ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - അമ്പത്തിയഞ്ചാം സംഖ്യ

യിരെമ്യാവിന്റെ പ്രവചനത്തിലെ എഴുപതു വർഷത്തെ പ്രവാസത്തെയും മോശെയുടെ സത്യപ്രതിജ്ഞയെയും ശാപത്തെയും ദാനിയേൽ ഗ്രഹിച്ചശേഷം ഗബ്രിയേൽ അവന്റെ അടുക്കൽ വന്നു.

“ശപഥം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ദാനിയേൽ ഉപയോഗിച്ച വാക്ക്, ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറാം അധ്യായത്തിൽ “ഏഴ് പ്രാവശ്യം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മോശെ ഉപയോഗിച്ച അതേ വാക്കാണ്. ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ, യിരെമ്യാവിന്റെ എഴുപത് വർഷങ്ങളുടെ കാലഘട്ടത്തിന്റെയും രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറ് വർഷങ്ങളുടെ കാലഘട്ടത്തിന്റെയും ബന്ധം മനസ്സിലാക്കുവാൻ ദാനിയേൽ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു എന്നു സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് നമ്മെ അറിയിക്കുന്നു. എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ, രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറ് ദിവസങ്ങളുടെ ദർശനം ദാനിയേൽ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതിന്നു ഗബ്രിയേലിന് കല്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ മടങ്ങിവന്ന്, ഏഴാം, എട്ടാം, ഒമ്പതാം അധ്യായങ്ങളുടെയും വിഷയമായിരുന്ന ആ രണ്ടു ദർശനങ്ങളെ മനസ്സിൽ വേർതിരിച്ചറിയുവാൻ ദാനിയേലിനെ അറിയിക്കുമ്പോൾ, ഗബ്രിയേൽ തന്റെ പ്രവൃത്തി പൂർത്തിയാക്കുന്നു. ആ രണ്ടു ദർശനങ്ങളാണ് 1798-ൽ മുദ്രവിമോചിതമായ “പരിജ്ഞാനവർധന”യുടെ വിഷയം.

യെരെമ്യാവിന്റെ എഴുപത് വർഷങ്ങളും മോശെയുടെ “ശാപവും” മോശെയുടെ “ശപഥം” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിന്റേതായ പ്രതീകങ്ങളാണ്; എന്നാൽ ഗബ്രിയേൽ രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറ് വർഷങ്ങളുടെ കാലയളവിന്റെ വിഭജനം അവതരിപ്പിക്കാനിരിക്കുകയാണ്. ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടലിന്റെ ദർശനം (“chazon”)യും പ്രത്യക്ഷതയുടെ ദർശനം (“mareh”)യും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ശരിയായി വിഭജിക്കപ്പെടുമ്പോഴേ അതിനെ ശരിയായി വിഭജിക്കാനാകൂ. യെഹൂദർക്കു നാനൂറത്തി തൊണ്ണൂറ് വർഷങ്ങളുടെ ഒരു പരീക്ഷണകാലം നൽകപ്പെട്ടതായി തിരിച്ചറിയിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഗബ്രിയേൽ ആരംഭിച്ചത്. ആ കാലയളവ് എഴുപത് വർഷത്തെ ബദ്ധവാസം ഉണ്ടാക്കിയ കലാപത്തിന്റെ അതേ നാനൂറത്തി തൊണ്ണൂറ് വർഷങ്ങളുടെ കാലയളവായിരുന്നു.

