ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം — എൺപത്തിനാല്

രണ്ടോ മൂന്നോ സാക്ഷികളുടെ സാക്ഷ്യത്തിന്മേൽ സത്യം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു; എസെക്കിയേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ നാല് മ്ലേച്ഛതകളെ ലാവൊദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ നാല് തലമുറകളായി പ്രയോഗിക്കുന്നതിനും അനവധി സാക്ഷികൾ ഉണ്ട്. മുമ്പത്തെ ലേഖനങ്ങളിൽ വെളിപ്പാട് രണ്ടാം, മൂന്നാം അധ്യായങ്ങളിലെ ഏഴ് സഭകൾ അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ കാലംമുതൽ ലോകാവസാനംവരെ ആധുനിക യിസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രത്തെ മാത്രമല്ല പ്രതിനിധീകരിച്ചതെന്നുമല്ല, മോശെയുടെ കാലംമുതൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലംവരെ പ്രാചീന യിസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രത്തെയും ആ ഏഴ് സഭകൾ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്നുവെന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.

എഫേസുസിലെ സഭ പ്രാരംഭ ക്രിസ്തീയസഭയെയും, അതുപോലെ മോശെയുടെ കാലംമുതൽ ന്യായാധിപന്മാരുടെ കാലംവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന പ്രാചീന യിസ്രായേലിനെയും പ്രതിനിധീകരിച്ചു. സ്മുർണ്ണയിലെ സഭ ശിഷ്യന്മാരുടെ കാലംമുതൽ റോമൻ ചക്രവർത്തിയായ കോൺസ്റ്റന്റീൻ വരെയുള്ള പീഡനകാലഘട്ടത്തെയും, അതുപോലെ ഓരോരുത്തനും സ്വന്തം ദൃഷ്ടിയിൽ ശരിയെന്നു തോന്നിയത് ചെയ്തിരുന്ന ന്യായാധിപന്മാരുടെ കാലഘട്ടത്തെയും പ്രതിനിധീകരിച്ചു. പെർഗാമോസിലെ സഭ കോൺസ്റ്റന്റീൻ മുതൽ ക്രി.വ. 538-ലെ പാപ്പാഭരണത്തിന്റെ സ്ഥാപനംവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന വഴങ്ങിച്ചേരലിന്റെ കാലഘട്ടത്തെയും, അതുപോലെ പ്രാചീന യിസ്രായേൽ ദൈവത്തെ നിരസിച്ചു ഒരു രാജാവിനെ തെരഞ്ഞെടുത്തു, ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന ജാത്യാരാധക രാജ്യങ്ങളോടു നിരന്തരം വഴങ്ങിച്ചേർന്നിരുന്ന കാലഘട്ടത്തെയും പ്രതിനിധീകരിച്ചു. യെസബേലാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന നാലാമത്തെ സഭയായ തുയത്തീർ, ക്രി.വ. 538 മുതൽ 1798 വരെ ഉണ്ടായിരുന്ന പാപ്പാഭരണത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തെയും, അതുപോലെ പ്രാചീന യിസ്രായേലിന്റെ ബാബിലോണിലെ എഴുപതു വർഷത്തെ പ്രവാസത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ആ നാല് സഭകളും അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ നാല് തലമുറകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; എസെക്കീയേലിന്റെ നാല് മ്ലേച്ഛതകളെ ആ നാല് തലമുറകളിൽ പ്രയോഗിക്കുന്നതിന് അവ സാക്ഷ്യവും നൽകുന്നു. 1863-ലെ കലാപം, പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ ആദ്യ തലമുറയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു; അത് അഹരോന്റെ പൊൻകാളക്കിടാവിന്റെ കലാപത്തിലൂടെ ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആദ്യ തലമുറയിൽ എഫെസൊസ് സഭയ്ക്ക് നൽകിയ ഉപദേശവും ഉൾപ്പെടുന്നു; അതിൽ ദൈവത്തിന്റെ ജനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ആദ്യസ്നേഹം വിട്ടുപോയിരുന്നതായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു, അവർ മാനസാന്തരപ്പെട്ടു തങ്ങളുടെ ആദ്യസ്നേഹത്തിലേക്കു മടങ്ങിവരേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. 1863-ൽ, വില്യം മില്ലറിന്റെ ആഭരണങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ആദ്യസ്നേഹം (അടിസ്ഥാന സത്യങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് “ഏഴ് കാലങ്ങൾ”) മാറ്റിവെക്കപ്പെട്ടു; ദൈവത്തിന്റെ ജനങ്ങൾ മടങ്ങിവരുവാൻ ഉപദേശിക്കപ്പെട്ടു.

