ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - സംഖ്യ അമ്പത്

അപ്പോൾ ഒരു വിശുദ്ധൻ സംസാരിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു; സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ വിശുദ്ധനോടു മറ്റൊരു വിശുദ്ധൻ പറഞ്ഞു: നിത്യയാഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദർശനവും ശൂന്യതയുണ്ടാക്കുന്ന അതിക്രമവും വിശുദ്ധസ്ഥലവും സൈന്യവും കാൽകീഴിൽ ചവിട്ടപ്പെടുവാൻ ഏല്പിക്കപ്പെടുന്നതും എത്രകാലം വരെ ആയിരിക്കും? അവൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു: രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറ് ദിവസങ്ങൾ വരെ; അപ്പോൾ വിശുദ്ധസ്ഥലം ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടും. ദാനീയേൽ 8:13, 14.

“ദൈവവചനത്തിലെ ഓരോ സിദ്ധാന്തത്തിനും അതത് സ്ഥാനം ഉണ്ട്; ഓരോ സത്യത്തിനും അതിന്റെ പ്രസക്തിയുണ്ട്. രൂപകല്പനയിലും നിർവഹണത്തിലും സമ്പൂർണ്ണമായ ഘടന മുഴുവൻ അതിന്റെ കർത്താവിനെക്കുറിച്ച് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു. അത്തരമൊരു ഘടനയെ അനന്തനായവന്റെ മനസ്സല്ലാതെ മറ്റൊരു മനസ്സിനും ചിന്തിച്ചറിയുകയോ രൂപപ്പെടുത്തുകയോ ചെയ്യാൻ കഴിയുകയില്ല.” Education, 123.

“ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തെ വളരെ അധികം അടുത്തും ആഴത്തോടെയും പഠിക്കേണ്ട ആവശ്യം ഉണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച്, നമ്മുടെ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ മുമ്പെന്നുമില്ലാത്തവിധം ദാനിയേലിനും വെളിപ്പാടിനും ശ്രദ്ധ ലഭിക്കേണ്ടതാണ്. റോമൻ ശക്തിയെയും പാപ്പാസഭയെയും സംബന്ധിച്ച് ചില കാര്യങ്ങളിൽ നമുക്ക് പറയാനുള്ളത് കുറവായിരിക്കാം; എന്നാൽ ദൈവാത്മാവിന്റെ പ്രചോദനത്തിൽ പ്രവാചകന്മാരും അപ്പൊസ്തലന്മാരും എഴുതിയിരിക്കുന്നതിലേക്കു നാം ശ്രദ്ധ തിരിക്കേണ്ടതാണ്. പ്രവചനം നല്കപ്പെട്ടതിലും ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സംഭവങ്ങളിലുമെല്ലാം മനുഷ്യപ്രവർത്തകൻ കാഴ്ചയിൽനിന്നു അകറ്റപ്പെട്ടവനായി, ക്രിസ്തുവിൽ മറഞ്ഞവനായി നിലനിൽക്കുകയും, സ്വർഗ്ഗത്തിലെ കർത്താവായ ദൈവവും അവന്റെ ന്യായപ്രമാണവും ഉയർത്തപ്പെടുകയും വേണമെന്നു പഠിപ്പിക്കുന്നവിധം പരിശുദ്ധാത്മാവ് കാര്യങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.”

“ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം വായിക്കുക. അവിടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന രാജ്യങ്ങളുടെ ചരിത്രം ഓരോ വിഷയമായി വിളിച്ചുവരുത്തുക. രാഷ്ട്രനായകരെയും ആലോചനാസഭകളെയും ശക്തിയേറിയ സൈന്യങ്ങളെയും കാണുക; മനുഷ്യരുടെ അഹങ്കാരം താഴ്ത്തിക്കളയുകയും മാനുഷിക മഹത്വത്തെ പൊടിയിൽ വീഴ്ത്തുകയും ചെയ്യുന്നതിൽ ദൈവം എങ്ങനെ പ്രവർത്തിച്ചുവെന്നു ദർശിക്കുക. മഹാനായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത് ദൈവം മാത്രം ആകുന്നു. പ്രവാചകന്റെ ദർശനത്തിൽ, ഒരു മഹാശക്തനായ ഭരണാധികാരിയെ അവൻ താഴെയിറക്കുകയും മറ്റൊരാളെ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്യുന്നതായി അവൻ ദർശിക്കപ്പെടുന്നു. അവൻ സർവ്വവിശ്വത്തിന്റെ പരമാധിപതിയായും, തന്റെ നിത്യരാജ്യം സ്ഥാപിക്കുവാൻ ഒരുങ്ങിനിൽക്കുന്നവനായും വെളിപ്പെടുന്നു—പ്രാചീനദിനൻ, ജീവനുള്ള ദൈവം, സകല ജ്ഞാനത്തിന്റെയും ഉറവിടം, വർത്തമാനത്തിന്റെ ഭരണാധികാരി, ഭാവിയുടെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നവൻ. മനുഷ്യൻ തന്റെ ആത്മാവിനെ വ്യർത്ഥതയിലേക്കു ഉയർത്തുമ്പോൾ അവൻ എത്ര ദീനനും എത്ര ദുർബലനും എത്ര ക്ഷണികജീവിയും എത്ര തെറ്റിപ്പോകുന്നവനും എത്ര കുറ്റക്കാരനും ആകുന്നു എന്നു വായിച്ചറിയുക.”

യെശയ്യാവിലൂടെ പരിശുദ്ധാത്മാവ് നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയുടെ പ്രധാന വിഷയമായി ദൈവത്തിങ്കലേക്കു—ജീവനായ ദൈവത്തിങ്കലേക്കു—ക്രിസ്തുവിൽ വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ദൈവത്തിങ്കലേക്കു—ഞങ്ങളെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ‘നമുക്കു ഒരു ശിശു ജനിച്ചിരിക്കുന്നു; നമുക്കു ഒരു പുത്രൻ നല്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ആധിപത്യം അവന്റെ തോളിന്മേൽ ഇരിക്കും; അവന്റെ നാമം അത്ഭുതകാരൻ, ആലോചനക്കാരൻ, ശക്തനായ ദൈവം, നിത്യപിതാവ്, സമാധാനപ്രഭു എന്നു വിളിക്കപ്പെടും’ [Isaiah 9:6].

“ദൈവത്തിൽനിന്ന് നേരിട്ട് ദാനിയേൽ ലഭിച്ച വെളിച്ചം പ്രത്യേകിച്ച് ഈ അന്ത്യദിവസങ്ങൾക്കായിട്ടായിരുന്നു നൽകപ്പെട്ടത്. ശിനാറിലെ മഹാനദികളായ ഉലായി, ഹിദ്ദേക്കേൽ എന്നിവയുടെ തീരങ്ങളിൽ അവൻ കണ്ട ദർശനങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നിവൃത്തിയിലേക്കുള്ള പ്രക്രിയയിൽ ആകുന്നു; പ്രവചിക്കപ്പെട്ട സകല സംഭവങ്ങളും ഉടൻ സംഭവിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കുമെന്നു വരും.

