ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - അമ്പത്താറ്

ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലുള്ള രാജ്യങ്ങളുടെ അവസാന പ്രതിനിധാനം വെളിപ്പാട് പതിനേഴാം അധ്യായത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു. ആ അധ്യായത്തിൽ, മൂന്നാം വാക്യത്തിൽ, ദൂതൻ യോഹന്നാനെ പ്രവചനത്തിലെ “മഹാവേശ്യ”യുടെ ന്യായവിധി കാണിക്കേണ്ടതിന്ന് അവനെ “മരുഭൂമിയിലേക്കു” കൊണ്ടുപോകുന്നു; അവൾ “അനേകം ജലങ്ങളുടെ” മേൽ ഇരിക്കുന്നവളും “ഭൂമിയിലെ രാജാക്കളോടുകൂടെ” “വ്യഭിചാരം” ചെയ്തവളുമാകുന്നു.

യോഹന്നാന്റെ സ്വന്തം വാക്കുകൾ പ്രകാരം “മരുഭൂമി” 538-ആം വർഷം മുതൽ 1798-ലെ അന്ത്യകാലം വരെ നീണ്ടുനിന്ന പാപ്പാധിപത്യഭരണത്തിന്റെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് വർഷങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ആത്മാവിൽ, യോഹന്നാൻ പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ ആയിരത്തിരുനൂററുപത് വർഷങ്ങളിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു. ആ വർഷങ്ങൾ ഈസബേൽ, ആഹാബ്, ഏലിയാ എന്നിവരുടെ ചരിത്രകാലത്തെ മൂന്നര വർഷത്തെ വരൾച്ചയാൽ മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടവയായിരുന്നു. 1798-ൽ പാപ്പാധിപത്യത്തിന് അതിന്റെ മാരകമുറിവ് ലഭിക്കുന്നതുവരെ ആ വർഷങ്ങൾ തുടരേണ്ടതായിരുന്നു; കാരണം അത് ആദ്യത്തെ പ്രകോപനത്തിന്റെ അവസാനം സംഭവിക്കേണ്ടതെന്നു “നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു”; അതായത്, ജാതീയതയും പാപ്പാധിപത്യവും എന്ന രണ്ടു ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തികളാൽ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിനും സൈന്യത്തിനുംമേൽ വരുത്തപ്പെട്ട യുദ്ധത്തിന്റെ അവസാനമായിരുന്നു അത്. ഈ സത്യങ്ങളൊക്കെയും സമീപകാല ലേഖനങ്ങളിൽ വിശദീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.

“മഹാവേശ്യ” എന്നു പറയപ്പെടുന്നത് യെശയ്യാവിന്റെ തൂരിലെ വേശ്യയാകുന്നു; അവൾ “ഒരു രാജാവിന്റെ ദിവസങ്ങൾ” ആയിരുന്ന പ്രതീകാത്മകമായ എഴുപത് വർഷങ്ങൾക്കായി മറക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ചരിത്രം പ്രതീകാത്മകമായ ആ എഴുപത് വർഷങ്ങളുടെ ചരിത്രമാണ്; അത് ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആദ്യ രാജ്യമാകുന്ന ബാബിലോന്റെ ആധിപത്യകാലത്തെ എഴുപത് വർഷത്തെ ബന്ദിവാസം മുഖേന മുൻകൂട്ടി മാതൃകയായി കാണിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ ചരിത്രകാലത്ത് തൂരിലെ മഹാവേശ്യ മറക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. ആ ചരിത്രത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ അവൾ ഓർക്കപ്പെടുകയും വീണ്ടും പുറപ്പെട്ടു തന്റെ ഗാനങ്ങൾ പാടുകയും ചെയ്യേണ്ടതായിരുന്നു; അങ്ങനെ അവൾ ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരോടുകൂടെ പരസംഗം ചെയ്യുന്നു. പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ ന്യായവിധി കാണേണ്ടതിന്ന് യോഹന്നാൻ ആത്മീയമായി പാപ്പാധിപത്യ ഭരണത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു. പരസംഗം ചെയ്ത പുരോഹിതന്റെ മകളുടെ മേൽ വരുന്ന ന്യായവിധി, അവൾ അഗ്നിയാൽ ദഹിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു.

