സ്നാപക യോഹന്നാൻ ഒരു ബന്ധക കണ്ണിയായ പ്രവാചകനായിരുന്നു.
“പ്രവാചകനായ യോഹന്നാൻ ഈ രണ്ടു വ്യവസ്ഥകളുടെ ഇടയിലുള്ള ബന്ധകകണ്ണിയായിരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയായി അദ്ദേഹം ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെയും പ്രവാചകന്മാരുടെയും ക്രിസ്തീയ വ്യവസ്ഥയോടുള്ള ബന്ധം കാണിക്കേണ്ടതിനായി മുന്നോട്ട് നിന്നു. മഹത്തായ ഒരു വെളിച്ചം അനുഗമിക്കേണ്ടിരുന്ന ചെറുതായ വെളിച്ചം അദ്ദേഹം ആയിരുന്നു. യോഹന്നാന്റെ മനസ്സ് പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ പ്രകാശിതമായിരുന്നു, അങ്ങനെ അവൻ തന്റെ ജനത്തിന്മേൽ വെളിച്ചം ചൊരിയേണ്ടതിന്നു; എന്നാൽ യേശുവിന്റെ ഉപദേശത്തിലും മാതൃകയിലും നിന്ന് ഉദ്ഭവിക്കുന്ന വെളിച്ചത്തെപ്പോലെ ഇത്ര വ്യക്തമായി വീണുപോയ മനുഷ്യന്റെ മേൽ മറ്റൊരു വെളിച്ചവും ഒരിക്കലും പ്രകാശിച്ചിട്ടില്ല, പിന്നെയും പ്രകാശിക്കയും ഇല്ല. ക്രിസ്തുവിനെയും അവന്റെ ദൗത്യത്തെയും നിഴലാർന്ന യാഗങ്ങളിൽ പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതുപോലെ മങ്ങലോടെയാണ് ഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. യോഹന്നാൻ തന്നെയും രക്ഷകനിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ഭാവിയിലെ അമരജീവനെ പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നില്ല.” The Desire of Ages, 220.
യേശുവും ഒരു ബന്ധകകണ്ണിയായ പ്രവാചകനായിരുന്നു.
“ക്രിസ്തു ഭൂമിയിൽ നിന്ന് സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള വഴി തുറന്നുകൊടുത്തിരിക്കുന്നു. അവൻ ഈ രണ്ടുലോകങ്ങൾക്കുമിടയിലെ ബന്ധകകണ്ണിയാണ്. അവൻ ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹവും ദീനനമ്രതയും മനുഷ്യനിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നു; തന്റെ യോഗ്യതകളാൽ മനുഷ്യനെ ഉയർത്തി ദൈവസമാധാനത്തിന്റെ സംഗമത്തിലേക്കു എത്തിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവാണ് വഴി, സത്യം, ജീവൻ. വിശുദ്ധിയുടെയും പരിശുദ്ധിയുടെയും പാതയിൽ പടിപടിയായി, വേദനയോടെയും മന്ദഗതിയോടെയും, മുന്നോട്ടും ഉയരത്തേക്കുമായി തുടരുന്നത് കഠിനപ്രയത്നമാണ്. എന്നാൽ ദൈവികജീവിതത്തിലെ ഓരോ മുന്നേറ്റചുവടിലും പുതിയ ഉന്മേഷവും ദൈവികശക്തിയും പകർന്നു നൽകുന്നതിനായി ക്രിസ്തു സമൃദ്ധമായ സംവിധാനം ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു. ഇതാണ് ഓഫീസിലുള്ള എല്ലാവർക്കും ആഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നതും നിർബന്ധമായും ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടതുമായ അറിവും അനുഭവവും; അല്ലാത്തപക്ഷം അവർ ദിനംപ്രതി ക്രിസ്തുവിന്റെ കാര്യത്തിന് അപമാനം വരുത്തുന്നു.” Testimonies, volume 3, 193.
ഭൂമിയിലെ വ്യവസ്ഥയെ സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതും യോഹന്നാൻ സ്നാപകന്റെ പ്രവാചകശുശ്രൂഷയിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. യേശുവിനെ ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ യോഹന്നാൻ പറഞ്ഞ ആദ്യ വാക്കുകൾ ഇവയായിരുന്നു:
അടുത്ത ദിവസം യോഹന്നാൻ യേശു തന്റെ അടുക്കൽ വരുന്നതു കണ്ടു പറഞ്ഞതു: ഇതാ, ലോകത്തിന്റെ പാപം നീക്കിക്കളയുന്ന ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാടു. യോഹന്നാൻ 1:29.
എന്നാൽ യോഹന്നാൻ പുരാതന ഇസ്രായേലിൽ നിന്നു ആത്മീയ ഇസ്രായേലിലേക്കുള്ള പരിവർത്തനം തിരിച്ചറിയേണ്ടവനായിരുന്നു എങ്കിലും, ആ പരിവർത്തനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവന്റെ ബോധ്യം പരിമിതമായിരുന്നു.
യോഹന്നാന്റെ ന്യായീകരണാർത്ഥം ക്രിസ്തു അരുളിച്ചെയ്തതു: ‘എന്നാൽ നിങ്ങൾ എന്തു കാണുവാൻ പുറത്തേക്കു പോയി? ഒരു പ്രവാചകനെയോ? അതേ, ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, പ്രവാചകനേക്കാളും മഹത്തായവനെ.’ യോഹന്നാൻ ഭാവിയിലെ സംഭവങ്ങളെ മുൻകൂട്ടി അറിയിക്കുന്ന ഒരു പ്രവാചകൻ മാത്രമല്ലായിരുന്നു; വാഗ്ദാനത്തിന്റെ പുത്രനായിരുന്നു അവൻ; ജനനകാലംമുതൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ നിറഞ്ഞവനായിരുന്നു; ക്രിസ്തുവിനെ സ്വീകരിക്കേണ്ട ജനത്തെ ഒരുക്കുന്നതിൽ ഒരു നവീകരകനായി പ്രത്യേകൊരു ദൗത്യം നിർവഹിക്കേണ്ടതിന്നു ദൈവത്താൽ നിയമിക്കപ്പെട്ടവനായിരുന്നു. പ്രവാചകനായ യോഹന്നാൻ ഈ രണ്ടു വ്യവസ്ഥകളുടെ ഇടയിലെ ബന്ധകകണ്ണിയായിരുന്നു.
“ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ള അവരുടെ വ്യതിചലനത്തിന്റെ ഫലമായി, യെഹൂദന്മാരുടെ മതം പ്രധാനമായും ചടങ്ങുകളിലൊതുങ്ങിയതായിരുന്നു. യോഹന്നാൻ ചെറുവെളിച്ചമായിരുന്നു; അതിനെ പിന്തുടരേണ്ടിയിരുന്നത് അതിലും മഹത്തായ ഒരു വെളിച്ചം ആയിരുന്നു. ജനങ്ങൾ അവരുടെ പാരമ്പര്യങ്ങളിലുള്ള ആശ്രയവിശ്വാസം കുലുക്കുകയും, അവരുടെ പാപങ്ങളെ അവരുടെ സ്മരണയിൽ കൊണ്ടുവരികയും, അവരെ മാനസാന്തരത്തിലേക്കു നയിക്കയും ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നത് അവനായിരുന്നു; അതുവഴി അവർ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവൃത്തിയെ വിലമതിക്കാൻ തയ്യാറാകേണ്ടതിന്നു. അനവധി തലമുറകളായി വ്യാജോപദേശങ്ങളാൽ സത്യസന്ധരായ യെഹൂദന്മാരുടെ മനസ്സുകളിൽ കൂടിച്ചേർന്നുവരികയായിരുന്ന അന്ധവിശ്വാസവും അന്ധകാരവും അവയിൽ നിന്ന് നീക്കുവാൻ, ദൈവം പ്രചോദനത്താൽ യോഹന്നാനോടു അറിയിക്കുകയും, പ്രവാചകനെ പ്രകാശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.”
“യേശുവിനെ അനുഗമിച്ചും, അവന്റെ അത്ഭുതങ്ങൾ സാക്ഷീകരിച്ചും, അവന്റെ ദിവ്യമായ ഉപദേശപാഠങ്ങൾ ശ്രവിച്ചും, അവന്റെ അധരങ്ങളിൽനിന്ന് പുറപ്പെട്ട ആശ്വാസവചനങ്ങൾ കേട്ടും ഇരുന്ന ഏറ്റവും ചെറിയ ശിഷ്യനും യോഹന്നാൻ സ്നാപകനെക്കാൾ അധികം ഭാഗ്യവാനായിരുന്നു; കാരണം അവന്നു കൂടുതൽ വ്യക്തമായ പ്രകാശം ഉണ്ടായിരുന്നു. ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശമായിരിക്കുന്ന അവൻ മുഖാന്തരം അറിയിക്കപ്പെട്ടതല്ലാതെ, പാപിയായും വീണുപോയവനുമായ മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധിയിൽ മറ്റൊരു പ്രകാശവും ഒരിക്കലും പ്രകാശിച്ചിട്ടില്ല, ഇനി പ്രകാശിക്കയും ഇല്ല. നിഴലുപോലെയുള്ള യാഗങ്ങളിലൂടെ ക്രിസ്തുവിനെയും അവന്റെ ദൗത്യത്തെയും വളരെ മങ്ങിയവിധത്തിൽ മാത്രമേ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നുള്ളു. യോഹന്നാൻ തന്നെയും, ക്രിസ്തുവിന്റെ ഭരണകാലം യെരൂശലേമിൽ ആയിരിക്കും എന്നും, വിശുദ്ധരായവരാണ് അതിന്റെ പ്രജകൾ ആയിരിക്കുന്ന ഒരു ഐഹിക രാജ്യം അവൻ സ്ഥാപിക്കും എന്നും കരുതിയിരുന്നു.” Review and Herald, April 8, 1873.
അപ്പൊസ്തലനായ പൗലൊസും അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽനിന്ന് ആത്മീയത്തിലേക്കുള്ള യഥാർത്ഥ പരിവർത്തനത്തിന്റെ പ്രവാചകപ്രയോഗങ്ങളെ തിരിച്ചറിയേണ്ടിയിരുന്ന ഒരു ബന്ധകക്കണ്ണിയായ പ്രവാചകനായിരുന്നു. അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള യെരൂശലേം ഇനി പ്രവചനത്തിലെ യെരൂശലേമല്ലെന്നു അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി; കാരണം അത് അന്നു സ്വർഗ്ഗീയ യെരൂശലേമിലേക്കു പരിവർത്തിതമായിരുന്നു.
ഈ ഹാഗർ അറേബ്യയിലെ സീനായി പർവ്വതമാണ്; അവൾ ഇപ്പോഴുള്ള യെരൂശലേമിനോടു ഒത്തുനിൽക്കുന്നു; അവൾ തന്റെ മക്കളോടുകൂടെ അടിമത്തത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു. എന്നാൽ മുകളിൽ ഉള്ള യെരൂശലേം സ്വതന്ത്രയാണ്; അവളാണ് നമ്മെല്ലാവരുടെയും മാതാവ്. ഗലാത്യർ 4:25, 26.
ഞങ്ങൾ പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന 2 തെസ്സലോനിക്ക്യർ രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ, ക്രിസ്തുവർഷം 538 വരെ ആത്മീയ പാപ്പാസഭാ റോമം സിംഹാസനത്തിൽ ആരോഹണം ചെയ്യുന്നതിനെ നിയന്ത്രിച്ച ശക്തി യഥാർത്ഥ പുറജാതീയ റോമമായിരുന്നുവെന്ന് പൗലൊസ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ അധ്യായത്തിൽ, ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന “പാപപുരുഷൻ” ദാനീയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായം, മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞ അതേ “രാജാവാണ്” എന്നും അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ദാനീയേൽ പതിനൊന്നിന്റെ അവസാന ആറു വാക്യങ്ങളിലെ “വടക്കിന്റെ രാജാവ്” പാപ്പാസഭ തന്നെയാണെന്ന തെളിവ്, 1989-ലെ അറിവിന്റെ വർധനമുതൽ Future for America ഉപയോഗിച്ച സത്യത്തിന്റെ ചട്ടക്കൂട് സ്ഥാപിക്കുന്നതിനുള്ള താക്കോലായി മാറി.
അതേ അധ്യായത്തിൽ, പൗലൊസ് പാപ്പത്വത്തിന്റെ ഉയർച്ചയെ തടഞ്ഞുനിർത്തുന്നതിൽ പേഗൻ റോമിന്റെ പ്രവർത്തിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു; പേഗൻ റോം നീക്കിക്കളയപ്പെടുന്ന സമയം വരെ ആ തടയിടൽ നിലനിൽക്കും എന്നും അദ്ദേഹം സൂചിപ്പിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിലെ “ദൈനംദിനം” പേഗൻ റോം തന്നെയാണെന്ന് അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു. 1798-ൽ ഉണ്ടായ അറിവിന്റെ വർധനവിനെ ഉത്പാദിപ്പിച്ച സത്യത്തിന്റെ ഘടന സ്ഥാപിക്കാൻ ആ സത്യം തന്നെയാണ് മുഖ്യ താക്കോലായി മാറിയത്.