ഇരുപത്തിനാലാം വാക്യത്തിലെ “നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” എന്ന പദം ക്രി.മു. 457-ൽ മൂന്നാമത്തെ കല്പന പുറപ്പെടുവിക്കപ്പെട്ടതുമുതൽ ക്രി.വ. 34-ൽ സ്തെഫാനോസ് കല്ലെറിഞ്ഞ് കൊല്ലപ്പെട്ടതുവരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; എന്നാൽ ഇരുപത്താറും ഇരുപത്തേഴും വാക്യങ്ങളിലെ “നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” എന്ന പദം പൗരാണികതയുടെയും പാപ്പാത്വത്തിന്റെയും ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തികളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

“മെശീയാവിനെ” “ഛേദിച്ചുകളഞ്ഞതിനു” “ശേഷം” “വരുവാനുള്ള പ്രഭുവിന്റെ ജനങ്ങൾ നഗരംയും വിശുദ്ധമന്ദിരവും നശിപ്പിക്കും” എന്നു ഗബ്രിയേൽ ദാനിയേലിനെ അറിയിക്കുന്നു. ക്രി.വ. 66 മുതൽ 70 വരെ കൃത്യമായി മൂന്നര വർഷം നീണ്ടുനിന്ന നിരോധനത്തിൽ പൗരാണിക റோம் “നഗരവും വിശുദ്ധമന്ദിരവും” നശിപ്പിച്ചു. “യുദ്ധത്തിന്റെ അവസാനം” “പ്രളയത്തോടെ” ആയിരിക്കും എന്നും, ആ യുദ്ധം “ശൂന്യീകരണങ്ങൾ” ഉൾക്കൊള്ളുന്നതായിരിക്കും എന്നും ഗബ്രിയേൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. യെരൂശലേമിനെയും വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും നേരെ നടപ്പാക്കിയ ആ യുദ്ധം പൗരാണിക മതവും പാപ്പാസഭാധിപത്യവും നിർവഹിച്ച ചവിട്ടിമെതിക്കലായിരുന്നു. ആദിയിൽ യെരൂശലേമിനെ നശിപ്പിച്ച പൗരാണിക ശക്തി ബാബിലോനായിരുന്നു; എന്നാൽ മെശീയാവിനെ ക്രൂശിച്ചശേഷം അതിനെ നശിപ്പിച്ച പൗരാണിക ശക്തി പൗരാണിക റോമായിരുന്നു. എന്നാൽ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിനും സൈന്യത്തിനുമെതിരായ യുദ്ധം ശൂന്യീകരണം വരുത്തുന്ന രണ്ടു ശക്തികളാൽ നിർവഹിക്കപ്പെട്ടു; തിരുവെഴുത്തുകളിൽ ആ രണ്ടു ശൂന്യീകരണശക്തികളിൽ രണ്ടാമത്തേത് പാപ്പാസഭാധിപത്യമാണ്.

“കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന ശിക്ഷാദണ്ഡം” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ശക്തി പാപ്പാധിപത്യമാണ്; “കവിഞ്ഞൊഴുകുകയും കടന്നുപോകുകയും ചെയ്യുന്നു” എന്നു ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായം നാൽപ്പതാം വാക്യത്തിൽ പറയുന്ന ശക്തിയും അതുതന്നെയാണ്. ബാബിലോണോടെ ആരംഭിച്ച യെരൂശലേമിന്റെ ചവിട്ടിമെതിക്കൽ, ദ്വിതീയോപദേശത്തിൽ മോശെയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട, ഗൂഢവചനങ്ങൾ സംസാരിച്ച ഇരുമ്പുരാജ്യത്തിലൂടെ തുടർന്നു; അതിനുശേഷം പാപ്പാധിപത്യം വന്നു. ആ ചവിട്ടിമെതിക്കൽ അവസാനിക്കുന്നതുവരെ “ശൂന്യതകൾ” “നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു.” ഇരുപത്തേഴാം വാക്യത്തിൽ, ക്രിസ്തു അനേകർ‍ക്കായി ഒരു ആഴ്ചത്തേക്ക് നിയമത്തെ സ്ഥിരപ്പെടുത്തുന്നു. ആ ആഴ്ചയുടെ നടുവിൽ, സ്വർഗ്ഗത്തിലെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ ക്രിസ്തു തന്റെ മഹാപുരോഹിത ശുശ്രൂഷ ആരംഭിച്ചതിനാൽ ഭൂമിയിലെ യാഗവ്യവസ്ഥ അവസാനിക്കും. യെഹൂദന്മാർക്കായി വേർതിരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന കൃപാകാലത്തിനിടെ അവരുടെ അനുസരണക്കേടിന്റെ നിമിത്തം, വിശുദ്ധമന്ദിരവും നഗരവും വീണ്ടും ശൂന്യമാക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു.

