ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - സംഖ്യ അഞ്ചു

യൂദாவின் അവസാനത്തെ മൂന്ന് രാജാക്കന്മാരിൽ ആദ്യനായിരുന്നത് യെഹോയാക്കീമാണ്; അവൻ ബാബിലോന്യരാൽ കീഴടക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ തെക്കൻ രാജ്യത്തിന് എഴുപത് വർഷത്തെ അടിമത്തം ആരംഭിച്ചു. ആ എഴുപത് വർഷങ്ങൾ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആദ്യ രാജ്യമായ ബാബിലോൻ ഭരണം നടത്തേണ്ടിരുന്ന കാലയളവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. യെശയ്യാവു അദ്ധ്യായം ഇരുപത്തിമൂന്നിൽ, തിരുവിന്റെ വേശ്യ എഴുപത് പ്രതീകാത്മക വർഷങ്ങൾക്കായി മറക്കപ്പെടുമെന്ന് പറയുന്നു; അവ പ്രവചനപരമായി ഒരു രാജാവിന്റെ ദിവസങ്ങളായി തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടു. ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിൽ ഒരു രാജാവ് എന്നത് ഒരു രാജ്യമാകുന്നു; എഴുപത് വർഷമായി കണക്കാക്കിയ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആ ഏക രാജ്യത്തിന്റെ ദിവസങ്ങൾ ബാബിലോൻ ആയിരുന്നു.

ആ ചരിത്രകാലഘട്ടത്തിൽ, പാപ്പാസഭയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ത്യോരുടെ വേശ്യ മറക്കപ്പെടും. പ്രതീകാത്മകമായ എഴുപത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനത്തിൽ, അവൾ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുകയും പുറപ്പെട്ടു ഭൂമിയിലെ സകല രാജ്യങ്ങളുമായും വ്യഭിചാരം ചെയ്യുകയും ചെയ്യും. ആത്മീയ വ്യഭിചാരം സഭയുടെയും രാജ്യത്തിന്റെയും സംയോജനത്താൽ ഉണ്ടാകുന്ന അധർമ്മപരമായ ബന്ധമാണ്. പ്രതീകാത്മകമായ എഴുപത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനത്തിൽ, പാപ്പാസഭ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുമായി ഒരു ബന്ധത്തിലേക്ക് വരും; പ്രതീകാത്മകമായ എഴുപത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം ത്യോരുടെ വേശ്യ വ്യഭിചാരം ചെയ്യുന്ന സകല രാജാക്കന്മാരാലും അതാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. പ്രതീകാത്മകമായ എഴുപത് വർഷങ്ങൾക്കിടെ വാഴ്ച നടത്തുന്ന രാജ്യം രണ്ടു കൊമ്പുകളുള്ള ഭൂമിയിലെ മൃഗമായ ഐക്യനാടുകളാണ്.

ദാനിയേലിന്റെ ഒന്നാം അധ്യായം മുതൽ അഞ്ചാം അധ്യായം വരെ ബാബിലോന്റെ എഴുപത് വർഷങ്ങളുടെ ചരിത്രം സംക്ഷേപമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു; അതിനാൽ ആ അധ്യായങ്ങൾ ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തിന്റെ ഇരുകൊമ്പുകളുടെ ചരിത്രത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. നാലും അഞ്ചും അധ്യായങ്ങൾ ബാബിലോണിന്റെ ആദ്യ രാജാവിനെയും അവസാന രാജാവിനെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; ആ രണ്ടു അധ്യായങ്ങൾ ചേർന്ന് ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തിന്റെയും അതിന്റെ ഇരുകൊമ്പുകളുടെയും ചരിത്രത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഇരുകൊമ്പുകളുടെ ന്യായവിധിയും ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തിന്റേതും ആദ്യ രാജാവിന്റെയും അവസാന രാജാവിന്റെയും ന്യായവിധിയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ ന്യായവിധി “ഏഴ് കാലങ്ങൾക്കായി” നാടുകടത്തലായിരുന്നു; ആ കാലത്ത് അവൻ കാട്ടുമൃഗംപോലെ പുല്ലും മഞ്ഞും ആശ്രയിച്ച് രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് ദിവസം ജീവിച്ചു. ബെൽശസ്സറിന്റെ ന്യായവിധി ചുവരിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരുന്നു; അത് രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് എന്ന സംഖ്യയോട് തുല്യമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടു; ഇതിലൂടെ ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തിന്റെയും അതിന്റെ ഇരുകൊമ്പുകളുടെയും ന്യായവിധി ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ”കൊണ്ടാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഇത് രണ്ട് രാജാക്കന്മാരുടെ സാക്ഷ്യത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്; ആ രണ്ടു സാക്ഷികൾ ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

“ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നത് അഡ്വെന്റിസത്തിനുള്ള ഇടറൽക്കല്ലാകുന്നു; അതുകൊണ്ട്, അത് അവിടെ വ്യക്തമായിരിക്കെ പോലും അംഗീകരിക്കപ്പെടാൻ കഴിയുന്നില്ല—കാണുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് അതു വ്യക്തമാകുന്നു. അത് എഴുപതു വർഷം ഭരിച്ചിരുന്ന ജാതിയുടെ (ബാബിലോൻ) ന്യായവിധിയുടെ പ്രതീകമാണ്; കൂടാതെ എഴുപതു പ്രതീകാത്മക വർഷങ്ങൾ ഭരിക്കുന്ന രാജ്യത്വത്തിനുള്ള ന്യായവിധിയുടെ പ്രതീകവും ആകുന്നു. ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” സംബന്ധിച്ച തന്റെ ധാരണ വില്യം മില്ലർ അവതരിപ്പിച്ചപ്പോൾ, ദാനിയേൽ നാലാം അധ്യായത്തിൽ നെബൂഖദ്നേസർ മൃഗമായി ജീവിച്ച രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് ദിവസങ്ങളെ, ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” സ്ഥാപിപ്പാൻ ഉപയോഗിച്ച പ്രവാചകസാക്ഷികളിൽ ഒന്നായി അദ്ദേഹം പ്രയോഗിച്ചു. “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” സഖറിയാ നാലാം അധ്യായത്തിൽ അടിസ്ഥാനക്കല്ലും തലക്കല്ലും ഇരുന്നതാകുന്നു. യേശു, സഹോദരി വൈറ്റ്, യെശയ്യാവും പത്രോസും അതിനെ മൂലക്കല്ലിന്റെ തലയാകുന്ന കല്ലായി നിർണ്ണയിക്കുന്നു. ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിന്റെ കിരീടോപദേശമത് ആകുന്നു; എങ്കിലും, മൂന്നാം ദൂതന്റെ ദൂതന്മാരാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നവർക്ക് അതു അടിസ്ഥാനതലത്തിൽ അദൃശ്യമായിത്തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.

ദാനിയേൽപുസ്തകത്തിന്റെ ആദ്യ ആറു അധ്യായങ്ങളെ പരിഗണിക്കാൻ നാം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, ആരംഭം മുതൽ തന്നേ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നത് പ്രധാനമാണ്. യെഹോയാക്കീം ബാബിലോനാൽ തോൽപ്പിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, എഴുപത് വർഷത്തെ പ്രവാസബന്ധനം ആരംഭിച്ചു. അവർ എന്തുകൊണ്ടാണ് എഴുപത് വർഷത്തേക്ക് പ്രവാസികളായി കൊണ്ടുപോയതെന്ന കാര്യം ദിനവൃത്താന്തപുസ്തകം വിശദീകരിക്കുന്നു.