മില്ലറൈറ്റുകൾ യിരെമ്യാവ് “പരിഹാസികളുടെ സഭ” എന്നു വിളിച്ചിരുന്ന വിശ്വാസത്യാഗിയായ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസവുമായി പോരാടി; ദർശനം വരുവാൻ അവർ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്നു, കാരണം അത് എത്തിയാൽ അതു ഭോഷ്‌കു പറയുകയില്ലായിരുന്നു. “പരിഹാസികളുടെ സഭ” യെഹൂദാ പ്രവാചകനോടു കള്ളം പറഞ്ഞ വൃദ്ധപ്രവാചകനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു; യെരോബെയാമിന്റെ കള്ളാരാധനയ്‌ക്കെതിരെ ശാസനം പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നതു ആ യെഹൂദാ പ്രവാചകനായിരുന്നു.

സ്മിർണയിലെ രണ്ടാമത്തെ സഭ പ്രാരംഭ ക്രിസ്തീയ സഭയിലെ പീഡനകാലത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; അതിൽ യഥാർത്ഥ രക്തസാക്ഷികളും, വിശുദ്ധമല്ലാത്ത ഉദ്ദേശങ്ങളാൽ സ്വന്തം മേൽ തന്നേ പീഡനം വരുത്തിക്കൂട്ടിയ ചിലരും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. അതുപോലെതന്നെ, പുരാതന ഇസ്രായേലിൽ ഓരോ മനുഷ്യനും തന്റെ കണ്ണുകൾക്കു ശരിയായി തോന്നുന്നതു ചെയ്ത ന്യായാധിപന്മാരുടെ കാലത്തെയും അത് പ്രതിനിധീകരിച്ചു. 1888-ൽ ആരംഭിച്ച വിപ്ലവത്തിന്റെ തലമുറ, പ്രവചനത്തിന്റെ ആത്മാവിനും, ആ സമയത്തേക്കു തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ദൂതന്മാർക്കും, പരിശുദ്ധാത്മാവിനുമെതിരായ പീഡനത്തിന്റെ ഒരു കാലഘട്ടത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കെല്ലോഗ്, പ്രെസ്കോട്ട്, ഡാനിയൽസ് മുതലായ പുരുഷന്മാരിൽ കാണപ്പെടുന്നതുപോലെ, ലവൊദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ പുരാതന പുരുഷന്മാർ സ്വന്തം കണ്ണുകൾക്കു ശരിയായി തോന്നുന്നതെന്തുമാകട്ടെ അത് ചെയ്യുവാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കിയ ഒരു കാലഘട്ടത്തെയും അത് പരിചയപ്പെടുത്തി.

ആ കാലത്ത് വിശ്വസ്തരായ അല്പസംഖ്യർ യെഹൂദന്മാരാണെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടെങ്കിലും യഥാർത്ഥത്തിൽ അങ്ങനെ അല്ലായിരുന്ന ഒരു വർഗ്ഗത്തോടു മാരകമായ ആത്മീയ പോരാട്ടത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. നേതൃസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരുന്നിരുന്നിട്ടും, അവർ സാത്താന്റെ പള്ളിസഭയിൽപ്പെട്ടവരായിരുന്നു; ചിലർ “സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ട ദൂതന്മാരാൽ” നയിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നുവെന്ന് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത് ഇതിന് സാക്ഷ്യമാണ്. അവർ ജ്ഞാനികളാണെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടു, എന്നാൽ അവർ മൂഢരായിരുന്നു. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ ജ്ഞാനികളിന്മേൽ യാതൊരു കുറ്റവിചാരണയും ചുമത്തപ്പെട്ടിരുന്നില്ല; മറിച്ച് മരണത്തോളം വിശ്വസ്തരായിരിക്കുവാൻ ഒരു പ്രോത്സാഹനമത്രേ ലഭിച്ചിരുന്നു. 1915-ൽ സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ഒരിക്കലും ഉച്ചരിച്ച അവസാന വാക്കുകൾ, “ഞാൻ ആരിൽ വിശ്വസിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു ഞാൻ അറിയുന്നു,” എന്നതായിരുന്നു; കാരണം അവൾ മരണത്തോളം വിശ്വസ്തയായിരുന്നുവല്ലോ.