വില്യം മില്ലറിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ, ഫിലദെൽഫ്യൻ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ നിന്ന് ലവൊദിക്യാ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്കുള്ള ഒരു പരിവർത്തനം സംഭവിക്കേണ്ട സമയത്താണ് സന്ദേശം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടത്. ഫ്യൂച്ചർ ഫോർ അമേരിക്കയുടെ ചരിത്രത്തിൽ, ലവൊദിക്യാ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ നിന്ന് ഫിലദെൽഫ്യൻ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്കുള്ള പരിവർത്തനം ഇപ്പോൾ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
2 തെസ്സലോനിക്ക്യരിൽ പൗലൊസ് അവതരിപ്പിച്ച, അക്ഷരാർഥത്തിലുള്ള ജാതീയ റോമിൽ നിന്ന് ആത്മീയ പാപ്പാധിപത്യ റോമിലേക്കുള്ള പരിവർത്തനത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ സത്യം, മില്ലറുടെ പ്രവചനപരമായ ഗ്രഹിക്കലിന്റെ ചട്ടക്കൂടായി മാറി. അക്ഷരാർഥത്തിലുള്ളതിൽ നിന്ന് ആത്മീയത്തിലേക്കുള്ള പരിവർത്തനം വിശദീകരിക്കുവാൻ യോഹന്നാൻ സ്നാപകനും പൗലൊസും ഇരുവരും ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടു. വില്യം മില്ലർ യോഹന്നാൻ സ്നാപകനാൽ മുൻരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടവനായിരുന്നു; അവന്റെ പ്രവർത്തനത്തിൽ ജാതീയ റോമിന്റെയും പാപ്പാധിപത്യ റോമിന്റെയും ബന്ധവും പരിവർത്തനവും—യോഹന്നാൻ തിരിച്ചറിയുവാൻ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവരപ്പെട്ട അതേ പരിവർത്തനം—അവൻ തിരിച്ചറിയേണ്ടത് അനിവാര്യമായിരുന്നു.
ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിൽ “നിത്യയാഗം” എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അഞ്ചു പരാമർശങ്ങൾ ഉണ്ട്; അവ എല്ലായ്പ്പോഴും പാപ്പാ ശക്തിയുടെ ഒരു പ്രതീകത്തിന് മുമ്പായി വരുന്നു. നാം പരിഗണിക്കുന്ന പ്രവചനപരമായ പരിവർത്തനത്തിന്റെ സന്ദർഭത്തിൽ, ഈ അഞ്ചു പരാമർശങ്ങളിലൊന്നൊന്നിലും യാഥാർഥ്യ റോമിൽ നിന്ന് ആത്മീയ റോമിലേക്കുള്ള മാറ്റം ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ “നിത്യയാഗം” ഹബക്കൂക്കിന്റെ രണ്ടു പലകകളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സത്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്; അതിനാൽ അത് സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു അടിസ്ഥാനസത്യമാണ്; ഒടുവിൽ വ്യാജവും കള്ളനാണയങ്ങളുമായ രത്നങ്ങളും നാണയങ്ങളുംകൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടുപോകുന്ന ഒരു സത്യം. ആ രണ്ടു വിശുദ്ധ ചാർട്ടുകളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഓരോ സത്യത്തിനും എലൻ വൈറ്റിന്റെ എഴുത്തുകളിൽ നേരിട്ടുള്ള ദൈവപ്രചോദിതമായ അംഗീകാരങ്ങൾ ഉള്ളത് യാദൃശ്ചികമല്ല. അടിസ്ഥാനസത്യങ്ങളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിനെ (“നിത്യയാഗം” ഉൾപ്പെടെ) നിരസിക്കുന്നത്, അതേ സമയം പ്രവചനത്തിന്റെ ആത്മാവിന്റെ അധികാരത്തെയും നിരസിക്കുന്നതാകുന്നു.
“അപ്പോൾ ഞാൻ ‘ഡെയിലി’യെക്കുറിച്ച് കണ്ടത്, ‘യാഗം’ എന്ന വാക്ക് മനുഷ്യബുദ്ധിയാൽ ചേർത്തതാണെന്നും, അത് മൂലവാചകത്തിന്റേതല്ലെന്നും ആയിരുന്നു; ന്യായവിധിയുടെ ഘട്ടത്തിന്റെ ഘോഷണം വിളിച്ചവർക്കു അതിന്റെ ശരിയായ ദൃഷ്ടികോണം കർത്താവ് നൽകി. 1844-നു മുമ്പ് ഐക്യം നിലനിന്നിരുന്നപ്പോൾ, ‘ഡെയിലി’യെക്കുറിച്ചുള്ള ശരിയായ ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ ഏകദേശം എല്ലാവരും ഏകീകൃതരായിരുന്നു; എന്നാൽ 1844 മുതൽ, ആശയക്കുഴപ്പത്തിനിടയിൽ, മറ്റ് ദൃഷ്ടികോണങ്ങൾ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു, അതിന്റെ പിന്നാലെ ഇരുട്ടും ആശയക്കുഴപ്പവും വന്നു.” Review and Herald, November 1, 1850.
“ന്യായവിധിയുടെ സമയഘോഷം പ്രഖ്യാപിച്ചവർ” “ദിനംപ്രതി” എന്നതിനെ പൗരാണികമതത്തിന്റെയും, അല്ലെങ്കിൽ/അഥവാ പൗരാണിക റോമിന്റെയും ഒരു പ്രതീകമായി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. അവരുടെ ഗ്രഹിക്കൽയിൽ, ദാനിയേലിലെ ആ ഭാഗത്തിൽ “യാഗം” എന്ന പദം ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടതല്ലെന്നും, അത് കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിളിന്റെ വിവർത്തകർ (മാനുഷിക ജ്ഞാനത്താൽ) ചേർത്തതാണെന്നും അവർ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു എന്ന വസ്തുതയും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. ആദിമപ്രവർത്തകരുടെ ഗ്രഹിക്കൽയിൽ “ദിനംപ്രതി” എന്നത് പാപ്പാധികാരത്തിന്റെ രണ്ട് പ്രതീകങ്ങളിൽ ഒന്നിനോടു ബന്ധപ്പെട്ടുകൊണ്ടാണ് എപ്പോഴും അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത് എന്നും, പൗരാണികമതം (“ദിനംപ്രതി”) എപ്പോഴും പാപ്പാപ്രതീകത്തിന് മുമ്പ് വരുന്നതായിരുന്നു എന്നും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. പ്രവചനചരിത്രത്തിൽ അവ പ്രവേശിച്ച ക്രമത്തിലാണ് അവയെ എല്ലായ്പ്പോഴും തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. പൗരാണികമതം പാപ്പാധികാരത്തിനു മുമ്പ് വരുന്നു എന്ന ചരിത്രക്രമത്തിൽനിന്ന് ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങൾ ഒരിക്കലും വഴിതെറ്റുന്നില്ല; വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകം വ്യാജപ്രവാചകന്റെ മൂന്നാമത്തെ ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തിയെ പരിചയപ്പെടുത്തുമ്പോഴും ആ ക്രമം എല്ലായ്പ്പോഴും നിലനിറുത്തപ്പെടുന്നു.