ഏഴ് അവസാന ബാധകളിൽ ഒന്നിനെ ഒഴുക്കിയ ദൂതന്മാരിൽ ഒരുവൻ യോഹന്നാനു കാണിച്ച മഹാവേശ്യയുടെ ന്യായവിധിദർശനത്തിൽ, അവൾ അഗ്നിയാൽ ദഹിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതായിരുന്നു.

മഹാവേശ്യ ഇരിക്കുന്ന ജലങ്ങൾ ലോകത്തിലെ ജനങ്ങളാണ്; യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് സർവ്വലോകത്തെയും വഞ്ചിച്ചു മഹാവേശ്യയുമായിരിക്കുന്ന മൃഗത്തെ ആരാധിക്കുമാറാക്കുമ്പോൾ, അവർ അവളുടെ അധികാരത്തിനുകീഴിൽ കൊണ്ടുവരപ്പെടും. തുടർന്ന് യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് വെളിപ്പാടുപുസ്തകം പതിനേഴാം അധ്യായത്തിലെ പ്രവചനത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പത്ത് രാജാക്കന്മാരിൽ പ്രധാന രാജാവാകുന്നു; ഈ ദൃഷ്ടാന്തത്തിൽ, വേശ്യയോടുകൂടെ വ്യഭിചാരം ചെയ്ത ആദ്യ രാജാവിനെ യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു, എങ്കിലും പിന്നീട് അവൾ ആ പ്രവൃത്തി എല്ലാ രാജാക്കന്മാരോടും കൂടെ നിർവഹിക്കും.

അനവധി രാജാക്കന്മാരിൽ ആദ്യ രാജാവിനെ ആഹാബ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അവൻ മഹാവേശ്യയെ വിവാഹം ചെയ്തവനായിരുന്നു; ത്യാതീര സഭയിൽ ആ മഹാവേശ്യയെ യേസബേൽ എന്നു പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. യേസബേലിന്റെ (മഹാവേശ്യയുടെ) ന്യായവിധി പത്ത് രാജാക്കന്മാരാൽ നടപ്പാക്കപ്പെടുന്നു; അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ശക്തിയാൽ അവർ സഭയും സംസ്ഥാനവും തമ്മിലുള്ള ഒരു സഖ്യത്തിലേക്കു നിർബന്ധിതരാക്കപ്പെടും. ആ രാജാക്കന്മാർ ആ വേശ്യയോടുള്ള തങ്ങളുടെ വെറുപ്പ് ഉണ്ടെങ്കിലും, പാപ്പാഭരണം ലോകത്തെ ഭരിക്കുവാൻ (ജലങ്ങളുടെ മേൽ ഇരിക്കുവാൻ) അനുവദിക്കുന്നതിന് സമ്മതിക്കും.

“പത്ത് രാജാക്കന്മാർ” (ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ), യാഥാർത്ഥത്തിൽ പാപ്പാസഭയെ വെറുക്കുന്നു; എന്നാൽ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന ലോകവിപത്തുകളിൽ നിന്ന് ലോകത്തെ രക്ഷിക്കാമെന്ന വ്യർത്ഥ പ്രത്യാശയിൽ, സാഹചര്യങ്ങളുടെ നിർബന്ധത്താൽ അവർ തങ്ങളുടെ ക്ഷണികരാജ്യം പാപ്പാധികാരത്തിന് ഏല്പിക്കേണ്ടിവരുന്നു. അവളുടെ വഞ്ചന അവർ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, ലേവ്യപുസ്തകത്തിലുള്ള ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി അവളെ അഗ്നിയാൽ ദഹിപ്പിക്കുന്ന ഉപകരണമായി അവർ മാറുന്നു.

