ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - എൺപതാം ഭാഗം

1844-ൽ, കാലഘട്ടം അവസാനിച്ചുതീർന്നതിന് അധികം വൈകാതെ തന്നെയാണ് എനിക്ക് ആദ്യദർശനം ലഭിച്ചത്. ഞാൻ പോർട്ട്ലാൻഡിൽ ക്രിസ്തുവിൽ പ്രിയ സഹോദരിയായ മിസിസ് ഹെയ്ന്‍സിനെ സന്ദർശിക്കുകയായിരുന്നു; അവളുടെ ഹൃദയം എന്റേതോടു ചേർന്നിണങ്ങിയിരുന്നു. ഞങ്ങൾ അഞ്ചുപേർ—എല്ലാവരും സ്ത്രീകൾ—ഗൃഹയാഗപീഠത്തിന്റെ മുമ്പിൽ നിശ്ശബ്ദമായി മുട്ടുകുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഞങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ മുമ്പ് ഒരിക്കലും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തവിധത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ ശക്തി എന്റെമേൽ വന്നു.

“ഞാൻ വെളിച്ചത്താൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെയും ഭൂമിയിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ കൂടുതൽ ഉയർന്ന് കൊണ്ടിരിക്കുന്നതുപോലെയും എനിക്കു തോന്നി. ഞാൻ ലോകത്തിലെ അഡ്വെന്റ് ജനത്തെ നോക്കുവാൻ തിരിഞ്ഞു, എന്നാൽ അവരെ കണ്ടെത്താനായില്ല; അപ്പോൾ ഒരു ശബ്ദം എന്നോടു പറഞ്ഞു: ‘വീണ്ടും നോക്കുക, അല്പം കൂടി ഉയരത്തിലേക്കു നോക്കുക.’ അതിനൊടുവിൽ ഞാൻ എന്റെ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ, ലോകത്തിനുമേൽ ഏറെ ഉയരത്തിൽ പണിതുയർത്തപ്പെട്ട ഒരു നേരെയും ഇടുങ്ങിയതുമായ പാത ഞാൻ കണ്ടു. ആ പാതയിൽ അഡ്വെന്റ് ജനങ്ങൾ ആ പാതയുടെ അറ്റത്തുള്ള നഗരത്തിലേക്കു യാത്ര ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. പാതയുടെ ആരംഭത്തിൽ അവരുടെ പിന്നാലെ ഒരു പ്രകാശമയമായ വെളിച്ചം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായി ഞാൻ കണ്ടു; ഒരു ദൂതൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു, അത് ‘അർദ്ധരാത്രി നിലവിളി’ ആണെന്ന്. [SEE MATTHEW 25:6.] ഈ വെളിച്ചം പാതമുഴുവൻ പ്രകാശിച്ചു, അവർ ഇടറിപ്പോകാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു അവരുടെ കാൽപ്പാടുകൾക്കു വെളിച്ചം നൽകി.”

“തങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ തന്നെയிருந்து നഗരത്തിലേക്കു നയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന യേശുവിന്മേൽ അവർ കണ്ണുകൾ ഉറച്ചുനിർത്തിയിരുന്നാൽ, അവർ സുരക്ഷിതരായിരുന്നു. എന്നാൽ അധികം താമസിയാതെ ചിലർ ക്ഷീണിതരായി, നഗരം വളരെ ദൂരെയാണെന്നും തങ്ങൾ ഇതിനുമുമ്പേ അതിൽ പ്രവേശിച്ചിരിക്കുമെന്നു പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നുവെന്നും പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ യേശു തന്റെ മഹിമയുള്ള വലങ്കൈ ഉയർത്തി അവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുമായിരുന്നു; അവന്റെ ഭുജത്തിൽനിന്നു ഒരു വെളിച്ചം ഉദിച്ചു, അത് ആഗമനസംഘത്തിന്റെ മീതെ അലയുകയും ചെയ്തു; അവർ ‘അല്ലേലൂയാ!’ എന്നു ഘോഷിച്ചു. മറ്റുചിലർ അവിവേകത്തോടെ തങ്ങളുടെ പിന്നിലെ വെളിച്ചത്തെ നിഷേധിച്ചു, തങ്ങളെ ഇത്ര ദൂരം വരെ നയിച്ചത് ദൈവമല്ലായിരുന്നു എന്നു പറഞ്ഞു. അവരുടെ പിന്നിലെ വെളിച്ചം അണഞ്ഞുപോയി; അവരുടെ പാദങ്ങൾ സമ്പൂർണ്ണ ഇരുളിൽ മുങ്ങി, അവർ ഇടറിപ്പോയി; ലക്ഷ്യത്തെയും യേശുവിനെയും കാഴ്ചയിൽനിന്ന് നഷ്ടപ്പെടുത്തി, പാതയിൽനിന്ന് തെറ്റി താഴെയുള്ള അന്ധകാരമൂർത്തവും ദുഷ്ടവുമായ ലോകത്തിലേക്കു വീണുപോയി.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