ക്രൂശിന്റെ കാലപരിധിക്കുള്ളിൽ പ്രവചനത്തിലെ അക്ഷരാർത്ഥകാര്യങ്ങൾ ആത്മീയതയിലേക്കു പരിവർത്തിതമായി എന്ന പൗലൊസിന്റെ ഉപദേശം ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ, യോഹന്നാനൊഴികെയുള്ള സകല സുവിശേഷങ്ങളിലും കാണപ്പെടുന്ന യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവചനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടൊരു ദ്വന്ദ്വം ഉത്ഭവിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിൽ “ദൈനംദിനം” എന്നതോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ രണ്ടു പ്രതീകങ്ങൾ ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ലേച്ഛതയും ശൂന്യമാക്കുന്ന അതിക്രമവും ആകുന്നു. ആ രണ്ടു പ്രതീകങ്ങൾ മൃഗത്തിന്റെ മുദ്രയെയും (മ്ലേച്ഛത) മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയെയും (അതിക്രമം) പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
താൻ മതഭ്രഷ്ടന്മാരായി കണക്കാക്കുന്നവരെ കൊലപ്പെടുത്തുന്നതിനായി പാപ്പാധിപത്യത്തിന് അനുമതി നൽകുന്ന അതിക്രമം, സഭയും രാജ്യവും ഒന്നിച്ചുചേരുന്നതാണ്; അതിൽ ആ ബന്ധത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് സഭ തന്നെയാണ്. അതിനാൽ, പാപ്പാധിപത്യ മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയായ സഭ-രാജ്യ സംയോജനത്തെ ദാനിയേൽ ശൂന്യത വരുത്തുന്ന അതിക്രമമായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ബൈബിൾ വിഗ്രഹാരാധനയെ മ്ലേച്ഛതയായി തിരിച്ചറിയുന്നു; പാപ്പാധിപത്യ ശക്തിയുടെ സകല വിഗ്രഹാരാധനയും അതിന്റെ വിഗ്രഹമായ ശബ്ബത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അതിനെ യോഹന്നാൻ മൃഗത്തിന്റെ മുദ്ര എന്നു വിളിക്കുന്നു, ദാനിയേൽ ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ലേച്ഛത എന്നു വിളിക്കുന്നു.
അവയിൽ ഒന്നിൽ നിന്നു ഒരു ചെറിയ കൊമ്പ് പുറപ്പെട്ടു; അതു തെക്കോട്ടും കിഴക്കോട്ടും മനോഹരദേശത്തേക്കും അത്യന്തം വലുതായി വളർന്നു. അതു ആകാശസൈന്യത്തേയ്ക്കും വരെ മഹത്തരമായി വളർന്നു; സൈന്യത്തിൽ ചിലരെയും നക്ഷത്രങ്ങളിൽ ചിലരെയും നിലത്തേക്കു തള്ളിയിട്ടു അവരെ ചവിട്ടിമെതിച്ചു. അതെ, അതു സ്വയം സൈന്യത്തിന്റെ പ്രഭുവിനോടുപോലും മഹത്വപ്പെടുത്തി; അവന്റെ മുഖാന്തരം നിത്യബലി നീക്കിക്കളയപ്പെട്ടു, അവന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ സ്ഥലം തകർത്തുകളയപ്പെട്ടു. അതിക്രമം നിമിത്തം നിത്യബലിക്കെതിരെ ഒരു സൈന്യം അതിന്നു ഏല്പിക്കപ്പെട്ടു; അതു സത്യത്തെ നിലത്തേക്കു എറിഞ്ഞിട്ടു; താൻ പ്രവർത്തിച്ചു വിജയിക്കുകയും ചെയ്തു. ദാനീയേൽ 8:9–12.
ഈ വാക്യങ്ങളെ നാം മറ്റൊരു ലേഖനത്തിൽ കൂടുതൽ വിശദമായി പരിഗണിക്കും; എന്നാൽ പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിൽ, ക്രിസ്തുവിനെതിരെ സ്വയം വലുതാക്കി ഉയർന്ന ശക്തി പൗരാണിക റോമായിരുന്നു; കാരണം അവൻ ജനിച്ചപ്പോൾ അവനെ കൊല്ലാൻ അവർ ശ്രമിച്ചു, ഒടുവിൽ ക്രൂശിൽ അതു നടപ്പാക്കുകയും ചെയ്തു. ആ വാക്യം ഇപ്രകാരം പ്രസ്താവിക്കുന്നു: “അവന്റെ മുഖാന്തരം” (പൗരാണിക റോം), “നിത്യമായതു നീക്കിക്കളയപ്പെട്ടു.” “നീക്കിക്കളയപ്പെട്ടു” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന എബ്രായപദം “rum” ആകുന്നു; അതിന്റെ അർത്ഥം “ഉയർത്തുകയും മഹത്വപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുക” എന്നാണ്. പൗരാണിക റോം പൗരാണിക മതത്തെ ഉയർത്തുകയും മഹത്വപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും; ചരിത്രത്തിൽ അവർ അതു തന്നെയാണ് ചെയ്തത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവരെ “പൗരാണിക” റോം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു.
അടുത്ത വാക്യം പാപ്പാതന്ത്ര റോമിന് “ദൈനന്ദിനം” (പൗരാണികമതം) എന്നതിനെ എതിർക്കുകയോ അതിനെ അതിജീവിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതിനായി ഒരു “സൈന്യം” (സൈനികശക്തി) ലഭിച്ചിരുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഇതും ചരിത്രസത്യമാണ്; കാരണം, തന്റെ അധികാരോന്നതിക്ക് മേൽ വെച്ചിരുന്ന നിയന്ത്രണത്തെ അതിജീവിക്കാനായി പാപ്പാതന്ത്രം സൈനികശക്തി വിനിയോഗിച്ചു (അവൾക്ക് സ്വന്തം സൈന്യം ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിലും). ആ ശക്തി പൗരാണിക റോമിൽ നിന്നാണ് വന്നത്. അവൾ വിനിയോഗിച്ച സൈനികശക്തി അവൾക്കു “അതിക്രമം” മുഖേന നല്കപ്പെട്ടു; കാരണം, ക്രി.വ. 538-ആം ആണ്ടിൽ അവളെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുത്തിയ രാജാക്കന്മാരുടെ സൈന്യങ്ങളെ അവൾക്കു നിയന്ത്രിക്കാനനുവദിച്ച അതിക്രമം, സഭയും രാജ്യവും തമ്മിലുള്ള ഐക്യത്തിന്റെ അതിക്രമമായിരുന്നു. ആദ്യം പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിൽ പൗരാണിക റോമിനെയാണ് പരാമർശിക്കുന്നത്; അവിടെ പൗരാണിക റോം ക്രിസ്തുവിനെ എതിർത്ത് എഴുന്നേൽക്കും എന്നും, പൗരാണികമതത്തിന്റെ മതത്തെ അതു ഉയർത്തിപ്പിടിക്കും എന്നും വിദ്യാർത്ഥിയെ അറിയിക്കുന്നു.