അടിമത്തത്തിലെ എഴുപത് വർഷങ്ങൾ യിരെമ്യാവിന്റെ വചനം നിവൃത്തിയാകേണ്ടതിന്നായിരുന്നു: “ദേശം തന്റെ ശബ്ബത്തുകളെ ആസ്വദിച്ചുതീരുന്നതുവരെ; അവൾ ശൂന്യമായി കിടന്നിരുന്ന കാലമൊക്കെയും അവൾ ശബ്ബത്ത് ആചരിച്ചു.” നാം ഉദ്ധരിക്കുന്ന ദിനവൃത്താന്തത്തിലെ വാക്യത്തെ വിട്ടാൽ, ദേശം തന്റെ ശബ്ബത്തുകളെ “ആസ്വദിച്ചു” എന്നു പരാമർശിക്കുന്ന മറ്റൊരു ഭാഗം ദൈവവചനത്തിൽ ഒന്നു മാത്രമേ ഉള്ളു. ആ ഭാഗം ലേവ്യപുസ്തകത്തിലെ ഇരുപത്തിയഞ്ചും ഇരുപത്തിയാറും അധ്യായങ്ങളിലാണുള്ളത്. ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം ദേശം തന്റെ ശബ്ബത്ത് വിശ്രമം ആസ്വദിക്കേണ്ടതെങ്ങനെ എന്നു നിർദ്ദേശിക്കുന്നു; ഇരുപത്തിയാറാം അധ്യായം ആ നിയമബന്ധത്തിലെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ അനുസരിക്കപ്പെടാതിരുന്നാൽ വരുന്ന “ഏഴിരട്ടി” ശാപത്തെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

യെഹോയാക്കീമിന്റെ വിധി, ദാനിയേൽ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ മോശെയുടെ “ശാപം” എന്നും “ശപഥം” എന്നും വിളിച്ച കാര്യത്തിന്റെ ഒരു ഘടകമായ തടവറവാസത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തി. “ഏഴ് പ്രാവശ്യം” എന്ന ശാപത്തെ ദാനിയേൽ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു; ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ തന്നെയാണ് അവൻ സാക്ഷ്യം പറയുന്നത്: യിരെമ്യാവിന്റെ എഴുപത് വർഷത്തെ പ്രവചനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ പഠനത്തിലൂടെയാണ് ദൈവത്തിന്റെ ജനങ്ങൾ ബാബിലോണിൽ എത്ര വർഷം അടിമത്തത്തിൽ കഴിയേണ്ടിവരുമെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കിയത്.

ദാനിയേൽ എഴുപത് വർഷങ്ങളെ “ഗ്രന്ഥങ്ങളാൽ” മനസ്സിലാക്കി; യിരെമ്യാവിന്റെ ഗ്രന്ഥം മാത്രമല്ല. അവൻ മനസ്സിലാക്കിയ മറ്റൊരു ഗ്രന്ഥം മോശെയുടെ എഴുത്തുകളായിരുന്നു; കാരണം, തന്റെ പ്രാർത്ഥനയിൽ എഴുപത് വർഷത്തെ ദാസ്യത്വത്തിന്റെ “ശാപം” മോശെയുടെ “ശപഥം” ആണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിയുന്നു. ദാനിയേൽ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ “ശപഥം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന പദം, ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറാം അധ്യായത്തിൽ “ഏഴു പ്രാവശ്യം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന അതേ പദമാണ്. ആധുനിക ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞരിൽ ആരെങ്കിലും എന്തു വാദിച്ചാലും, യെഹൂദയുടെ ബാബിലോണിലെ എഴുപത് വർഷത്തെ പ്രവാസം “ഏഴു പ്രാവശ്യം” എന്ന ശാപത്തിന്റെ നിറവേറലായിരുന്നു. കാണുവാൻ നിങ്ങൾ സന്നദ്ധരായാൽ മാത്രമേ അത് പകൽവെളിച്ചംപോലെ വ്യക്തമായുള്ളൂ.