ആ വാക്യം ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: “അസഹ്യങ്ങളുടെയും വ്യാപനത്താൽ അവൻ അതിനെ ശൂന്യമാക്കും; സമാപ്തിവരെയും, നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടത് ശൂന്യമായിരിക്കുന്നതിന്മേൽ ഒഴുക്കിക്കൊടുക്കപ്പെടും.” യെഹൂദന്മാർ അവരുടെ പരീക്ഷാകാലത്തിന്റെ പാനപാത്രം ഒടുവിൽ നിറഞ്ഞൊഴുകുംവരെ നിറച്ചപ്പോൾ, നഗരവും വിശുദ്ധമന്ദിരവും യുദ്ധത്തിന്റെ അന്ത്യംവരെയും ശൂന്യമായിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. 1798-ൽ ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടലിന്റെ “സമാപ്തി”യിൽ, പാപ്പാസത്ത്വത്തിനു മാരകമായ മുറിവ് ലഭിക്കുമെന്നു “നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.” തുടർന്ന്, മൂന്ന് കല്പനകളുടെ കീഴിൽ യെഹൂദന്മാർ യഥാർത്ഥ ബാബിലോണിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നപ്പോൾ മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, നഗരവും വിശുദ്ധമന്ദിരവും പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും പുനർനിർമിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യേണ്ടതായിരുന്നു.

ആ യുദ്ധത്തിന്റെ പര്യവസാനത്തോളം യെരൂശലേം പാപ്പാ അധികാരത്താൽ ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. ഇരുപത്തി മൂന്നുനൂറ് വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന വ്യത്യസ്ത പ്രവാചകകാലഘട്ടങ്ങളെ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുക, എഴുപത് വർഷങ്ങളുടെ ചവിട്ടിമെതിക്കൽ സംബന്ധിച്ച ദർശനത്തിന്റെ ബന്ധം വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൻറെയും സൈന്യത്തിൻറെയും പുനഃസ്ഥാപനദർശനത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ട് മനസ്സിലാക്കിയാൽ മാത്രമാണ്. മോശെയുടെ ശാപത്തിന്റെ ചിതറിച്ചിതറിക്കൽ സംബന്ധിച്ച ദർശനത്തെ തള്ളിക്കളയുന്നതു സമാഹരണത്തിന്റെ ദർശനത്തെ തള്ളിക്കളയുന്നതുതന്നെയാണ്. എഴുപത് വർഷങ്ങളുടെ ദർശനം ചിതറിച്ചിതറിക്കലിന്റെ ദർശനമാണ്. ഇരുപത്തി മൂന്നുനൂറ് വർഷങ്ങളുടെ ദർശനം സമാഹരണത്തിന്റെ ദർശനമാണ്. എഴുപത് വർഷങ്ങളുടെ ദർശനം ചിതറിച്ചിതറിക്കലിന്റെ “chazon” ദർശനമാണ്; ഇരുപത്തി മൂന്നുനൂറ് വർഷങ്ങളുടെ ദർശനം സമാഹരണത്തിന്റെ “mareh” ദർശനമാണ്.

ആ രണ്ടു ദർശനങ്ങളും പ്രവാചകപരമായി ഒന്നിച്ചുചേർക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഒന്നിനെ നിരസിക്കുന്നത് അവ രണ്ടിനെയും നിരസിക്കുന്നതാകുന്നു. ഈ സത്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നതു എന്തെന്നാൽ, അഡ്വെന്റിസം രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറ് വർഷത്തെ പ്രവചനത്തെ തങ്ങൾ നിലനിറുത്തുന്നുവെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും, 1863-ൽ അവർ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” നിരസിച്ചതുപോലെ തന്നെ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്തംഭവും അവർ നിരസിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. യെഹൂദന്മാർ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം പാലിക്കുന്നുവെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടിരുന്നില്ലയോ? പ്രാചീന യിസ്രായേൽ മെസീയാവിനെ കാത്തിരിക്കുന്നുവെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടിരുന്നില്ലയോ? ദൈവവചനത്തെ നിലനിറുത്തുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവകാശപ്രഖ്യാപനം അർത്ഥശൂന്യമാണ്.