“ദാനിയേലിന്റെ പ്രവചനങ്ങൾ നല്കപ്പെട്ടപ്പോൾ യെഹൂദജനതയുടെ സാഹചര്യങ്ങൾ പരിഗണിക്കുവിൻ. യിസ്രായേല്യർ പ്രവാസത്തിലായിരുന്നു; അവരുടെ ദേവാലയം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; ദേവാലയത്തിലെ ശുശ്രൂഷ നിർത്തിവെക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അവരുടെ മതജീവിതം യാഗക്രമത്തിലെ ആചാരങ്ങളിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു. അവർ ബാഹ്യരൂപങ്ങൾക്ക് അത്യന്തം പ്രാധാന്യം നല്കിയപ്പോൾ, യഥാർത്ഥ ആരാധനയുടെ ആത്മാവിനെ അവർ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അവരുടെ ശുശ്രൂഷകൾ ജാതീയതയുടെ പാരമ്പര്യങ്ങളും ആചാരങ്ങളും കൊണ്ടു ദുഷിതമായിരുന്നു; യാഗചടങ്ങുകൾ അനുഷ്ഠിക്കുമ്പോൾ അവർ നിഴലിനെ അതിജീവിച്ച് സാരത്വത്തിലേക്കു നോക്കിയില്ല. മനുഷ്യരുടെ പാപങ്ങൾക്കായുള്ള യഥാർത്ഥ അർപ്പണമായ ക്രിസ്തുവിനെ അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല. ബാഹ്യാചാരങ്ങൾ അവരുടെ മതത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ സാരമായി മാറാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു ജനങ്ങളെ പ്രവാസത്തിലാക്കുകയും ദേവാലയശുശ്രൂഷകൾ നിർത്തിവെക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിന് കർത്താവ് പ്രവർത്തിച്ചു. അവരുടെ സിദ്ധാന്തങ്ങളും ആചാരങ്ങളും ജാതീയതയിൽനിന്നു ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. ഹൃദയത്തിലെ ശുശ്രൂഷ പുനരുജ്ജീവിക്കപ്പെടേണ്ടതിന്നു ആചാരപരമായ ശുശ്രൂഷ നിർത്തപ്പെട്ടു. ആത്മീയമായത് വെളിപ്പെടേണ്ടതിന്നു ബാഹ്യ മഹിമ നീക്കിക്കളയപ്പെട്ടു.”

“തങ്ങളുടെ ബദ്ധതയുടെ ദേശത്തിൽ, ജനങ്ങൾ മാനസാന്തരത്തോടെ കർത്താവിങ്കലേക്കു തിരിഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ താൻ തന്നെ അവർക്കു വെളിപ്പെടുത്തി. അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ ബാഹ്യ പ്രതിനിധാനം അവർക്കില്ലായിരുന്നു; എങ്കിലും നീതിയുടെ സൂര്യന്റെ ദീപ്ത കിരണങ്ങൾ അവരുടെ മനസ്സുകളിലും ഹൃദയങ്ങളിലുമായി പ്രകാശിച്ചു. തങ്ങളുടെ താഴ്മയിലും കഷ്ടതയിലും അവർ ദൈവത്തോടു നിലവിളിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ പ്രവാചകന്മാർക്കു ദർശനങ്ങൾ നല്കപ്പെട്ടു; അവ ഭാവിയിലെ സംഭവങ്ങളെ—ദൈവജനത്തെ പീഡിപ്പിച്ചവരുടെ പരാജയം, വീണ്ടെടുപ്പുകാരന്റെ വരവ്, നിത്യരാജ്യത്തിന്റെ സ്ഥാപനം—വെളിപ്പെടുത്തി.” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.