ദേശം വിശ്രമിപ്പിക്കണമെന്നുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങളിൽ, ദേശം ആറു വർഷം കൃഷി ചെയ്ത് ഒരു വർഷം വിശ്രമിപ്പിക്കുന്ന ഏഴ് ചക്രങ്ങൾ നാല്പത്തൊൻപതാം വർഷം വരെ തുടരുന്നു എന്നു കാണുന്നത് പ്രധാനമാണ്; അപ്പോൾ ഏഴ് വർഷങ്ങളുള്ള ഏഴ് ചക്രങ്ങളുടെ പൂർത്തീകരണത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന യോബേൽ ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട നിർണായക കാര്യം, യോബേൽ കാഹളം പ്രായശ്ചിത്തദിവസത്തിൽ മുഴക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു എന്നതാണ്; അതിനാൽ പ്രതിരൂപമായ പ്രായശ്ചിത്തദിവസം 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ചക്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന യോബേൽ കാഹളം അന്നു മുഴക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു എന്നു അത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ക്രി.മു. 677-ൽ മനശ്ശെ ബാബിലോണിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടപ്പോൾ ആരംഭിച്ച “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; അവ പ്രതിരൂപമായ പ്രായശ്ചിത്തദിവസത്തിൽ അവസാനിച്ചു. കാണാൻ ഇച്ഛിക്കാത്തവർക്ക് മാത്രമേ ഈ ബന്ധം കാണാതെ പോകുകയുള്ളു. “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ചക്രം രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറു വർഷങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തയ്യാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യത്തെ ഒമ്പത് വാക്യങ്ങളിലെ നിയമോപദേശങ്ങളുടെ അന്തർഭാഗത്തിൽ, ദൈവവചനത്തിലുള്ള ദിവസം-ഒരു-വർഷം സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ അത്യന്തം ആഴമുള്ള ദൃഷ്ടാന്തം നിലകൊള്ളുന്നു എന്നതു കാണുന്നതും പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്. അദ്ധ്യായം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ന്യായവിധിയെക്കുറിച്ച്, “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന വാക്കിന്റെ എബ്രായ അർത്ഥത്തെ തെറ്റായി മനസ്സിലാക്കിയതാണെന്നു ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞർ കൂട്ടത്തെ ബാബിലോന്യ വീഞ്ഞുകൊണ്ട് മയക്കത്തിൽ നിലനിർത്തുവാൻ മുന്നോട്ട് വയ്ക്കുന്ന കെട്ടുകഥകളുടെ കലവറയുണ്ട്. ആ വാദം സത്യമല്ല. ആ വാക്കിന്റെ എബ്രായ അർത്ഥം, അതിന്റെ നിർവചനത്തിനുള്ളിൽ തന്നേ, അതിനെ സംഖ്യാത്മകമായി പ്രയോഗിക്കാനുള്ള ന്യായീകരണം പൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊള്ളുന്നു; എന്നാൽ എബ്രായ വ്യാകരണത്തിൽ തങ്ങളുടേതെന്നു സ്വയം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന പാണ്ഡിത്യം അടിസ്ഥാനമാക്കി സ്ഥാപിച്ച തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു മുൻകുറിപ്പിന്മേൽ അവർ താങ്ങി നിർത്തുന്ന അവരുടെ തെറ്റായ വാദം, വാസ്തവത്തിൽ ശ്രദ്ധ തിരിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു വാദം മാത്രമാണ്.

ഇരുപത്തിയാറാം അദ്ധ്യായത്തിൽ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ന്യായവിധി, ആ ഭാഗത്തിന്റെ സന്ദർഭത്താൽ തന്നെയാണ് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നത്; എബ്രായഭാഷയെ വളച്ചൊടിക്കുന്ന ചില ആധുനികകാല തത്ത്വശാസ്ത്രജ്ഞന്മാരാൽ അല്ല. വില്യം മില്ലർ തന്റെ നിഗമനം രൂപപ്പെടുത്തിയതു എബ്രായഭാഷയെ യാതൊരു രീതിയിലും ആശ്രയിക്കാതെയായിരുന്നു, പ്രചോദനവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗ്രഹണം ശരിയാണെന്ന് അംഗീകരിച്ചു. “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ന്യായവിധി സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന അദ്ധ്യായത്തിന്റെ സന്ദർഭത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് ദൂതന്മാർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗ്രഹണത്തെ നയിച്ചത്; എബ്രായഭാഷയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി അല്ല.

ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായത്തിന്റെ സന്ദർഭം നിയമത്തിന്റെ നിർദേശങ്ങൾ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന സ്ഥലമാണ്; തുടർന്ന് ഇരുപത്തിയാറാം അധ്യായം ആ നിയമനിർദേശങ്ങൾ പാലിക്കുന്നതിന്നു വാഗ്ദത്തമായ അനുഗ്രഹം നൽകുകയും, അതിന് ശേഷം ആ നിർദേശങ്ങൾ അനുസരിക്കാതിരിക്കുന്നതിനായി ദാനിയേൽ “മോശെയുടെ ശാപം” എന്നു വിളിക്കുന്നതിനെ നിർവചിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

സന്ദർഭം ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ഒരു ദിവസത്തിന് ഒരു വർഷം എന്ന സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ വിഷയമാണ്. ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തഞ്ചിലെ ആ പ്രാരംഭ വാക്യങ്ങൾ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിൽ ഒരു ദിവസം ഒരു വർഷത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. പുറപ്പാടുപുസ്തകത്തിൽ, മനുഷ്യനും മൃഗത്തിനുമുള്ള ഏഴാം ദിവസത്തെ ശബ്ബത്ത് വിശ്രമവും, ദേശത്തിനുള്ള ഏഴാം വർഷത്തെ ശബ്ബത്ത് വിശ്രമവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം മോശെ വ്യക്തമായി വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ആ മൂന്ന് വാക്യങ്ങളുടെ പരിധിക്കുള്ളിൽ തന്നെ, മനുഷ്യർക്കും മൃഗങ്ങൾക്കും വിശ്രമദിനമായി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടതു, ദേശത്തിനു വിശ്രമവർഷമായി തുല്യമായി നിൽക്കുന്നതായി തിരിച്ചറിയാം. ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യ അഞ്ചു വാക്യങ്ങളിൽ, പുറപ്പാടുപുസ്തകം ഇരുപതാം അധ്യായം, എട്ടു മുതൽ പതിനൊന്നു വരെയുള്ള വാക്യങ്ങളിലെ ശബ്ബത്തുദിന കല്പനയ്ക്കു സമാനമായ വ്യാകരണഘടന തന്നെയാണ് നമുക്ക് കാണുന്നത്.

രണ്ട് ശബ്ബത്ത് കല്പനകളും ചേർന്ന് ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തഞ്ചും ഇരുപത്താറും എന്ന അധ്യായങ്ങളുടെ സന്ദർഭം നിർണ്ണയിക്കുന്നു. വരിക്ക് മീതെ വരിയായി ഒരുമിച്ചു കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടപ്പോൾ, “ആറ് ദിവസം നീ പ്രയത്നിച്ചു നിന്റെ സകല ജോലിയും ചെയ്‍വിൻ,” എന്നും “ആറ് വർഷം നീ നിന്റെ വയൽ വിതെക്കും; ആറ് വർഷം നീ നിന്റെ മുന്തിരിത്തോട്ടം വെട്ടിക്കൊത്തി അതിന്റെ ഫലം ശേഖരിക്കും,” എന്നും അവ സാക്ഷ്യം പറയുന്നു. “എന്നാൽ ഏഴാം ദിവസം നിന്റെ ദൈവമായ യഹോവയ്ക്കുള്ള ശബ്ബത്താകുന്നു,” എന്നും “ഏഴാം വർഷം ദേശത്തിനൊരു വിശ്രമശബ്ബത്താകേണം, യഹോവേക്കുള്ള ശബ്ബത്ത്” എന്നും.