പെർഗാമൊസിലെ സഭ ചക്രവർത്തിയായ കോൺസ്റ്റന്റീന്റെ കാലത്ത് സത്യത്തിനും പിശകിനും ഇടയിലെ, ജാതീയതയ്ക്കും ക്രിസ്തീയതയ്ക്കും ഇടയിലെ ഒത്തുതീർപ്പിനെയും, രാജാക്കന്മാരുടെ ചരിത്രകാലഘട്ടത്തിൽ സംഭവിച്ച പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ ഒത്തുതീർപ്പിനെയും പ്രതിനിധീകരിച്ചു. അത് സത്യവും പിശകും കലർന്ന അവസ്ഥയെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; അത്തരത്തിലുള്ള കലവറയ്ക്ക് പിശകു മാത്രമേ ഉത്പാദിപ്പിക്കാൻ കഴിയൂ. “The Doctrine of Christ” എന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണം നടപ്പാക്കപ്പെട്ട 1919-ലെ ബൈബിൾ സമ്മേളനം ഇതിന്റെ പ്രതിനിധാനമായിരുന്നു; മതഭ്രഷ്ട പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ വ്യാജ സുവിശേഷത്തെ കൂടുതൽ അടുത്തായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സന്ദേശം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനായിട്ടായിരുന്നു അത്. സത്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മഹത്തായ ഒത്തുതീർപ്പുകൾ സംഭവിച്ചത് അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ മൂന്നാം തലമുറയിലായിരുന്നു.

1919-ൽ ആരംഭിച്ച ആ തലമുറയിലായിരുന്നു, ചർച്ച് മാനുവൽ ഉത്പാദിപ്പിച്ച ആ ഒത്തുതീർപ്പ് സഭ ആരംഭിച്ചത്. 1919-ൽ ആരംഭിച്ച ആ തലമുറയിലായിരുന്നു, ആരോഗ്യവിദ്യാലയങ്ങളിലും മതവിദ്യാലയങ്ങളിലും ഒരുപോലെ അംഗീകാരം ആവശ്യമായിത്തീർന്ന ആ ഒത്തുതീർപ്പ് സഭ ആരംഭിച്ചത്. ആ തലമുറയിലായിരുന്നു ആധുനിക കത്തോലിക്കാ-അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ബൈബിളുകളിലേക്കുള്ള നീക്കം ആരംഭിക്കപ്പെട്ടത്. ക്രിസ്തുവിരുദ്ധമായ ഭരണകൂടങ്ങളുമായി തുറന്നുപറഞ്ഞ ബന്ധങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാൻ നേതൃത്വം സന്നദ്ധത കാണിച്ച സംഭവവും ആ ചരിത്രത്തിലായിരുന്നു.

