ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - അറുപത്തിമൂന്ന്

“ദൈവം വില്യം മില്ലറിന്റെ മനസ്സിനെ പ്രവചനങ്ങളിലേക്കു നയിക്കുകയും വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിന്മേൽ അവന് മഹത്തായ വെളിച്ചം നല്കുകയും ചെയ്തു” എന്നു ഞങ്ങൾ അറിയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മില്ലർ ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ചരിത്രപരമായ സാഹചര്യങ്ങൾ മൂലം, വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലെ പന്ത്രണ്ടാം, പതിമൂന്നാം, പതിനാറാം, പതിനേഴാം, പതിനെട്ടാം അദ്ധ്യായങ്ങളിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ആ “മഹത്തായ വെളിച്ചം” അവന് ഗ്രഹിക്കാനായില്ല; കാരണം, ആ അദ്ധ്യായങ്ങൾ പ്രവചനാത്മക രാജ്യങ്ങളുടെ പ്രവർത്തിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞുകാണിച്ചിരുന്നതാകയാൽ, തന്റെ ചരിത്രപരമായ ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ നിന്നു അവന് അതു കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിൽ മില്ലറിന് ലഭിച്ച വെളിച്ചം സഭകളും മുദ്രകളും കാഹളങ്ങളുമായിരുന്നു; “മൂന്ന് കഷ്ടങ്ങൾ” എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന അവസാനത്തെ മൂന്ന് കാഹളങ്ങളാണ് ഹബക്കൂക്കിന്റെ രണ്ട് പലകകളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിൽ മില്ലറിന് ലഭിച്ച ആ “മഹാവെളിച്ചം” ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിൽ ഇസ്ലാമിന്റെ പങ്കിനെ സംബന്ധിച്ചതാണ്. എങ്കിലും ആ “മഹാവെളിച്ചം” പോലും അവന്റെ ചരിത്രപരമായ സാഹചര്യത്താൽ പരിമിതപ്പെടുത്തിയതായിരുന്നു.

മില്ലർ ഏഴ് അവസാന ബാധകളെ പാപ്പാധിഷ്ഠിത റോമിന്മേൽ വരുന്ന ഏഴ് ന്യായവിധികളായി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു എന്നതു ശ്രദ്ധിക്കുക. എന്നാൽ സൗഖ്യമാക്കപ്പെടേണ്ട മാരക മുറിവ് പാപ്പാധിഷ്ഠിത റോമിന് ലഭിച്ചതാണെന്നതു അവന് ഗ്രഹിക്കാനായില്ല. ഏഴ് കാഹളങ്ങളെ അവൻ “ഭൂമിയിന്മേലോ, അഥവാ റോമൻ രാജ്യത്തിന്മേലോ അയക്കപ്പെട്ട ഏഴ് പ്രത്യേകവും ഭാരം നിറഞ്ഞതുമായ ന്യായവിധികളുടെ ഒരു ചരിത്രം” എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിലും, ജാതീയ റോമിന്റെയും പാപ്പാധിഷ്ഠിത റോമിന്റെയും രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല. ആകയാൽ, ആദ്യത്തെ നാല് കാഹളങ്ങളും അവസാനത്തെ മൂന്ന് കാഹളങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം കാണാനുള്ള അവന്റെ കഴിവ് പരിമിതമായിരുന്നു.

റോമിനെതിരെ കൊണ്ടുവന്ന ന്യായവിധികൾ ഞായറാഴ്ചാനുഷ്ഠാനത്തിന്റെ ബലപ്രയോഗത്തോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പ്രതികരണമായിരുന്നുവെന്ന് മില്ലർ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; കാരണം മില്ലറൈറ്റുകൾ അവരുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഇന്നും ഞായറാഴ്ച തന്നെയാണ് ആരാധിച്ചിരുന്നത്. കാഹളങ്ങൾ റോമിന്റെ മേലുള്ള ന്യായവിധികളാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞതിൽ മില്ലർ ശരിയായിരുന്നുവെങ്കിലും, ആ ന്യായവിധികൾ വരുത്തപ്പെട്ട പ്രത്യേക കാരണം എന്താണെന്നതിലും, ആദ്യത്തെ നാല് കാഹളങ്ങളും അവസാനത്തെ മൂന്ന് കാഹളങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം എന്താണെന്നതിലും അവന്റെ ബോധ്യം പരിമിതമായിരുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ ഇല്ലാതെയായിരുന്നു. ആ പരിമിതമായ കാഴ്ചപ്പാടിനോടുകൂടിയും, ദൈവത്തിന്റെ കൈയാൽ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ട ചാർട്ടുകളിൽ ഇസ്ലാമിന്റെ മൂന്ന് കഷ്ടതകളെന്ന “രത്നം” ഇപ്പോഴും ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നു; അതിനാൽ അത് മാറ്റിച്ചെയ്യരുത്.

