനോടനുബന്ധിച്ച് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ആദ്യ സത്യമായ സ്വർഗീയ ആശയവിനിമയ പ്രക്രിയയെ അവർ തിരിച്ചറിയും. സെരൂബ്ബാബേലിന്റെ സന്ദേശവും പ്രവർത്തിയും നിരസിക്കുന്നത്, ഗബ്രിയേലിൽ നിന്ന് വരുന്ന സന്ദേശത്തെ നിരസ Jennings?

അപ്പോൾ ആരാധകരുടെ രണ്ട് വർഗങ്ങൾ നിർവചിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരു വർഗം “ചെറിയ കാര്യങ്ങളുടെ ദിവസത്തെ നിന്ദിച്ചിരിക്കുന്നു?” മറ്റൊരു വർഗം “സെരുബ്ബാബേലിന്റെ കയ്യിൽ ആ ഏഴിനോടുകൂടെ നിലപ്പളമ്പ്” കാണുമ്പോൾ “സന്തോഷിക്കും”; ആ “ഏഴ്” എന്നു പറയുന്നത് “സകല ഭൂമിയിലും അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും സഞ്ചരിക്കുന്ന യഹോവയുടെ കണ്ണുകൾ” ആകുന്നു. ചെറിയ കാര്യങ്ങളുടെ ദിവസത്തെ നിന്ദിക്കുന്നവർ “നിലപ്പളമ്പ്” മുഖേന പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന വില്യം മില്ലറിന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രവർത്തിയെ നിന്ദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവർ, “നിലപ്പളമ്പ്” സെരുബ്ബാബേലിന്റെ കയ്യിൽ കാണുമ്പോൾ സന്തോഷിക്കുന്നവരോടു വിരുദ്ധരായി നിരത്തപ്പെടുന്നു. സെഖർയ്യാവിന്റെ “നിലപ്പളമ്പ്” ഒരു വിഭജനം സൃഷ്ടിക്കുന്ന പണിക്കല്ലാണ്. ഒരു വർഗം “നിലപ്പളമ്പിനെ” നിന്ദിക്കുന്നു; കാരണം, സെരുബ്ബാബേലിന്റെ കയ്യിലുള്ള “നിലപ്പളമ്പ്” “ആ ഏഴിനോടുകൂടെ” ആണെന്ന് അവർ കാണാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നു. “നിലപ്പളമ്പിനോടുകൂടെ” ഉള്ള “ഏഴ്” എന്ന വാക്ക്, ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിൽ “ഏഴുവട്ടം” എന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന അതേ ഹീബ്രു വാക്കാണ്.

അതിനുശേഷം, താൻ ഉണരുമ്പോൾ ആ രണ്ടു സാക്ഷികൾ ആരെന്നു അറിയുന്നില്ലെന്ന വസ്തുത സഖറിയാവ് വീണ്ടും ആവർത്തിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് അവൻ വീണ്ടും ചോദിക്കുന്നു: “ഈ രണ്ടു ഒലിവുമരങ്ങൾ എന്താകുന്നു?” അവൻ ഇത് വീണ്ടും ആവർത്തിച്ച് ഇങ്ങനെ ചോദിക്കുന്നു: “ഈ രണ്ടു പൊൻകുഴലുകളിലൂടെ തങ്ങളെത്തന്നെ സ്വർണ്ണതൈലം ഒഴുക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ രണ്ടു ഒലിവുകോമ്പുകൾ എന്താകുന്നു?” പിന്നെയും ഒരിക്കൽ, സഖറിയാവിന്റെ ചോദ്യത്തിന് ഒരു ചോദ്യത്തോടുകൂടി മറുപടി നൽകി ഗബ്രിയേൽ ആ ചോദ്യത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം ഊന്നിപ്പറയുന്നു: “ഇവ എന്തെന്നു നീ അറിയുന്നില്ലയോ?” അതിന് സഖറിയാവ് മറുപടി പറയുന്നു: “ഇല്ല.” അപ്പോൾ ഗബ്രിയേൽ പറയുന്നു: “സർവ്വഭൂമിയുടെയും കർത്താവിന്റെ സന്നിധിയിൽ നിലകൊള്ളുന്ന അഭിഷിക്തരായ ആ രണ്ടു പേർ ഇവരാണ്.”