അമേരിക്കൻ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും മാരകമായ യുദ്ധത്തിലേക്ക് നിർബന്ധിത സൈനിക സേവനത്തിനായി വിളിക്കപ്പെടേണ്ടിവന്ന സഭയിലെ യുവാക്കൾക്കു കൂടുതൽ അനുകൂലമായ ഫലം ലഭിക്കേണ്ടതിനായി, ലാവൊദിക്യൻ നേതൃത്വം അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ സർക്കാരുമായി ഒരു നിയമബന്ധം സ്ഥാപിച്ചപ്പോൾ, ആഭ്യന്തരയുദ്ധകാലത്ത് ശൈശവാവസ്ഥയിൽ ജനിച്ച ആ രീതി, ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു; അന്ന് ജനറൽ കോൺഫറൻസ് പ്രസിഡന്റ് എ. ജി. ഡാനിയൽസ് ജർമ്മൻ സർക്കാരുമായി ഇടപഴകി, ജർമ്മനി യുവാക്കളെ നിർബന്ധിതമായി സൈന്യസേവനത്തിലേക്ക് വിളിച്ചുചേർക്കുന്നതും, ആയുധം ധരിക്കേണ്ടതും, ശബ്ബത്തിനെ അവഗണിക്കേണ്ടതും സംബന്ധിച്ച് തന്റെ അംഗീകാരം നൽകി. ഡാനിയൽസിന്റെ ആ നടപടി ഇന്നുവരെ നിലനിൽക്കുന്ന സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് റീഫോം പ്രസ്ഥാനത്തിലെ വിവിധ വിഭജനശാഖകൾ ഉദ്ഭവിക്കാൻ കാരണമായ ഒരു വേർപാടിന് വഴിവെച്ചു.

ആ പൊരുത്തപ്പെടൽ ഹിറ്റ്ലറിന്റെ നാസി ജർമ്മനിയോടും തുടർന്നു; അതിനുശേഷം സോവിയറ്റ് യൂണിയനെ രൂപപ്പെടുത്തിയ രാഷ്ട്രങ്ങളോടും അതു നിലനിന്നു; ഇന്നും ചൈനപോലുള്ള ഭരണകൂടങ്ങളിൽ അതു നിലനിർത്തപ്പെടുന്നു. സംസ്ഥാനകാര്യങ്ങളോടുള്ള അതിന്റെ ബന്ധത്തിൽ മൂന്നാം തലമുറ നടത്തിയ പൊരുത്തപ്പെടൽ, പെർഗമോസ് സഭയിൽ പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പുരാതന ഇസ്രായേൽ രാജാക്കന്മാരുടെയും കോൺസ്റ്റന്റൈന്റെയും പൊരുത്തപ്പെടലാൽ മുൻകൂട്ടി മാതൃകയായി കാണിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ കാലഘട്ടം, പ്രെസ്കോട്ടിന്റെ “The Doctrine of Christ” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സമാധാനത്തിന്റെയും സുരക്ഷിതത്വത്തിന്റെയും വ്യാജ സുവിശേഷത്തോടുള്ള അതിന്റെ സഭാഭരണപരമായ പൊരുത്തപ്പെടലിനെയും പ്രതിനിധീകരിച്ചു.

അവശ്യമായ പ്രവർത്തനബന്ധങ്ങൾ നിലനിർത്തുന്നു എന്ന വ്യാജേന, നാസി ജർമ്മനിയും സോവിയറ്റ് യൂണിയനും പോലുള്ള രാഷ്ട്രങ്ങളുമായി തങ്ങളെ അന്വയിപ്പിച്ച ജനറൽ കോൺഫറൻസിന്റെ പ്രവൃത്തിയെ ആ പരസംഗം തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതേസമയം, അവർ ചേർന്ന് നിന്നിരുന്ന വിവിധ ഭരണകൂടങ്ങളാൽ പീഡനം അനുഭവിച്ച ആ രാജ്യങ്ങളിലെ വിശ്വസ്തരെ അവഗണിക്കുകയും ചെയ്തു. വിഗ്രഹങ്ങൾക്ക് അർപ്പിച്ച ഭക്ഷണം, മതത്തിലും ആരോഗ്യത്തിലും ഭ്രഷ്ടമായ രീതിശാസ്ത്രങ്ങളുടെ മാർഗ്ഗരേഖകൾക്കു കീഴിൽ ഭരിക്കപ്പെടാൻ സമ്മതിച്ചിരുന്ന ലവോദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ സർവകലാശാലകളിൽ അന്ന് ദൃഢമായി സ്ഥാപിതമായിരുന്നതായ ഭ്രഷ്ട പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെയും കത്തോലിക്കത്വത്തിന്റെയും വ്യാജ രീതിശാസ്ത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു.