“പത്ത് രാജാക്കന്മാർ” ദൈവത്തിന്റെ അന്ത്യദിന ജനത്തിന്മേൽ അവർ കൊണ്ടുവരുന്ന പീഡനത്തിലൂടെ “കുഞ്ഞാടിനോടു യുദ്ധം ചെയ്യുന്നു.”

ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാർ പാപ്പാത്വത്തിനുവേണ്ടി നടത്തി തീർത്ത പീഡനം, ക്രൂശിൽ ക്രിസ്തുവിനെതിരെയും നടത്തപ്പെട്ടിരുന്നു.

ക്രിസ്തുവിനെ ക്രൂശിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ നേരെ എഴുന്നേറ്റുനിന്ന “ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാർ” എന്നവർ, അവന്റെ ജനത്തെ പീഡിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും കുഞ്ഞാടിനോടു യുദ്ധം ചെയ്യുന്ന വെളിപ്പാട് പതിനേഴിലെ “പത്ത് രാജാക്കന്മാരെ” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ക്രൂശിൽ, ആ രാജാക്കന്മാർ ക്രിസ്തുവിനെ “വലയം ചെയ്ത” “ദുഷ്ടന്മാരുടെ സഭ” ആയിരുന്നു; അതുപോലെ തന്നേ അവർ അവന്റെ അന്ത്യദിനജനത്തോടും വീണ്ടും അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നു.

മഹാവേശ്യയ്‌ക്കെതിരെ ന്യായവിധി വരുത്തുന്ന പത്തു രാജാക്കന്മാർ അവളെ അഗ്നിയാൽ ദഹിപ്പിക്കുന്നു; കാരണം, അവൾ പുരോഹിതന്റെ മകളാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ഒരു വേശ്യയാണ്. ആ രാജാക്കന്മാർ “നായ്ക്കൾ” എന്ന നിലയിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; പത്തു രാജാക്കന്മാർ മഹാവേശ്യയെ അഗ്നിയാൽ ദഹിപ്പിക്കുക മാത്രമല്ല, “അവളുടെ മാംസം തിന്നുകയും” ചെയ്യും. യെസബേലിന്റെ മരണം, അവളെ മതിലിൽനിന്ന് താഴേക്കെറിഞ്ഞ് നിലത്തുവീഴ്ത്തി ചിതറിപ്പോകുമ്പോഴാണ് സംഭവിച്ചത്; തുടർന്ന് നായ്ക്കൾ വന്ന് അവളുടെ മാംസം തിന്നുകളഞ്ഞു.

പ്രധാന രാജാവായി ഐക്യനാടുകളുള്ള ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയായ ആ പത്ത് രാജാക്കന്മാർ, അവളെ അഗ്നിയാൽ ചുട്ടുകളകയും അവളുടെ മാംസം തിന്നുകയും ചെയ്‌തു പാപ്പാത്വത്തിന്മേൽ ന്യായവിധി വരുത്തും. ആ ന്യായവിധിയെയാണ് ദൂതൻ യോഹന്നാനെ കാണിക്കുവാൻ വന്നത്; അതിനായി അവൻ യോഹന്നാനെ മരുഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. എന്നാൽ അത് മരുഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏതെങ്കിലും ആകസ്മിക ഘട്ടത്തിലേക്കല്ല, മറിച്ച് ആ കാലഘട്ടത്തിന്റെ അറ്റത്തേക്കുതന്നെയായിരുന്നു. യോഹന്നാൻ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് വർഷങ്ങളുടെ അറ്റത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതു വ്യക്തമാകുന്നു; കാരണം അവൻ സ്ത്രീയെ കാണുമ്പോൾ അവൾ ഇതിനകം തന്നെ പീഡനത്തിന്റെ രക്തത്തിൽ മത്തയായിരുന്നതും, ഇതിനകം തന്നെ വേശ്യകളുടെ മാതാവെന്ന നിലയിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരുന്നതുമായിരുന്നു.