മനുഷ്യർക്കായുള്ള ശബ്ബത്തിന്റെ കല്പനയിലോ ദേശത്തിനായുള്ള ശബ്ബത്തിന്റെ കല്പനയിലോ “ഏഴാമത്തെ” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന ആ രണ്ടു പദങ്ങളും, ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറാം അധ്യായത്തിൽ “ഏഴ് പ്രാവശ്യം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന അതേ എബ്രായ പദം തന്നെയാണ്. ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തഞ്ചും ഇരുപത്താറും അധ്യായങ്ങളുടെ പ്രസംഗസന്ദർഭം ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിൽ ഒരു ദിവസം ഒരു വർഷത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്ന പ്രവചനനിയമത്തിന്റെ പരിധിക്കുള്ളിലാണ് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഇതിന് തുല്യമായ പ്രാധാന്യമുള്ള മറ്റൊരു കാര്യമാണ് ആദ്യം പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ പ്രവചനനിയമം.

ഈ രണ്ടു അധ്യായങ്ങളിൽ ആദ്യം പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതു ദിവസം-ഒരു-വർഷം എന്ന സിദ്ധാന്തമാണ്. വില്യം മില്ലറെ ഗബ്രിയേലും മറ്റ് ദൂതന്മാരും നയിച്ചതിനാൽ, ലേവ്യപുസ്തകത്തിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതു ഇരുപത്തിയഞ്ച് നൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങളുടെ ഒരു പ്രതീകമാണെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു; ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായത്തിന്റെ ആദ്യ അഞ്ച് വാക്യങ്ങളിൽ പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്ന ദിവസം-ഒരു-വർഷം എന്ന സിദ്ധാന്തം തന്നെയാണ് ഈ അധ്യായങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലം ആയതിനാൽ, ഇത് അതിനോടു പൂർണ്ണമായും യോജിച്ചിരിക്കുന്നു.

ക്രോണിക്കൾ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ രചയിതാവ് ബാബേലോൻ തെക്കൻ രാജ്യമമായ യെഹൂദയെ പ്രവാസത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ അനുവദിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ കാരണം വ്യക്തമാക്കുമ്പോൾ, ദേശം തന്റെ ശബ്ബത്ത് വിശ്രമം ആസ്വദിക്കേണ്ടതിന്നായിരുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞു. ദൈവവചനത്തിൽ ദേശം വിശ്രമം ആസ്വദിക്കുന്നതായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന മറ്റൊരു സ്ഥലം ലേവ്യപുസ്തകത്തിലെ ഇരുപത്തഞ്ചും ഇരുപത്താറും അധ്യായങ്ങളിലേ ഉള്ളു. ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആദ്യ രാജ്യമെന്ന നിലയിൽ ബാബേലോൻ ഭരിച്ചു നിന്ന എഴുപത് വർഷങ്ങൾ, ഭൂമിയിലെ മൃഗം ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാം രാജ്യമെന്ന നിലയിൽ ഭരിക്കുന്ന പ്രതീകാത്മക വർഷങ്ങളെ മാത്രം അവതരിപ്പിക്കുന്നതല്ല, ആ എഴുപത് വർഷങ്ങൾ മോശെയുടെ ശാപത്തിലെ “ഏഴു കാലങ്ങൾ” എന്നതിനുള്ള നേരിട്ടുള്ള പരാമർശവുമാണ്.

ദാനിയേലിന്റെ ആദ്യ ആറു അധ്യായങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പ്രവചനങ്ങളെ നാം പഠിക്കാൻ ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ശാപവും “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന അനുഗ്രഹവും ആ അധ്യായങ്ങളിലൊന്നൊന്നിന്റെയും ഘടകമാണെന്നതു അറിയുന്നത് അത്യാവശ്യമാണ്.