പ്രവചനവിഷയത്തില്‍ “ജ്ഞാനിയായ” ഒരു വിദ്യാര്‍ഥിക്ക്, പ്രകാശിതമായ വിവേകം, ദൈവം ബൈബിൾ എഴുതിയ വിശുദ്ധപുരുഷന്മാരെ മാത്രമല്ല പ്രചോദിപ്പിച്ചതെന്ന്, മറിച്ച് കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിൾ വിവർത്തനം ചെയ്ത പുരുഷന്മാരുടെ പ്രവര്‍ത്തനത്തെയും അവന്‍ നിയന്ത്രിച്ചതെന്നും, കൂടാതെ ആ രണ്ടു വിശുദ്ധ ചാർട്ടുകളുടെ നിർമ്മാണത്തിലും ഇതേ സ്വഭാവമുള്ള ദിവ്യപരിപാലനമേ അവന്‍ പ്രയോഗിച്ചതെന്ന് അവന്‍ പ്രത്യേകമായി പ്രസ്താവിക്കുന്നതെന്നും തിരിച്ചറിയുവാൻ സാധ്യമാക്കുന്നു.

അഞ്ചാം, ആറാം, ഏഴാം കാഹളങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള മില്ലറിന്റെ “മണിക്കല്ല്” (ഇസ്ലാം) അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ പത്ത് ഇരട്ടി പ്രകാശത്തോടെ തിളങ്ങുന്നു; കാരണം അത് അന്തിമ അർദ്ധരാത്രി വിളിയുടെ വിഷയത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ അർദ്ധരാത്രി വിളിയുടെ വിഷയം പ്രവചനകാലഘട്ടങ്ങളുടെ സമാപ്തിയുടെ തീയതിയായിരുന്നു; ഈ അർത്ഥത്തിൽ, അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ “അർദ്ധരാത്രി വിളി” സന്ദേശം (അത് മൂന്നാം കഷ്ടതയിലെ ഇസ്ലാമിന്റെ സന്ദേശമാണ്) 1844 ഒക്ടോബർ 22-ാം തീയതിയാൽ മുൻകൂട്ടി ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിലെ ആ തീയതി ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായർനിയമത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു; 1844 ഒക്ടോബർ 22-വും ഞായർനിയമവും രണ്ടും ക്രിസ്തുവിന്റെ വിജയപ്രവേശത്തിന്റെ സമാപ്തിയായ ക്രൂശാൽ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

അഞ്ചാം, ആറാം, ഏഴാം കാഹളങ്ങളുടെ (ഇസ്ലാം) സംബന്ധമായ മില്ലറുടെ “രത്നം” അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ പത്തിരട്ടി കൂടുതൽ ദീപ്തിയായി പ്രകാശിക്കുന്നു; കാരണം, അതു മൂന്നാം അയ്യോയിലെ ഇസ്ലാം എന്ന നിലയിൽ, അന്ത്യദിവസത്തിലെ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വിഷയവുമായി ഏകോപനത്തിൽ ഇസ്ലാമിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ അന്തിമ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വിഷയമായതിനാൽ, അതു മുൻകാലത്തിലെ ഓരോ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയും വിഷയത്താൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിലെ “പുനരുത്ഥാനം” എന്ന വിഷയമായിരിക്കട്ടെ, മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ചരിത്രത്തിലെ “പ്രവാചകകാലം” എന്ന വിഷയമായിരിക്കട്ടെ, ദാവീദിന്റെ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിലെ “ദൈവത്തിന്റെ പെട്ടകം” എന്ന വിഷയമായിരിക്കട്ടെ, അല്ലെങ്കിൽ മോശെയുടെ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിലെ “ഉടമ്പടി” എന്ന വിഷയമായിരിക്കട്ടെ.