വെളിപ്പാട് പതിനേഴിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന “മഹാവേശ്യ”യും തന്നെയായ സോരിന്റെ വേശ്യ, അവൾ വീണ്ടും തന്റെ ഗീതങ്ങൾ പാടി ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരോടുകൂടെ വ്യഭിചാരം ചെയ്യേണ്ട സമയമെത്തുംവരെ മറക്കപ്പെട്ടിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.

1950-ന് മുമ്പ് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ഏതൊരു വിശ്വസനീയ നിഘണ്ടുവും വെളിപ്പാട് പതിനേഴാം അധ്യായത്തിലെ ചുവപ്പണിഞ്ഞ സ്ത്രീ റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ ഒരു പ്രതീകമാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു; എന്നാൽ ഇന്ന് ലോകം കത്തോലിക്കാ സഭ ഒരു ക്രിസ്തീയ സഭയാണെന്ന് കരുതുന്നു. അവൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരാണെന്നത് ലോകം മറന്നിരിക്കുന്നു.

യോഹന്നാൻ അവളെ കണ്ടപ്പോൾ ഇരുണ്ട യുഗങ്ങളിലെ പീഡനം അതിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ ആയിരുന്നു; കാരണം അവൾ വിശുദ്ധന്മാരുടെ രക്തം കുടിച്ചു മത്തരായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സ്വാഭാവികം ആത്മീയത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു; ഒരാൾ കുടിച്ചതിനുശേഷമാണ് മത്തരാകുന്നത്, മുമ്പല്ല.

1798-ന് നൂറ്റാണ്ടുകൾ മുമ്പ് കത്തോലിക്കാസഭയിൽ നിന്ന് വേർപിരിഞ്ഞിരുന്ന പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ, അവൾ “വേശ്യകളുടെ മാതാവ്” എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടതിനാൽ, 1798-ഓടെ തന്നെ കത്തോലിക്കാസഹവാസത്തിലേക്കുള്ള തങ്ങളുടെ മടങ്ങിപ്പോക്കിന്റെ യാത്ര ആരംഭിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. യോഹന്നാൻ അവളെ കണ്ടു അത്ഭുതപ്പെട്ടപ്പോൾ, മുമ്പ് അവളുടെ സഹവാസത്തിൽ നിന്ന് വേർപിരിഞ്ഞിരുന്ന സഭകൾ ഇതിനകം തന്നെ തിരിച്ചുവന്നുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. അതിനാൽ യോഹന്നാൻ 1798-ലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു; അന്നു ആ മഹാവേശ്യ ഇതിനകം തന്നെ കോടിക്കണക്കിന് ക്രിസ്ത്യാനികളെ കൊലപ്പെടുത്തിയിരുന്നു; കൂടാതെ ക്രി.വ. 533-ൽ ജസ്റ്റീനിയൻ അവളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതുപോലെ, അവളാണ് സഭകളുടെ തല എന്നു അവൾ ഉന്നയിച്ച ധാർഷ്ട്യപൂർണ്ണമായ അവകാശവാദം സ്വീകരിക്കുമാറാക്കി മുൻകാല പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് സഭകളെയും ഇതിനകം തന്നെ വശീകരിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.

1798-ലെ പ്രവാചക ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ നിന്ന്, ദൈവദൂതൻ തുടർന്ന് യോഹന്നാനെ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യങ്ങളുടെ അവസാന പ്രതിനിധാനം അവതരിപ്പിച്ചു.