“ഒമ്പത് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം നടന്ന ജനറൽ കോൺഫറൻസ് സമ്മേളനത്തിൽ ഒരു പ്രസംഗം നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, ലഫ്‌ബറോ ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിച്ചു: “ഞാൻ സിസ്റ്റർ വൈറ്റിനെ ദർശനത്തിൽ ഏകദേശം അമ്പത് പ്രാവശ്യം കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ആദ്യമായി അതു നടന്നത് ഏകദേശം നാല്പത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പായിരുന്നു.... അവളുടെ അവസാനത്തെ പൊതുദർശനം 1884-ൽ, ഒറിഗണിലെ പോർട്ട്‌ലാൻഡിലെ ക്യാമ്പ്‌ഗ്രൗണ്ടിൽ വെച്ചായിരുന്നു.” Ellen White Biography, volume 3, 256.

“ഞാൻ ഓക്‌ലാൻഡിലേക്കു വന്നശേഷം, ബാറ്റിൽ ക്രീക്കിലെ കാര്യങ്ങളുടെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ഭാരബോധം എന്നെ മർദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; നിങ്ങളെ സഹായിക്കുവാൻ ഞാൻ ദുർബലയായി, ശക്തിയറ്റവളായി നിന്നു. അവിശ്വാസത്തിന്റെ പുളിപ്പ് പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു. ദൈവവചനത്തിലെ വ്യക്തമായ കല്പനകളെ അവഗണിച്ചിരുന്നവർ, ആ വചനത്തിന്നു ശ്രദ്ധ ചെലുത്തേണ്ടതിന്നു തങ്ങളെ ഉത്സാഹിപ്പിച്ചിരുന്ന സാക്ഷ്യങ്ങളെയും അവഗണിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ശീതകാലത്ത് ഹീൽഡ്സ്ബർഗ് സന്ദർശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ഞാൻ വളരെ പ്രാർത്ഥനയിലുമായിരുന്നു, ഉത്കണ്ഠയുടെയും ദുഃഖത്തിന്റെയും ഭാരത്താലും അമർന്നു നിന്നു. എങ്കിലും, ഞാൻ പ്രാർത്ഥനയിൽ ഇരിക്കെ, ഒരവസരത്തിൽ കർത്താവ് അന്ധകാരം പിന്തിരിപ്പിച്ചു, ഒരു മഹത്തായ പ്രകാശം മുറിയെ നിറച്ചു. ദൈവത്തിന്റെ ഒരു ദൂതൻ എന്റെ അരികിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു; ഞാൻ ബാറ്റിൽ ക്രീക്കിലാണെന്നുപോലെ എനിക്കു തോന്നി. ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ആലോചനാസഭകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു; ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ട വാക്കുകൾ ഞാൻ കേട്ടു; ദൈവം ഇച്ഛിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, എന്റെ ഓർമ്മയിൽനിന്നു എന്നേക്കുമായി മായിച്ചുകളയപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിൽ എന്നു ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ കണ്ടും കേട്ടും. എന്റെ ആത്മാവ് അത്രയധികം മുറിവേറ്റിരുന്നതുകൊണ്ട് എന്തു ചെയ്യണം, എന്തു പറയണം എന്നെനിക്ക് അറിയാതെയായി. ചില കാര്യങ്ങൾ എനിക്ക് പരാമർശിക്കാനാകില്ല. ഇതുസംബന്ധിച്ചു ആരും അറിയാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു എന്നോടു കല്പിക്കപ്പെട്ടു; കാരണം ഇനി വളരെയധികം കാര്യങ്ങൾ ഇനിയും വെളിപ്പെടുവാനുണ്ടായിരുന്നു.

“എനിക്കു ലഭിച്ചിരുന്ന വെളിച്ചം ശേഖരിച്ച് അതിന്റെ കിരണങ്ങൾ ദൈവജനത്തിനുമുമ്പിൽ പ്രകാശിക്കുമാറാക്കുവാൻ എന്നോടു കല്പിക്കപ്പെട്ടു. പത്രങ്ങളിലെ ലേഖനങ്ങളിലൂടെ ഞാൻ ഇതു ചെയ്തു വരികയായിരുന്നു. ബാറ്റിൽ ക്രീക്കിൽ എനിക്കു അവസാനത്തെ രണ്ട് സാക്ഷ്യങ്ങൾ ലഭിച്ചശേഷം എഴുതപ്പെട്ടിരുന്ന വിവിധ വിഷയങ്ങൾ ശേഖരിക്കേണ്ടതിന്നു ഞാൻ മാസങ്ങളോളം മിക്കവാറും ഓരോ പ്രഭാതവും മൂന്നു മണിക്ക് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ഞാൻ ഈ കാര്യങ്ങൾ എഴുതിവച്ചു അതിവേഗം നിങ്ങളിലേക്കയച്ചു; എന്നാൽ എന്നെത്തന്നെ യഥാവിധി പരിപാലിക്കുന്നതിൽ ഞാൻ അശ്രദ്ധ കാണിച്ചു, അതിന്റെ ഫലമായി ഞാൻ ഈ ഭാരത്തിന്റെ കീഴിൽ തളർന്നുവീണു; ജനറൽ കോൺഫറൻസിൽ അവ നിങ്ങൾക്കെത്തേണ്ടതിന്നു എന്റെ എഴുത്തുകൾ എല്ലാം പൂർത്തിയായിരുന്നില്ല.