ആരംഭത്തോടുകൂടി ചെയ്‌തതുപോലെ തന്നേ, മൂന്നാം തലമുറയുടെ അവസാനവും യേശു ദൃഷ്ടാന്തീകരിച്ചു; കാരണം 1957-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട *Questions on Doctrine* എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണത്തോടെ നാലാം തലമുറയുടെ വരവ് അവൻ അടയാളപ്പെടുത്തി. സത്യത്തിനും വിശ്വാസത്യാഗിയായ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെയും കത്തോലിക്കത്വത്തിന്റെയും തെറ്റായ ആശയങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ നിലനിൽക്കുന്ന മുഖ്യമായ രക്ഷാസംബന്ധിയായ വ്യത്യാസത്തെ ആ ഗ്രന്ഥം പൂർണ്ണമായി തള്ളിക്കളഞ്ഞു. ആ ഗ്രന്ഥത്തിൽ, തീർച്ചയായും, പല തെറ്റായ ഉപദേശങ്ങളും ഉണ്ട്; എങ്കിലും അതിന്റെ ആന്തരസാരമായ ഉപദേശം, ഒരാൾ രണ്ടാം വരവിൽ അത്ഭുതകരമായി മാറ്റപ്പെടുന്നതുവരെ ക്രിസ്തുവിൽ ജയജീവിതം നയിക്കുന്നത് അസാധ്യമാണെന്നതാണ്. ഇരുപത്തഞ്ച് പ്രാചീനന്മാർ സൂര്യനെ നമസ്കരിക്കേണ്ടിയിരുന്ന തലമുറയുടെ ആരംഭത്തെ ആ ഗ്രന്ഥം അടയാളപ്പെടുത്തി. അടുത്തുവരുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ ഞായറാഴ്ചയുടെ ആരാധനയെ ലവൊദിക്യക്കാരിയായ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭ സ്വീകരിക്കുവാൻ ആവശ്യമായിരുന്ന രാഷ്ട്രീയവും മതപരവുമായ ഘടകങ്ങൾ എത്തിയിരുന്നു.

എസെക്കീയേലിന്റെ നാലാമത്തെ മ്ലേച്ഛകൃത്യം സംഭവിക്കുന്നത്, ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ വിശ്വസ്തരായ അൽപസംഖ്യർ തങ്ങളുടെ നെറ്റികളിൽ ഒരു മുദ്ര പ്രാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ്, നാശം വരുത്തുന്ന ദൂതന്മാർ തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തി ആരംഭിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്. ഈ ദർശനം എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ഒന്നാം വചനത്തിൽ, ആറാം വർഷത്തിലെ ആറാം മാസത്തിലെ അഞ്ചാം ദിവസത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്നു. സൂര്യനെ നമസ്കരിക്കുന്നവരുടെ മേൽ ന്യായവിധി നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നതിന് മുൻദിവസമാണ് ഈ ദർശനം ആരംഭിക്കുന്നത്; സൂര്യനമസ്കാരം പാപ്പാ അധികാരത്തിന്റെ അടയാളമാണ്, അവന്റെ നാമത്തിന്റെ സംഖ്യ “666” ആകുന്നു.

ഇസ്ലാമിന്റെ മൂന്നാമത്തെ അയ്യോ ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തിനെതിരെ നടത്തിയ ആക്രമണത്തോടുകൂടെ, 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന്, ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രവെയ്പ്പിന്റെ പ്രവൃത്തി ആരംഭിച്ചു. ആ ആക്രമണം ജാതികളെ കോപിപ്പിക്കുകയും, ഉത്തരമഴയുടെ വരവ് അടയാളപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ, ഇസ്ലാമിന്റെ മൂന്ന് അയ്യോകൾ ഒരു അടിസ്ഥാനസത്യമാണെന്ന് കാണേണ്ടതിന്ന് അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കു തിരികെ നയിക്കപ്പെടുന്നവർക്കു മാത്രമേ ഉത്തരമഴ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളു. ആ സമയത്ത്, യിരെമ്യാവ് “വിശ്രമം” എന്നു തിരിച്ചറിയുന്ന പഴയ പാതകളിലേക്കു (അതാണ് ഉത്തരമഴ) തിരികെ നയിക്കപ്പെട്ടവർ, മൂന്നാമത്തെ അയ്യോയുടെ കാഹളം ഊതുന്ന കാവൽക്കാരാകുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ കാഹളത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നവരായി, അങ്ങനെ പഴയ പാതകളിൽ നടക്കുന്നത് നിരസിക്കുന്നവരായി തീരുകയോ ചെയ്തേനേ.