മില്ലറൈറ്റുകൾ ഒടുവിൽ 1844 ഒക്‌ടോബർ 22-നെ ഇരുപത്തിമുന്നൂറ് ദിവസങ്ങളുടെ കാലയളവിന്റെ അവസാനമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു; എങ്കിലും അവരുടെ ഗ്രഹിക്കൽ പരിമിതമായിരുന്നു. ആ മഹാനിരാശയ്ക്കുശേഷമാണ് ആ തീയതിയിൽ സ്വർഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും അത്യന്തവിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രത്യക്ഷതയെയും സംബന്ധിച്ച വെളിച്ചം ലഭിച്ചത്. ആ തീയതിക്ക് ശേഷമല്ലാതെ, മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശവും ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണവും അവർ കണ്ടില്ല.

ഇരുപത്തിമൂന്നുനൂറ് വർഷങ്ങളോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്ന പ്രവചനാത്മക വെളിച്ചം വർദ്ധിപ്പിക്കുവാൻ കർത്താവിന് ഉദ്ദേശമുണ്ടായിരുന്നു; 1856-ൽ അവൻ കൂടുതൽ വെളിച്ചത്തിലേക്കുള്ള വാതിൽ തുറന്നു, തുടർന്ന് വന്ന ഏഴ് വർഷങ്ങളിൽ അഡ്വെന്റിസം ആ വാതിൽ അടച്ചു. 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-നുശേഷമാണ് കർത്താവ് പ്രവചനത്തിന്റെ വിദ്യാർത്ഥികളെ വീണ്ടും ഹൈറം എഡ്സന്റെ ലേഖനങ്ങളിലേക്കു നയിച്ചത്; അപ്പോൾ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന വെളിച്ചം വീണ്ടും വർദ്ധിച്ചുതുടങ്ങി.

രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറ് വർഷങ്ങളുടെ പ്രവചനത്തിനും രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറും ഇരുപതു വർഷങ്ങളുടെ പ്രവചനത്തിനും ഇടയിലുള്ള ബന്ധം കാണാൻ വിസമ്മതിച്ചതിനാൽ, അഡ്വെന്റിസം 1844 ഒക്ടോബർ 22-നെ ചുരുങ്ങിയതും അപൂർണ്ണവുമായ രീതിയിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ എത്തിച്ചേർന്നു.

ഒരു പ്രാവശ്യം എസ്. എസ്. സ്നോ ക്രൂശീകരണത്തിന്റെ തീയതി ഉറപ്പിച്ചതോടെ, 1844 ഒക്ടോബർ 22 എന്ന തീയതി നിർണയിക്കപ്പെട്ടു.

മില്ലറൈറ്റുകൾ ക്രൂശിവെയ്പ്പിന്റെ ശരിയായ തീയതി തിരിച്ചറിഞ്ഞു; തുടർന്ന് ഇരുപത്തിമുന്നൂറ് വർഷങ്ങളുടെ കാലയളവിന്റെ അന്ത്യം നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടു. യെഹൂദന്മാർ അവരുടെ പരീക്ഷാകാലത്തിന്റെ പാനപാത്രം നിറച്ചതുകൊണ്ടു, “അരുചികളിന്റെ വ്യാപനം” മുഖേന പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട രീതിയിൽ, ക്രിസ്തു “നിയമം” സ്ഥിരീകരിച്ച “ആഴ്ചയുടെ നടുവിൽ” സംഭവിച്ച “മശീഹയുടെ ഛേദനം” എന്നും തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടു. അർദ്ധരാത്രിനാദത്തിന്റെ സന്ദേശത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതിൽ അനിവാര്യമായിരുന്ന ചരിത്രപരമായ വഴിക്കുറിയായി ക്രൂശ് മാറി.

ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയുടെ അത്തരം പ്രബലമായ പ്രകടനം ഉളവാക്കിയ വചനങ്ങളിൽ നിലനിന്നിരുന്ന പ്രകാശം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, രണ്ട് ദർശനങ്ങളുടെയും ബന്ധം മനസ്സിലാക്കണമെന്ന ദാനിയേലിന്റെ ആഗ്രഹം പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്ന ആ വചനങ്ങളുടെ ബോധ്യത്തിലേക്ക് മില്ലറൈറ്റുകൾ ഒരിക്കലും എത്തിച്ചേർന്നില്ല. ക്രിസ്തു നിയമം സ്ഥിരീകരിച്ച ആ ആഴ്ച രണ്ട് ഘട്ടങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; പിന്നീട് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് അതിനെ ക്രിസ്തുവിന്റെ മൂന്ന് പാതി വർഷത്തെ വ്യക്തിപരമായ ശുശ്രൂഷയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതായും, തുടർന്ന് ശിഷ്യന്മാർ മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട അവന്റെ ശുശ്രൂഷയെന്നുമായും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ക്രൂശിന്റെ ചരിത്രപരമായ വഴിക്കുറി 1844 ഒക്ടോബർ 22-ാം തീയതി നിർണയിക്കുന്നതിന് ആധാരമായി മാറിയെന്നു അവർ കണ്ടു; എന്നാൽ അതേ സമയം അത് മൂന്ന് പാതി വർഷങ്ങളുള്ള ഒരേപോലുള്ള രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളുടെ കേന്ദ്രത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്നും, അങ്ങനെ അത് “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്നും—ദൈവം മോശെ മുഖാന്തരം അതിനെ തന്റെ നിയമത്തിന്റെ “വഴക്ക്” എന്നു വിളിച്ചതായും—അവർ കണ്ടില്ല.

ക്രിസ്തു അനേകരോടുകൂടെ നിയമം സ്ഥിരീകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അനുസരണക്കേടുള്ള യഹൂദന്മാരോടു അവൻ തർക്കം പുലർത്തിയത് ആ നിയമത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. “അവന്റെ നിയമത്തിന്റെ തർക്കം” കി.മു. 723-ൽ ആരംഭിച്ചു; അന്നു അശ്ശൂർജാതിക്കാർ വടക്കൻ രാജ്യം ബദ്ധപ്രവാസത്തിലാക്കി. തുടർന്ന് ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് പ്രവാചകദിവസങ്ങൾക്കായി ജാതീയത അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള യിസ്രായേലിനെ ചവിട്ടിമെതിച്ചു. ആ ചവിട്ടിമെതിക്കലിന് പിന്നാലെ, ആത്മീയ യിസ്രായേലിനെ പാപ്പാത്വം ചവിട്ടിമെതിച്ച മറ്റൊരു ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് പ്രവാചകദിവസങ്ങൾ വന്നു.

ക്രിസ്തു നിയമത്തെ സ്ഥിരീകരിച്ച പ്രവചനാത്മക ആഴ്ച, രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറ് വർഷങ്ങളുടെ ദർശനത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി വന്നതുപോലെ, രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷങ്ങളുടെ ദർശനത്തെയും പ്രതിനിധീകരിച്ചു. മില്ലറൈറ്റുകൾ രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറ് വർഷങ്ങളുടെ പ്രവചനത്തിൽ നിന്നു മതിയായ അളവിൽ മനസ്സിലാക്കിയതിനാൽ മദ്ധ്യരാത്രിയിലെ നിലവിളിയുടെ സന്ദേശം ശരിയായി പ്രഖ്യാപിച്ചു; എന്നാൽ ഒൻപതാം അധ്യായത്തിലെ ഗബ്രിയേലിന്റെ വ്യാഖ്യാനം അറിയിക്കേണ്ടിയിരുന്ന പ്രകാശത്തിൽനിന്നു ചില ഭാഗങ്ങളെ അവർ തള്ളിക്കളയാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തു.