അടുത്ത വാക്യം സഭയും രാജ്യവും ചേർന്ന കൂട്ടുകെട്ടിന്റെ അതിക്രമത്തെ വിവరిస్తുന്നു; അതുവഴിയാണ് പാപ്പത്വത്തിന് അവളുടെ വിരുദ്ധമായി പുറജാതീയ റോം പ്രയോഗിച്ചിരുന്ന നിയന്ത്രണം അതിജീവിച്ച് നീക്കിക്കളയാൻ സാധിച്ചത്. ചരിത്രം ആ രണ്ടു വാക്യങ്ങളുടെയും പ്രയോഗത്തെ സാധൂകരിക്കുന്നു. “നിത്യേന” എന്നത് ക്രിസ്തുവിനെതിരെ നിലകൊണ്ട ശക്തിയായ പുറജാതീയ റോമിനെയോ, അല്ലെങ്കിൽ പുറജാതീയ റോം ഉന്നതിപ്പിച്ചിരുന്ന പുറജാതീയ മതത്തെയോ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. “നിത്യേന” എന്ന പ്രതീകത്തിന് പിന്നാലെ പാപ്പത്വം വരുന്നു; കാരണം സഭയും രാജ്യവും ചേർന്ന അതിക്രമത്തെയാണ് അത് തിരിച്ചറിയുന്നത്, അതുതന്നെയാണ് പാപ്പത്വത്തിന് അതിന്റെ അശുദ്ധപ്രവൃത്തികൾ നടത്തുവാൻ ഒരു സൈന്യശക്തിയെ പ്രാപ്തമാക്കുന്നത്. “നിത്യേന” എന്നതിന്റെ ദാനിയേലിന്റെ മൂന്നാമത്തെ പ്രയോഗം, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്തംഭമായിരിക്കുന്ന ഉത്തരം ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന ചോദ്യം തന്നെയാണ്.
അപ്പോൾ ഒരു വിശുദ്ധൻ സംസാരിക്കുന്നതു ഞാൻ കേട്ടു; സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ വിശുദ്ധനോടു മറ്റൊരു വിശുദ്ധൻ ചോദിച്ചു: “നിത്യഹോമത്തെക്കുറിച്ചും ശൂന്യമാക്കുന്ന ലംഘനത്തെക്കുറിച്ചും ഉള്ള ഈ ദർശനം, വിശുദ്ധസ്ഥലവും സൈന്യവും കാലിൻ കീഴിൽ ചവിട്ടിക്കളയപ്പെടേണ്ടതിന്നു എത്രകാലം വരെയും ആയിരിക്കും?” ദാനിയേൽ 8:13.
ഈ വാക്യത്തിൽ ദർശനം എത്രകാലം നിലനിൽക്കും എന്ന ചോദ്യം ഉന്നയിക്കപ്പെടുന്നു; അതുകൊണ്ട് ഇവിടെ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഉത്തരം കാലദൈർഘ്യത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതാകുന്നു, ഒരു നിർദ്ദിഷ്ട സമയബിന്ദുവിനെ അല്ല. ദർശനം ഏത് തീയതിയിൽ നിവൃത്തിയാകും എന്നതല്ല ചോദ്യം, ദർശനത്തിന്റെ കാലദൈർഘ്യം എന്തെന്നതാണ് ചോദ്യം. ഈ വാക്യം “എപ്പോൾ?” എന്ന് ചോദിക്കുന്നില്ല; അത് “എത്രകാലം?” എന്നാണ് ചോദിക്കുന്നത്. ഈ ദർശനം വിജനമാക്കുന്ന ശക്തികളായ പുറജാതീയതയെക്കുറിച്ചുള്ളതാണ്; അത് “നിത്യഹോമം” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതുപോലെ ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരുമായി അവൾ വ്യഭിചാരം ചെയ്യുമ്പോൾ നിർവഹിക്കപ്പെടുന്ന പാപ്പത്വത്തിന്റെ അതിക്രമം മുഖേന പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പാപ്പത്വത്തെയും കുറിച്ചുള്ളതാണ്. പുറജാതീയതയും അതിനു പിന്നാലെ വന്ന പാപ്പത്വവും എന്ന ഈ രണ്ടു വിജനമാക്കുന്ന ശക്തികൾ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ഒരു കാലയളവോളം വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും സൈന്യത്തെയും ചവിട്ടിമെതിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.
ബാബിലോന്റെ കാലത്ത് ആരംഭിച്ച് എ.ഡി. 70-ൽ യെരൂശലേം വിഗ്രഹാരാധക റോമിനാൽ നശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതുവരെ തുടർന്ന യാഥാർത്ഥ്യമായ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ ചവിട്ടിമെതിക്കൽ, ചരിത്രത്തിന്റെ ആരംഭം മുതൽ അവസാനം വരെ വിഗ്രഹാരാധക ശക്തികളാൽ തന്നെയായിരുന്നു എന്നത് തിരിച്ചറിയുന്നത് പ്രധാനമാണ്. അതിനാൽ, യാഥാർത്ഥ്യമായ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും യാഥാർത്ഥ്യമായ സൈന്യത്തെയും (ദൈവജനത്തെ) ചവിട്ടിമെതിച്ചത് ബഹുവചനത്തിലുള്ള യാഥാർത്ഥ്യമായ വിഗ്രഹാരാധനയായിരുന്നു. എന്നാൽ ആത്മീയ റോമായിരുന്നു ആത്മീയ യെരൂശലേമിനെയും ആത്മീയ യിസ്രായേലിനെയും ചവിട്ടിമെതിച്ചത്.
എന്നാൽ ആലയത്തിനുപുറത്തുള്ള പ്രാകാരം വിട്ടുകളക; അതിനെ അളക്കരുത്; കാരണം അത് ജാതികൾക്കു കൊടുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവർ വിശുദ്ധനഗരത്തെ നാൽപ്പത്തിരണ്ടു മാസം കാൽകൊണ്ട് ചവിട്ടിക്കളയും. ഞാൻ എന്റെ രണ്ടു സാക്ഷികൾക്കു അധികാരം കൊടുക്കും; അവർ രട്ടുടുപ്പ് ധരിച്ചുകൊണ്ട് ആയിരത്തി ഇരുന്നൂറ് അറുപതു ദിവസം പ്രവചിക്കും. വെളിപ്പാട് 11:2, 3.
