ദാനിയേൽ പുസ്തകം — സംഖ്യ അമ്പത്തിരണ്ട്

കഴിഞ്ഞ ലേഖനത്തിൽ, രണ്ട് സാക്ഷികളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി 1844-ാം വർഷത്തിന്റെ തീയതി സ്ഥിരീകരിക്കുന്നതിനായി ഗബ്രിയേൽ “അവസാന കോപപ്രകടനത്തിന്റെ” സമാപ്തി നൽകിയതായി ഞങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” യെഹൂദാരാജ്യത്തിനുമേൽ നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ടതാണെന്ന് മില്ലർ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു; എന്നാൽ ഇസ്രായേലിന്റെ വടക്കൻതും തെക്കൻതുമായ രാജ്യങ്ങളിലുമേൽ വന്ന “ഏഴ് കാലങ്ങളുടെ” ന്യായവിധിയുടെ ഉദ്ദേശ്യവും പരസ്പരബന്ധവും അദ്ദേഹം കണ്ടറിഞ്ഞിടത്തോളം അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും എത്തിയില്ല. പത്തൊൻപതാം വാക്യത്തിലെ “അവസാന കോപപ്രകടനം” എന്ന വ്യത്യാസം അദ്ദേഹം ഒരിക്കലെങ്കിലും തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നോ എന്നതു സംശയകരമാണ്; എങ്കിലും “കോപപ്രകടനം” എന്നത് “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” തന്നെയാണെന്ന് അദ്ദേഹം പൊതുവായ അർത്ഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നതിൽ സംശയമില്ല. ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും കോപപ്രകടനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വെളിച്ചം 1856-ൽ പാൽമോണിയാൽ മുദ്രവിമോചിതമായി, എന്നാൽ 1863-ൽ അത് നിരസിക്കപ്പെട്ടു. എന്നിരുന്നാലും മില്ലറുടെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന സന്ദേശം ശരിയായതായിരുന്നു, എങ്കിലും പരിമിതമായിരുന്നു.

ദാനീയേൽ എട്ടിന്റെ പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിൽ പൗരാണിക റോമിന്റെ ചെറിയ കൊമ്പ് പൗരാണികതയെ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച് മഹത്വപ്പെടുത്തിയതായി മില്ലർ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നില്ല; കാരണം മില്ലറിന് “take away” എന്നത് ദാനീയേലിൽ അത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന മൂന്നു സന്ദർഭങ്ങളിലും വെറും “നീക്കിക്കളയുക” എന്ന അർത്ഥം മാത്രമായിരുന്നു. എങ്കിലും അവന്റെ സന്ദേശം പരിമിതമായിരുന്നുവെങ്കിലും ശരിയായതായിരുന്നു.

പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിലെ “വിശുദ്ധമന്ദിരം” റോമാ നഗരത്തിലുള്ള പൗരാണിക അന്യജാതി ക്ഷേത്രമായ (പാന്തിയോൻ) ആണെന്ന് മില്ലറൈറ്റുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു; എങ്കിലും അവരുടെ സന്ദേശം ഹീബ്രു ഭാഷയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയതല്ലായിരുന്നു. മില്ലറിന്റെ സന്ദേശം പ്രവാചകകാലത്തെയാണ് കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്നത്. അവരുടെ സന്ദേശം മുദ്രവിമോചിതമായ ചരിത്രപരിസരം, ഐക്യനാടുകളെ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമായി കാണുന്നതിൽ നിന്ന് അവരെ തടഞ്ഞു; അതിലും അധികമായി, പാപ്പത്വത്തെ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ അഞ്ചാമത്തെ രാജ്യമായി കാണുന്നതിൽ നിന്നും അവരെ തടഞ്ഞു.