ക്രൂശിലെ സംഭവമാകട്ടെ, 1844 ഒക്ടോബർ 22-ാം തീയതിയാകട്ടെ, അല്ലെങ്കിൽ പുനഃസംസ്കരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ വിവിധ പ്രമേയങ്ങളാകട്ടെ, ഓരോ തീയതിയും ഓരോ പ്രമേയവും ആ കാലഘട്ടത്തിലെ തലമുറയ്ക്കു ജീവനും മരണവും നിർണ്ണയിക്കുന്ന ഒരു പരീക്ഷണചോദ്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്നു. ഇസ്ലാമിന്റെ മൂന്ന് വേദനകളെക്കുറിച്ചുള്ള മില്ലറുടെ “രത്നം,” പത്ത് കന്യകമാരുടെ ദൃഷ്ടാന്തത്തിൽ “എണ്ണ” എന്ന ആശയത്തിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, ജീവനും മരണവും നിർണ്ണയിക്കുന്ന ഒരു പരീക്ഷണചോദ്യമാണ്. തന്റെ സ്വപ്നത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ മില്ലറുടെ രത്നങ്ങൾ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു; എന്നാൽ സ്വപ്നത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ അവ “പത്തിരട്ടി കൂടുതൽ പ്രകാശിച്ചു.” മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ചരിത്രത്തിൽ മില്ലറുടെ രത്നങ്ങൾ മണ്ണെണ്ണയെ (വിളക്കെണ്ണ)പ്പോലെയായിരുന്നു, എന്നാൽ ഇന്ന് ആ രത്നങ്ങൾ റോക്കറ്റ് ഇന്ധനമാണ്!

രണ്ടാമത്തെ കഷ്ടത്തിന്റെ ഇസ്ലാമിനെക്കുറിച്ചുള്ള കാലപ്രവചനം മില്ലറൈറ്റ്‌കാർ മനസ്സിലാക്കി, 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് നിവൃത്തിയായ അതിനെ ശരിയായി പ്രയോഗിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ഏഴാം കാഹളമായ മൂന്നാമത്തെ കഷ്ടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ ബോധ്യം, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമേൽ വരുന്ന ന്യായവിധിയായി ആ മൂന്നാമത്തെ കഷ്ടം എത്തുന്നതിനെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; കാരണം, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ അഞ്ചാമത്തെ രാജ്യം പോലും അവർ കണ്ടിരുന്നില്ല, ആറാമത്തെ രാജ്യം എന്നാൽ പറയേണ്ടതില്ല. എങ്കിലും മില്ലറിന് വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തെക്കുറിച്ച് നൽകപ്പെട്ട “മഹത്തായ വെളിച്ചം” അവസാന ദിവസങ്ങളിലെ “അർദ്ധരാത്രിനിലവിളി”യിൽ പത്തിരട്ടി കൂടുതൽ പ്രകാശിക്കേണ്ടതാകുന്നു.

ഹബക്കൂക്കിന്റെ രണ്ടു പട്ടികകളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സത്യങ്ങൾ അടിസ്ഥാനപരമായി ഭൂതകാലചരിത്രത്തിൽ നിറവേറ്റപ്പെട്ട സത്യങ്ങളാകുന്നു. മില്ലർ സമാഹരിക്കാൻ നയിക്കപ്പെട്ട സമയപ്രവചനങ്ങളെയാണ് ആ ചാർട്ടുകൾ അടിസ്ഥാനമാക്കുന്നത്; ആ സമയപ്രവചനങ്ങൾ എല്ലാം 1844-ഓടെ സമാപിച്ചിരുന്നു. ആ സമയപ്രവചനങ്ങൾ അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ കൂടുതൽ പ്രകാശമാർജിക്കും; കാരണം അവ മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ എത്രത്തോളം കൃത്യമായിരുന്നുവോ അതുപോലെ ഇന്നും കൃത്യമാണെന്ന് കാണപ്പെടും. എങ്കിലും അന്ത്യദിവസങ്ങൾക്കായുള്ള നേരിട്ടുള്ള സമയപ്രവചനങ്ങൾ അവയിൽ ഇല്ല. എന്നിരുന്നാലും, അവ ഭൂതകാലത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്ന ചരിത്രങ്ങളുടെ ആവർത്തിക്കുന്ന പ്രവാചക മാതൃകകൾ പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു; എന്നാൽ മില്ലറിന്റെ ചില രത്നങ്ങളിലൂടെ ഭാവിപ്രവചനങ്ങൾ നേരിട്ട് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