“വീണ്ടും, പ്രാർത്ഥനയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, കർത്താവ് സ്വയം വെളിപ്പെടുത്തി. ഞാൻ വീണ്ടും Battle Creek-ൽ ആയിരുന്നു. ഞാൻ അനേകം വീടുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു; നിങ്ങളുടെ മേശകളുടെ ചുറ്റും നിങ്ങൾ സംസാരിച്ച വാക്കുകൾ ഞാൻ കേട്ടു. അതിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ ഇപ്പോൾ വിവരിക്കുവാൻ എനിക്ക് അനുമതിയില്ല. അവയെ പരാമർശിക്കേണ്ടതായി വരാതിരിക്കുമെന്നതാണ് എന്റെ പ്രത്യാശ. എനിക്ക് അത്യന്തം ശ്രദ്ധേയമായ നിരവധി സ്വപ്നങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

“ഏതു ശബ്ദത്തെയാണ് നിങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദമായി അംഗീകരിക്കുക? നിങ്ങളുടെ പിഴവുകൾ തിരുത്തുകയും നിങ്ങളുടെ വഴി അതുതന്നെയായിരിക്കുന്നതുപോലെ നിങ്ങൾക്കു കാണിച്ചുതരുകയും ചെയ്യുന്നതിനായി കർത്താവു സംവരിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന ശക്തി ഏതാണ്? സഭയിൽ പ്രവർത്തിക്കുവാനുള്ള ശക്തി ഏതാണ്? അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെ ഓരോ നിഴലും സംശയത്തിന്റെ ഓരോ സാധ്യതയും നീക്കിക്കളയപ്പെടുന്നതുവരെ നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും വിശ്വസിക്കയില്ല. സമ്പൂർണ്ണ ജ്ഞാനം ആവശ്യപ്പെടുന്ന സംശയം ഒരിക്കലും വിശ്വാസത്തിന്നു വഴങ്ങുകയില്ല. വിശ്വാസം ആശ്രയിക്കുന്നത് തെളിവിന്മേലാണ്, പ്രകടനത്തിന്മേൽ അല്ല. നമ്മുടെ ചുറ്റുമെങ്ങും വിപരീതമായ ഒരു മാർഗം പിന്തുടരാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന മറ്റു ശബ്ദങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കുമ്പോൾ, കർത്താവു നമ്മോടു കടമയുടെ ശബ്ദം അനുസരിക്കണമെന്നു ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ദൈവത്തിൽനിന്നു സംസാരിക്കുന്ന ശബ്ദത്തെ തിരിച്ചറിയുവാൻ നമ്മുടെ ഭാഗത്തു ഗൗരവമായ ശ്രദ്ധ ആവശ്യമാണ്. പ്രവണതയും ജയിക്കേണ്ടതും ചെറുക്കേണ്ടതുമാകുന്നു; മനസ്സാക്ഷിയുടെ ശബ്ദം നാം വാദപ്രതിവാദമോ ഒത്തുതീർപ്പോ ഇല്ലാതെ അനുസരിക്കേണ്ടതാണ്; അല്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ പ്രേരണകൾ നിലച്ചുപോകുകയും ഇഷ്ടവും ആവേശവും നിയന്ത്രണം കൈക്കൊള്ളുകയും ചെയ്യും. തന്റെ ആത്മാവിനെ എതിർത്തു കേൾക്കാതെയും അനുസരിക്കാതെയും ഇരിക്കണമെന്നു നിർണ്ണയിക്കാത്ത നമുക്കെല്ലാവർക്കും കർത്താവിന്റെ വചനം വരുന്നു. ഈ ശബ്ദം മുന്നറിയിപ്പുകളിലും ഉപദേശങ്ങളിലും ശാസനകളിലും കേൾക്കപ്പെടുന്നു. ഇത് തന്റെ ജനത്തിന്നുള്ള കർത്താവിന്റെ പ്രകാശസന്ദേശമാണ്. കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിലുള്ള വിളികൾക്കോ മെച്ചപ്പെട്ട അവസരങ്ങൾക്കോ നാം കാത്തിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, വെളിച്ചം പിൻവലിക്കപ്പെടുകയും നാം അന്ധകാരത്തിൽ അവശേഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്‌തേക്കാം.” Testimonies, volume 5, 68.