“മറ്റെല്ലാ വചനങ്ങളെയുംക്കാൾ അധികമായി അഡ്വെന്റ് വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനവും കേന്ദ്രസ്തംഭവും ആയിരുന്നത്, ‘രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറു ദിവസങ്ങളോളം; അപ്പോൾ വിശുദ്ധമന്ദിരം ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടും’ എന്ന പ്രസ്താവനയായിരുന്നു. [ദാനിയേൽ 8:14.] കർത്താവിന്റെ വേഗത്തിലുള്ള വരവിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന സകല വിശ്വാസികൾക്കും ഇവ പരിചിതമായ വചനങ്ങളായിരുന്നു. ആയിരങ്ങളുടെയും അധരങ്ങളിലൂടെ ഈ പ്രവചനം അവരുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ ജാഗ്രതാവചനമായി ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു. അതിൽ പ്രവചിക്കപ്പെട്ട സംഭവങ്ങളിന്മേൽ തന്നെയാണ് അവരുടെ ഏറ്റവും പ്രകാശമുള്ള പ്രതീക്ഷകളും ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ആശകളും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന് എല്ലാവരും അനുഭവിച്ചു. ഈ പ്രവചനദിവസങ്ങൾ 1844-ലെ ശരത്കാലത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നതായി കാണിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അന്നത്തെ ക്രിസ്തീയ ലോകത്തിന്റെ ശേഷിപ്പിനോടു പൊതുവായി ഒത്തുപോലെ, അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളും ഭൂമിയോ അതിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഭാഗമോ തന്നെയാണ് വിശുദ്ധമന്ദിരമെന്ന് കരുതിയിരുന്നു. വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ ശുദ്ധീകരണം അന്ത്യത്തിലെ മഹാദിനത്തിന്റെ അഗ്നിയാൽ ഭൂമി ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നതാകുന്നു എന്നും, അത് രണ്ടാം വരവിൽ സംഭവിക്കും എന്നും അവർ മനസ്സിലാക്കി. അതിനാൽ, ക്രിസ്തു 1844-ൽ ഭൂമിയിലേക്കു മടങ്ങിവരും എന്ന നിഗമനത്തിലെത്തി.”

“എന്നാൽ നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ട സമയം കഴിഞ്ഞുപോയിരുന്നു; കർത്താവ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. ദൈവത്തിന്റെ വചനം വിഫലമാകുകയില്ലെന്ന് വിശ്വാസികൾ അറിഞ്ഞിരുന്നു; പ്രവചനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ വ്യാഖ്യാനത്തിലായിരിക്കണം തെറ്റ്; എന്നാൽ പിഴവ് എവിടെയായിരുന്നു? പലരും അതിവേഗത്തിൽ 2300 ദിവസങ്ങൾ 1844-ൽ അവസാനിച്ചു എന്ന കാര്യം നിഷേധിച്ചുകൊണ്ട് ഈ ദുഷ്കരപ്രശ്നത്തെ വിച്ഛേദിച്ചു. ഇതിന് യാതൊരു കാരണവും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; അവർ പ്രതീക്ഷിച്ച സമയത്ത് ക്രിസ്തു വന്നില്ല എന്നതൊഴികെ. പ്രവചനദിവസങ്ങൾ 1844-ൽ അവസാനിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ, അഗ്നിയാൽ ഭൂമിയെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതിലൂടെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുവാൻ ക്രിസ്തു അന്നു തന്നെ മടങ്ങിവന്നേനേ; അവൻ വന്നിരുന്നില്ലാത്തതിനാൽ, ആ ദിവസങ്ങൾ അവസാനിച്ചിരിക്കാനാവില്ലെന്നും അവർ വാദിച്ചു.”