1844-ൽ ആരംഭിച്ച സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവൃത്തി, ആ പ്രവൃത്തി പൂർത്തിയാകുന്നതുവരെ തുടരുന്നു. ഇരുപത്തിമുന്നൂറ് ദിവസങ്ങളുടെ പ്രവചനവും അതു ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ ശുദ്ധീകരണപ്രവൃത്തിയും ഇപ്പോഴും “നിറവേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രക്രിയയിലാണ്” എന്ന് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ഉലൈയും ഹിദ്ദേക്കേൽ നദികളും സംബന്ധിച്ചു പ്രസ്താവിക്കുന്നതുപോലെ, ആ പ്രവചനത്തിന് ലോകാവസാനത്തിലെ ഒരു നിവൃത്തിയുണ്ട്.

രണ്ട് പട്ടികകളിലുമുള്ള ദാനിയേൽ ഏഴും എട്ടും അധ്യായങ്ങളിലെ ദർശനങ്ങളുടെ ചില ഭാഗങ്ങൾ ഇനിയും ഭാവിയിലേതാണ്; കാരണം അവ രണ്ടും ക്രിസ്തുവിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ സേവനപ്രവർത്തിയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. എങ്കിലും, ആ രണ്ടു അധ്യായങ്ങളിലെ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യങ്ങളുടെ ചരിത്രം പാപ്പാ റോം തന്റെ മാരകമുറിവ് പ്രാപിക്കുന്നതോടെ അവസാനിക്കുന്നു. “കൈകളില്ലാതെ പർവതത്തിൽനിന്ന് വെട്ടിയെടുത്ത” “കല്ലും,” ദാനിയേൽ രണ്ട് എന്ന അധ്യായത്തിലെ എട്ടാമത്തെ രാജ്യവും ഇനിയും ഭാവിയിലേതുതന്നെയാണ്. എന്നാൽ ദാനിയേൽ രണ്ടും ഏഴും എട്ടും അധ്യായങ്ങളോടു ബന്ധപ്പെട്ട് പട്ടികകളിൽ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്നതിൽ ഭൂരിഭാഗവും നിറവേറ്റപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവൃത്തിയും ഇസ്ലാമിന്റെ മൂന്നാമത്തെ അയ്യോവും, അടിസ്ഥാനപരമായി, മില്ലറൈറ്റുകളുടെ കാലഘട്ടത്തിനുശേഷമുള്ള പ്രവചനചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രണ്ടു വിഷയങ്ങളാണ്. ആ രണ്ടു വിഷയങ്ങളോടൊപ്പം, രണ്ടു ചാർട്ടുകളും ഒരു രേഖയിൽ ഒരുമിച്ച് കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെടുന്ന അന്ത്യദിവസങ്ങളുടെ ചരിത്രവും നിലകൊള്ളുന്നു. അങ്ങനെ ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ, ആദ്യ ചാർട്ടിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന 1843-ലെ ആദ്യ നിരാശയ്ക്ക് അതിന്റെ തിരുത്തൽ രണ്ടാം ചാർട്ടിൽ ലഭിക്കുന്നു. അവ ഒരുമിച്ച് “ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ” “മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രം” ഉത്പാദിപ്പിക്കുകയും തിരിച്ചറിയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അത് ഇപ്പോൾ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാടിന്റെ മുദ്രവിമോചനത്തോടനുബന്ധിച്ച് മുദ്രവിമോചിതമാകുകയാണ്.