തുടർന്ന് അവരുടെ പിതാവിന്റെ 1863-ലെ കലഹപാപത്താൽ അവർ പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. അതേ സമയത്തുതന്നെ, ക്രിസ്തുവിന്റെ നീതിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സന്ദേശം വന്നു; അതായത് “സത്യാർത്ഥത്തിലുള്ള വിശ്വാസത്താൽ നീതീകരണം” എന്നതു. അത് ജോൺസിന്റെയും വാഗ്‌ഗണറിന്റെയും ലാവൊദിക്യാ സന്ദേശമായിരുന്നു; കൂടാതെ, “നാല് കാറ്റുകളിൽ” നിന്ന് വന്ന, മൂന്നാം കഷ്ടത്തിന്റെ ഇസ്ലാമിന്റെ പ്രതീകമായ (പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞിറങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുന്ന “ക്രുദ്ധനായ കുതിര”) യെഹെസ്കേലിന്റെ ഉണങ്ങിയ മരിച്ച അസ്ഥികൾക്കുള്ള സന്ദേശവുമായിരുന്നു അത്. തുടർന്ന്, ന്യൂയോർക്ക് നഗരത്തിലെ മഹത്തായ കെട്ടിടങ്ങൾ തകർത്തുകളയപ്പെട്ടപ്പോൾ വെളിപ്പാടു പുസ്തകത്തിലെ പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ശക്തനായ ദൂതൻ ഇറങ്ങിവന്നതും, വെളിപ്പാടു പുസ്തകം 18:1–3 നിവൃത്തിയായതും ആയ സമയത്ത്, ആ വിശ്വസ്തരായ കുറച്ച് പേർ അവരുടെ പിതാവിന്റെ 1888-ലെ കലഹപാപത്താൽ വീണ്ടും പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടു.

അപ്പോഴവർ പിന്നത്തെ മഴയുടെ സന്ദേശത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതിലൂടെ പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. പിന്നത്തെ മഴ കഴിഞ്ഞ കാലങ്ങളിലേതുപോലെ ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയുടെ ഒരു പ്രകടനമായിരുന്നോ, അല്ലെങ്കിൽ ദൈവശക്തിയുടെ പ്രകടനങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ കാലത്തിലൊതുങ്ങിയവ മാത്രമായിരുന്നോ? അപ്പോൾ വിശ്വസ്തരായ കുറച്ചുപേർ 1919-ൽ അവരുടെ പിതാവിന്റെ കലാപത്തിന്റെ കലാപത്താൽ പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. ആ മൂന്ന് പരീക്ഷകളിലൂടെ വിശ്വസ്തരായ ആ കുറച്ചുപേർ എങ്ങനെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത് എന്നതാണ് അവർ അവരുടെ നെറ്റികളിൽ ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര പ്രാപിക്കുമോ, അല്ലെങ്കിൽ ലയോഡിക്കേയൻ അഡ്വെന്റിസത്തിലെ ഇരുപത്തഞ്ച് മൂപ്പന്മാരോടുകൂടെ സൂര്യനെ നമസ്കരിക്കുന്ന നിലയിൽ തങ്ങളെത്തന്നെ കണ്ടെത്തുമോ എന്നു നിർണയിക്കുന്നത്.

ലാവൊദിക്കേയൻ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ നാല് തലമുറകളിലെ സകല കലാപങ്ങൾക്കും 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ൽ അവയുടെ സമാനരൂപം കണ്ടെത്താം. യെശയ്യാവ് “കിഴക്കൻ കാറ്റിന്റെ ദിവസം” എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ ആ തീയതി, ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടപ്പെടുന്ന കാലത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; മുദ്രയിടപ്പെടുന്ന കാലം ഒരു കാലയളവാണ്. ആ കാലയളവിന്റെ അവസാനഭാഗം അതിന്റെ ആരംഭത്തിലൂടെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; കാരണം യേശു എപ്പോഴും ഒരു കാര്യത്തിന്റെ അവസാനം അതിന്റെ ആരംഭംകൊണ്ടുതന്നെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു. മുദ്രയിടൽ പ്രക്രിയയുടെ അന്തിമ ഘട്ടങ്ങളിലെത്തുമ്പോൾ, ആ കാലയളവിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന പരീക്ഷണങ്ങൾ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു.