ബൈബിളിലെ പ്രവചനത്തിൽ ഒരു മൃഗം ഒരു രാജ്യത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ ഏഴും എട്ടും അധ്യായങ്ങളിൽ ഇത് എളുപ്പത്തിൽ തിരിച്ചറിയാം. ദൂതൻ യോഹന്നാനോടു വെളിപ്പെടുത്തുന്ന മർമ്മം, മൃഗത്തിന്റെയും മൃഗത്തിന്മേൽ സവാരി ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീയുടെയും മർമ്മമാണ്. മൃഗത്തിന്മേലിരിക്കുന്ന സ്ത്രീ ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരോടുകൂടെ വ്യഭിചാരം ചെയ്യുന്ന മഹാവേശ്യയാണ്. അവൾ യേശബേലാണ്; അവളുടെ ഭർത്താവ് ആഹാബാണ്.

ഒരു പുരുഷൻ പുരുഷനാണ്, ഒരു സ്ത്രീ സ്ത്രീയാണ്; എങ്കിലും അവർ ചേർന്ന് ഒരു ദേഹമാകുന്നു. മൃഗത്തിന്റെ രഹസ്യം, അത് സഭയും രാജ്യവും ചേർന്നൊരു സംയോജനമാണെന്നതിലാണ്—സ്ത്രീ (സഭ)യും മൃഗം (രാജാക്കന്മാർ)യും ചേർന്ന്, രണ്ട് ഭാഗങ്ങളാൽ ഘടിതമായ ഏക രാജ്യം ആകുന്നു. രാജ്യഭരണകലയും സഭാഭരണകലയും സംയുക്തമായി, ആ ബന്ധത്തിൽ സ്ത്രീ നിയന്ത്രണം വഹിക്കുന്ന നിലയാണ് “മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമ.” യോഹന്നാനെ സ്ത്രീ മൃഗത്തിന്മേൽ കയറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതായി കാണിച്ചിരിക്കുന്നു; കാരണം ആ ബന്ധത്തിൽ നിയന്ത്രണം വഹിക്കുന്നത് അവളാണ്.

മൃഗവും സ്ത്രീയും ചേർന്ന് ഒരേ രാജ്യം (ഒരു ദേഹം) പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; എന്നാൽ ദൂതൻ ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരുമായുള്ള മഹാവേശ്യയുടെ ബന്ധത്തെയാണ് ഊന്നിപ്പറയുന്നത്. “ഇരുന്നുകയും ഇപ്പോൾ ഇല്ലാതിരിക്കയും ചെയ്യുന്ന” എന്നും “അഗാധകുഴിയിൽനിന്നു കയറിവന്നു നാശത്തിലേക്കു പോകുകയും ചെയ്യും” എന്നും, ഭൂമിയിൽ വസിക്കുന്നവർ “അതിനെ കണ്ടു അതിശയിക്കും” എന്നും പറയപ്പെട്ട “മൃഗം” മഹാവേശ്യയുടെ മാരകമുറിവ് സൗഖ്യമാകുമ്പോഴുള്ള പാപ്പാധിപത്യമാണ്. അവൾ ബൈബിളിലെ പ്രവചനത്തിലെ അഞ്ചാമത്തെ രാജ്യമായിരുന്നു; എന്നാൽ 1798-ൽ അവൾക്കു മാരകമുറിവ് ലഭിക്കേണ്ടതെന്നു “നിർണയിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.”

യോഹന്നാൻ ആത്മീയമായി 1798-ലേക്കു കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ, അവൾ ഒരു മൃഗം “അല്ലായിരുന്നു”; എന്നാൽ വേഗത്തിൽ വരുവാനിരിക്കുന്ന ഞായർനിയമത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന എഴുപത് പ്രതീകാത്മക വർഷങ്ങളുടെ അന്ത്യത്തിൽ അവളുടെ മാരകമുറിവ് സൗഖ്യമാകുമ്പോൾ, അവൾ വീണ്ടും “ഉണ്ട്” — ജീവനോടെ, തന്റെ ഗാനങ്ങൾ പാടി, വ്യഭിചാരം ചെയ്ത്, ക്രിസ്ത്യാനികളെ കൊന്നൊടുക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