“മറ്റൊരു മുന്നറിയിപ്പ് ഏലിയുടെ ഗൃഹത്തിന്ന് കൊടുക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. ദൈവത്തിന് മഹാപുരോഹിതനോടും അവന്റെ പുത്രന്മാരോടും സംവദിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; അവരുടെ പാപങ്ങൾ, കനത്ത മേഘംപോലെ, അവന്റെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ സാന്നിധ്യം തടഞ്ഞുകളഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ ദോഷത്തിന്റെ നടുവിൽ ബാലനായ ശമൂവേൽ സ്വർഗ്ഗത്തോടു വിശ്വസ്തനായി നിലനിന്നു; ഏലിയുടെ ഗൃഹത്തിനെതിരായ വിധിദൂതം, അത്യുന്നതന്റെ പ്രവാചകനെന്ന നിലയിൽ ശമൂവേലിന്റെ ദൗത്യമായിരുന്നു.”

“‘ആ ദിവസങ്ങളിൽ യഹോവയുടെ വചനം ദുർലഭമായിരുന്നു; തുറന്ന ദർശനം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ സമയത്ത് ഏലി തന്റെ സ്ഥാനത്ത് കിടന്നിരിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ കണ്ണുകൾ മങ്ങിയുതുടങ്ങി, അവന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; ദൈവത്തിന്റെ പെട്ടകം ഉണ്ടായിരുന്ന യഹോവയുടെ മന്ദിരത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ ദീപം അണയുന്നതിന് മുമ്പ്, ശമൂവേൽ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നിരുന്നു; അപ്പോൾ യഹോവ ശമൂവേലിനെ വിളിച്ചു.’ ആ ശബ്ദം ഏലിയുടെതാണെന്ന് കരുതി, ബാലൻ വേഗത്തിൽ പുരോഹിതന്റെ ശയ്യക്കരികിലേക്ക് ചെന്നു, ‘ഇവിടെയുണ്ട് ഞാൻ; നീ എന്നെ വിളിച്ചു’ എന്നു പറഞ്ഞു. മറുപടി ഇങ്ങനെയായിരുന്നു: ‘ഞാൻ വിളിച്ചില്ല, മകനേ; വീണ്ടും പോയി കിടക്ക.’ മൂന്നു പ്രാവശ്യം ശമൂവേൽ വിളിക്കപ്പെട്ടു, മൂന്നു പ്രാവശ്യം അവൻ അതേവിധം പ്രതികരിച്ചു. അപ്പോൾ ആ രഹസ്യമായ വിളി ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദമാണെന്ന് ഏലി ഉറപ്പിച്ചു. പ്രായപക്വനും നരച്ച മുടിയുടമയുമായ തന്റെ തെരഞ്ഞെടുത്ത ദാസനെ മറികടന്ന്, ഒരു ബാലനോടു സംവദിക്കാനായി കർത്താവ് കടന്നുപോയിരുന്നു. ഇത് തന്നെയായിരുന്നു ഏലിക്കുമവന്റെ കുടുംബത്തിനും ലഭിച്ച കഠിനവും എങ്കിലും അർഹിച്ചതുമായ ഒരു ശാസനം.” Patriarchs and Prophets, 581.

“ക്രിസ്തുമതത്തെ ഘടിപ്പിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന്, സത്യം എന്താണെന്ന്, നാം സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്ന വിശ്വാസം എന്താണെന്ന്, ബൈബിളിലെ നിയമങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന്—അത്യുന്നത അധികാരത്തിൽനിന്ന് നമുക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്ന ആ നിയമങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന്—നാം സ്വയം അറിയണം. പലരും തങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിന് അടിസ്ഥാനമാക്കാനാകുന്ന യുക്തിസഹമായ കാരണമില്ലാതെ, വിഷയത്തിന്റെ സത്യസന്ധതയെക്കുറിച്ചുള്ള മതിയായ തെളിവില്ലാതെ വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. തങ്ങളുടേതായ മുൻകൂട്ടി രൂപപ്പെടുത്തിയ അഭിപ്രായങ്ങളോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്ന ഒരു ആശയം മുന്നോട്ടുവെക്കപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, അതിനെ സ്വീകരിക്കാൻ അവർ പൂർണ്ണമായി സന്നദ്ധരാണ്. അവർ കാരണത്തിൽ നിന്ന് ഫലത്തിലേക്ക് യുക്തിപൂർവ്വം നിരീക്ഷിക്കുന്നില്ല; അവരുടെ വിശ്വാസത്തിന് യഥാർത്ഥ അടിസ്ഥാനമില്ല; പരീക്ഷയുടെ സമയത്ത് അവർ മണലിന്മേൽ പണിതിരിക്കുകയാണെന്ന് കണ്ടെത്തും.