“കാര്യം” എന്നും “ദർശനം” എന്നും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ആ രണ്ടു ദർശനങ്ങളെ ശരിയായി വിഭജിക്കുവാൻ (മനസ്സിൽ വേർതിരിക്കുവാൻ) ഗബ്രിയേൽ ദാനീയേലിനോടു നിർദേശിച്ചിരുന്നു; ആ ഉപദേശത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി, “ഏഴു കാലങ്ങൾ” എന്നതിന്റെ ഒരു പ്രതീകമായ എഴുപതു ആഴ്ചകളും ഇരുപത്തിമുന്നൂറു വർഷങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം മനസ്സിലാക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അതുതന്നെയായിരുന്നു ദാനീയേലിന്റെ യഥാർത്ഥ ഭാരമെന്ന് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് നമ്മെ അറിയിക്കുന്നു.

“ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിനെ അഡ്വെന്റിസം നിരസിച്ചതിനാൽ, ഇരുപത്തിമുന്നൂറ് വർഷങ്ങളിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കപ്പെട്ട ആദ്യത്തെ നാനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ് വർഷങ്ങളുടെ കാലഘട്ടം, മോശെ “അവന്റെ നിയമത്തിന്റെ കലഹം” എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന നിയമവിരുദ്ധ കലാപത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്ന കാര്യം അവർക്ക് മനസ്സിലാക്കാനാകാത്ത അവസ്ഥയിൽ അവർ എത്തി.

ആഴ്ചയുടെ മദ്ധ്യേ ഉണ്ടായ ക്രൂശിക്കപ്പെടൽ വെറും തീയതി നിർണ്ണയിച്ചതിലും അധികം ചെയ്തതാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിയുന്നതിൽ നിന്ന് തടയപ്പെട്ടു; കാരണം, അതു നിയമത്തിന്റെ രക്തത്താൽ ഇസ്രായേലിന്റെ അനുസരണക്കേടിനോടുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ വാദപ്രതിവാദത്തിന്റെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള കേന്ദ്രബിന്ദുവിനെ തന്നെയാണ് നിർണ്ണയിച്ചത്. ക്രൂശിൽ അനേകരെക്കായി ചൊരിയപ്പെട്ട, അവന്റെ നിയമത്തെ സ്ഥിരീകരിച്ച ആ രക്തം, ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയഞ്ചും ഇരുപത്തിയാറും അധ്യായങ്ങളിൽ പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന നിയമത്തെയും സ്ഥിരീകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന സത്യത്തോടു അവർ അന്ധരായിരുന്നു.

പുരാതന ഇസ്രായേൽ തങ്ങളെത്തന്നെ ഒരു നിയമബന്ധത്തിന് ഏല്പിച്ചു; അവർ ആ നിയമബന്ധത്തെ, “യഹോവ അരുളിച്ചെയ്തതൊക്കെയും ഞങ്ങൾ ചെയ്യും” എന്ന തങ്ങളുടെ പ്രഖ്യാപനമായി നിർവചിച്ചു. എന്നാൽ ക്രിസ്തു അർപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന നിയമബന്ധം അവന്റെ ന്യായപ്രമാണം ഹൃദയത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കണം എന്നതിനെ ആവശ്യപ്പെടുന്നതാണെന്ന് അവർക്ക് യാതൊരു ബോധവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. നിയമബന്ധത്തിന്റെ നിബന്ധനകളെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ പരീശന്മാരുടെ സ്വഭാവമുള്ള നിർവചനം, സത്യമായ നിയമബന്ധത്തെ അവർ മനസ്സിലാക്കുകയും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിൽ അവരെ തടഞ്ഞു.