യോഹന്നാൻ സ്നാപകൻ, തന്റെ പ്രവർത്തിയുടെ പൂർണ്ണത അറിയാതെ തന്നേ, ഭൂമിയിലെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ നിന്നു സ്വർഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലേക്കുള്ള വ്യവസ്ഥാകാലമാറ്റത്തെ തിരിച്ചറിയിച്ച ഒരു ബന്ധകക്കണ്ണിയായ പ്രവാചകൻ ആയിരുന്നു. പൗലോസ്, യഥാർത്ഥ ഇസ്രായേലിൽ നിന്നു (സൈന്യം) ആത്മീയ ഇസ്രായേലിലേക്കുള്ള വ്യവസ്ഥാകാലമാറ്റത്തെ തിരിച്ചറിയിച്ച ഒരു ബന്ധകക്കണ്ണിയായ പ്രവാചകൻ ആയിരുന്നു. നാൽപ്പത്തിരണ്ടു മാസം ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെട്ട യെരൂശലേം ആത്മീയ യെരൂശലേം ആയിരുന്നു.
“ഇവിടെ പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്ന കാലഘട്ടങ്ങൾ—‘നാല്പത്തിരണ്ട് മാസം,’ എന്നും ‘ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപത് ദിവസങ്ങൾ’ എന്നും—ഒന്നുതന്നെയാണ്; ക്രിസ്തുവിന്റെ സഭ റോമിൽ നിന്നുള്ള പീഡനം അനുഭവിക്കേണ്ടിരുന്ന കാലത്തെ രണ്ടും ഒരുപോലെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ 1260 വർഷങ്ങൾ ക്രി.വ. 538-ൽ ആരംഭിച്ചു; അതിനാൽ അത് 1798-ൽ അവസാനിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. ആ സമയത്ത് ഒരു ഫ്രഞ്ച് സൈന്യം റോമിൽ പ്രവേശിച്ച് പാപ്പായെ തടവുകാരനാക്കി, അവൻ പ്രവാസത്തിൽ മരിച്ചു. അതിനുശേഷം ഉടൻതന്നെ ഒരു പുതിയ പാപ്പാ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടുവെങ്കിലും, പാപ്പാ വ്യവസ്ഥിതിക്ക് മുമ്പ് കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന അധികാരം അതിനുശേഷം ഒരിക്കലും പ്രയോഗിക്കാനായിട്ടില്ല.” The Great Controversy, 266.
ക്രൂശിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഉണ്ടായ ആ പരിവർത്തനത്തിൽ, “മുകളിൽ ഇരിക്കുന്ന” ആത്മീയ യെരൂശലേം തന്നെയാണ് ദൈവം തന്റെ നാമം സ്ഥാപിപ്പാൻ തെരഞ്ഞെടുത്ത നഗരമായതെന്നും, അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള യെരൂശലേം ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ യെരൂശലേമായിരിക്കുന്നതു അവസാനിച്ചതെന്നും പൗലോസ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഈ ഹാഗർ അറേബ്യയിലെ സീനായി പർവ്വതമാണ്; അവൾ ഇപ്പോഴുള്ള യെരൂശലേമിനോടു ഒത്തുനിൽക്കുന്നു; അവൾ തന്റെ മക്കളോടുകൂടെ അടിമത്തത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു. എന്നാൽ മുകളിൽ ഉള്ള യെരൂശലേം സ്വതന്ത്രയാണ്; അവളാണ് നമ്മെല്ലാവരുടെയും മാതാവ്. ഗലാത്യർ 4:25, 26.
ഈ സത്യം ശരിയായി മനസ്സിലാക്കുന്നത് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്; ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിന്റെ പ്രതീകമായി അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള യെരൂശലേമിനെ പ്രയോഗിക്കുന്ന തെറ്റായ സമീപനം, റോമിലെ പോപ്പാണ് എതിർക്രിസ്തു എന്ന സത്യത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നതിനായി ജെസ്യൂട്ടുകൾ സൃഷ്ടിച്ച വഞ്ചനയുടെ ഭാഗമാണ്. ആ തെറ്റായ ഉപദേശം വിശ്വാസത്യാഗം ചെയ്ത പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിനകത്ത് ഒരു വിശ്വാസം ഉളവാക്കുന്നു; അതുവഴി അവർ ആധുനിക യഹൂദരാജ്യമായ ഇസ്രായേലിനെ പ്രവചനത്തിന്റെ പ്രതീകമായി തെറ്റായി കാണാൻ ഇടവരുന്നു. അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള യെരൂശലേം ക്രൂശിന്റെ സമയത്ത് തന്നെ ദൈവത്തിന്റെ യെരൂശലേമാകുന്നത് നിർത്തി.
“യെരൂശലേം നഗരം ഇനി വിശുദ്ധസ്ഥലമല്ല. ക്രിസ്തുവിനെ നിരസിക്കുകയും ക്രൂശിക്കയും ചെയ്തതുകൊണ്ടു ദൈവത്തിന്റെ ശാപം അതിന്മേൽ ഇരിക്കുന്നു. കുറ്റത്തിന്റെ ഇരുണ്ട കളങ്കം അതിന്മേൽ നിലകൊള്ളുന്നു; സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ ശുദ്ധീകരണാഗ്നികളാൽ അത് ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നതുവരെ വീണ്ടും ഒരിക്കലും അത് വിശുദ്ധസ്ഥലമാകുകയില്ല. പാപശാപം ബാധിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ ഭൂമി പാപത്തിന്റെ സകല കളങ്കങ്ങളിൽ നിന്നു ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സമയത്തു, ക്രിസ്തു വീണ്ടും ഒലിവുമലമേൽ നിലകൊള്ളും. അവന്റെ പാദങ്ങൾ അതിന്മേൽ വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അത് പിളർന്നുപിരിഞ്ഞ് ദൈവത്തിന്റെ നഗരത്തിനായി തയ്യാറാക്കപ്പെട്ട മഹാസമതലമായി മാറും.” Review and Herald, July 30, 1901.
ലോകാവസാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവചനം പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള യെരൂശലേമിനെയും ആത്മീയ യെരൂശലേമിനെയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസത്തിന്റെ പ്രസക്തി പരിഗണിക്കപ്പെടും. ദാനീയേൽ “നിത്യബലി”യെ നാലാമത് പരാമർശിക്കുന്നത് പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലാണ്.
