ദാനിയേൽ ഗ്രന്ഥം – എൺപത്തിയാറ്

ആദ്യവും മൂന്നാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലെയുള്ള സമാന്തരത്വത്തെ നാം പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്; അതിലൂടെ അന്ത്യകാലത്തു മുദ്ര നീക്കപ്പെടുമ്പോൾ “അറിവിന്റെ വർധനം” പ്രതീകാത്മകമായി എന്തിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നത് കൂടുതൽ നന്നായി മനസ്സിലാക്കുവാൻ. അത് സത്യത്തിന്റെ ഒരു തീവ്രവൽക്കരണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്ന് തെളിയിക്കുവാനാണ് നാം ശ്രമിക്കുന്നത്; അതാണ് ഒടുവിൽ അർദ്ധരാത്രി നിലവിളിയുടെ സന്ദേശമായ പിൻമഴയായി പരമാവധി ഉച്ചസ്ഥിതിയിലെത്തുന്നത്. ഒരു പ്രതീകമെന്ന നിലയിൽ, “അറിവിന്റെ വർധനം” ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്; അവിടെ അത് രണ്ടു വർഗ്ഗത്തിലുള്ള ആരാധകരെ പരീക്ഷിക്കുകയും ഉത്പാദിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവാചകജ്ഞാനമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

1989-ൽ ഒടുവിൽ രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങളായ ആരാധകരെ പ്രകടമാക്കുന്ന ഒരു “ജ്ഞാനവർദ്ധനം” മുദ്രവിടുകയുണ്ടായി. ആ രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങളും അവർ പിന്നാക്കമഴയുടെ സന്ദേശത്തോടു എങ്ങനെ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന സന്ദർഭത്തിൽ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ദുഷ്ടന്മാർ പിന്നാക്കമഴയെ തിരിച്ചറിയുകയോ സ്വീകരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല; ജ്ഞാനികൾ അതു ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ ദുഷ്ടന്മാർ പിന്നാക്കമഴ എപ്പോൾ പെയ്യാൻ തുടങ്ങുന്നുവെന്നതു കാണുന്നില്ല; ജാതികൾ ക്രുദ്ധരായ 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് അതു പെയ്യാൻ തുടങ്ങുകയുണ്ടായി. നാം യെഹെസ്കേൽ എട്ടും ഒമ്പതും അധ്യായങ്ങളിലും, യെശയ്യാവു ഇരുപത്തിയെട്ടാം അധ്യായത്തിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ ലവോദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് വരികയാണ്. യെശയ്യാവിൽ “പരിഹാസപുരുഷന്മാർ” “അസത്യത്തെ” തങ്ങളുടെ “അഭയസ്ഥാനം” ആക്കുകയും “വ്യാജത്തിന്റെ കീഴിൽ” തങ്ങളെ “മറച്ചുവെക്കുകയും” ചെയ്തു.

അവസാന നാളുകളിലെ യെരൂശലേമിലെ പ്രാചീനപുരുഷന്മാർ, “വരിക്കു മീതെ വരി” എന്ന രീതിശാസ്ത്രം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന “വിശ്രമവും ഉന്മേഷവും” എന്ന പരീക്ഷയിൽ പരാജയപ്പെടുന്നു; മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിലെ പിൻമഴയുടെ ചരിത്രദൃഷ്ടാന്തത്തിലൂടെ, ആ രീതിശാസ്ത്രം ജ്ഞാനികൾക്ക് അവസാന നാളുകളിലെ പിൻമഴയെ തിരിച്ചറിയാൻ അനുവദിക്കുന്നു. യെശയ്യാവ് ആ ഭാഗത്തിൽ ഊന്നിപ്പറയുന്ന “പരിഹാസപുരുഷന്മാർ” എന്ന പ്രവാചകസ്വഭാവലക്ഷണം, അവർ അതിന്റെ കീഴിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുകയും അതിനെ തങ്ങളുടെ ശരണമായി ആക്കുകയും ചെയ്ത കള്ളവും വ്യാജവുമാണ്. ആകയാൽ, പിൻമഴയുടെ സന്ദേശത്തിന്റെ പരീക്ഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് (അവർ കേൾക്കാൻ മനസ്സില്ലാതിരുന്ന ആ വിശ്രമവും ഉന്മേഷവും), യെരൂശലേമിലെ പ്രാചീനപുരുഷന്മാർ ഒരു കള്ളത്തെ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.