ആധുനിക യിസ്രായേൽ ആഴ്ചയുടെ മദ്ധ്യേ ക്രൂശിന്റെ രക്തത്തെ അങ്ങനെ നിർവചിച്ചിരിക്കുന്നു; അതുവഴി, മിശിഹാവിനെ നിരസിക്കുകയും തങ്ങൾക്ക് കൈസർ അല്ലാതെ രാജാവില്ലെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്ത പ്രാചീന യിസ്രായേലിന്മേൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അതേ അന്ധത തന്നെ ആധുനിക യിസ്രായേലിന്മേലും വരുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഗബ്രിയേൽ ദാനിയേലിന് രേഖപ്പെടുത്തി കാട്ടിയ ചരിത്രത്തിൽ ഉടമ്പടി ഉറപ്പിക്കപ്പെടുന്നതു മാത്രമല്ല, ആ ഉടമ്പടിയെ നിരസിക്കുന്നവരുടെ മേൽ വരുത്തപ്പെടുന്ന ചിതറിപ്പോകലും ഉൾപ്പെടുന്നു എന്ന സത്യത്തോടു ആധുനിക ഇസ്രായേൽ അന്ധമാണ്; കാരണം ആ വാക്യങ്ങൾ വരുവാനുള്ള പ്രഭുവായ അന്യജാതിയായ റോം നഗരത്തെയും വിശുദ്ധാലയത്തെയും നശിപ്പിക്കുമെന്നതും, വിശുദ്ധാലയത്തെയും സൈന്യത്തെയും ചവിട്ടിമെതിച്ച യുദ്ധത്തിന്റെ അവസാനംവരെ “ശൂന്യതകൾ” എന്നു ബഹുവചനത്തിൽ നിർണയിക്കപ്പെട്ടിരുന്നുവെന്നതും വ്യക്തമാക്കുന്നു.

അനേകരോടുള്ള നിയമം സ്ഥിരീകരിപ്പാൻ ക്രിസ്തു തന്റെ രക്തം ചൊരിഞ്ഞ ചരിത്രത്തിൽ, വിഗ്രഹാരാധക റോമും പാപ്പാധിപത്യ റോമും എന്ന രണ്ട് ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തികൾ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. ക്രൂശിന്മേൽ ചൊരിഞ്ഞ രക്തം തന്നെയാണ് ക്രിസ്തു സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നത്; അതു ഇരുപത്തിമുന്നൂറ് വർഷങ്ങളുടെ “mareh” ദർശനത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അവന്റെ പ്രവർത്തിയുടെ ഒരു പ്രതീകമാണ്. ആ ചരിത്രം, വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും സൈന്യത്തെയും ചവിട്ടിമെതിക്കേണ്ടിയിരുന്ന ആ രണ്ട് ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തികൾ മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന രണ്ടായിരത്തിയഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങളുള്ള “chazon” ദർശനത്തിന്റെ ചരിത്രവുമായി നെയ്തുചേർന്നിരിക്കുന്നു.

മില്ലറിന്റെ സ്വപ്നത്തിൽ രത്നങ്ങളായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട സത്യങ്ങൾ സൂര്യനെപ്പോലെ ദീപ്തിയായി പ്രകാശിച്ചിരുന്നു; എങ്കിലും അവ സമ്പൂർണ്ണമായിരുന്നില്ല. അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ, അർദ്ധരാത്രി നിലവിളി അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അതേ രത്നങ്ങളെ തന്നെയാണ് “അഴുക്ക് ബ്രഷ് മനുഷ്യൻ” പുതിയതും വലുതുമായ പെട്ടകത്തിലേക്ക് ഇടുക; അപ്പോൾ അവ ആദ്യം ഉണ്ടായിരുന്നതിനെക്കാൾ പത്ത് ഇരട്ടി കൂടുതൽ ദീപ്തിയായി പ്രകാശിക്കും. അവ അന്തിമ അർദ്ധരാത്രി നിലവിളി സന്ദേശത്തിന്റെ പരീക്ഷണമായി മാറുന്നു. ആ രത്നങ്ങളെ ഹബക്കൂക്ക് പ്രവചിച്ചിരുന്ന രണ്ടു സാക്ഷികൾ പ്രത്യേകമായി പാളികളായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. 1843-ഉം 1850-ഉം വർഷങ്ങളിലെ മുൻഗാമികളുടെ രണ്ടു പാളികളും “വരിക്ക് മേൽ വരി” ആയി ഒന്നിന്മേൽ മറ്റൊന്ന് വെക്കുമ്പോൾ, മില്ലറിന്റെ രത്നങ്ങൾ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ ആ രത്നങ്ങൾ അന്തിമ അർദ്ധരാത്രി നിലവിളിയുടെ സന്ദേശത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