തങ്ങൾ ജീവിച്ചിരുന്ന ചരിത്രപരിസരത്തിന്റെ നിർബന്ധത്തിൽ, ക്രിസ്തുവിന്റെ അവർ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന അതിവേഗ മടങ്ങിവരവുമായി യോജിച്ചവിധത്തിൽ അവർ പ്രവചനങ്ങൾ പ്രയോഗിച്ചു; അവർ നിരാശപ്പെട്ടു, എങ്കിലും അവരുടെ സന്ദേശം ശരിയായിരുന്നു. പതിനഞ്ച് മുതൽ ഇരുപത്തേഴാം വാക്യം വരെ ഗബ്രിയേൽ ആ രണ്ടു ദർശനങ്ങൾക്കു വ്യാഖ്യാനം നൽകുമ്പോൾ, ഒൻപത് മുതൽ പന്ത്രണ്ടാം വാക്യം വരെ ചെറിയ കൊമ്പിന്റെ ലിംഗ-മാറ്റത്തിലെ ചാഞ്ചാട്ടത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന രാജ്യങ്ങളുടെ വിശാലമായ വെളിപ്പാടിനെ ഗ്രഹിക്കുന്നതിൽ മില്ലറിന്റെ ധാരണ അദ്ദേഹത്തെ തടഞ്ഞു. ഗബ്രിയേലിന്റെ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ മില്ലറൈറ്റുകൾ റോമിനെ മാത്രം നാലാമത്തെയും അന്തിമത്തെയും ഭൂമിയിലെ രാജ്യമായി കാണുന്നു.

ദാനിയേൽ ഉലൈ നദിയേക്കുറിച്ചുള്ള ദർശനം പ്രാപിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും (ഇപ്പോൾ അത് നിവൃത്തിയിലാകുന്ന പ്രക്രിയയിലാണ്), ബാബിലോണിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യ രാജ്യത്തെ ആ ദർശനത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കിയിരിക്കുന്നു. രണ്ടാംതെയും ഏഴാമത്തെയും അധ്യായങ്ങളിൽ അത് സ്വർണ്ണതലമായും സിംഹമായും ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നുവെങ്കിലും, ബാബിലോണിനെ നീക്കംചെയ്ത് പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്ന പ്രവചനാത്മക സവിശേഷത എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ ഊന്നിപ്പറയപ്പെട്ടു. നെബൂഖദ്‌നേസർ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” മനുഷ്യരിൽ നിന്ന് നീക്കിക്കളയപ്പെട്ടപ്പോൾ, പാപ്പാസഭയുടെ മാരകമുറിവിനെ മുൻകൂട്ടി പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്നു; അങ്ങനെ തന്നേ, തൂർ എന്ന വേശ്യയെ മറന്നുപോകുന്ന പ്രതീകാത്മകമായ എഴുപത് വർഷങ്ങളെയും അദ്ദേഹം മുൻകൂട്ടി പ്രതിനിധീകരിച്ചു. ദാനിയേലിന്റെ എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ബാബിലോൺ മറന്നുപോയതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു; ദർശനം മേദ്യരോടും പാർസികളോടും (ആട്ടുകൊറ്റൻ) കൂടിയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്, അതിനെ തുടർന്ന് ഗ്രീസ് (കോലാട്) വരുന്നു.

മഹാനായ അലക്സാണ്ടറുടെ രാജ്യം അലക്സാണ്ടറിനേക്കാൾ കുറഞ്ഞ ശക്തിയുള്ള നാല് രാജ്യങ്ങളായി വിഘടിച്ചു; ഏഴാം അധ്യായത്തിൽ നാല് ചിറകുകളും നാല് തലകളും ഉണ്ടായിരുന്ന പുള്ളിപ്പുലിയാൽ ഇതും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. വടക്ക്, കിഴക്ക്, തെക്ക്, പടിഞ്ഞാറ് എന്നിവയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ, നാല് എന്നത് ലോകവ്യാപകതയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ എട്ടാം വാക്യത്തിൽ, സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ നാല് കാറ്റുകളിലേക്കു നേരെ നാല് പ്രസിദ്ധമായ കൊമ്പുകൾ ഉയർന്നു വന്നു. ഏഴാം അധ്യായത്തിൽ ഗ്രീസ്‌ക്കുള്ള നാല് ചിറകുകൾ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ നാല് കാറ്റുകളോടു യോജിക്കുന്നു; ഗ്രീസ്‌ക്കുള്ള നാല് തലകൾ നാല് പ്രസിദ്ധമായ കൊമ്പുകളോടും യോജിക്കുന്നു. നാല് തലകളും നാല് പ്രസിദ്ധമായ കൊമ്പുകളും അലക്സാണ്ടറുടെ മൂലരാജ്യം വിഘടിച്ച നാല് രാജ്യങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; നാല് ചിറകുകളും നാല് കാറ്റുകളും വിഭജനത്തിന്റെ നാല് പ്രദേശങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ കാര്യത്തിലെ വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കുന്നത് പ്രധാനമാണ്; കാരണം, അത് റോമിന്റെ നാലാമത്തെ രാജ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുമാരുടെ പരമ്പരാഗത വ്യാഖ്യാനത്തിനെതിരെ മില്ലറൈറ്റുകൾക്കുണ്ടായിരുന്ന ഒരു വാദത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