ആ “മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രം” “സത്യം” എന്നതിന്റെ മേലാണ് ഘടിതമായിരിക്കുന്നത്; “സത്യം” എന്നത് ഒന്നിച്ചുചേർന്നപ്പോൾ “സത്യം” എന്ന വാക്ക് രൂപപ്പെടുന്ന മൂന്ന് എബ്രായ അക്ഷരങ്ങളാകുന്നു. ആ വാക്ക് എബ്രായ അക്ഷരമാലയിലെ ആദ്യത്തേയും, പതിമൂന്നാമത്തേയും, അവസാനത്തേയും അക്ഷരങ്ങളാൽ നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നതും, യേശുവിനെ സത്യമെന്ന നിലയിൽ മാത്രം അല്ല, ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന നിലയിലും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുമാകുന്നു. ആ “മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രം” നിരാശയോടെ ആരംഭിക്കുകയും നിരാശയോടെ അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അതിന്റെ നടുവിൽ കലാപമുണ്ട്, കാരണം “പതിമൂന്ന്” കലാപത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു സംഖ്യയാകുന്നു.

ആദ്യ ചാർട്ടിൽ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്ന 1843-ആം വർഷം, ആദ്യ നിരാശയെയും താമസകാലത്തിന്റെ ആരംഭത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ആ താമസകാലം അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയുടെ സന്ദേശത്തിന്റെ വരവിലേക്കു നയിക്കുന്നു; അവിടെ മൂഢകന്യകമാരുടെ കലാപം പ്രകടമാകുന്നു. തുടർന്ന് അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയുടെ സന്ദേശം അവസാന നിരാശ വരെയും പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു. അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയുടെ ആ “മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രം” അവസാന നാളുകളിൽ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു (അക്ഷരംപ്രതി).

ശരിയായി മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ, മുൻപ്രസ്താവന ഇതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു: അവസാന നാളുകളിൽ മണ്ടയായോ ജ്ഞാനിയായോ കന്യകയായി ഇരിക്കാനുള്ള സാധ്യതയുള്ള ഏകജനവിഭാഗം, ഒരു നിരാശാനുഭവം സഹിച്ച ഒരു കൂട്ടത്തിനുള്ളിലുള്ള ആളുകളാണ്. ആ നിരാശ തന്നെയാണ് താമസകാലത്തെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നത്; “അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തന്നെ നിറവേറിയതും നിറവേറുന്നതുമായ” ആ ഉപമ, ഒരു നിരാശയോടെ ആരംഭിക്കുന്ന താമസകാലത്തിനിടെ കന്യകമാരുടെ ഉള്ളിൽ ആഭ്യന്തരമായി ഉത്പാദിക്കപ്പെടുന്ന ഫലങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്. നഗരത്തിന്റെ വീഥിയിൽ “രണ്ടു സാക്ഷികളെ” കൊന്നതും, മരണത്തിന്റെ താഴ്വരയിൽ അവരെ മരിച്ച വരണ്ട അസ്ഥികളാക്കി ചുരുക്കിക്കളഞ്ഞതുമായ ആ നിരാശ 2020 ജൂലൈ 18-ന് സംഭവിച്ചു. അഡ്വെന്റിസം, പൊതുവെ പറയുമ്പോൾ, ആ നിരാശയിൽ പങ്കാളിയായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, “രണ്ടു സാക്ഷികൾ” വീഥിയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടുകിടക്കുമ്പോൾ അവർ ആ പരാജയപ്പെട്ട പ്രവചനത്തെ ആഘോഷിച്ചു. അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തന്നെ എന്നത് “അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തന്നെ” എന്നർത്ഥമാണ്.

മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ, മുൻ നിയമജനമായിരുന്നവർ (പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസം), 1843-ലെ പരാജയപ്പെട്ട പ്രവചനത്തെ (ആദ്യ നിരാശ) ആഘോഷിച്ചു; ആ ഘട്ടത്തിൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾക്ക് അനുവദിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന അവരുടെ പരീക്ഷണകാലത്തിന്റെ പരിധി അവർ കടന്നുപോയി. ആ പരീക്ഷണകാലം 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് ആരംഭിച്ചിരുന്നു; അന്ന് വെളിപ്പാട് പത്താം അധ്യായത്തിലെ ശക്തനായ ദൂതൻ, രണ്ടാം കഷ്ടതയുടെ (ഇസ്ലാം) സമയപ്രവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തിയിൽ ഇറങ്ങി വന്നു. ആദ്യ നിരാശയിൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ സമയപ്രവചനത്തെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു; കാരണം തെറ്റായ പ്രവചനം ഇനി സത്യം അന്വേഷിക്കാതിരിക്കാനുള്ള ഒരു കാരണമായി അവർക്കു പ്രവർത്തിച്ചു. മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിലെ എല്ലാ വഴിക്കുറികളുടെയും വിഷയം “സമയപ്രവചനം” ആയിരുന്നു.

2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന്, മൂന്നാമത്തെ അയ്യോയുടെ (ഇസ്ലാം) പ്രവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തിക്കാലത്ത് വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ദൂതൻ ഇറങ്ങി വന്നു. അന്ത്യദിനങ്ങളിലെ എല്ലാ വഴിക്കുറികളുടെയും പ്രമേയം ഇസ്ലാമാണ്. ആദ്യ നിരാശ മുൻനിയമജനമായ ജനത്തിന്റെ ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ അന്ത്യം അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; അതിനുശേഷം മുൻനിയമജനമായ ജനത്തിനു സത്യത്തെ ഇനി അന്വേഷിക്കാതിരിക്കാനുള്ള ഒരു കാരണവും ലഭിച്ചു. തുടർന്ന് അന്ത്യദിനങ്ങളിലെ “കന്യകമാർ”ക്കായുള്ള പരീക്ഷണകാലം ആരംഭിച്ചു; കാരണം ദൂതന്റെ ഇറക്കത്തോടെ ആരംഭിച്ച മുൻനിയമജനമായ ജനത്തിന്റെ പരീക്ഷണം ആദ്യ നിരാശയിൽ അവസാനിച്ചു. അതുകൊണ്ട് കന്യകമാരായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരുടെ പരീക്ഷണം ആരംഭിച്ചു; ആ പരീക്ഷണപ്രക്രിയ ഒടുവിൽ ആ കന്യകമാർ ഭോഷികളോ ജ്ഞാനികളോ ആണോ എന്നു വെളിപ്പെടുത്തും.

ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും നിരാശകൾക്കിടയിൽ അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയുടെ സന്ദേശമുണ്ട്. മില്ലറൈറ്റ്‌മാർക്കായി അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയുടെ സന്ദേശത്തിന്റെ പ്രമേയം “കാലം” ആയിരുന്നു; അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയുടെ സന്ദേശത്തിന്റെ പ്രമേയം “ഇസ്ലാം” ആകുന്നു. മില്ലറുടെ സ്വപ്നത്തിൽ അവൻ ഒരു ഘോഷത്താൽ (നിലവിളിയാൽ) ഉണർന്നു; അന്നേരം, അവന്റെ രത്നങ്ങൾ മുമ്പ് പ്രകാശിച്ചതിനേക്കാൾ പത്തിരട്ടി കൂടുതൽ പ്രകാശിക്കുന്നു. അവസാന ദിവസങ്ങൾക്കായുള്ള ഒരു പ്രവചനത്തെ നേരിട്ട് തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ചാർട്ടുകളിലെ രത്നങ്ങൾ ഇസ്ലാമും അന്വേഷണവിധിയും ആകുന്നു. അതിനാൽ, അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയുടെ “സന്ദേശത്തിന്റെയും” അന്വേഷണവിധിയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന “അനുഭവത്തിന്റെയും” പരിശോധനകൾ മുൻ ഉടമ്പടിജനങ്ങൾക്കല്ല, അവസാന കന്യകമാരാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നവർക്കാണ്.