രണ്ടു ചാർട്ടുകളിലുമുള്ള സത്യങ്ങളിൽ ഭൂരിഭാഗവും 1844-ന് മുമ്പ് നിറവേറ്റപ്പെട്ട പ്രവചനങ്ങളെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു; ഉദാഹരണത്തിന്, ദാനിയേൽ ഏഴും എട്ടും അധ്യായങ്ങളിലെ മൃഗങ്ങളുടെ തിരിച്ചറിയൽ. ദാനിയേൽ രണ്ടാമദ്ധ്യായത്തിലെ പ്രതിമയും അവിടെ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ ദർശനം സ്ഥാപിക്കുന്നത് റോമായോ അന്ത്യോക്യസ് എപ്പിഫാനസോ എന്നുള്ള വാദവും അവിടെ ഉണ്ട്. ആദ്യ നിരാശയും ഹബക്കൂക്കിന്റെയും പത്തു കന്യകമാരുടെയും താമസകാലവും അവിടെ ഉണ്ട്. മൂന്നാം ദൂതന്റെ വരവും അവിടെ ഉണ്ട്; അതുപോലെ സ്വർഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരവും. പുറജാതീയതയുടെ പ്രതീകമായി “നിത്യത”യും അവിടെ ഉണ്ട്. പിന്നെ, സ്വാഭാവികമായും, ഇസ്ലാമിന്റെ മൂന്നു കഷ്ടതകളും അവിടെ ഉണ്ട്. ഇവയെ ഒന്നിച്ചുകൊണ്ടുവരുമ്പോൾ, യെഹൂദാ ഗോത്രത്തിലെ സിംഹം ഒരു പ്രവചനസത്യം മുദ്രവെളിയാക്കുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്ന “ജ്ഞാനവർദ്ധന”യുടെ ഒരു ചിത്രീകരണമായി ആ ചാർട്ടുകൾ നിലകൊള്ളുന്നു.

1798-ൽ അന്ത്യകാലത്ത് തുറന്നുകാട്ടപ്പെട്ട പ്രവചനജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രതീകമായ ഉലൈ നദിയുടെ ദർശനം, വില്യം മില്ലറുടെ സ്വപ്നത്തിലെ പുതിയതും വലുതുമായ പെട്ടകത്തിലെ രത്നങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തുമാറു വർധിച്ചുവന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പരിഗണന സമാപനത്തിലേക്കു നീങ്ങുമ്പോൾ, അവരുടെ ചരിത്രത്തിൽ അപൂർണ്ണമായി നിന്നിരുന്ന മില്ലറൈറ്റ് സത്യങ്ങളിലേക്കു നാം വീണ്ടും മടങ്ങിച്ചെല്ലും. ചിലത് മില്ലറൈറ്റുകൾ ജീവിച്ചിരുന്ന ചരിത്രകാലഘട്ടത്തിന്റെ കാരണം അപൂർണ്ണമായ നിലയിൽ തന്നെയാക്കി വിട്ടതായിരുന്നു; മറ്റുചിലത് മൂന്നാം ദൂതന്റെ പുരോഗമിക്കുന്ന വെളിച്ചത്തോടൊപ്പമிருந்து നടക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചവരുടെ അനുസരണക്കേടിനാൽ അപൂർണ്ണമായി ശേഷിച്ചു.

ഈ കാര്യങ്ങൾ അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.