അദ്ധ്യായം പതിനേഴു ബൈബിള്‍ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യങ്ങളുടെ അവസാന അവതരണമാണ്; അതിനാല്‍ അത് ബൈബിള്‍ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യ പരാമര്‍ശത്തോടു യോജിച്ചിരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ആ രാജ്യങ്ങളുടെ ആദ്യ പരാമര്‍ശം ദാനിയേല്‍ അദ്ധ്യായം രണ്ടില്‍ കാണപ്പെടുന്നു; ഹബക്കൂക്കിന് ലഭിച്ച “ദര്‍ശനം എഴുതി, ഫലകങ്ങളില്‍ വ്യക്തമായി രേഖപ്പെടുത്തുക” എന്ന കല്പനയുടെ നിവൃത്തിയായിരുന്ന ആ രണ്ടു ചാര്‍ട്ടുകളിലും അതു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിലെ രണ്ടാം, ഏഴാം, എട്ടാം അധ്യായങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ ഗ്രഹണത്തിൽ മില്ലറൈറ്റുകൾ ശരിയായിരുന്നതായിരുന്നു; എങ്കിലും അവരുടെ ഗ്രഹണം അപൂർണ്ണമായിരുന്നു. ദാനിയേലിന്റെ രണ്ടാം അധ്യായത്തിലുള്ള മില്ലറിന്റെ രത്നങ്ങൾ അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ പത്തു ഇരട്ടി കൂടുതൽ പ്രകാശിക്കുന്നു; കാരണം അവ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യങ്ങളുടെ ആദ്യ പരാമർശം മാത്രമല്ല, എട്ടാമത്തേത് ഏഴിൽ നിന്നുള്ളതാകുന്നു എന്ന വെളിപ്പാടിന്റെ ആദ്യ പരാമർശവും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നതാണെന്ന് അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു. യേശു എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരു കാര്യത്തിന്റെ ആരംഭംകൊണ്ടാണ് അതിന്റെ അന്ത്യം ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നത്.

എല്ലാ പ്രവാചകന്മാരും അന്ത്യദിനങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്; വെളിപ്പാട് പതിനേഴാം അദ്ധ്യായത്തിൽ യോഹന്നാൻ, “ആ മൃഗം മുമ്പെ ഉണ്ടായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ ഇല്ല; അതു അഗാധകുഴിയിൽനിന്നു കയറി വരികയും നാശത്തിലേക്കു പോകുകയും ചെയ്യും” എന്നു അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ, അവസാനത്തെ ഭൗമരാജ്യത്തെ തിരിച്ചറിയിച്ചുകാട്ടുന്നു. ആ മൃഗം “അഗാധകുഴിയിൽ” നിന്നു കയറിവരുന്നു; അത് “സാത്താനിക ശക്തിയുടെ ഒരു പുതിയ പ്രകടനത്തിന്റെ” പ്രതീകമാണ്.

വെളിപ്പാടിന്റെ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായത്തിൽ പറയുന്ന “അഗാധഗർഭത്തിൽനിന്നു കയറിവരുന്ന മൃഗം” എന്നത് ആ ഭാഗത്തിൽ ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തിന്റെ നാസ്തികതയായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നതിനാൽ, “അഗാധഗർഭം” എന്ന പ്രയോഗം നാസ്തികതയുടെ ഒരു പ്രതീകമാണെന്ന് ചില ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞർ വാദിക്കും. എന്നാൽ വെളിപ്പാടിന്റെ ഒമ്പതാം അദ്ധ്യായത്തിൽ ഇസ്ലാം “അഗാധഗർഭത്തിൽനിന്നു” ഉയർന്നുവന്നു, ഇസ്ലാം നാസ്തികതയല്ല. അഗാധഗർഭം സാത്താനികമായ ഒരു പ്രത്യക്ഷീകരണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