“ഈ നിഗമനം അംഗീകരിക്കുക എന്നത് പ്രവചനകാലഘട്ടങ്ങളുടെ മുൻകാല കണക്കുകൂട്ടൽ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതായിരുന്നു. എരൂശലേമിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനത്തിനും പണിയുന്നതിനുമായി അർത്തഹ്‌ശഷ്ടാവിന്റെ കല്പന പ്രാബല്യത്തിൽ വന്ന ബി. സി. 457-ലെ ശരത്കാലത്താണ് 2300 ദിവസം ആരംഭിച്ചതെന്ന് കണ്ടെത്തപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇതിനെ ആരംഭബിന്ദുവായി എടുക്കുമ്പോൾ, ദാനീയേൽ 9:25–27-ൽ ആ കാലഘട്ടത്തിന്റെ വിശദീകരണത്തിൽ മുൻകൂട്ടി അറിയിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന സകല സംഭവങ്ങളുടെയും പ്രയോഗത്തിൽ പൂർണ്ണസമന്വയം ഉണ്ടായിരുന്നു. അറുപത്തൊൻപത് ആഴ്ചകൾ, അഥവാ 2300 വർഷങ്ങളിൽ ആദ്യത്തെ 483 വർഷങ്ങൾ, അഭിഷിക്തനായ മെശീയാവരെയെത്തേണ്ടതായിരുന്നു; ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നാനവും പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ അവൻ അഭിഷേകം ലഭിച്ചതും എ. ഡി. 27-ൽ ഈ നിർദ്ദേശത്തെ കൃത്യമായി നിറവേറ്റി. എഴുപതാം ആഴ്ചയുടെ മധ്യേ മെശീയാവ് ഛേദിക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. തന്റെ സ്നാനത്തിന് ശേഷം മൂന്നര വർഷം കഴിഞ്ഞ്, എ. ഡി. 31-ലെ വസന്തകാലത്ത് ക്രിസ്തു ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടു. എഴുപത് ആഴ്ചകൾ, അഥവാ 490 വർഷങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് യെഹൂദന്മാരുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. ഈ കാലയളവിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ, അവന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ പീഡിപ്പിച്ചതിലൂടെ ആ ജാതി ക്രിസ്തുവിനെ തള്ളിക്കളഞ്ഞതിൽ തങ്ങളുടെ മുദ്രയിട്ടു; അപ്പോൾ അപ്പൊസ്തലന്മാർ എ. ഡി. 34-ൽ ജാതികളിലേക്കു തിരിഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ 2300 വർഷങ്ങളിൽ ആദ്യത്തെ 490 വർഷങ്ങൾ അവസാനിച്ചപ്പോൾ, 1810 വർഷങ്ങൾ ശേഷിക്കുമായിരുന്നു. എ. ഡി. 34 മുതൽ 1810 വർഷങ്ങൾ നീളുമ്പോൾ അത് 1844-ൽ എത്തുന്നു. ‘അപ്പോൾ,’ ദൂതൻ പറഞ്ഞു, ‘വിശുദ്ധമന്ദിരം ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടും.’ പ്രവചനത്തിലെ മുൻപുള്ള എല്ലാ നിർദ്ദേശങ്ങളും നിയമിക്കപ്പെട്ട സമയത്ത് ചോദ്യം ചെയ്യാനാവാത്ത വിധം നിറവേറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു. ഈ കണക്കുകൂട്ടലിൽ, 1844-ൽ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ ശുദ്ധീകരണത്തോടു ചേർന്നൊത്ത ഏതെങ്കിലും സംഭവം നടന്നതായി കാണപ്പെട്ടില്ല എന്നതു ഒഴികെ, എല്ലാം വ്യക്തവും സമന്വിതവും ആയിരുന്നു. ദിവസങ്ങൾ അന്നേ സമയത്ത് അവസാനിച്ചില്ലെന്ന് നിഷേധിക്കുക എന്നത് മുഴുവൻ വിഷയത്തെയും ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആക്കുകയും, വ്യക്തമായ പ്രവചനനിവൃത്തികളാൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന നിലപാടുകൾ ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതായിരുന്നു.”