അവന്റെ ഭാഗത്ത് സൈന്യങ്ങൾ നിലകൊള്ളും; അവ ശക്തിയുടെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെ അശുദ്ധമാക്കുകയും നിത്യയാഗം നീക്കിക്കളയുകയും ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ലേച്ഛതയെ സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യും. ദാനിയേൽ 11:31.
ക്രി.വ. 538-ൽ ഭൂമിയിലെ സിംഹാസനത്തിൽ പാപ്പത്വത്തെ സ്ഥാപിച്ചതിൽ ജാതീയ റോമിന്റെ പ്രവർത്തനത്തെ ഈ വചനം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. “ഭുജങ്ങൾ” എന്നു പറയുന്നത് ക്രി.വ. 496-ൽ ഫ്രാങ്കുകളുടെ രാജാവായ ക്ലോവിസിൽ തുടങ്ങി പാപ്പത്വത്തിനുവേണ്ടി നിലകൊണ്ട ജാതീയ റോമിന്റെ സൈനിക ശക്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ക്ലോവിസിനെ തുടർന്നുള്ള കാലത്ത് വിവിധ യൂറോപ്യൻ രാജാക്കന്മാർ പാപ്പത്വത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്നതിനായി പ്രവർത്തിച്ചു; എന്നാൽ ടയറിലെ വേശ്യയുമായി സഭയും രാജ്യവും തമ്മിലുള്ള സഖ്യം രൂപപ്പെടുത്തി അവർ അതിക്രമം ചെയ്തശേഷം, ആ യൂറോപ്യൻ രാജാക്കന്മാർ (ഭുജങ്ങൾ) പാപ്പത്വത്തിനുവേണ്ടി ചെയ്ത നാല് കാര്യങ്ങളെയാണ് ഈ വചനം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്.
അവർ പാപ്പത്വത്തിന്റെ പക്ഷത്ത് എഴുന്നേറ്റുനിന്നപ്പോൾ, അവർ വിജാതീയ റോമിന്റെയും പാപ്പൽ റോമിന്റെയും ശക്തിയുടെ പ്രതീകമായിരുന്ന റோம் നഗരത്തെ “മലിനമാക്കി” അഥവാ നശിപ്പിച്ചു. ആ വചനത്തിലുള്ള ആ മലിനീകരണം വർഷങ്ങളോളം ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; കാരണം റோம் നഗരം തുടർച്ചയായ സൈനികാക്രമണങ്ങൾക്കു കീഴ്പ്പെടുത്തപ്പെട്ടു. ആ യൂറോപ്യൻ രാജാക്കന്മാർ (ആ ഭുജങ്ങൾ) “ദൈനന്ദിനത്തെ നീക്കിക്കളയും” എന്നും പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഈ വചനത്തിൽ “നീക്കിക്കളയും” എന്നു പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന എബ്രായ പദം എട്ടാം അധ്യായത്തിലെപ്പോലെ “റൂം” അല്ല. ഈ വചനത്തിൽ “നീക്കിക്കളയും” എന്നു പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന പദം “സൂർ” ആകുന്നു; അതിന്റെ അർത്ഥം നീക്കം ചെയ്യുക എന്നതാണ്. യൂറോപ്യൻ രാജാക്കന്മാരുടെ ആ ഭുജങ്ങൾ ക്രി.വ. 508-ൽ പാപ്പത്വത്തിന്റെ ഉദയത്തിനെതിരായ വിജാതീയ പ്രതിരോധത്തെ നീക്കിക്കളയും. തുടർന്ന് ക്രി.വ. 538-ൽ, ആ ഭുജങ്ങൾ പാപ്പത്വത്തെ ഭൂമിയുടെ സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിക്കും. പിന്നെ അതേ വർഷം ഓർലിയാൻസിലെ കൗൺസിലിൽ, പാപ്പത്വം ഒരു ഞായറാഴ്ചാ നിയമം നടപ്പാക്കി.
ആരാധനാദിനമായി ഞായറാഴ്ച എന്നത് സഹോദരി വൈറ്റ് “വിഗ്രഹ” ശബ്ബത്ത് എന്നു വിളിക്കുന്നതാണ്; വിഗ്രഹാരാധനയാണ് “മ്ലേച്ഛത” എന്ന പദത്തിന് ബൈബിള് നല്കുന്ന സമ്പൂര്ണ നിർവചനം. ക്രി.വ. 538-ആം ആണ്ടിൽ, പൗരാണിക റോമിന്റെ ഭുജങ്ങൾ ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ലേച്ഛതയെ സ്ഥാപിച്ചു.
“ദൈവം അനുഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ദിവസമായ വിഗ്രഹസബ്ബത്തിനെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുകയും ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന എല്ലാവരും, ദൈവം തന്ന അവർക്കുള്ള കഴിവുകളുടെ സകല ശക്തിയോടും കൂടി പിശാചിനെയും അവന്റെ ദൂതന്മാരെയും സഹായിക്കുന്നു; ആ കഴിവുകൾ അവർ ദുഷ്പ്രയോജനത്തിനായി വികൃതമാക്കിയിരിക്കുന്നു. അവരുടെ വിവേചനശക്തിയെ അന്ധമാക്കുന്ന മറ്റൊരു ആത്മാവിനാൽ പ്രചോദിതരായതിനാൽ, ഞായറാഴ്ചയുടെ ഉന്നതി പൂർണ്ണമായും കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ സ്ഥാപനമാണെന്നതു അവർക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല.” തിരഞ്ഞെടുത്ത സന്ദേശങ്ങൾ, പുസ്തകം 3, 423.
മുപ്പത്തൊന്നാം വചനത്തിന് നാം ഇപ്പോൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്ന പ്രയോഗത്തെ പ്രവചനവും ചരിത്രവും പിന്തുണക്കുന്നു. പ്രവചനം ഈ പ്രയോഗത്തെ പിന്തുണക്കുന്നു എന്നു നാം പറയുമ്പോൾ, ഇപ്പോൾ അവയെ ചർച്ചയിൽ ഉൾപ്പെടുത്താതെയിരിക്കുമ്പോഴും, ഇതേ വസ്തുതകളെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന മറ്റു പ്രവചനങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന കാര്യത്തെയാണ് നാം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ദാനിയേൽ “the daily” എന്ന പ്രയോഗം അഞ്ചാമത്തെയും അന്തിമമായും ഉപയോഗിക്കുന്നത് പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലാണ്.
നിത്യയാഗം നീക്കിക്കളയപ്പെടുകയും ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ലേച്ഛത സ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന കാലംമുതൽ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും തൊണ്ണൂറും ദിവസം ഉണ്ടാകും. കാത്തിരിക്കുകയും ആയിരത്തി മുന്നൂറും മുപ്പത്തിയഞ്ചും ദിവസങ്ങളിൽ എത്തിച്ചേരുകയും ചെയ്യുന്നവൻ ഭാഗ്യവാൻ. ദാനിയേൽ 12:11, 12.