അധ്യായം ഗബ്രിയേൽ സെഖര്യാവിനെ അവന്റെ നിദ്രയിൽനിന്ന് ഉണർത്തുന്നതോടെ ആരംഭിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, സെഖര്യാവ് അർദ്ധരാത്രിയിൽ ഉണർത്തപ്പെടുന്ന കന്യകമാരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ആ കന്യകമാർ ഉണർത്തപ്പെടുമ്പോൾ, വെളിപ്പാടിന്റെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ രണ്ടു സാക്ഷികൾ എന്തിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നു മനസ്സിലാക്കേണ്ട അത്യന്തം ഭാരമായ ആകുലത അവർക്കുണ്ടെന്ന നിലയിലാണ് അവർ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. ബൈബിളിലെ സകല പുസ്തകങ്ങളും വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിൽ ഒന്നിച്ചു ചേരുകയും അവിടെ അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദൈവം കലഹത്തിന്റെ കർത്താവല്ലാത്തതിനാൽ, സകല പ്രവാചകന്മാരും പരസ്പരം ഏകമതപ്പെടുന്നു. സകല പ്രവാചകന്മാരും തങ്ങൾ ജീവിച്ചിരുന്ന ദിവസങ്ങളെക്കാൾ അന്ത്യദിവസങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് അധികമായി സംസാരിക്കുന്നത്.

സെരൂബ്ബാബേൽ ആലയനിർമാണപ്രവർത്തി ആരംഭിക്കുകയും സമാപിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും എന്നു വ്യക്തമാക്കിക്കൊണ്ട് ഗബ്രിയേൽ ആൽഫയും ഓമേഗയും എന്ന തത്വം പ്രയോഗിക്കുന്നു. അവന്റെ പ്രവൃത്തി ആരംഭത്തിൽ അടിസ്ഥാനം കല്ല് വെക്കുന്നതായും അന്ത്യത്തിൽ തലക്കല്ല് സ്ഥാപിക്കുന്നതായും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. സെരൂബ്ബാബേൽ മില്ലറൈറ്റുകളുടെ പ്രസ്ഥാനത്തെയും ഫ്യൂച്ചർ ഫോർ അമേരിക്കയുടെ പ്രസ്ഥാനത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ഗബ്രിയേൽ സെഖര്യാവിനോടു അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ഇതാണ്: ഒന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിലായാലും മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിലായാലും, അർദ്ധരാത്രിയുടെ നിലവിളിയുടെ പ്രവർത്തി പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശക്തിയാൽ നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നതാകുന്നു.

അവർ വീഥിയിൽ മരിച്ചുകിടക്കുമ്പോൾ ലോകം അവരുടെ ശവങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആനന്ദിച്ചു; എന്നാൽ അവർ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ ലോകം ഭയപ്പെട്ടു, അവർ ആനന്ദിച്ചു. സെരൂബ്ബാബേലിന്റെ കയ്യിൽ ആ “ഏഴു പ്രാവശ്യം” ഉള്ള തൂക്കുകല്ല് അവർ കാണുന്നതുകൊണ്ടാണ് അവർ ആനന്ദിക്കുന്നത്. തൂക്കുകല്ല് എന്നത് പണിയപ്പെടുന്ന കല്ലാകുന്നു; അതാണ് ജ്ഞാനികളെ മൂഢന്മാരിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കുന്നത്.

സഖറിയാവ് “ഏഴ്” എന്നു പറയുന്നില്ല; അവൻ “ആ ഏഴ്” എന്നു പറയുന്നു. അവർ ചിതറിപ്പോക്കിന്റെ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷങ്ങളെയും കാണുന്നു. “ഏഴ്” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന വചനം ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിൽ “ഏഴ് പ്രാവശ്യം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന അതേ വചനമാണ്; ഇസ്രായേലിന്റെ വടക്കൻ രാജ്യത്തെയും തെക്കൻ രാജ്യത്തെയും മേൽ വരുത്തപ്പെട്ട ദാസ്യത്തിന്റെ “ശാപത്തെ” അതു പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ പുസ്തകം “ആ ഏഴ്” എന്നതിനെ ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും ക്രോധമായി തിരിച്ചറിയുന്നു.