2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന്, എസെക്കീയേലിലെ നാല് മ്ലേച്ഛകാര്യങ്ങളാലും വെളിപ്പാടിന്റെ രണ്ടാം, മൂന്നാം അധ്യായങ്ങളിലെ ആദ്യത്തെ നാല് സഭകളാലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ലവൊദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ വിമതർ പരാജയപ്പെട്ട പരീക്ഷണങ്ങൾ എത്തിച്ചേർന്നു; അതുവഴി സ്വയം സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾ എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നവർക്ക് മൃഗത്തിന്റെ മുദ്രയിലേക്കോ ദൈവത്തിന്റെ മുദ്രയിലേക്കോ നയിക്കുന്ന ഒരു പരീക്ഷണപ്രക്രിയയുടെ ആരംഭം ചിഹ്നിതമായി.

ലാവൊദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ നേതൃത്വവർഗം തങ്ങളുടേതായ വഞ്ചനകളുടെ കയറുകളാൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടു, അഡ്വെന്റിസത്തെ നിലവിലേക്കു കൊണ്ടുവന്ന നവീകരണ പ്രസ്ഥാനവും ഉൾപ്പെടെ, മുൻകാല നവീകരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ദൈവശക്തിയുടെ പ്രകടനത്തിന്റെ ആവർത്തനം അവർ “തിരിച്ചറിയുന്നത്” പ്രായോഗികമായി അസാധ്യമായിരിക്കുന്നു. പ്രാചീന പുരുഷന്മാർ, മില്ലറിന്റെ രത്നങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഉപദേശങ്ങളെ കള്ളനാണയങ്ങളാലും കള്ളരത്നങ്ങളാലും ചിതറിക്കുകയും മറച്ചുവെക്കുകയും ചെയ്തു. കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിളെന്ന മഞ്ജൂഷ, പുരാതന ഭാഷയുടെ കാലഘട്ടങ്ങളിലേക്കു പിന്തള്ളപ്പെട്ടിരിക്കെ, പാപപുരുഷന്റെ പര്യായപ്രയോഗങ്ങളിൽ അവതരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആധുനികഭാഷാ ബൈബിളുകൾ അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

പുരാതന പുരുഷന്മാരിൽ ആരെങ്കിലും ഒടുവിലത്തെ മഴയുടെ സന്ദേശം സമാധാനത്തിന്റെയും സുരക്ഷയുടെയും സന്ദേശമല്ല എന്ന സാധ്യത പരിഗണിക്കാൻ സന്നദ്ധരായിരുന്നുവെങ്കിൽ, കഴിഞ്ഞ വിശുദ്ധചരിത്രങ്ങളിലെ ദൈവശക്തിയുടെ പ്രകടനങ്ങളാണ് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടലിനെ പ്രത്യേകമായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നത് എന്നു അവർ തിരിച്ചറിയുന്നത് പ്രായോഗികമായി അസാധ്യമായേനേ. അതിലും അധികം അവരുടെ തിരിച്ചറിവിന് ദുഷ്കരമായിരിക്കുന്നത്, ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടലിനെ ഏറ്റവും നേരിട്ട് തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന വിശുദ്ധചരിത്രങ്ങളാണ് മലാഖി മൂന്നാം അധ്യായത്തെ നിവർത്തിക്കുന്ന വിശുദ്ധചരിത്രങ്ങൾ എന്ന സത്യമാണ്; കാരണം, ഉടമ്പടിയുടെ ദൂതന്റെ അപ്രതീക്ഷിത വരവിനായി വഴി ഒരുക്കുന്ന ഒരു ദൂതൻ എപ്പോഴും ഉണ്ടെന്നത് മലാഖി മൂന്നാം അധ്യായം സ്ഥാപിക്കുന്നു. തന്റെ ചരിത്രത്തിൽ മഴയുണ്ടാകുകയില്ല, തന്റെ ശുശ്രൂഷയിലൂടെ വന്നാൽ മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ എന്ന് ധൈര്യത്തോടെ പ്രഖ്യാപിച്ച പ്രവാചകനായ ഏലീയാവിനാൽ ആ ദൂതൻ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു.