1843-ലെയും 1850-ലെയും പയനിയർ ചാർട്ടുകൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഹബക്കൂക്കിന്റെ പലകകളിൽ, ഒരു പ്രവചനപ്രയോഗത്തെ ചിത്രീകരിക്കാത്ത ഒരു പ്രതിനിധാനം മാത്രമേ ഉള്ളു; അതും നാല് തലകളും പ്രമുഖരായവരും, നാല് ചിറകുകളും കാറ്റുകളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ നാലാം രാജ്യം റോമാണെന്ന സത്യത്തെ മൂടിവെക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിൽ, നാല് തലകളും പ്രമുഖരായവരും, നാല് ചിറകുകളും കാറ്റുകളും എന്നവയുടെ യഥാർത്ഥമോ വ്യാജമോ ആയ അർത്ഥത്തെക്കുറിച്ചൊരു വാദം സാത്താൻ അവതരിപ്പിച്ചു. ദാനിയേൽ പുസ്തകം ദർശനത്തെ സ്ഥാപിച്ച ഒരു വ്യക്തമായ പ്രതീകം ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിൽ ഉണ്ടെന്ന് വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നതിനാലാണ് സാത്താൻ അങ്ങനെ ചെയ്തത്. ആ പ്രതീകത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്ന തെളിവിന്റെ ഒരു ഭാഗം നാല് തലകളിലും പ്രമുഖരായവരിലും, നാല് ചിറകുകളിലും കാറ്റുകളിലും കാണപ്പെടുന്നു. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ ഈ വാദത്തിൽ സാത്താനികമായൊരു ദൃഷ്ടികോണം പിന്താങ്ങി, ആ വാദം മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ അത്ര പ്രധാനപ്പെട്ടതായിരുന്നതിനാൽ അവർ അത് ചാർട്ടിൽ പരാമർശിച്ചു. ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ “chazon” ദർശനത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്ന ശക്തി “നിന്റെ ജനത്തിന്റെ കവർച്ചക്കാരായി” തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ ആ ശക്തിയെ അന്ത്യോക്കസ് എപ്പിഫനീസ് എന്നു പേരുള്ള സിറിയൻ രാജാക്കന്മാരുടെ ദീർഘനിരയിലെ ഒരാളായി തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ, മില്ലർ അതിനെ റോമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അന്തിയോക്കസ് ആ രാജാക്കന്മാരിൽ ഒരുവനായിരുന്നു; അലക്സാണ്ടറുടെ രാജ്യം വിഘടിച്ച് രൂപംകൊണ്ട നാല് രാജ്യങ്ങളിൽ ഒന്നിൽ നിന്നു ഉദ്ഭവിച്ച രാജാക്കന്മാരുടെ ഒരു വംശരേഖയിലായിരുന്നു അവൻ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നത്. ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ഒൻപതാം വാക്യത്തിൽ പറയുന്ന ചെറിയ കൊമ്പ് അലക്സാണ്ടറുടെ രാജ്യത്തിനു ശേഷം വന്നതായിരുന്നു; ഒൻപതാം വാക്യം പറയുന്നത്, അവയിൽ ഒന്നിൽ നിന്നു ആ ചെറിയ കൊമ്പ് ഉദിച്ചുവന്നു എന്നാകുന്നു.

റோம் ദർശനം സ്ഥാപിക്കുന്നുവോ, അതോ ദുർബലനും വളരെ പ്രാധാന്യമില്ലാത്തതുമായ ഒരു സിറിയൻ രാജാവോ ദർശനം സ്ഥാപിക്കുന്നുവോ എന്ന വാദത്തിൽ, ചെറിയ കൊമ്പിന്റെ ശക്തി നാലു കൊമ്പുകളിൽ ഒന്നിൽനിന്നാണോ ഉദ്ഭവിച്ചത്, അതോ നാലു കാറ്റുകളിൽ ഒന്നിൽനിന്നാണോ ഉദ്ഭവിച്ചതെന്ന വാദവും ഉൾപ്പെടുന്നു. ഇത് വലിയൊരു വാദമല്ല; കാരണം ചരിത്രവും പ്രവചനവും വ്യക്തമായി കാണിക്കുന്നതു, റோம் ഗ്രീക്ക് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ വംശപരമ്പരാഗത തുടർച്ചയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് റோம் ഒരു പുതിയ ശക്തിയായിരുന്നു എന്നതാണ്. റோம் നാലാമത്തെ രാജ്യമാണെങ്കിൽ, ഒൻപതാം വാക്യത്തിലെ “അവയിൽ ഒന്നിൽനിന്ന്” എന്നത് നാലു കാറ്റുകളിലോ ചിറകുകളിലോ ഒന്നിനെ സൂചിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്. അത് അന്ത്യോഖസ് എപ്പിഫാനസ് ആയിരുന്നുവെങ്കിൽ, അത് സിറിയായുടെ കൊമ്പിൽനിന്നാണ് ഉദ്ഭവിച്ചത്.