പിന്നീടുള്ള മഴയുടെ സന്ദേശം ഒരു വിവാദത്തോടുകൂടിയാണ് വരുന്നത്; ഹബക്കൂക്ക് രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ ഇത് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, അവിടെ കാവൽക്കാരൻ തന്റെ ചരിത്രത്തിലെ “വിവാദത്തിൽ” താൻ എന്ത് ഉത്തരം പറയണമെന്ന് ദൈവത്തോടു ചോദിക്കുന്നു; കാരണം രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ ഒന്നാം വാക്യത്തിലുള്ള “ശാസിക്കപ്പെട്ട” എന്ന പദത്തിന് “വാദിക്കപ്പെട്ട” എന്ന അർത്ഥമാണ് ഉള്ളത്.

പിന്നാമ്പുറ മഴയെക്കുറിച്ചുള്ള വിവാദകാലത്ത് ജ്ഞാനികൾ, മില്ലറിന്റെ രത്നങ്ങളായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സത്യങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു; അവ തന്നെയാണ് മില്ലറൈറ്റുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, സ്ഥാപിച്ച്, പ്രസ്താവിച്ച അടിസ്ഥാന സത്യങ്ങളും. ആ സത്യങ്ങൾ യുഗങ്ങളുടെ ശിലയായ ക്രിസ്തുവായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

പുരാതന പുരുഷന്മാർ യെശയ്യാവാൽ ഒരു “കള്ളം” എന്നും അസത്യം എന്നും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന വ്യാജ അന്തിമമഴയുടെ സന്ദേശം അവതരിപ്പിക്കുന്നു. യെഹെസ്കേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ, യെരൂശലേമിലെ പുരാതന പുരുഷന്മാർ സൂര്യനെ നമസ്കരിക്കുന്ന സമയം ഏതു ചരിത്രമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; അതിന് വിരുദ്ധരായി അടുത്ത അധ്യായത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര ലഭിക്കുന്നവർ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. മൂന്നാമത്തെ മ്ളേച്ഛത (തലമുറ), “തമ്മൂസിന്നുവേണ്ടി കരയുന്നതാൽ” പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു വ്യാജ അന്തിമമഴയുടെ സന്ദേശത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. 1919-ൽ ആരംഭിച്ച അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ മൂന്നാം തലമുറയിൽ, 1919 ലെ ബൈബിൾ സമ്മേളനത്തിൽ ഡബ്ല്യു. ഡബ്ല്യു. പ്രസ്കോട്ട് പൊതുവെ അവതരിപ്പിച്ച വ്യാജ സുവിശേഷത്തോടനുബന്ധിച്ച് ഒരു “കള്ളം” അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ആ “കള്ളം” മൂന്നാം തലമുറയുടെ ഒരു നിർദിഷ്ട വിഷയമാണ്; “തമ്മൂസിന്നുവേണ്ടി കരയുന്നതാൽ” പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന വ്യാജ അന്തിമമഴയുടെ സന്ദേശത്തിന്റെ വ്യാജ അടിസ്ഥാനവും അതേ “കള്ളം” തന്നെയാണ്.