യേഹേസ്കേലിന്റെ എഴുപത് മൂപ്പന്മാർ, തങ്ങളാണ് കർത്താവിന്റെ ആലയം എന്ന അവരുടെ അവകാശവാദത്തിന് അടിസ്ഥാനമില്ലെന്നും, യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ അത് മറികടക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ജനത്തിന്റെ അവകാശവാദത്തെയാണു പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതെന്നും—മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിന് യോഗ്യമായ ഫലങ്ങൾ കായിക്കുന്നവർക്കു മുന്തിരിത്തോട്ടം നൽകപ്പെട്ടതുപോലെ തന്നെയെന്നുമുള്ള സത്യത്തെ—സ്വീകരിക്കുന്നത് പരിഹാസ്യമായി കാണുമായിരിക്കും. മൂന്നാമത്തെ കഷ്ടവാർത്തയുടെ സന്ദേശവും, വഴിയെ ഒരുക്കുന്ന ദൂതനും, മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിന്റെ ഗീതവും—ഇവയെല്ലാം അവർ ആശ്രയം വെച്ചിരുന്ന ആചാരങ്ങൾക്കും പതിവുകൾക്കും എതിരായി സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു; കൂടാതെ, അവസാനമഴയെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനോടുള്ള ഏകദേശം അതിജയിക്കാനാകാത്ത ഒരു തടസ്സത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടൽ സമാപിക്കുന്നതു, മൂന്നാമത്തെ അയ്യോയുടെ ഇസ്‌ലാമിന്റെ പങ്ക് “തിരിച്ചറിഞ്ഞു” എന്നു അവകാശപ്പെട്ടവർക്കുള്ള അതേ പരീക്ഷണങ്ങളെ വെളിവാക്കുന്നു. മില്ലറൈറ്റുകളുടെ പ്രസ്ഥാനം ആരംഭിപ്പിച്ച “അറിവിന്റെ വർധന” 1798-ൽ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” അവസാനിച്ചപ്പോൾ തുടങ്ങി. ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ പ്രസ്ഥാനം ആരംഭിപ്പിച്ച “അറിവിന്റെ വർധന” 1989-ൽ ഒരു പ്രതീകാത്മക “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” (നൂറ്റിരുപത്താറ് വർഷങ്ങൾ) അവസാനിച്ചപ്പോൾ ആരംഭിച്ചു. ക്രമാതീതമായി വർധിച്ചുപോയ ആ നൂറ്റിരുപത്താറ് വർഷങ്ങളായുള്ള വിശ്വാസത്യാഗത്തിനിടയിൽ, ലവൊദിക്യാ അഡ്വെന്റിസം അതിന്റെ നാലാമത്തെയും അന്തിമത്തെയും തലമുറയിലെത്തിയിരിക്കുന്നു.

ഒരു ജാതിയോ ജനമോ തങ്ങളുടെ പരീക്ഷാകാലത്തിന്റെ പാനപാത്രം നിറച്ചുതീർക്കുന്നത് മൂന്നാം തലമുറയിലും നാലാം തലമുറയിലും തന്നെയാണ്; ആ സമയം ഇപ്പോൾ എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു. ഹിദ്ദേക്കേൽ നദിയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിലുള്ള “ജ്ഞാനവർദ്ധന” എന്നത്, കൃപാവാതിൽ അടയുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് മുദ്രവിമോചിതമാകുമ്പോൾ വർദ്ധിക്കുന്ന ജ്ഞാനവും തന്നെയാണ്.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ അവസാനത്തെ മൂന്ന് അധ്യായങ്ങളെ നാം പരിഗണിക്കും.