ആദ്യ നിരാശയിൽ നിന്ന് അവസാന നിരാശവരെ ഉള്ള ചരിത്രത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന തരത്തിൽ, രണ്ട് ചാർട്ടുകളും ഒന്നിച്ചു കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ ഉരുത്തിരിയുന്ന ദൃഷ്ടാന്തം, ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ “മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രം” സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലത്താണ് അന്വേഷണവിധിയുടെ അന്തിമ പ്രവൃത്തി നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നതെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആ അന്തിമ പ്രവൃത്തി ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടലാകുന്നു; അത് ദാനിയേൽ ഒൻപതിലെ “കഷ്ടകാലങ്ങളിൽ,” വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിലെ ജാതികളുടെ കോപോദ്ദീപനത്തിന്റെ സമയത്ത്, വെളിപ്പാട് ഏഴാം അധ്യായത്തിലെ “നാലു കാറ്റുകളെ” പിടിച്ചുനിര്‍ത്തുന്നതിലും, യെശയ്യാവു ഇരുപത്തിയേഴാം അധ്യായത്തിലെ “കിഴക്കൻ കാറ്റിന്റെ ദിവസത്തിൽ കഠിനകാറ്റിനെ തടഞ്ഞുനിര്‍ത്തുന്നതിലും,” ലോകത്തിന്മേൽ “അഴിച്ചുവിടപ്പെടുകയും മരണവും നാശവും വരുത്തുകയും ചെയ്യുവാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ക്രുദ്ധനായ കുതിരയെ” നിയന്ത്രിച്ചുനിര്‍ത്തുന്നതിലും സംഭവിക്കുന്നു. ഈ പ്രവാചക സാക്ഷ്യങ്ങളൊക്കെയും, വിശുദ്ധ ചാർട്ടുകളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, മൂന്നാം അയ്യോയുടെ ഇസ്ലാമിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ചാർട്ടുകൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടതിനുശേഷമുള്ള ഭാവിയിലെ സംഭവങ്ങളെ പ്രത്യേകമായി അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്ന ഹബക്കൂക്കിന്റെ രണ്ടു വിശുദ്ധ ചാർട്ടുകളിലെ മൂന്ന് പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ ഇവയാണ്: ഒരു നൂറ് നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടൽ, ഇസ്‌ലാം, കൂടാതെ പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയുടെ നിവൃത്തീകരണം. ഈ ചാർട്ടുകൾ “ഒരു അനുഭവവും” “ഒരു സന്ദേശവും” ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു പരിശോധനാ-മുദ്രയിടൽ പ്രക്രിയയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഒരു മൂഢ കന്യകയ്ക്കു ആവശ്യമായ അനുഭവം “നിങ്ങളിൽ ഉള്ള ക്രിസ്തു, മഹത്വത്തിന്റെ പ്രത്യാശ” എന്നതാണ്; ഇത് ഒരു നൂറ് നാല്പത്തിനാലായിരം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പരിപൂർണ്ണതയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ഒരു നൂറ്റി നാല്പത്തിനാലായിരം പേർ “ബന്ദിത്വത്തിൽ” നിന്നു പുറത്തുവന്ന ഒരു ജനസമൂഹമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിൽ നേരിട്ട് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ബന്ദിത്വം, വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, മൂന്നര ദിവസം വീഥിയിൽ മരിച്ചുകിടക്കുന്നതെന്ന ബന്ദിത്വമാണ്. ഒരു പ്രതീകാത്മക മരണത്തിന്റെ ബന്ദിത്വം ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങളെ” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ആ ബന്ദിത്വം, ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിലെ ദാനീയേലിന്റെ പ്രാർത്ഥനയിൽ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, മാനസാന്തരത്തിന്റെ പ്രകടനം ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

മരിച്ച ഉണങ്ങിയ അസ്ഥികൾ വീണ്ടും ജീവനിലേക്കു കൊണ്ടുവരപ്പെടുമ്പോൾ, അവ ഉടൻതന്നെ ഒരു “ധ്വജം” എന്ന നിലയിൽ ഉയർത്തപ്പെടുന്നു. മരണത്തിൽ അവർക്ക് അകത്തു മഹത്വത്തിന്റെ പ്രത്യാശയായ ക്രിസ്തു ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവർക്കു ആവശ്യമായ മാനസാന്തരത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമായി, അവർ ദൈവത്തോടു വിരുദ്ധമായി നടന്നുവെന്നും, ദൈവം അവരോടു വിരുദ്ധമായി നടന്നുവെന്നും അവർ സമ്മതിക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. പ്രവചനപരമായി നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആവശ്യകതകൾ അവർ നിറവേറ്റുമ്പോൾ, ക്രിസ്തു പിന്നീട് “തന്റെ ആലയത്തിലേക്കു പെട്ടെന്നു വരുന്നു”; അപ്പോൾ ഉയർത്തപ്പെടുന്ന ആ ധ്വജത്തിലെ ഒരു അംഗമാകുന്നതിനാവശ്യമായ “അനുഭവം” പ്രാപിക്കപ്പെടുന്നു.