ദാനിയേൽ ഏഴാം അധ്യായം സൂചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ ഉദയത്തിനെതിരായ പ്രതിരോധം അടിസ്ഥാനപരമായി അവസാനിച്ചത് കി.വ. 508-ആം ആണ്ടിലായിരുന്നു; അന്ന് മൂന്ന് ഭൗമശാസ്ത്രപരമായ തടസ്സങ്ങളിൽ അവസാനത്തേതായ ഗോത്തുകൾ വേരോടെ പിഴുതെറിയപ്പെട്ടു.
ഞാൻ ആ കൊമ്പുകളെ ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, അവയുടെ ഇടയിൽ മറ്റൊരു ചെറിയ കൊമ്പ് ഉയർന്നുവന്നു; അതിന്റെ മുമ്പിൽ ആദ്യത്തെ കൊമ്പുകളിൽ മൂന്നു വേരോടെ പിഴുതെറിയപ്പെട്ടു; ഇതാ, ആ കൊമ്പിൽ മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകളെപ്പോലുള്ള കണ്ണുകളും വലിയ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്ന ഒരു വായും ഉണ്ടായിരുന്നു. ദാനീയേൽ 7:8.
നീക്കിക്കളയപ്പെട്ട ആ മൂന്ന് കൊമ്പുകൾ രണ്ട് വിശുദ്ധ പാളികളിൽ ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ആ മൂന്ന് ഭൗഗോളിക തടസ്സങ്ങളിൽ മൂന്നാമത്തേത് ക്രി.വ. 508-ൽ റോം നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, പാപ്പാധികാരത്തിന്റെ ഉദയത്തിനെതിരായ പ്രതിരോധം നീക്കിക്കളയപ്പെട്ടു. പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിൽ പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സ്ഥാപിക്കൽ, 508-നും 538-നും ഇടയിലുള്ള മുപ്പത് വർഷങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിൽ പാപപുരുഷനെ സ്ഥാപിക്കുന്നതിനായുള്ള ഒരുക്കം പൂർത്തിയായ മുപ്പത് വർഷങ്ങളെയാണത് നിർദേശിക്കുന്നത്.
“നീക്കിക്കളയപ്പെട്ടു” എന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന പദം “സൂർ” എന്നതുമാണ്; അതിന്റെ അർത്ഥം നീക്കുക എന്നാകുന്നു. 508-ൽ പാപ്പത്വത്തിന്റെ ഉയർച്ചയ്ക്കെതിരായ പ്രതിരോധം നീക്കിക്കളയപ്പെട്ടു (എടുത്തുകളയപ്പെട്ടു). ആ തീയതി മുതൽ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് തൊണ്ണൂറു വർഷം കണക്കാക്കുമ്പോൾ 1798-ലേക്കും പാപ്പത്വത്തിന്റെ മാരകമുറിവിലേക്കും എത്തിക്കുന്നു. ആയിരത്തി മുന്നൂറ് മുപ്പത്തഞ്ചു ദിവസങ്ങൾ നിങ്ങളെ ആദ്യ നിരാശയിലേക്കും 1843-ആം വർഷത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ തന്നെയുള്ള താമസകാലത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലേക്കും എത്തിക്കുന്നു. “വരുന്നവന്നു” 1843-ലേക്കു ഒരു അനുഗ്രഹം ഈ വാക്യം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. “വരുന്നു” എന്ന പദത്തിന് സ്പർശിക്കുക എന്ന അർത്ഥമുണ്ട്. 1844-ലെ ആദ്യദിവസം ആദ്യ നിരാശയെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; എന്നാൽ 1843-ലെ അവസാനദിവസം 1844-ലെ ആദ്യ നിമിഷത്തെ സ്പർശിക്കുന്നു. ഒരു വർഷത്തിന്റെ അവസാനദിവസം തുടർന്നുവരുന്ന വർഷത്തിന്റെ ആദ്യദിവസത്തെ സ്പർശിക്കുന്നു. ആ തീയതിയോട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അനുഗ്രഹം ചരിത്രവും പ്രവചനവും ഉറപ്പിക്കുന്നു.
അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ അടിസ്ഥാന സത്യമായി “ദൈനന്ദിന്യം” എന്നതിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പരിഗണന തുടരും.
“1840–1844 കാലഘട്ടത്തിൽ നൽകിയ എല്ലാ സന്ദേശങ്ങളും ഇപ്പോൾ ശക്തമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്; കാരണം ദിശാബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അനേകം ആളുകൾ ഉണ്ട്. ആ സന്ദേശങ്ങൾ എല്ലാ സഭകളിലേക്കും എത്തിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്.
“നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ കാണുന്നതിനാലും നിങ്ങളുടെ ചെവികൾ കേൾക്കുന്നതിനാലും ഭാഗ്യവാന്മാരാകുന്നു. സത്യമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു: നിങ്ങൾ കാണുന്ന കാര്യങ്ങൾ കാണുവാൻ അനേകം പ്രവാചകന്മാരും നീതിമാന്മാരും ആഗ്രഹിച്ചു, എങ്കിലും കണ്ടില്ല; നിങ്ങൾ കേൾക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ കേൾക്കുവാൻ അവർ ആഗ്രഹിച്ചു, എങ്കിലും കേട്ടില്ല” എന്നു ക്രിസ്തു പറഞ്ഞു [മത്തായി 13:16, 17]. 1843-ലും 1844-ലും ദർശിക്കപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളെ കണ്ട ആ കണ്ണുകൾ ഭാഗ്യവാന്മാരാകുന്നു.
“സന്ദേശം നൽകപ്പെട്ടു. കാലത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ നിറവേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ ആ സന്ദേശം ആവർത്തിച്ചു അറിയിക്കുന്നതിൽ യാതൊരു താമസവും ഉണ്ടാകരുത്; സമാപനപ്രവർത്തി നിർവഹിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. ചെറുകാലത്തിനുള്ളിൽ ഒരു മഹത്തായ പ്രവർത്തി നിർവഹിക്കപ്പെടും. ദൈവനിയമനപ്രകാരം ഒരു സന്ദേശം ഉടൻ നൽകപ്പെടും; അത് ഒരു മഹാഘോഷമായി വീർപ്പുമുട്ടും. അപ്പോൾ ദാനിയേൽ തന്റെ വിഹിതത്തിൽ നിലകൊണ്ടു തന്റെ സാക്ഷ്യം നൽകും.” Manuscript Releases, volume 21, 437.