“തന്റെ രക്ഷയ്ക്കു ഇത്രയേ മതിയെന്നു കരുതി, തിരുവെഴുത്തുകളെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ അപൂർണ്ണമായ അറിവിൽ തൃപ്തനായി വിശ്രമിക്കുന്നവൻ മാരകമായ വഞ്ചനയിൽ വിശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പിശകിനെ തിരിച്ചറിയാനും, സത്യമായി കയ്യടക്കിക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന എല്ലാ പരമ്പര്യങ്ങളെയും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെയും കുറ്റം ചുമത്തിക്കൊണ്ടു തള്ളിക്കളയാനും തക്കവണ്ണം തിരുവെഴുത്തിലെ വാദങ്ങളിൽ സമഗ്രമായി സജ്ജരായിട്ടില്ലാത്തവർ അനേകരുണ്ട്. ക്രിസ്തുവിന്റെ സുവിശേഷത്തിന്റെ ലാളിത്യം അഴിമതി ചെയ്യേണ്ടതിന്നു ശത്രുവായ സാത്താൻ ദൈവാരാധനയിൽ തന്റെ സ്വന്ത ആശയങ്ങൾ കയറ്റിച്ചേർത്തിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോഴത്തെ സത്യത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നുവെന്നു അവകാശപ്പെടുന്ന വലിയൊരു വിഭാഗം, വിശുദ്ധന്മാർക്കു ഒരിക്കൽ ഏല്പിക്കപ്പെട്ട വിശ്വാസം എന്താണെന്നു അറിയുന്നില്ല—നിങ്ങളിൽ ക്രിസ്തു, മഹത്വത്തിന്റെ പ്രത്യാശ. അവർ പഴയ അതിരുകല്ലുകളെ സംരക്ഷിക്കുകയാണെന്നു കരുതുന്നു; എന്നാൽ അവർ മന്ദോത്സാഹികളും ഉദാസീനരുമാകുന്നു. സ്നേഹത്തിന്റെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും യഥാർത്ഥ സദ്ഗുണം സ്വന്തം അനുഭവത്തിൽ നെയ്തുചേർക്കുകയും അതിനെ കൈവശമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതെന്തെന്നു അവർ അറിയുന്നില്ല. അവർ ബൈബിളിനെ അടുത്തുനിന്ന് പഠിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥികളല്ല; മറിച്ച് മടിയരും ശ്രദ്ധയില്ലാത്തവരുമാണ്. തിരുവെഴുത്തിലെ ഭാഗങ്ങളെക്കുറിച്ചു അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ ഉയരുമ്പോൾ, ലക്ഷ്യബോധത്തോടെ പഠിച്ചിട്ടില്ലാത്തതും തങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നതെന്തെന്നു സംബന്ധിച്ചു ഉറച്ച തീരുമാനമില്ലാത്തതുമായ ഇവർ സത്യത്തിൽനിന്നു വഴുതിപ്പോകുന്നു. സകലർക്കും ദൈവികസത്യത്തെ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം അന്വേഷിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത നാം ആഴത്തിൽ ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ടതാണ്; അങ്ങനെ അവർ സത്യം എന്തെന്നു തങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്നുവെന്നു അറിയേണ്ടതിന്നു. ചിലർ തങ്ങൾക്ക് വളരെ അറിവുണ്ടെന്നു അവകാശപ്പെടുകയും, ദൈവത്തെ ഒരിക്കലും അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്തവരെപ്പോലെ തന്നെ പ്രവൃത്തിക്കു വേണ്ട ഉത്സാഹമോ, ദൈവത്തോടും ക്രിസ്തു മരിച്ച ആത്മാക്കളോടും വേണ്ട ദഹനസ്നേഹമോ തങ്ങൾക്ക് ഇനി കൂടുതലില്ലാത്തിരിക്കെ, തങ്ങളുടെ നിലയിൽ തൃപ്തരായി തോന്നുകയും ചെയ്യുന്നു. ബൈബിളിലെ മജ്ജയും പുഷ്ടിയും തങ്ങളുടെ ആത്മാക്കൾക്കു സ്വന്തമാക്കേണ്ടതിന്നു അവർ ബൈബിൾ വായിക്കുന്നില്ല. അതു തങ്ങളോടു സംസാരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദമാണെന്നു അവർ അനുഭവിക്കുന്നതുമില്ല. എന്നാൽ, രക്ഷയുടെ മാർഗം നമുക്കു ഗ്രഹിക്കണമെങ്കിൽ, നീതിയുടെ സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ നമുക്കു കാണണമെങ്കിൽ, നാം ലക്ഷ്യബോധത്തോടെ തിരുവെഴുത്തുകളെ പഠിക്കണം; കാരണം ബൈബിളിലെ വാഗ്ദാനങ്ങളും പ്രവചനങ്ങളും ദൈവികമായ വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ പദ്ധതിയിന്മേൽ മഹത്വത്തിന്റെ തെളിഞ്ഞ കിരണങ്ങൾ വീശുന്നു; ആ മഹത്തായ സത്യങ്ങൾ വ്യക്തമായി ഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.” The 1888 Materials, 403.