“നിന്റെ ജനത്തിലെ കള്ളന്മാർ” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ശക്തി ക്രിസ്തുവിനെതിരെ എഴുന്നേൽക്കും എന്നു മില്ലറൈറ്റുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

“പ്രഭുക്കന്മാരുടെ പ്രഭു” ക്രിസ്തുവാണ്; ആന്റിയോക്യസ് എപ്പിഫാനീസ് ക്രിസ്തു ജനിക്കുന്നതിനു വളരെ മുമ്പ് ജീവിച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് മില്ലെറൈറ്റുകൾ 1843-ലെ ചാർട്ടിൽ ഈ വസ്തുത ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചത്. ചാർട്ടിൽ അവർ 164 എന്ന തീയതിയും ഉൾപ്പെടുത്തി; യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ അതിന് ബൈബിളിൽ ഒരു പരാമർശവുമില്ല. അത് മില്ലറിനും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർക്കും ഇടയിൽ നാലാമത്തെ രാജ്യത്തെക്കുറിച്ചുണ്ടായിരുന്ന വാദത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കുറിപ്പുമാത്രമായിരുന്നു. ചാർട്ടിൽ “164” എന്ന വർഷത്തിന്റെ സമീപത്ത് അവർ ഇങ്ങനെ എഴുതി: “പ്രഭുക്കന്മാരുടെ പ്രഭുവിനെതിരെ അവൻ തീർച്ചയായും എഴുന്നേറ്റുനിന്നില്ല; കാരണം പ്രഭുക്കന്മാരുടെ പ്രഭു ജനിക്കുന്നതിന് 164 വർഷം മുമ്പേ ആന്റിയോക്യസ് എപ്പിഫാനീസ് മരിച്ചിരുന്നു.”

ഇന്നു അഡ്വെന്റിസം “നിന്റെ ജനത്തിലെ കള്ളന്മാർ” എന്നു പറയുന്നതു അന്ത്യോക്കസ് എപ്പിഫാനേസാണെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു; അതുപോലെ തന്നെയാണ് മതഭ്രഷ്ട പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസവും പഠിപ്പിക്കുന്നത്. ഇതെല്ലാം നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, “1843 ലെ ചാർട്ട് കർത്താവിന്റെ കൈകൊണ്ടു നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടതും അതിൽ മാറ്റം വരുത്തരുതാത്തതുമായിരുന്നു” എന്നു പ്രചോദനം രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതു സത്യമാണ്. ഉഗ്രമുഖനായ രാജാവു റോമായിരുന്നുവെന്ന് മില്ലറൈറ്റുകൾ അറിഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ, “ചാസോൻ” ദർശനം സ്ഥാപിക്കാനുള്ള കഴിവിനെ തകർക്കുന്ന സാത്താനിക ഉപദേശത്താൽ അവർ കുലുങ്ങിപ്പോയില്ല. ദർശനം ഇല്ലെങ്കിൽ ജനങ്ങൾ നശിച്ചുപോകുന്നു എന്നു ബൈബിൾ വ്യക്തമായി പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

സോളമോൻ ആ വചനത്തിൽ തിരിച്ചറിയുന്ന ദർശനം “ചാസോൻ” ദർശനമാണ്; ദാനിയേൽ എട്ട് പതിമൂന്നാം വചനത്തിൽ അതേ ദർശനം തന്നെയാണ് അജാതീയതയും പാപ്പാസത്തവും വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും സൈന്യത്തെയും ചവിട്ടിമെതിക്കുന്നതായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നത്. മില്ലറൈറ്റുകൾക്ക് ആ രണ്ടു ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തികളും ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ നാലാമത്തെ രാജ്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; റോമെന്ന നാലാമത്തെ രാജ്യത്തെ (“നിന്റെ ജനത്തിലെ കവർച്ചക്കാർ”) തിരിച്ചറിയാതിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവർക്ക് ആ ദർശനം സ്ഥാപിക്കാനായേനില്ല. ദാനിയേൽ പതിനൊന്ന് പതിനാലാം വചനത്തിലുള്ള “നിന്റെ ജനത്തിലെ കവർച്ചക്കാർ” തെക്കിന്റെ രാജാവിനെതിരെ എഴുന്നേൽക്കുകയും, തങ്ങളെത്തന്നെ ഉയർത്തുകയും, ദർശനം സ്ഥാപിക്കുകയും, പിന്നെ വീഴുകയും ചെയ്‍വാൻ ഇരുന്നു. റോം ഈ ലക്ഷണങ്ങളിലൊന്നൊന്നും നിറവേറ്റി.