രണ്ട് ചാർട്ടുകൾ ഒരുമിച്ച് കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ ദൃശ്യവൽക്കരിക്കപ്പെടുന്ന “അനുഭവം” സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധാലയത്തിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ അന്തിമ പ്രവർത്തനത്താൽ നിറവേറുന്നു. ആ “അനുഭവം” “മരെഹ്” ദർശനത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അത് “പ്രത്യക്ഷതയുടെ” ദർശനമാണ്. ആവശ്യമായ “സന്ദേശം” പ്രവാചകചരിത്രത്തിന്റെ “ഖാസോൻ” ദർശനമാണ്. ആ “സന്ദേശം” മൂന്നാം കഷ്ടതയിലെ ഇസ്‌ലാം മുഖാന്തരം കലഹസ്വഭാവമുള്ള ലോകത്തിന്മേൽ വരുവാൻിരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധിയുടെ സന്ദേശമായാണ് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നത്.

1856-ൽ, കർത്താവ് അഡ്വെന്റിസത്തിനകത്ത് ആത്മീയ യെരൂശലേമിന്റെ പുനർനിർമ്മാണം പൂർത്തിയാക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു. 1798 മുതൽ 1844 വരെ മൂന്നു ദൂതന്മാരുടെ വരവിന്റെ കീഴിൽ, മില്ലറിന്റെ സ്വപ്നത്തിൽ “രത്നങ്ങൾ” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, ഹബക്കൂക് രണ്ടാം അധ്യായം നിവർത്തിച്ച രണ്ടു പയനിയർ ചാർട്ടുകളിലെ (1843യും 1850യും) പ്രവാചക സത്യങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട അടിസ്ഥാനങ്ങളിന്മേൽ മില്ലറൈറ്റ് ദേവാലയം പണിയപ്പെട്ടിരുന്നു. തുടർന്ന്, തന്റെ ഏഴാംദിന ശബ്ബത്ത് ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ മതിൽ പണിയുവാൻ അവൻ തന്റെ ജനത്തെ നയിച്ചു; “നടക്കാനുള്ള വീഥി”യുടെ പ്രവൃത്തി പൂർത്തിയാക്കേണ്ടതിന്നു, പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ “പഴയ പാതകളിലേക്കു” അവരെ മടക്കി കൊണ്ടുവന്നു. എങ്കിലും, ആ പഴയ പാതയിൽ അവരെ പരീക്ഷിക്കാനും വേർതിരിക്കാനും ഉദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു ഉപദേശവും, ഒരു പ്രവചനവും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. 1863-ൽ, അഡ്വെന്റിസം “ഏഴു കാലങ്ങൾ” എന്ന പരീക്ഷയിൽ പരാജയപ്പെട്ടു; അങ്ങനെ ലവോദിക്യയുടെ മരുഭൂമിയിൽ അലഞ്ഞുതിരിയാൻ തുടങ്ങി.

1844 ഒക്ടോബർ 22 അടുത്തുവരുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമാണ്; ദാനിയേൽ സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, ഞായറാഴ്ച നിയമസമയത്ത് കലഹഭരിതമായ കാലങ്ങളിൽ വീഥിയും മതിലും പണിതീർക്കുന്ന നാൽപ്പത്തൊൻപത് വർഷങ്ങൾ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തി പൂർത്തിയാകും.

എല്ലാ പ്രവാചകന്മാരും പരസ്പരം യോജിക്കുന്നു; ദാനിയേലിലെ “കഷ്ടകാലം” എന്നും നാം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന Early Writings എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലെ ഭാഗത്തിലും അതേവിധം തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ ഈ പഠനം നാം തുടരുന്നതായിരിക്കും.