വില്യം മില്ലർ സ്ഥാപിച്ച അടിസ്ഥാനക്കല്ല് “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” ആയിരുന്നു; മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനം സ്ഥാപിച്ച തലക്കല്ലും “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” തന്നെയാണ്. അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ അർദ്ധരാത്രി നിലവിളിയുടെ ഉണർവിൽ “ആ ഏഴ്” കാണുമ്പോൾ സന്തോഷിക്കുന്നവർ, വിലയേറിയതും നികൃഷ്ടവുമായി തമ്മിലുള്ള വിഭജനവും വേർപാടും സാക്ഷീകരിക്കും. സമ്പൂർണ്ണ ഐക്യത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ വിലയേറിയവർ ആനന്ദിക്കും; രണ്ടു സ്വർണ്ണനാളങ്ങളിലൂടെ ഇറങ്ങിവരികയായിരുന്ന എണ്ണ തങ്ങൾക്കില്ലെന്നു നികൃഷ്ടർ വളരെ വൈകി മാത്രമേ മനസ്സിലാക്കുകയുള്ളു. ഒരു വർഗ്ഗത്തിന് ആനന്ദകാരണമാകുന്ന സത്യം, കാണുവാൻ സന്നദ്ധരായ എല്ലാവർക്കും ദൃശ്യമായിരുന്നതായിരുന്നുവെങ്കിലും, മറ്റൊരു വർഗ്ഗത്തിനു ഇടറിവീഴ്ചയുടെ കല്ലായിരിക്കും.

1856-ൽ ആരംഭത്തിൽ, ഫിലദെൽഫ്യൻ അഡ്വെന്റിസം ലാവൊദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിലേക്കു മാറിയപ്പോൾ, “ഏഴ് സമയങ്ങൾ” ഒരു പരീക്ഷണമായി മാറിയതുപോലെ തന്നേ, അവസാനത്തിലും “ഏഴ് സമയങ്ങൾ” വീണ്ടും ഒരു പരീക്ഷണമാണ്, ലാവൊദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസം ഫിലദെൽഫ്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിലേക്കു മാറുന്ന അതേ സ്ഥലത്തുതന്നെ. ആരംഭത്തിലെ പരീക്ഷണം 1863-ൽ പരാജയപ്പെട്ടു; അത് “ഏഴ് സമയങ്ങൾ” എന്ന ബൈബിള്‍ സിദ്ധാന്തം നിരസിച്ചതിനാലായിരുന്നു. 2023-ൽ അവസാനത്തിലെ പരീക്ഷണത്തിൽ പരാജയപ്പെടുന്നവർ, ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴ് സമയങ്ങൾ” ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന പരിഹാരം ആവശ്യപ്പെടുന്ന അനുഭവം നിരസിക്കുന്നതിനാലായിരിക്കും അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്.

ദാനിയേൽ ഗ്രന്ഥത്തിലെ ആദ്യ ആറു അധ്യായങ്ങളുടെ പ്രവാചകസന്ദേശം പരിഗണിക്കാൻ നാം ആരംഭിക്കുന്നതിനു മുമ്പ്, ദാനിയേൽ ഗ്രന്ഥം “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ആശയം പൂർണ്ണമായി പിന്താങ്ങുന്നുവെന്നതു തിരിച്ചറിയുന്നത് പ്രധാനമായിരുന്നു; കാരണം നാലും അഞ്ചും അധ്യായങ്ങൾ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ”യെക്കുറിച്ചുള്ളവയാണ്, കൂടാതെ അവ വെളിപ്പാടു 13-ആം അധ്യായത്തിലെ ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തിന്റെ രണ്ടു കൊമ്പുകളുടെ ആരംഭവും അവസാനവും നിർണ്ണയിച്ചുകാണിക്കുന്നു.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ ആ ആദ്യ ആറു അധ്യായങ്ങളിലെ നമ്മുടെ പരിഗണന ആരംഭിക്കും.