ഏഴാം അധ്യായത്തിൽ, നാലാമത്തെ രാജ്യം അതിനുമുമ്പുണ്ടായിരുന്ന രാജ്യങ്ങളിൽനിന്നു “വ്യത്യസ്തമായത്” എന്നു പ്രത്യേകം തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

ദാനിയേൽ ഏഴാം അധ്യായത്തിലെ നാലാമത്തെ രാജ്യം, അതിനു മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന രാജ്യങ്ങളിൽനിന്ന് “വ്യത്യസ്തം” ആണെന്ന് രണ്ടുതവണ തിരിച്ചറിയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒൻപതാം വാക്യത്തിലെ “ചെറിയ കൊമ്പ്” സിറിയൻ കൊമ്പിന്റെ (അന്തിയോക്കോസ് എപ്പിഫാനീസ്) ഒരു വിപുലീകരണം മാത്രമായിരുന്നുവെങ്കിൽ, അത് വ്യത്യസ്തമായിരിക്കുമായിരുന്നില്ല. ഏഴാം അധ്യായത്തിൽ റോമിനു മുമ്പ് വന്ന മൃഗങ്ങൾ സിംഹം, കരടി, പുലി എന്നിവയായിരുന്നു; ഇവ എല്ലാം പ്രകൃതിയിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന ജീവികളാണ്. എന്നാൽ ഇരുമ്പുപല്ലുകളും പിച്ചളനഖങ്ങളും ഉള്ള നാലാമത്തെ മൃഗത്തെക്കുറിച്ച് വരുമ്പോൾ, വിഴുങ്ങിക്കളയുന്ന ആ ഭയങ്കരമൃഗത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതായി പ്രകൃതിയിൽ ഉള്ള യാതൊരു മൃഗത്തെയും ദാനിയേൽ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അത് വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ഒൻപതാം വാക്യത്തിലെ “ചെറിയ കൊമ്പ്” നാലു കാറ്റുകളാലും ചിറകുകളാലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട പ്രദേശങ്ങളിൽ ഒന്നിൽനിന്നാണ് ഉദ്ഭവിച്ചത്; കൊമ്പുകളിൽ ഒന്നിൽനിന്നോ പ്രധാനമായവയിൽ ഒന്നിൽനിന്നോ അല്ല.

ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ, “അവരുടെ രാജ്യത്തിന്റെ അന്ത്യകാലത്തു, അകൃത്യക്കാർ തങ്ങളുടെ അളവ് നിറഞ്ഞപ്പോൾ, ക്രൂരമുഖനായും ഗൂഢവചനങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കുന്നവനായും ഒരു രാജാവ് എഴുന്നേലക്കും” എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു. “അവരുടെ രാജ്യത്തിന്റെ അന്ത്യകാലത്തു” (നാലു രാജ്യങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഗ്രീസ്) “അകൃത്യക്കാർ തങ്ങളുടെ അളവ് നിറഞ്ഞപ്പോൾ” എന്ന കാലത്ത്, ഒരു പുതിയ രാജാവ് എഴുന്നേലക്കും.