“പിശാചിൽ” നിന്നുള്ള എന്തൊക്കെയോ, അത് “അഗാധകുഴിയിൽ” നിന്നുള്ളതാകുന്നു. വെളിപ്പാട് പതിനേഴാം അധ്യായത്തിൽ അഗാധകുഴിയിൽ നിന്ന് കയറിവരുന്ന മൃഗം നാശത്തിലേക്കു പോകുന്ന ശക്തിയാണ്; പേരുകൾ പുസ്തകത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്തവർ അതിന്റെ പിന്നാലെ വിസ്മയത്തോടെ പോകും. “നാശം” എന്നു വാക്കിന് നിത്യശിക്ഷ എന്ന അർത്ഥമുണ്ട്; വെളിപ്പാട് ഗ്രന്ഥത്തിൽ അത് “തീപ്പൊയ്ക”യായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; മൃഗം എറിഞ്ഞുകളയപ്പെടുന്നതും അവിടേക്കുതന്നെയാണ്.

പതിമൂന്നാം അധ്യായത്തിൽ കടലിൽനിന്ന് ഉയിർക്കുന്ന ആദ്യ മൃഗം, സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് നേരിട്ട് പാപ്പാസഭയെന്നു തിരിച്ചറിയുന്ന അതു, തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. ആ ഭാഗത്തിൽ ലോകം പാപ്പാസഭാ മൃഗത്തെ അതിശയത്തോടെ പിന്തുടരുന്നു.

ഭൂമിയിൽ പാർക്കുന്നവർ അതിനെ കണ്ടു “വിശ്മയിക്കും” എന്നു പറയപ്പെടുന്ന വെളിപ്പാട് പതിനേഴിലെ മൃഗം, പാപ്പത്വത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്ന മാരകമുറിവ് ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ സുഖപ്പെടുമ്പോൾ പ്രത്യക്ഷമാകുന്ന സാത്താനിക ശക്തിയുടെ അന്തിമ പ്രകടനമാണ്. 1950-ന് മുമ്പ് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട നിഘണ്ടുക്കൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ, പതിനേഴാം അധ്യായത്തിലെ സ്ത്രീയുടെയും അവൾ കയറിയിരിക്കുന്ന മൃഗത്തിന്റെയും ഓരോ പ്രവചനാത്മക സവിശേഷതയും റോമാ സഭയെയാണു തിരിച്ചറിയിക്കുന്നത്.

വെളിപ്പാട് പതിനേഴിലെ മൃഗം സഭയും രാഷ്ട്രവും ചേർന്നുള്ള ഐക്യത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്; അതുതന്നെയാണ് മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമ. ഏഴ് തലകളും പത്ത് കൊമ്പുകളും ഉള്ള മൃഗം പത്ത് രാജാക്കന്മാരാൽ (United Nations) രൂപംകൊള്ളുന്ന രാജ്യമാണ്; അതിന്റെമേൽ സ്ത്രീ കയറി ഇരിക്കുകയും അതിന്മേൽ ഭരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആ സ്ത്രീ മഹാവേശ്യകളുടെ മാതാവായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന മഹാബാബിലോൻ ആയ പാപ്പാസഭയാണ്. ഈ പ്രതീകങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതിന് ശേഷം നാം 1798-ലേക്കു മടങ്ങാം; ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യങ്ങളുടെ അവസാന പ്രതിനിധാനം സ്വീകരിക്കേണ്ടതിന്നു യോഹന്നാൻ കൊണ്ടുപോയ ചരിത്രത്തിലെ ആ ഘട്ടത്തിലേക്കു.

ആ രാജ്യങ്ങളെയും ദാനിയേൽ രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ അവയ്ക്കുള്ള പ്രതിനിധാനത്തെയും അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം പരിഗണിക്കും.