ഏഴ് വർഷങ്ങളുള്ള ഏഴ് ചക്രങ്ങളുടെ കാലചക്രം ഏഴാം മാസത്തിലെ പത്താം ദിവസം, അതായത് പ്രായശ്ചിത്തദിനത്തിൽ, യൂബിലിയുടെ കാഹളം ഊതുന്നതാൽ അടയാളപ്പെടുന്നതാണെന്ന് ഓർക്കുന്നതും പ്രധാനമാണ്. ഈ സത്യമാണ് “ഏഴ് സമയങ്ങളെ” ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായം, പതിനാലാം വാക്യത്തിലെ രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറ് ദിവസങ്ങളോടു ബന്ധിപ്പിക്കുന്നത്. ഒരു പ്രവചനവർഷം മുന്നൂറും അറുപതും ദിവസങ്ങളാണെന്നും, “ഏഴ് സമയങ്ങൾക്കായി” മുന്നൂറും അറുപതും ദിവസങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ചേർത്താൽ അത് രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറും ഇരുപതും ദിവസങ്ങൾക്കു തുല്യമാകുന്നുവെന്നും ഓർക്കുന്നതും പ്രധാനമാണ്.

യെരേമ്യാവ് നിർണ്ണയിച്ചിരുന്ന വർഷങ്ങളുടെ സംഖ്യ പുസ്തകങ്ങളാൽ ദാനിയേൽ ഗ്രഹിച്ചപ്പോൾ, ദൈവജനങ്ങൾ തങ്ങൾ ശത്രുവിന്റെ ദേശത്തിൽ ബദ്ധരായിരിക്കുകയാണെന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് ഒരിക്കലും ഉണരുന്നുവെങ്കിൽ ആവശ്യമാണ് എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്ന പശ്ചാത്താപപ്രതികരണത്തിന്റെ ഓരോ ഘടകത്തെയും അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രാർത്ഥന അവൻ ആരംഭിച്ചു. ദാനിയേലിന്റെ ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറാം അധ്യായത്തിലെ പ്രാർത്ഥനയുടെ അവസാനം, താൻ “കേട്ട” ദർശനം—രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറു ദിവസങ്ങളുടെ ദർശനം—അവന് ഗ്രഹിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു ഗബ്രിയേൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഗബ്രിയേൽ ആദ്യം ദാനിയേലിന്റെ ജനത്തിനായി എഴുപത് ആഴ്ചകൾ “നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” എന്നു ദാനിയേലിനെ അറിയിച്ചുകൊണ്ടാണ് ആരംഭിച്ചത്.

വാക്യത്തിൽ “നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന വാക്കിന് “മുറിച്ചുമാറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” എന്ന അർത്ഥമുണ്ട്; അതിനാൽ അത് ഇരുപത്തിമുന്നൂറ് ദിവസങ്ങളിൽ നിന്ന് എഴുപത് ആഴ്ചകൾ മുറിച്ചുമാറ്റപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു എന്നർത്ഥമാണ്. ക്രി.മു. 457-ലെ മൂന്നാമത്തെ കല്പന മുതൽ ദാനിയേലിന്റെ ജനങ്ങൾക്ക് പരീക്ഷാകാലമായി എഴുപത് പ്രവചനാത്മക ആഴ്ചകൾ ലഭിക്കുമായിരുന്നു. എഴുപത് പ്രവചനാത്മക ആഴ്ചകൾ നാലുനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ് വർഷങ്ങൾക്കു തുല്യമാണ്. മൂന്നാമത്തെ കല്പനയ്ക്കു ശേഷം നാലുനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, പ്രാചീന യിസ്രായേൽ ക്രി.വ. 34-ആം ആണ്ടിൽ സ്തെഫാനൊസിനെ കല്ലെറിഞ്ഞുകൊന്നു; അങ്ങനെ അവർ ദൈവത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരായി.