യവനരാജ്യത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ (“പിന്നത്തെ കാലത്തു”), അവരുടെ പരീക്ഷണകാലത്തിന്റെ പാനപാത്രം നിറഞ്ഞപ്പോൾ (“അപരാധികൾ പൂർണ്ണതയിലെത്തുമ്പോൾ”), “കഠിനമുഖമുള്ള ഒരു രാജാവു” എഴുന്നേലക്കും. ആ രാജാവു “ഗൂഢവാക്യങ്ങൾ” ഗ്രഹിക്കുന്നവനായിരിക്കും; കാരണം, അവൻ യെഹൂദന്മാരുടെ എബ്രായഭാഷയല്ല, മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന രാജ്യത്തിന്റെ യവനഭാഷയല്ല, തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ഭാഷയാണ് സംസാരിക്കുക—അവൻ ലത്തീൻ സംസാരിക്കും. ക്രി.വ. 66 മുതൽ 70 വരെ വർഷങ്ങളിലെ ഉപരോധം വരുത്തിയ ജനതയെന്ന നിലയിൽ ആ രാജ്യം മോശെയാൽ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരുന്നു; അവിടെ മറ്റ് കാര്യങ്ങളോടൊപ്പം ക്ഷാമം അത്രയും ഭയങ്കരമായിരുന്നതിനാൽ യെഹൂദന്മാർ ജീവനോടെ നിലനിൽക്കാൻ സ്വന്തം മക്കളെതന്നെ തിന്നുകയുണ്ടായി.

ദാനിയേൽ രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ നാലാമത്തെ രാജ്യം “ഇരുമ്പ്” കൊണ്ട് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു; യെഹൂദന്മാരുടെ മേൽ “ഇരുമ്പ് നുകം” വെക്കുന്ന “ഒരു ജാതിയെ” മോശെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ “ജാതി” യെഹൂദന്മാരെ “നശിപ്പിക്കും”; അതു കഴുകനെപ്പോലെ അതിവേഗമുള്ളതായിരിക്കും; കഴുകൻ റോംയുടെ പ്രതീകമാണ്. അതു “നീ മനസ്സിലാക്കാത്ത ഭാഷയുള്ള” ഒരു “ജാതി” ആയിരിക്കും; കാരണം അതിന്റെ ഭാഷ യെഹൂദന്മാർക്കു “അഗാധവാക്യങ്ങൾ” ആയിരിക്കും. ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ “ക്രൂരമുഖമുള്ള രാജാവു” എന്നു വിവരണപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, അതു “ക്രൂരമുഖമുള്ള ഒരു ജാതി” ആയിരിക്കും. യെരൂശലേമിന്റെ “നിരോധന”ത്തിൽ യെഹൂദന്മാർ തങ്ങളുടെ “പുത്രന്മാരെയും പുത്രിമാരെയും” തിന്നു.

മില്ലർ, മോശെ പ്രവചിച്ച ശക്തിയായി പേഗൻ റോമിനെയും, ദാനിയേൽ രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ നാലാമത്തെ “ഇരുമ്പ്” രാജ്യമായും, എബ്രായമോ ഗ്രീക്കോ അല്ല, ലാറ്റിൻ സംസാരിച്ച “ജാതി”യായും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ബൈബിളിലെ പ്രവചനത്തിലെ നാലാമത്തെയും അഞ്ചാമത്തെയും രാജ്യങ്ങൾക്കിടയിൽ മില്ലർ യാതൊരു വ്യത്യാസവും കണ്ടില്ല; കാരണം, അവ രണ്ടും അദ്ദേഹത്തിന് വെറും റോം മാത്രമായിരുന്നു. അതിനാൽ, ഇരുപത്തിമൂന്നാം വചനത്തിൽ പേഗൻ റോം എഴുന്നേറ്റുനിന്നതിനു ശേഷം, ഇരുപത്തിനാലാം വചനത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട വ്യത്യാസം അദ്ദേഹം കാണുകയില്ലായിരുന്നു. ദർശനത്തിൽ, ഒൻപതാം വചനത്തിൽനിന്ന് പന്ത്രണ്ടാം വചനത്തോളം ചെറിയ കൊമ്പ് പുല്ലിംഗത്തിൽനിന്ന് സ്ത്രീലിംഗത്തിലേക്കും, സ്ത്രീലിംഗത്തിൽനിന്ന് പുല്ലിംഗത്തിലേക്കും, വീണ്ടും സ്ത്രീലിംഗത്തിലേക്കും ദോളനം ചെയ്തിരുന്നു; ഇരുപത്തിമൂന്നാം വചനം പേഗൻ റോമിന്റെ പ്രവചനപരമായ സവിശേഷതകളെ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, ഇരുപത്തിനാലാം വചനത്തിലെ ഗബ്രിയേലിന്റെ വ്യാഖ്യാനം സ്ത്രീലിംഗത്തിലുള്ള റോമിലേക്കു മാറുന്നു. ഇരുപത്തിനാലാം വചനത്തിലെ ആ ശക്തിക്കു “മഹാശക്തി” ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു; “എന്നാൽ അവന്റെ സ്വന്തം ശക്തിയാൽ അല്ല; അവൻ അത്ഭുതകരമായി നശിപ്പിക്കും; അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിക്കും; പ്രവർത്തിക്കും; ബലവാന്മാരെയും വിശുദ്ധജനത്തെയും നശിപ്പിക്കും.”