“എന്നാൽ ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ മഹത്തായ അഡ്വെന്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിൽ നയിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു; അവന്റെ ശക്തിയും മഹത്വവും ആ പ്രവൃത്തിയോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നതുമായിരുന്നു; അതുകൊണ്ട് അത് അന്ധകാരത്തിലും നിരാശയിലും അവസാനിക്കുവാൻ, വ്യാജവും ഉന്മാദപരവുമായ ഒരു ഉത്തേജനമായി നിന്ദിക്കപ്പെടുവാൻ അവൻ അനുവദിക്കയില്ലായിരുന്നു. തന്റെ വചനം സംശയത്തിലും അനിശ്ചിതത്വത്തിലും ഉൾപ്പെട്ട നിലയിൽ അവൻ വിട്ടുകളയുകയുമില്ലായിരുന്നു. പലരും പ്രവാചകകാലഘട്ടങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള തങ്ങളുടെ മുൻകാല കണക്കുകൂട്ടൽ ഉപേക്ഷിക്കുകയും, അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഉണ്ടായ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ശരിത്വം നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്തെങ്കിലും, മറ്റുചിലർ തിരുവെഴുത്തുകളും ദൈവാത്മാവിന്റെ സാക്ഷ്യവും പിന്തുണച്ചിരുന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെയും അനുഭവത്തിന്റെയും വിഷയങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ സന്നദ്ധരായിരുന്നില്ല. പ്രവചനങ്ങളെ പഠിക്കുന്നതിൽ തങ്ങൾ വ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ ശുദ്ധമായ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചിരുന്നുവെന്നും, ഇതിനകം ലഭിച്ച സത്യങ്ങളെ ഉറച്ചുപിടിച്ചുനിൽക്കുകയും അതേ ബൈബിളാധിഷ്ഠിത അന്വേഷണപഥം തുടർക്കുകയും ചെയ്യുന്നതു തങ്ങളുടെ കടമയാണെന്നും അവർ വിശ്വസിച്ചു. ആത്മാർഥമായ പ്രാർത്ഥനയോടെ അവർ തങ്ങളുടെ നിലപാട് വീണ്ടും പരിശോധിക്കുകയും, തങ്ങളുടെ തെറ്റ് കണ്ടെത്തുന്നതിനായി തിരുവെഴുത്തുകൾ പഠിക്കുകയും ചെയ്തു. പ്രവാചകകാലഘട്ടങ്ങളുടെ കണക്കുകൂട്ടലിൽ യാതൊരു പിഴവും കാണാൻ അവർക്കായില്ലാത്തതിനാൽ, വിശുദ്ധമന്ദിരം എന്ന വിഷയത്തെ കൂടുതൽ അടുത്തായി പരിശോധിക്കുവാൻ അവർ നയിക്കപ്പെട്ടു.” The Great Controversy, 409, 410.

“ഞാൻ ദൈവജനത്തെ ആനന്ദഭരിതമായ പ്രത്യാശയിൽ, അവരുടെ കർത്താവിനെ കാത്തുനോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നവരായി കണ്ടു. എന്നാൽ ദൈവം അവരെ പരീക്ഷിക്കുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു. പ്രവചനകാലഘട്ടങ്ങളുടെ കണക്കുകൂട്ടലിലുള്ള ഒരു പിഴവ് അവന്റെ കൈ മൂടിക്കെട്ടിയിരുന്നു. അവരുടെ കർത്താവിനെ കാത്തിരുന്നവർ ഈ പിഴവ് കണ്ടെത്തിയില്ല; സമയത്തെ എതിർത്തിരുന്ന ഏറ്റവും പണ്ഡിതന്മാരായ പുരുഷന്മാർക്കും അതു കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തന്റെ ജനങ്ങൾ ഒരു നിരാശാനുഭവം നേരിടേണ്ടതാകുമെന്നു ദൈവം ഉദ്ദേശിച്ചു. സമയം കടന്നുപോയി; അവരുടെ രക്ഷിതാവിനെ ആനന്ദപൂർവമായ പ്രത്യാശയോടെ കാത്തിരുന്നവർ ദുഃഖിതരും മനോവിഷണ്ണരുമായി, എന്നാൽ യേശുവിന്റെ പ്രത്യക്ഷതയെ സ്നേഹിക്കാതെയും ഭയത്താൽ സന്ദേശം സ്വീകരിച്ചവരും പ്രതീക്ഷിച്ച സമയത്ത് അവൻ വന്നില്ല എന്നതിൽ സന്തോഷിച്ചു. അവരുടെ ഭക്തിപ്രഖ്യാപനം ഹൃദയത്തെ സ്പർശിച്ചിരുന്നില്ല, ജീവിതത്തെ ശുദ്ധീകരിച്ചിരുന്നില്ല. സമയം കടന്നുപോവുക എന്നത് അത്തരത്തിലുള്ള ഹൃദയങ്ങളെ വെളിപ്പെടുത്തുവാൻ അത്യന്തം യുക്തിയായി ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവിന്റെ പ്രത്യക്ഷതയെ യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ദുഃഖഭാരിതരുമായ നിരാശിതരുമായവരെ പരിഹസിച്ചും പരിഹാസ്യരാക്കിയും തിരിഞ്ഞുനിന്നത് അവർ തന്നെയായിരുന്നു. തന്റെ ജനത്തെ പരീക്ഷിക്കുകയും, പരീക്ഷണത്തിന്റെ മണിക്കൂറിൽ പിന്മാറുകയും പിന്തിരിയുകയും ചെയ്യുന്നവരെ കണ്ടെത്തുവാൻ അവർക്കു ഹൃദയങ്ങളെ തിരഞ്ഞറിയുന്ന ഒരു പരീക്ഷണം നല്കുകയും ചെയ്തതിൽ ദൈവത്തിന്റെ ജ്ഞാനം ഞാൻ കണ്ടു.”