നാലുനൂറത്തി തൊണ്ണൂറ് വർഷങ്ങളായ പരീക്ഷണകാലത്തിന്റെ ആരംഭബിന്ദുവിനെ നിർണ്ണയിക്കുന്ന ആ മൂന്ന് കല്പനകൾക്കു മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന പ്രവാസബന്ദിത്വം എഴുപത് വർഷമായിരുന്നു. പുരാതന ഇസ്രായേൽ ഒരിക്കലും പാലിക്കാതിരുന്ന ശബ്ബത്ത് വിശ്രമങ്ങൾ ദേശം അനുഭവിക്കേണ്ടതിന്നായിരുന്നു ആ എഴുപത് വർഷങ്ങൾ. ദേശത്തിനായുള്ള ആ എഴുപത് വർഷങ്ങളായ ശബ്ബത്ത് വിശ്രമങ്ങൾ, മോശെയുടെ പ്രതിജ്ഞയ്‌ക്കെതിരായ നാലുനൂറത്തി തൊണ്ണൂറ് വർഷങ്ങളായ (അഥവാ വർഷങ്ങളുടെ എഴുപത് ആഴ്ചകളായ) കലാപത്തിന്റെ ഫലമായി വരുത്തിക്കൊണ്ടുവന്നതായിരുന്നു.

ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തഞ്ചിലെ നിയമത്തോടുള്ള നാനൂറ് തൊണ്ണൂറ് വർഷങ്ങളുടെ കലാപം, ദേശം തന്റെ വിശ്രമം അനുഭവിക്കേണ്ടതിന്നു എഴുപത് വർഷത്തെ തടങ്കൽ വരുത്തിക്കൊണ്ടുവന്നു. ആ എഴുപത് വർഷത്തെ തടങ്കൽ മൂന്ന് കല്പനകളിലേക്കു നയിച്ചു; അവ പുരാതന ഇസ്രായേലിന്നു വീണ്ടും നാനൂറ് തൊണ്ണൂറ് വർഷങ്ങളുടെ മറ്റൊരു പരീക്ഷാകാലത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തി. അങ്ങനെ, നാനൂറ് തൊണ്ണൂറ് വർഷം വീതമുള്ള രണ്ട് പരീക്ഷാകാലങ്ങൾ നാം കാണുന്നു. ആ മൂന്ന് കല്പനകൾ മൂന്ന് ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു; അവയിൽ ഒന്നാമത്തേത് 1798-ൽ, വടക്കൻ രാജ്യത്തിനെതിരായ “ഏഴു കാലങ്ങൾ” എന്ന ആദ്യ ക്രോധത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. മൂന്നാമത്തെ ദൂതൻ, മൂന്നാമത്തെ കല്പനയ്ക്കു ശേഷം രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറ് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ്, 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് എത്തിച്ചേർന്നു; അന്നാണ് “ക്രോധത്തിന്റെ അവസാന അറ്റം” കൂടിയും വന്നെത്തിയത്.

ആദ്യ പ്രകോപനത്തിന്റെ അവസാനത്തെയും അവസാന പ്രകോപനത്തിന്റെ അവസാനത്തെയും ഇടയിലുള്ള നാല്പത്താറ് വർഷങ്ങൾക്കിടെ യേശു മില്ലറൈറ്റ് ആലയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം സ്ഥാപിച്ചു; ആ അടിക്കല്ല് “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” ആയിരുന്നു. ആ കല്ല് ആരംഭത്തിൽ അഡ്വെന്റിസത്തിനായി അടിക്കല്ലായിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു (അല്ലെങ്കിൽ ഇടറലിന്റെ കല്ലായിരുന്നേനേ), അവസാനത്തിൽ അഡ്വെന്റിസത്തിനായി ശിരോക്കല്ലും സമാപനക്കല്ലും ആയിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു (അല്ലെങ്കിൽ ശവക്കല്ലായിരുന്നേനേ). 1798 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള ചരിത്രത്തിൽ മൂന്ന് ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളുടെ വരവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മൂന്ന് കല്പനകൾ, ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിലെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് അധ്യായങ്ങളെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ ആദ്യ ആറു അധ്യായങ്ങളെ നാം പരിഗണിക്കാൻ ആരംഭിക്കും.