പാപ്പൽ റോം വിജാതീയ റോമിന്റെ സൈനിക അധികാരം പ്രാപിക്കേണ്ടതായിരുന്നു; അത് ക്രി.വ. 538 മുതൽ 1798 വരെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് വർഷം ദൈവജനത്തെ നശിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. അത് “അത്ഭുതകരമായി” നശിപ്പിക്കുമായിരുന്നു; കാരണം അത് മുഴുവൻ ലോകവും “വിശ്മയത്തോടെ പിന്തുടരുന്ന” മൃഗമാണ്; കൂടാതെ 1798-ൽ അവസാനിക്കേണ്ടതായി “നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന” ആദ്യ കോപകാലം നിറവേറുന്നതുവരെ “പ്രവർത്തിച്ചും അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിച്ചും” ഇരിക്കേണ്ട ശക്തിയും അതുതന്നെയായിരുന്നു.

അപ്പോൾ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം വചനത്തിൽ, ദാനീയേലിനുവേണ്ടി താൻ വ്യാഖ്യാനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന വചനങ്ങളിൽ സ്ഥാപിതമായിരുന്ന ആ ദോളനത്തെ ഗബ്രിയേൽ പിന്തുടരുകയും, വീണ്ടും ജാതീയ റോമിനോടു സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; എല്ലാ ചരിത്രകാരന്മാരും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നതുപോലെ, വ്യത്യസ്ത തരത്തിലുള്ള ഒരു “നയതന്ത്രം” മുഖേന തന്നെയാണ് അത് തന്റെ സാമ്രാജ്യത്തെ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടിയത്. ജാതീയ റോമിന്റെ “കൗശലം” രാജ്യങ്ങളെ തങ്ങളുടെ വളർന്നു കൊണ്ടിരുന്ന സാമ്രാജ്യത്തിൽ ചേരുവാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുകയെന്നതായിരുന്നു; മുൻ സാമ്രാജ്യങ്ങൾ വെറും സൈനിക ബലത്തിലൂടെ മാത്രം രൂപപ്പെട്ടതിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമായി, സമാധാനത്തിന്റെയും സമൃദ്ധിയുടെയും വാഗ്ദാനം ഉപയോഗിച്ചാണ് അത് തന്റെ സാമ്രാജ്യം പണിതുയർത്തിയത്. ജാതീയ റോം “പ്രഭുക്കന്മാരുടെ പ്രഭുവിനെതിരെ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുകയും” ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നതായിരുന്നു; കാൽവരിയിലെ ക്രൂശിന്മേൽ ക്രിസ്തുവിനെ വെച്ചപ്പോൾ അതു അങ്ങനെ തന്നെയാണ് ചെയ്തത്.

പിന്നീട് ഗബ്രിയേൽ ദാനിയേലിനായി വ്യാഖ്യാനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ രണ്ടു ദർശനങ്ങളെയും അഭിസംബോധന ചെയ്ത്, പ്രത്യക്ഷതയെക്കുറിച്ചുള്ള “മരെഹ്” ദർശനം (രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറ് ദിവസങ്ങൾ) സത്യമായിരുന്നതായി തിരിച്ചറിവ് നൽകുന്നു; കൂടാതെ, വിജാതീയ റോമായും പാപ്പാ റോമായും വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും സൈന്യത്തെയും ചവിട്ടിമെതിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള “ഖാസോൻ” ദർശനം “അടച്ചുവെക്കപ്പെടേണ്ടതും (മുദ്രയിടപ്പെടേണ്ടതും),” “അനേകം ദിവസങ്ങൾക്കായി” (1798-ലെ അന്ത്യകാലം വരെയും) ആയിരിക്കേണ്ടതുമാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

അപ്പോൾ ദാനീയേൽ കുറെക്കാലം രോഗബാധിതനായിരുന്നു; പിന്നെ വീണ്ടും തന്റെ പ്രവൃത്തികളിലേക്കു മടങ്ങി. എങ്കിലും, ഗബ്രിയേൽ തനിക്കു ഗ്രഹിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു കല്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന “മാരെഹ്” ദർശനം, അതായത് അതുതന്നെയായ ആ ദർശനം, അവൻ ഇനിയും മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നില്ല. ആ കാരണംകൊണ്ടു ദാനീയേലിനെ “മാരെഹ്” ദർശനം ഗ്രഹിപ്പിക്കുന്ന തന്റെ പ്രവർത്തി പൂർത്തിയാക്കേണ്ടതിന്നു ഗബ്രിയേൽ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ വീണ്ടും വരും.