“സ്വർഗ്ഗീയ സൈന്യസമൂഹം മുഴുവനുമൊത്തുകൂടി യേശു തങ്ങളുടെ ആത്മാക്കൾ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന അവനെ കാണേണ്ടതിന്നു മധുരമായ പ്രത്യാശയോടെ ദീർഘകാലം ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്നവരെ അനുകമ്പയോടും സ്നേഹത്തോടും കൂടി നിരീക്ഷിച്ചു. അവരുടെ പരീക്ഷണത്തിന്റെ സമയത്ത് അവരെ താങ്ങുന്നതിനായി ദൂതന്മാർ അവരുടെ ചുറ്റും വിഹരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. സ്വർഗ്ഗീയ സന്ദേശം സ്വീകരിക്കുവാൻ അവഗണിച്ചവർ അന്ധകാരത്തിൽ വിടപ്പെട്ടു; കാരണം, താൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നു അവർക്കയച്ച പ്രകാശം അവർ സ്വീകരിക്കാതിരുന്നതിനാൽ ദൈവത്തിന്റെ കോപം അവരുടെ നേരെ ജ്വലിച്ചു. തങ്ങളുടെ കർത്താവ് എന്തുകൊണ്ട് വന്നില്ല എന്നു ഗ്രഹിക്കുവാൻ കഴിയാതിരുന്ന വിശ്വസ്തരായ, നിരാശരായ ആ ജനങ്ങൾ അന്ധകാരത്തിൽ വിടപ്പെട്ടില്ല. പ്രവചനകാലഘട്ടങ്ങളെ പരിശോധിക്കേണ്ടതിന്നു അവർ വീണ്ടും തങ്ങളുടെ ബൈബിളുകളിലേക്കു നയിക്കപ്പെട്ടു. സംഖ്യകളിൽനിന്നു കർത്താവിന്റെ കൈ നീക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ തെറ്റ് വിശദീകരിക്കപ്പെട്ടു. പ്രവചനകാലഘട്ടങ്ങൾ 1844 വരെ എത്തുന്നതായും, പ്രവചനകാലഘട്ടങ്ങൾ 1843-ൽ അവസാനിക്കുന്നു എന്നു കാണിക്കുന്നതിനായി അവർ മുമ്പ് അവതരിപ്പിച്ച അതേ തെളിവുകൾ തന്നേ അവ 1844-ൽ അവസാനിക്കുമെന്നു തെളിയിക്കുന്നതായും അവർ കണ്ടു.” Early Writings, 235–237.