പ്രവചനത്തിലെ “കള്ളം” കൃത്യമായി തിരിച്ചറിയുന്നതിനായി സമയം ചെലവഴിക്കുന്നത് പ്രധാനമാണ്; കാരണം 1989-ലെ അറിവിന്റെ വർധനയെ ലവൊദിക്ക്യാ അഡ്വെന്റിസത്തിനു കാണാൻ കഴിയാതിരിക്കുന്നതിന്റെ പ്രധാന കാരണം ആ “കള്ളം” തന്നെയാണ്. ആ “കള്ളം” എന്നത് ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ “നിത്യയാഗം” ക്രിസ്തുവിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരശുശ്രൂഷയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്ന വാദമാണ്. “നിത്യയാഗം” പ്രവചനപരമായി ക്രിസ്തുവിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരശുശ്രൂഷയായി പ്രയോഗിക്കുന്നത് തെറ്റായതും അസത്യവുമായ ഒരു പ്രവചനപ്രയോഗമാണ്; എന്നാൽ ആ “കള്ളം” എന്നത് “നിത്യയാഗം” എന്ന പ്രവചനചിഹ്നത്തിന്റെ ഈ തെറ്റായ തിരിച്ചറിയലിനെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നതല്ല; സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ആ തെറ്റായ പ്രയോഗത്തോട് യോജിച്ചിരുന്നുവെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന ഒരു “കള്ളവും” അതു പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; തുടർന്ന് ആ അസത്യത്തെ ഉപയോഗിച്ച് ആ തെറ്റായ പ്രയോഗത്തെ സ്ഥാപിതസത്യമായി സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ അവസാന ആറു വാക്യങ്ങളുടെ ശരിയായ ഗ്രഹണം, മുപ്പത് മുതൽ മുപ്പത്താറ് വരെയുള്ള വാക്യങ്ങളാൽ മുൻരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ നിവൃത്തിയെ സഹോദരി വൈറ്റ് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, മുപ്പത് മുതൽ മുപ്പത്താറ് വരെയുള്ള വാക്യങ്ങളിൽ “വിവരിക്കപ്പെട്ടവയെപ്പോലുള്ള ദൃശ്യങ്ങൾ” “വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടും” എന്ന് അവർ പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

“ദൈനംദിനം” എന്നതിന്റെ വ്യാജമായ നിർവചനം പ്രയോഗിക്കുന്നത് ഒരു വ്യാജമായ ചരിത്രഘടന സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ ഗ്രന്ഥം പതിനൊന്നാം അധ്യായം, മുപ്പത് മുതൽ മുപ്പത്താറ് വരെയുള്ള വാക്യങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിൽ “ദൈനംദിനം” നീക്കിക്കളയപ്പെടുന്നതും ഉൾപ്പെടുന്നു. “ദൈനംദിനം” എന്നത് മില്ലറൈറ്റ് പ്രയോഗമോ, അല്ലെങ്കിൽ പ്രെസ്കോട്ടിന്റെയും ഡാനിയൽസിന്റെയും പ്രയോഗമോ ആയിരിക്കും. ഏത് പ്രയോഗമാണ് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നത് എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ച്, രണ്ട് വ്യത്യസ്തമായ ചരിത്രഘടനകൾ രൂപപ്പെടും.

പ്രചോദനത്തിന്റെ പ്രകാരം, ഈ വചനത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പ്രവാചകചരിത്രം—മുപ്പതാം വചനവും മുപ്പത്തിരണ്ടാം വചനത്തിൽ നിന്നു മുപ്പത്തിയാറാം വചനവരെയുള്ള ഭാഗങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ—ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ നാല്പതാം വചനത്തിൽ നിന്നു നാല്പത്തിയഞ്ചാം വചനവരെ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്.

“ദൈനംദിനം” എന്നു നാം കണ്ടെത്തുന്ന വാക്യം മുപ്പത്തൊന്നാം വാക്യമാണ്.