ദാനിയേൽ ഒൻപതാം അധ്യായത്തിൽ, ദാനിയേൽ പ്രവചനവചനം പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; മോശെയും യിരെമ്യാവും എഴുതിയ ഗ്രന്ഥങ്ങളിലൂടെ അവൻ മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്തു. താൻ ഉണ്ടായിരുന്ന പ്രവാസബന്ധനം എഴുപത് വർഷം നീണ്ടുനിൽക്കും എന്ന് യിരെമ്യാവ് വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു.

മോശെയുടെ അനുസാരമായി, ശത്രുവിന്റെ ദേശത്തിലെ പ്രവാസകാലം ദേശം തന്റെ ശബ്ബത്തുകളെ അനുഭവിക്കുന്ന കാലത്തോടു തുല്യമായിരിക്കും.

ദൈവത്തിന്റെ പ്രവചനവചനത്തിൽ നിന്ന്, തന്റെ ജനത്തെ ശത്രുവിന്റെ ദേശത്തേക്കു ചിതറിച്ചുകളഞ്ഞിരിക്കുകയാണെന്നും, ആ കാലത്ത് ദേശം തന്റെ ശബ്ബത്തുകളെ ആസ്വദിക്കുമെന്നുമുള്ള കാര്യം രണ്ട് സാക്ഷികളാൽ ദാനിയേൽ ഗ്രഹിച്ചു. യിരെമ്യാവിന്റെ എഴുപത് വർഷങ്ങളെക്കുറിച്ച് ദിനവൃത്താന്തങ്ങളുടെ ഗ്രന്ഥകർത്താവ് ഗ്രഹിച്ചതുപോലെ അവനും ഗ്രഹിച്ചു.

ദേശത്തിന്റെ ശബ്ബത്തുകൾ അനുഭവിക്കപ്പെടുന്നതിനിടെ ശത്രുവിന്റെ ദേശത്തിൽ ചിതറിക്കിടക്കേണ്ട യിരെമ്യാവിന്റെ എഴുപത് വർഷങ്ങൾ ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴിരട്ടി” എന്ന ശാപത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണെന്ന് ദാനീയേൽ മനസ്സിലാക്കി; ആ ബോധ്യത്തിന് അനുസരണമായി, ഒടുവിൽ തങ്ങളുടെ ചിതറിപ്പോയ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ഉണരുന്നവർക്കായി അവിടെ കല്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന പരിഹാരത്തെ അവൻ നിറവേറ്റി.

ഒൻപതാം അധ്യായത്തിലുള്ള ദാനിയേലിന്റെ പ്രാർത്ഥന, ശത്രുവിന്റെ ദേശത്ത് ചിതറിപ്പോയ നിലയിൽ തങ്ങളെത്തന്നെ കണ്ടെത്തുന്നവർക്ക് ഉള്ള ആലോചനയിലെ ഓരോ ഘടകത്തെയും അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നതാകുന്നു. ആ പ്രാർത്ഥന രണ്ടാമത്തെ അധ്യായത്തിലുള്ള അവന്റെ പ്രാർത്ഥനയോടു സംയോജിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്; കാരണം ഇവ രണ്ടും ചേർന്ന്, വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ ആ മഹാനഗരമായ സൊദോമിന്റെയും ഈജിപ്തിന്റെയും വീഥികളിൽ മരിച്ചുകിടന്നവരായി, തങ്ങളെയും ചിതറിക്കപ്പെട്ടവരായി കണ്ടെത്തിയിരുന്നവരുടെ പ്രാർത്ഥനയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ തന്റെ പ്രാർത്ഥന സമാപിപ്പിക്കുമ്പോൾ, “മരെ” ദർശനം വിശദീകരിക്കുന്ന പ്രവൃത്തി പൂർത്തിയാക്കുവാൻ ഗബ്രിയേൽ വീണ്ടും വരുന്നു; അതുപോലെ തന്നേ വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ രണ്ടു സാക്ഷികൾക്കായി പരിശുദ്ധാത്മാവും നിർവഹിക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതു തന്നേ ആകുന്നു.

ഈ പഠനം അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.