ലോകത്തിന് മനസ്സിലും ആത്മാവിലും കൊത്തിവെക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു പാഠം ക്രിസ്തു നൽകി. “നിത്യജീവൻ ഇതാകുന്നു,” അവൻ അരുളിച്ചെയ്തു, “അവർ ഏകസത്യദൈവമായ നിന്നെയും നീ അയച്ചിരിക്കുന്ന യേശുക്രിസ്തുവിനെയും അറിയുന്നതത്രേ.” എന്നാൽ സാത്താൻ മനുഷ്യരുടെ മനസ്സുകളിൽ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; “ഇതോ അതോ പ്രവൃത്തി ചെയ്‍വിൻ; എന്നാൽ നിങ്ങൾ ദേവന്മാരെപ്പോലെ ആകും” എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട്. വഞ്ചകമായ തർക്കങ്ങളാൽ അവൻ ആദാമിനെയും ഹവ്വയെയും ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തെ സംശയിപ്പിച്ചു; അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ലംഘനത്തിലും അനുസരണക്കേടിലും കലാശിച്ച ഒരു സിദ്ധാന്തം സ്ഥാപിക്കുവാൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. ഏദേനിൽ അവൻ ചെയ്തതുതന്നെയാണ് അവന്റെ കപടതർക്കം ഇന്നും ചെയ്യുന്നത്. ക്രിസ്തു നമ്മുടെ ലോകത്തിലേക്കു വന്നപ്പോൾ, തന്റെ സഭയുടെ അടിസ്ഥാനമായി അവൻ വിനീതരായ മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളെ തെരഞ്ഞെടുത്തു. തന്റെ രാജ്യത്തിന്റെയും ദൗത്യത്തിന്റെയും സ്വഭാവം ഇവർക്ക് അവൻ വിശദീകരിക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ അവരുടെ പരിമിതമായ ഗ്രഹണശേഷി അവന്റെ മേൽ ഒരു നിയന്ത്രണം ഏർപ്പെടുത്തി. അവർ ശാസ്ത്രിമാരുടെയും പരീശന്മാരുടെയും ഉപദേശങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതുകൊണ്ട്, അവർ വിശ്വസിച്ചതിൽ ഏറെയും അസത്യമായിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിന് അവരോടു പറയേണ്ടതായ അനേകം കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, അവൻ അറിയിപ്പാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതിൽ അധികവും കേൾക്കുവാൻ അവർക്ക് കഴിയാതെ പോയി.

“ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ മതവിശ്വാസികളെ ക്രിസ്തു അത്രയും തെറ്റായ ധാരണകളാൽ നിറഞ്ഞവരായി കാണുന്നു; സത്യത്തിന് അവരുടെ മനസ്സുകളിൽ ഇടമില്ല. നൽകപ്പെടുന്ന വിദ്യാഭ്യാസത്തോടൊപ്പം, അധ്യാപകർ അവിശ്വാസികളായ എഴുത്തുകാരുടെ ആശയങ്ങൾ കലർത്തുന്നു. ഇങ്ങനെ അവർ യുവജനങ്ങളുടെ മനസ്സുകളിൽ കളകൾ വിതച്ചിരിക്കുന്നു. അവർ ചെറുപ്പക്കാരൻമാർക്കും മുതിർന്നവർക്കും ഒരിക്കലും മുന്നോട്ടുവെക്കരുതാത്ത ആശയങ്ങൾ പ്രസ്താവിക്കുന്നു; തങ്ങൾ ഏതു തരത്തിലുള്ള വിത്താണ് വിതയ്ക്കുന്നതെന്ന്, അതിന്റെ ഫലമായി എന്ത് കൊയ്ത്താണ് തങ്ങൾക്കു കൊയ്തുചേർക്കേണ്ടിവരികയെന്നോ ഒരിക്കലും ചിന്തിക്കാതെ.” Review and Herald, July 3, 1900.