വാക്യത്തിലെ “ഭുജങ്ങൾ” “അവന്റെ ഭാഗത്ത്” എഴുന്നേൽക്കുന്നു. “ഭുജങ്ങൾ” ഒരു ശക്തിയാണ്; അവ “എഴുന്നേൽക്കുന്നത്” ആരുടെ വേണ്ടിയാണോ, അവനും ഒരു ശക്തിയാകുന്നു. വാക്യത്തിൽ “അവന്റെ ഭാഗത്ത്” നിലകൊള്ളുന്നത് “ഭുജങ്ങൾ” തന്നെയാണ്; “ശക്തിയുള്ള വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെ അശുദ്ധമാക്കുന്നതും” “ഭുജങ്ങൾ” തന്നെയാണ്; “നിത്യേനയുള്ളതു നീക്കിക്കളയുന്നതും” “ഭുജങ്ങൾ” തന്നെയാണ്; “ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ളേച്ഛതയെ സ്ഥാപിക്കുന്നതും” “ഭുജങ്ങൾ” തന്നെയാണ്. വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിന്റെ പതിമൂന്നാം അധ്യായത്തിൽ, പുറജാതീയ റോമമായ മഹാസർപ്പം പാപ്പാത്വത്തിന് മൂന്ന് കാര്യങ്ങൾ നൽകുന്നു.

പുള്ളിപ്പുലിയെപ്പോലെയുള്ള മൃഗം പാപ്പാധിപത്യമായിട്ടാണ് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് തിരിച്ചറിയുന്നത്; കൂടാതെ, പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ, സർപ്പം സാത്താനും അതുപോലെതന്നെ വിഗ്രഹാരാധക റോമും ആണെന്ന് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് തിരിച്ചറിയുന്നു.

വെളിപ്പാട് പതിമൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ രണ്ടാം വചനത്തിൽ, പൗരാണിക റോം തന്റെ സൈനികശക്തി, തന്റെ “ആയുധങ്ങൾ”, പാപ്പത്വത്തിനു ഏല്പിച്ചു; ഇത് ഫ്രാങ്കുകളുടെ രാജാവായ ക്ലോവിസിലൂടെ (ഫ്രാൻസ്) ക്രി.വ. 496-ൽ ആരംഭിച്ചു. ചക്രവർത്തിയായ കൊൺസ്റ്റന്റൈൻ റോം നഗരം ഒഴിഞ്ഞ് സാമ്രാജ്യത്വ റോമിന്റെ തലസ്ഥാനം കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ നഗരത്തിലേക്ക് മാറ്റിയപ്പോൾ, ക്രി.വ. 330-ൽ പൗരാണിക റോം പാപ്പായുടെ റോമിനു തന്റെ അധികാരാസനം നൽകി. എല്ലാ സഭകളുടെയും തലവനായി, മതഭ്രഷ്ടരുടെ തിരുത്തുകാരനായി പാപ്പത്വത്തെ തിരിച്ചറിയുന്ന ഉത്തരവ് ജസ്റ്റിനിയൻ പുറപ്പെടുവിച്ചപ്പോൾ, ക്രി.വ. 533-ൽ പൗരാണിക റോം പാപ്പത്വത്തിന് പൗരാധികാരവും നൽകി.

മുപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിൽ “എഴുന്നേറ്റുനിൽക്കുന്ന ഭുജങ്ങൾ” എന്നു പറയുന്നതു, ക്രി.വ. 496-ൽ ക്ലോവിസോടെ ആരംഭിച്ച് പാപ്പത്വത്തിനുവേണ്ടി എഴുന്നേറ്റുനിന്ന പൗരാണിക റോമിന്റെ സൈനിക ശക്തികളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ പ്രവൃത്തിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പാപ്പത്വം ഫ്രാൻസിനെ “കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ ആദ്യജാതൻ” എന്നും, ചിലപ്പോൾ “കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ മൂത്ത പുത്രി” എന്നും വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. മുപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിൽ, കോൺസ്റ്റന്റൈൻ ക്രി.വ. 321-ൽ ഞായറാഴ്ചാ നിയമം പുറപ്പെടുവിക്കുകയും, തുടർന്ന് ക്രി.വ. 330-ൽ തലസ്ഥാനത്തെ റോം നഗരത്തിൽ നിന്നു കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ നഗരത്തിലേക്കു മാറ്റുകയും ചെയ്തതിനു ശേഷം, മുമ്പ് അജയ്യമായിരുന്ന സാമ്രാജ്യം തകർച്ചയിലേക്കു വഴുതിത്തുടങ്ങി; അങ്ങനെ വെളിപ്പാട് എട്ടാം അദ്ധ്യായത്തിലെ ആദ്യ നാലു കാഹളശക്തികൾ റോമാസാമ്രാജ്യത്തിനെതിരേ നിരന്തരമായ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു. ബാർബരന്മാരും ജെൻസെറിക്കും നടത്തിയ ആക്രമണങ്ങളുടെ കേന്ദ്രലക്ഷ്യം റോം നഗരമായിരുന്നു; ക്രി.വ. 330-ന് മുമ്പ് അതു റോമാസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ “ശക്തിയുടെ വിശുദ്ധമന്ദിരം” ആയിരുന്നു. ക്രി.വ. 330 മുതൽ തുടർന്നുള്ള അധിനിവേശ ബാർബര്യുദ്ധം “ശക്തിയുടെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെ അശുദ്ധമാക്കേണ്ടതായിരുന്നു”, പൗരാണിക റോമിന്റെ “ഭുജങ്ങൾ” ക്രി.വ. 496 മുതൽ പാപ്പത്വത്തിനുവേണ്ടി എഴുന്നേറ്റുനിൽക്കുന്നതുവരെ.

പൗരസ്ത്യ റോം സൈനികശക്തിയും പൗരാധികാരവും റോം നഗരത്തിന്റെ ആസനവും നല്‍കി പാപ്പാഭരണാധികാരത്തിന് മൂന്ന് കാര്യങ്ങള്‍ നല്‍കിയതുമാത്രമല്ല, പാപ്പാ റോമിനുവേണ്ടി മൂന്ന് കൊമ്പുകളെയും അതു നീക്കിക്കളഞ്ഞു.

ദാനിയേൽ ഏഴാം അധ്യായത്തിൽ “പറിച്ചുകളയപ്പെടേണ്ട” മൂന്ന് കൊമ്പുകൾ എന്നു പറയപ്പെട്ടത്, പാപ്പത്വം അധികാരത്തിലേക്ക് ഉയരുന്നതിനെ പ്രതിരോധിച്ചിരുന്ന മൂന്ന് പ്രധാന ശക്തികളെയാണ് പ്രതിനിധീകരിച്ചത്. ആ മൂന്ന് കൊമ്പുകളിൽ അവസാനത്തേത് കി.വ. 538-ൽ ഗോത്തുകൾ റോം നഗരത്തിൽ നിന്ന് നീക്കിക്കളയപ്പെട്ടപ്പോൾ നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടു. അവർ നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടത് പൗരാണിക റോമിന്റെ “ഭുജങ്ങൾ” മുഖാന്തരമായിരുന്നു; കാരണം ആ “ഭുജങ്ങൾ” കി.വ. 538-ൽ അന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ലോകത്തിന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ പാപ്പത്വത്തെ (ശൂന്യീകരണത്തിന്റെ മ്ലേച്ഛതയെ) ഇരുത്തേണ്ടതായിരുന്നു.

ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായത്തിലെ മുപ്പത്തൊന്നാം വാക്യം “ഭുജങ്ങൾ” (വിഗ്രഹാരാധക റோம்) ചെയ്യാൻ പോകുന്ന നാല് കാര്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നു. അവർ ക്രി.വ. 496-ൽ ചെയ്തതുപോലെ പാപ്പത്വത്തിനുവേണ്ടി “എഴുന്നേറ്റുനിൽക്കേണ്ടതായിരുന്നു.” ഏകദേശം രണ്ട് നൂറ്റാണ്ടുകാലം റോം നഗരത്തിന്മേൽ നടത്തപ്പെട്ട സൈനിക പോരാട്ടങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, അവർ “ബലത്തിന്റെ വിശുദ്ധസ്ഥലത്തെ” അശുദ്ധമാക്കേണ്ടതായിരുന്നു. അവർ ക്രി.വ. 538-ൽ പാപ്പത്വത്തെ ഭൂമിയുടെ സിംഹാസനത്തിൽ “സ്ഥാപിക്കേണ്ടതായിരുന്നു,” കൂടാതെ അവർ “ദൈനികത്തെ നീക്കിക്കളയുകയും” ചെയ്യേണ്ടതായിരുന്നു.

ഈ വാക്യത്തിൽ “take away” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന എബ്രായ പദമായ (sur) ന് “നീക്കിക്കളയുക” എന്നാണ് അർത്ഥം. ക്രി.വ. 508-ആം ആണ്ടോടെ, റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്ന, പാപ്പാസഭ അധികാരത്തിലേക്കു ഉയരുന്നതിനെ തടയുന്നതിനായി പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പൗരാണികമതത്തിന്റെ പ്രതിരോധം പൂർണ്ണമായി അധീനതയിലാക്കപ്പെട്ടതോ ഇല്ലാതാക്കപ്പെട്ടതോ ആയിരുന്നു.

“നിത്യത്തെ” ക്രിസ്തുവിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരശുശ്രൂഷയായി തിരിച്ചറിയുന്നത് ഒരു തെറ്റായ പ്രയോഗമാണ്; എന്നാൽ ആ തെറ്റായ പ്രയോഗത്തെ സത്യമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞ ലാവോദിക്യൻ അഡ്വന്റിസ്റ്റ് ചരിത്രത്തിൽ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ നടപ്പാക്കിയ പ്രവർത്തി, അഡ്വന്റിസത്തിന്റെ മൂന്നാം തലമുറയിൽ നടപ്പാക്കിയ ഒരു നിർദ്ദിഷ്ട “കള്ളം” അടിസ്ഥാനമാക്കിയതായിരുന്നു. ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിന്റെ അന്തിമ നിവൃത്തിയിൽ മുപ്പതാം വാക്യത്തിൽ നിന്ന് മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യം വരെ ഉള്ള ചരിത്രം വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടും എന്ന സിസ്റ്റർ വൈറ്റിന്റെ നിർദ്ദേശം, യെരൂശലേമിനെ ഭരിക്കുന്ന “പരിഹാസപുരുഷന്മാർക്ക്” പ്രവചനാത്മാവിനെ ഒരേസമയം നിരസിക്കാതെ മുപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിന്മേൽ ഒരു വ്യാഖ്യാനം ചുമത്തുന്നത് അസാധ്യമാക്കി.

“പരിഹാസികളായ മനുഷ്യർ” പഠിപ്പിക്കുന്നത്, ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ ശുശ്രൂഷയുടെ യഥാർത്ഥ ബോധ്യം പാപ്പാധികാരം പാപ്പീയ മിസ്സയുടെ പ്രവേശനത്തിലൂടെ നീക്കിക്കളഞ്ഞുവെന്നാണ്; ആ മിസ്സ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ പ്രവൃത്തിയുടെ ഒരു വ്യാജാനുകരണമാണ്. “ദിനംപ്രതി” എന്നതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം ഇതായിരുന്നുവെങ്കിൽ, മുപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിൽ എഴുന്നേറ്റുനിന്ന “ഭുജങ്ങൾ” പാപ്പാധികാരമായിരിക്കുമായിരുന്നു; കാരണം, ആ വാക്യത്തിന്റെ വ്യാകരണഘടന പ്രകാരം “ദിനംപ്രതി” നീക്കിക്കളയുന്ന ശക്തിയാണ് “ഭുജങ്ങൾ” എന്നു നിർബന്ധമായി വരുന്നു.