“മുന്നറിയിപ്പ് വന്നിരിക്കുന്നു: 1842, 1843, 1844 വർഷങ്ങളിൽ സന്ദേശം വന്നതുമുതൽ ഞങ്ങൾ പണിതുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തെ കലുഷിതമാക്കുന്ന ഒന്നും അകത്തു കടക്കാൻ അനുവദിക്കരുത്. ഞാൻ ഈ സന്ദേശത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നവളാണ്; അന്നുമുതൽ ദൈവം ഞങ്ങൾക്ക് നൽകിയ പ്രകാശത്തോടു സത്യനിഷ്ഠയായി ലോകത്തിന്റെ മുമ്പാകെ ഞാൻ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ദിനംപ്രതി ഞങ്ങൾ കർത്താവിനെ ആത്മാർത്ഥ പ്രാർത്ഥനയോടെ അന്വേഷിച്ച്, വെളിച്ചം അഭ്യർഥിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ കാലുകൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന വേദിയിൽനിന്ന് അവ പിന്‍വലിക്കാൻ ഞങ്ങൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. ദൈവം എനിക്ക് നൽകിയ പ്രകാശം ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കുമെന്നു നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നുവോ? അത് യുഗങ്ങളുടെ പാറപോലെ ആയിരിക്കേണ്ടതാണ്. അത് എനിക്ക് നൽകിയതുമുതൽ എന്നെ നയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.” Review and Herald, April 14, 1903.

യഹോവയിൽ നിന്നു തങ്ങളുടെ ആലോചന മറച്ചുവെക്കുവാൻ ആഴത്തിൽ ശ്രമിക്കുന്നവർക്കു അയ്യോ! അവരുടെ പ്രവൃത്തികൾ ഇരുളിൽ ആകുന്നു; അവർ പറയുന്നു: ഞങ്ങളെ ആർ കാണുന്നു? ഞങ്ങളെ ആർ അറിയുന്നു? യെശയ്യാവു 25:19.

“മിനിയാപൊലിസിലെ സമ്മേളനങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചു ഞാൻ നിങ്ങളോടു സംസാരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അവിടെ പ്രബലമായിരുന്ന ശക്തമായ വിരോധത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ ഞാൻ കണ്ടും അനുഭവിച്ചും കൊണ്ടിരുന്നതിനാൽ, ഒരു ഘട്ടത്തിൽ സമ്മേളനം വിട്ടുപോകണമെന്നു ഞാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. സഹോദരൻ മോറിസണിന്മേലും സഹോദരൻ നിക്കോളായിന്മേലും നിയന്ത്രണശക്തിയോടെ പ്രവർത്തിച്ച ആത്മാവിനെ ഞാൻ ഒരു നിമിഷത്തേക്കുപോലും അംഗീകരിക്കാനായില്ല. നിങ്ങൾ ഏതു സ്വഭാവമുള്ള ആത്മാവിനാൽ പ്രേരിതരായിരുന്നു എന്നു ഞാൻ ഒരു നിമിഷത്തേക്കുപോലും സംശയിക്കേണ്ടതില്ല. നിശ്ചയമായും അത് ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവായിരുന്നില്ല; നിങ്ങൾ ഈ വഞ്ചനയിൽ തുടരാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിങ്ങളെഴുതുന്നു.”

“മിനിയാപ്പൊലിസിൽ ഇനി അധികകാലം താമസിക്കാതിരിക്കണമെന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്ന അതിന്റെ പിറ്റേ രാത്രിയിൽ, ഒരു സ്വപ്നത്തിലോ രാത്രിദർശനത്തിലോ—ഇവയിൽ ഏതാണ് എന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പായി പറയാൻ കഴിയില്ല—ഉയരമുള്ളതും ആജ്ഞാപകഭാവമുള്ളതുമായ ഒരു വ്യക്തി എനിക്കൊരു സന്ദേശം കൊണ്ടുവന്നു; എനിക്ക് എന്റെ കർത്തവ്യസ്ഥാനത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നതാണ് ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടമെന്നതും, എനിക്കു സഹായിയും താങ്ങുമായി ദൈവം തന്നെയുണ്ടാകുമെന്നതും, അവൻ എനിക്കു നൽകുന്ന വാക്കുകൾ പ്രസ്താവിപ്പാൻ അവൻ എന്നെ നിലനിറുത്തുമെന്നതും അവൻ എനിക്കു വെളിപ്പെടുത്തി. അവൻ പറഞ്ഞു, ‘ഈ പ്രവൃത്തിക്കായി കർത്താവ് നിന്നെ എഴുന്നേല്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അവന്റെ നിത്യഭുജങ്ങൾ നിന്റെ കീഴിലുണ്ട്. ഈ സമ്മേളനത്തിൽനിന്ന് ജീവനിലേക്കോ മരണത്തിലേക്കോ ഉള്ള തീരുമാനങ്ങൾ ഉണ്ടാകും; ആരെങ്കിലും നിർബന്ധമായും നശിച്ചുപോകേണ്ടതുണ്ട് എന്നർത്ഥത്തിൽ അല്ല, എന്നാൽ ആത്മീയ അഹങ്കാരവും സ്വയവിശ്വാസവും വാതിൽ അടച്ചുകളയും; അങ്ങനെ യേശുവും അവന്റെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശക്തിയും അകത്തു പ്രവേശിപ്പിക്കപ്പെടുകയില്ല. അവർ വഞ്ചനയിൽനിന്ന് മോചിതരാകുവാനും മനസ്സാന്തരപ്പെടുവാനും തങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ ഏറ്റുപറയുവാനും ക്രിസ്തുവിങ്കൽ വരുവാനും, അവൻ അവരെ സൗഖ്യമാക്കേണ്ടതിന്നു മാനസാന്തരപ്പെടുവാനും മറ്റൊരു അവസരം ലഭിക്കും.’”

“അവൻ പറഞ്ഞു: ‘എന്നെ അനുഗമിക്കൂ.’ ഞാൻ എന്റെ വഴികാട്ടിയെ അനുഗമിച്ചു; അവൻ സഹോദരന്മാർ തങ്ങളുടെ ഭവനങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന വിവിധ വീടുകളിലേക്കു എന്നെ നയിച്ചു; അവൻ പറഞ്ഞു: ‘ഇവിടെ പ്രസ്താവിക്കപ്പെടുന്ന വചനങ്ങൾ കേൾക്കുക; അവ രേഖാപുസ്തകത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; മുകളിൽനിന്നുള്ള ജ്ഞാനത്തിന്റെ ആത്മാവിനുസരിച്ചല്ല, മറിച്ച് മുകളിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവരാത്തതും താഴെയിൽനിന്നുള്ളതുമായ ആത്മാവിനുസരിച്ച് ഈ പ്രവൃത്തിയിൽ ഒരു പങ്ക് വഹിക്കുന്ന ഏവരുടെയും മേൽ ഈ വചനങ്ങൾക്ക് കുറ്റം വിധിക്കുന്ന ശക്തി ഉണ്ടായിരിക്കും.’”

“അവർ ഉച്ചരിച്ച വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അവ ഉച്ചരിച്ച എല്ലാവർക്കും ലജ്ജിക്കേണ്ടതായവയായിരുന്നു എന്നു ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. പരിഹാസപരമായ പ്രസ്താവങ്ങൾ ഒരാളിൽനിന്ന് മറ്റൊരാളിലേക്കു പകരപ്പെട്ടു; അവരുടെ സഹോദരന്മാരായ A. T. Jones, E. J. Waggoner, Willie C. White എന്നിവരെയും, എന്നെയും പരിഹസിച്ചു. എന്റെ നിലപാടിനെയും എന്റെ പ്രവർത്തനത്തെയും കുറിച്ച്, ദൈവസന്നിധിയിൽ ആത്മാക്കളെ താഴ്ത്തി തങ്ങളുടേതായ ഹൃദയങ്ങളെ ക്രമത്തിലാക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കേണ്ടവരായിരുന്നവർ സ്വൈര്യമായി അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. സത്യത്തിൽ യാതൊരു അടിസ്ഥാനവും ഇല്ലാത്ത, തങ്ങളുടെ സഹോദരന്മാരെയും അവരുടെ പ്രവർത്തിയെയും സംബന്ധിച്ച കല്പിതമായ തെറ്റുകളും കല്പനാജന്യ പ്രസ്താവനകളും മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിപ്പിൽ ഒരുതരം മോഹാകർഷണം ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ തോന്നി; സംശയം, ചോദ്യംചെയ്യൽ, അവിശ്വാസം എന്നിവയുടെ ഫലമായി സംശയിച്ചും കഠിനവചനങ്ങൾ സംസാരിച്ചും എഴുതിയും അവർ പെരുമാറി.”

“എന്റെ വഴികാട്ടി പറഞ്ഞു: ‘ഇത് യേശുക്രിസ്തുവിനെതിരായി പുസ്തകങ്ങളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. ഈ ആത്മാവിന് സത്യത്തിന്റെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ആത്മാവിനോട് യോജിപ്പുണ്ടാകാൻ കഴിയില്ല. അവർ പ്രതിരോധത്തിന്റെ ആത്മാവിൽ മത്തുപിടിച്ചിരിക്കുന്നവരാണ്; മദ്യപാനിക്ക് തന്റെ വാക്കുകളെയും പ്രവൃത്തികളെയും ഏത് ആത്മാവാണ് നിയന്ത്രിക്കുന്നതെന്ന് അറിയാത്തതുപോലെ, ഇവർക്കും അത് ഇനി അറിയുന്നില്ല. ഈ പാപം ദൈവത്തോടുള്ള പ്രത്യേകമായൊരു അപരാധമാണ്. ഈ ആത്മാവിന് സത്യത്തിന്റെയും നീതിയുടെയും ആത്മാവിനോടുള്ള സാദൃശ്യം, ലോകത്തിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പുകാരനായ ക്രിസ്തുവിനെ സംശയിക്കാനും വിമർശിക്കാനും അവനെക്കുറിച്ച് ചാരപ്രവൃത്തി നടത്താനും യെഹൂദന്മാരെ കൂട്ടുകെട്ടുണ്ടാക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ച ആത്മാവിനോടുള്ള സാദൃശ്യമത്രയും പോലും ഇല്ല.’”