തങ്ങളുടെ കെട്ടുകഥകളുടെ കലശം നിലനിർത്തുവാൻ, പാപ്പത്വം (ആയുധങ്ങൾ) ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെ അശുദ്ധമാക്കി എന്നു അവർ വാദിക്കുന്നു. “ശക്തിയുടെ വിശുദ്ധമന്ദിരം (miqdash)” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന എബ്രായ പദം ഒരു ജാതീയ വിശുദ്ധമന്ദിരമോ ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരമോ ആയിരിക്കാം. പാപ്പത്വം ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെ അശുദ്ധമാക്കും എന്നു ദാനിയേൽ അറിയിക്കുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ, ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയേ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കാനാകുന്ന “qodesh” എന്ന എബ്രായ പദം അദ്ദേഹം ഉപയോഗിച്ചേനേ. എന്നാൽ സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരം പാപ്പത്വത്താൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും അശുദ്ധമായിരുന്നുവോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും അശുദ്ധമാകുമോ എന്ന കാര്യം ബൈബിളിലോ പ്രവചനാത്മാവിന്റെ ഗ്രന്ഥങ്ങളിലോ എവിടെയാണ് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്?

തീർച്ചയായും, ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ പാപങ്ങൾ സ്വർഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ പുസ്തകങ്ങളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ ആ പ്രതിനിധാനം ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരം അശുദ്ധമായെന്നർത്ഥമാക്കുന്നില്ല. വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ ശുദ്ധീകരണം എന്നത് വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന രേഖാപുസ്തകങ്ങളുടെ ശുദ്ധീകരണത്തെയാണ് പ്രതിനിധീകരിച്ചത്. അതിലുപരി, പാപ്പാധികാരം ഒരിക്കലും ക്രിസ്തീയമായിരുന്നിട്ടില്ല; അതുകൊണ്ട് അന്വേഷണവിധിയുടെ പുസ്തകങ്ങളിൽ അതു ഒരിക്കലും ചേർക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. പാപ്പാധികാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഏകവിധി ദൈവക്രോധത്തിന്റെ കാര്യനിർവാഹകവിധിയാകുന്നു.

“ഭുജങ്ങൾ” “ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ലേച്ഛതയെ സ്ഥാപിക്കയും” ചെയ്യേണ്ടതായിരുന്നു; അത് ഏത് ശക്തിയാകും? പാപ്പത്വം സ്ഥാപിച്ച ശക്തി ഏതാണ്? മുപ്പത്തൊന്നാം വചനത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലേ പാപ്പത്വം ഏത് ശക്തിക്കുവേണ്ടി നിലകൊണ്ടുവോ, അത് ഏതാണ്?

മുദ്രയിട്ടിരിക്കുന്ന പുസ്തകം വായിക്കാൻ കഴിയാത്തവരായി തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ കൈകളിൽ സ്വന്തം നിത്യജീവനെ ഏല്പിച്ചിട്ടുള്ള ലവോദിക്കേയ അഡ്‌വെന്റിസത്തിലെ അവിദ്വാൻമാർക്ക്, അത്തരത്തിലുള്ള ദുഷിച്ച ബൈബിൾ പ്രയോഗം തങ്ങളുടെ ചൊറിച്ചിലേറിയ കാതുകളെ തഴുകുന്നതിൽ ആശ്വാസം തോന്നാം; എന്നാൽ തങ്ങളുടെ പിശകിനെ നിലനിർത്തുന്നതിനായി അവർ തിരിച്ചറിയേണ്ട ചരിത്രത്തെ എടുത്ത് ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിന്റെ അവസാനത്തെ ആറു വാക്യങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നത് അതിലും കൂടുതൽ അസംബന്ധമാണ്.

ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ നാല്പതാം വാക്യത്തിൽ തെക്കിന്റെ രാജാവായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടതായി കാണിക്കാവുന്ന സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ പതനത്തിലേക്കു നയിച്ച ചരിത്രത്തിൽ, ബൈബിള്‍ പ്രവചനത്തിലെ ക്രിസ്തുവിരോധിയുമായി രഹസ്യസഖ്യം രൂപീകരിച്ചുകൊണ്ട് റോണൾഡ് റീഗൻ പാപ്പാസഭയ്ക്ക് അനുകൂലമായി നിലകൊണ്ടതിനാൽ, യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ സൈനിക ശക്തി പാപ്പാസഭയെ പിന്താങ്ങി. അങ്ങനെ ചെയ്തതിലൂടെ, 508-ാം വർഷത്തിൽ പൗരാണിക മതത്തിന്റെ പ്രതിരോധം നീക്കിക്കളഞ്ഞതിലൂടെ മുൻസൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, പാപ്പാസഭയുടെ ഉയർച്ചയ്‌ക്കെതിരായ ഏതു പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് പ്രതിരോധവും യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിൽ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നു അത് സൂചിപ്പിച്ചു. ആ ഭാഗത്തിൽ വടക്കിന്റെ രാജാവ് (പാപ്പാസഭ) ആദ്യം 1989-ൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയനെ വാരിക്കൊണ്ടുപോയി; “രഥങ്ങൾ” എന്നും “കുതിരപ്പടയാളികൾ” എന്നും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ സൈനിക ശക്തിയുമായും, “കപ്പലുകൾ” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ സാമ്പത്തിക ശക്തിയുമായും പങ്കാളിത്തത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ടാണ് അത് ചെയ്തത്.

അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ പാപ്പത്വത്തിനുവേണ്ടി നിലകൊണ്ട “ഭുജങ്ങൾ” ആയിരുന്നു. ക്രിസ്തീയ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസം നീക്കിക്കളയപ്പെട്ടു; 508-ആം ആണ്ടോടെ ബഹുദൈവാരാധനയുടെ പ്രതിരോധം കീഴടക്കപ്പെട്ടതുപോലെ തന്നേ. നാൽപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിൽ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ പാപ്പത്വത്താൽ കീഴടക്കപ്പെടും; 538-ൽ ബഹുദൈവാരാധക റோம் ചെയ്തതുപോലെ, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ ഉത്തരദേശരാജാവിനെ (പാപ്പത്വം) ഭൂമിയുടെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുത്തുമ്പോൾ, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ “ശക്തിയുടെ വിശുദ്ധസ്ഥലം” ആയിരിക്കുന്ന അതിന്റെ ഭരണഘടന മറിച്ചിടപ്പെടും. നിങ്ങൾ ഈ വെബ്സൈറ്റിലെ ലേഖനങ്ങൾ വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, The Time of the End മാസിക ഡൗൺലോഡ് ചെയ്ത്, ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിന്റെ അവസാന ആറു വാക്യങ്ങളുടെ കൂടുതൽ സമഗ്രമായ അവതരണം വായിക്കാം; എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് “നിത്യയാഗം” എന്നതിനെ ക്രിസ്തുവിന്റെ വിശുദ്ധസ്ഥല ശുശ്രൂഷയായി തിരിച്ചറിയുന്നത് ഈ ചിഹ്നത്തിന്റെ ഒരു തെറ്റായ പ്രയോഗമാണെന്ന് മാത്രം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കലാണ്. ഈ തെറ്റായ പ്രയോഗം ലൗദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിന്മേൽ ഉദ്ദേശപൂർവമായ ഒരു അസത്യത്തിലൂടെ കൊണ്ടുവന്നതാണെന്ന് കാണിക്കേണ്ടതിനായിട്ടാണ് ഞങ്ങൾ ഇത് ചെയ്യുന്നത്.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം പ്രവചനപരമായ അസത്യത്തെ തുടര്‍ന്നും പരിഗണിക്കും.