ക്രിസ്തുവില്ലാത്ത സംഭാഷണത്തിനും, വാക്കുകളെ പ്രേരിപ്പിച്ച ആത്മാവിനെ വെളിപ്പെടുത്തിയ ആ ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ സംസാരത്തിനും ഒരു സാക്ഷി ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് എന്റെ മാർഗ്ഗദർശി എനിക്കു അറിയിച്ചു. അവർ തങ്ങളുടെ മുറികളിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ ദുഷ്ടദൂതന്മാരും അവരോടുകൂടെ അകത്തു വന്നു; കാരണം അവർ ക്രിസ്തുവിന്റെ ആത്മാവിനോടു വാതിൽ അടച്ചുകളഞ്ഞു, അവന്റെ സ്വരം കേൾക്കുവാൻ മനസ്സില്ലായിരുന്നു. ദൈവസന്നിധിയിൽ ആത്മാവിന്റെ വിനയം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പ്രാർത്ഥനയുടെ ശബ്ദം അപൂർവമായേ കേൾക്കപ്പെട്ടിരുന്നുള്ളു; എന്നാൽ വിമർശനവും അതിശയോക്തിപരമായ പ്രസ്താവനകളും അനുമാനങ്ങളും ഊഹാപോഹങ്ങളും അസൂയയും ഈർഷ്യയും ദുഷ്ടസംശയങ്ങളും വ്യാജാരോപണങ്ങളും സാധാരണമായി പ്രചരിച്ചു. അവരുടെ കണ്ണുകൾ തുറന്നിരുന്നുവെങ്കിൽ അവരെ ഭീതിഗ്രസ്തരാക്കിയേനെയായിരുന്ന ദൃശ്യം അവർ കണ്ടേനേ—ദുഷ്ടദൂതന്മാരുടെ ആഹ്ലാദോന്മാദം. കൂടാതെ, ഓരോ വാക്കും കേട്ടും ആ വാക്കുകൾ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ പുസ്തകങ്ങളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയും കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു കാവൽക്കാരനെയും അവർ കണ്ടേനേ.

“ഈ സമയത്ത് ഉപദേശസംബന്ധമായ വിഷയങ്ങളിലെ നിലപാടുകളെക്കുറിച്ചോ, സത്യം എന്താണെന്ന കാര്യത്തിലോ, അല്ലെങ്കിൽ ന്യായസംഗതമായ അന്വേഷണം എന്ന ആത്മാവിനെ പ്രതീക്ഷിക്കുകയോ സംബന്ധിച്ച് ഏതെങ്കിലും തീരുമാനമെടുക്കുന്നതു നിർഥകമാണെന്ന് അന്നു എന്നെ അറിയിക്കപ്പെട്ടു; കാരണം, യെഹൂദന്മാർ ചെയ്തതിലധികമൊന്നുമല്ലാതെ, അവർ സ്വീകരിച്ചിരുന്ന ഏതെങ്കിലും വിഷയത്തിലോ നിലപാടിലോ ആശയമാറ്റം അനുവദിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന് ഒരു കൂട്ടുകെട്ട് രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്റെ മാർഗ്ഗദർശകൻ എന്നോടു വളരെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു; എന്നാൽ അവയെഴുതുവാൻ എനിക്കു സ്വാതന്ത്ര്യമില്ല. ഞാൻ ദുഃഖവും മാനസിക വേദനയും നിറഞ്ഞ ആത്മാവോടെ കിടക്കയിൽ നേരെ ഇരിക്കുന്ന നിലയിൽ എന്നെത്തന്നെ കണ്ടെത്തി; അതോടൊപ്പം, യോഗം അവസാനിക്കുന്നതുവരെ എന്റെ കർത്തവ്യസ്ഥാനത്ത് ഉറച്ചുനിൽക്കുകയും, തുടർന്ന് എങ്ങനെ നീങ്ങണം, ഏതു മാർഗ്ഗം പിന്തുടരണം എന്ന് എന്നോടു അറിയിക്കുന്ന ദൈവാത്മാവിന്റെ നിർദ്ദേശങ്ങൾക്കായി കാത്തിരിക്കണമെന്ന ദൃഢനിശ്ചയമുള്ള ആത്മാവും എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു.” The 1888 Materials, 277, 278.