ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - തൊണ്ണൂറ്റൊന്ന്

ആദ്യദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ മുദ്രയിളക്കപ്പെട്ട ജ്ഞാനം ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ ഉലായി നദിദർശനത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആ ദർശനം ദാനിയേലിന്റെ ഏഴാം, എട്ടാം, ഒൻപതാം അധ്യായങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ മുദ്രയിളക്കപ്പെട്ട ജ്ഞാനം ഹിദ്ദേക്കേൽ നദിദർശനത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അത് പത്താം, പതിനൊന്നാം, പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ രണ്ട് പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങൾ സമൃദ്ധമാണ്. 1863-ലെ കലാപത്തിൽ നിന്ന് 1989-ലെ അന്ത്യകാലം വരെയുള്ള നൂറ്റിയിരുപത്താറു വർഷങ്ങൾകൊണ്ട് ഈ രണ്ട് പ്രസ്ഥാനങ്ങളും പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

അവസാനകാലങ്ങളെന്ന ഇരുവിധ ഘട്ടങ്ങളും, ഓരോ പ്രസ്ഥാനത്തിലും, ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ”കൊണ്ടാണ് അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. വിഗ്രഹാരാധനയും തുടർന്ന് പാപ്പാധിപത്യവും 1798-ലെ അവസാനകാലം വരെയും വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും സൈന്യത്തെയും ചവിട്ടിക്കളഞ്ഞിരുന്നു. 1863-ലെ കലാപം മുതൽ 1989 വരെ, യെഹെസ്‌കേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ നാല് മ്ലേച്ഛകൃത്യങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുപോലെ, ഒരു ആത്മീയ ചവിട്ടിക്കളയൽ സംഭവിച്ചിരുന്നു.

ആദ്യത്തെ ക്രോധത്തിന്റെ അവസാനത്തുനിന്ന് 1844-ലെ അവസാന ക്രോധത്തിന്റെ അവസാനത്തോളം ഉള്ള നാൽപ്പത്താറു വർഷങ്ങൾ—ആ കാലയളവിൽ ക്രിസ്തു ഒരു ആത്മീയാലയം പണിതുയർത്തുകയും, 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് അതിലേക്കു അവൻ പെട്ടെന്നു പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്തു—1989-ലെ അന്ത്യകാലത്തുനിന്ന് ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെയുള്ള കാലത്തോടു സമാന്തരമാണ്; അന്നു ക്രിസ്തു വീണ്ടും ഒരു ആത്മീയാലയം പണിതുയർത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്, വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിലെ മഹാഭൂകമ്പത്തിന്റെ മണിക്കൂറിൽ അവൻ അതിലേക്കു പെട്ടെന്നു വരും.

1844-ൽ മൂന്നാമത്തെ ദൂതൻ എത്തിയപ്പോൾ, നിയമത്തിന്റെ ദൂതൻ ലേവിയുടെ പുത്രന്മാരെ ശുദ്ധീകരിപ്പാൻ പെട്ടെന്നു പ്രത്യക്ഷനായി; എന്നാൽ 1863-ഓടെ, വിശ്വസ്തതയില്ലാത്ത ആ ലേവ്യർ എലീയാവിലൂടെ കൈമാറപ്പെട്ട മോശെയുടെ സന്ദേശത്തെ നിരസിച്ചു മരുഭൂമിയിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുവാൻ തിരിഞ്ഞു. ആ പരീക്ഷണപ്രക്രിയയിൽ “പണിക്കാർ” ഒടുവിൽ “ഏഴു കാലങ്ങളുടെ” “മൂലക്കല്ലിനെ” നിരസിക്കയും, തുടർന്ന് ഫിലദെൽഫ്യയുടെ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ നിന്നു ലവോദിക്യാ സഭയിലേക്കു മാറിക്കൊള്ളുകയും ചെയ്യും. അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ, നിയമത്തിന്റെ ദൂതൻ തന്റെ ആലയത്തിലേക്കു പെട്ടെന്നു വരുമ്പോൾ, അതായത് ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാ നിയമസമയത്ത്, തന്റെ മറ്റു ആടുകളെ വിളിപ്പാൻ അവൻ വിശ്വസ്തരായ ലേവ്യരെ ഉപയോഗിക്കും. അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ വിശ്വസ്തർ ലവോദിക്യാ “സഭ”യിൽ നിന്നു ഫിലദെൽഫ്യയുടെ “പ്രസ്ഥാനം” എന്നതിലേക്കു മാറിയിരിക്കും.

ആദ്യ ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനം, കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടതിനു ശേഷം ഇരുനൂറിരുപത് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് തന്റെ ഔപചാരികരൂപം പ്രാപിച്ച സന്ദേശം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു; മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനം, സ്വാതന്ത്ര്യപ്രഖ്യാപനം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടതിനു ശേഷം ഇരുനൂറിരുപത് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് തന്റെ ഔപചാരികരൂപം പ്രാപിച്ച സന്ദേശം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ഇരു പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും ഔപചാരികരൂപം പ്രാപിച്ച സന്ദേശം, ഒരു ദൂതന്റെ അവതരണത്താൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ഇസ്ലാമിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പ്രവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തിയാൽ ശക്തീകരിക്കപ്പെട്ടു. ആ ദൂതന്റെ വരവ് ഹബക്കൂക് രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ “വാദപ്രതിവാദത്തിന്റെ” ആരംഭത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു കാണിച്ചു; അതും ഹബക്കൂക്കിന്റെ പലകകളുടെ പ്രസിദ്ധീകരണത്തിലേക്കു നയിച്ചു.

ഹബക്കൂക്കിന്റെ പലകകൾ പ്രതിനിധാനം ചെയ്ത ശക്തിപ്രാപിച്ച സന്ദേശം ഒരു നിരാശയിലേക്കു നയിച്ചു; ആ നിരാശ ഒരു താമസകാലത്തെ ആരംഭിപ്പിച്ചു; ആ താമസകാലം അർദ്ധരാത്രിയുടെ ഘോഷസന്ദേശത്തിലേക്കു നയിച്ചു; അതു ഒടുവിൽ അർദ്ധരാത്രിയുടെ ഘോഷസന്ദേശത്തിന്റെ നിവൃത്തിയോടെ സമാപിച്ചു. ഈ രണ്ടു പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്കിടയിൽ നിലനിൽക്കുന്ന സമാന്തരങ്ങൾ, കാണുവാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നവർക്ക്, മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിലെ എല്ലാ ഘടകങ്ങളും ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ചരിത്രത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ടതും അതിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നതുമാണെന്നതിന് നിർണായക തെളിവാകുന്നു. പിമ്പെയ്മഴയുടെ കാലഘട്ടം മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിൽ മാതൃകയായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിന്റെ നിവൃത്തി Future for America എന്ന പ്രസ്ഥാനത്തിൽ നടക്കുന്നു. പിമ്പെയ്മഴയെ അംഗീകരിക്കുന്നവർക്കു മാത്രമേ അത് ലഭിക്കുകയുള്ളുവെന്ന്, കേൾക്കുവാൻ മനസ്സുള്ളവരെ പ്രചോദിത വചനങ്ങൾ ആവർത്തിച്ചാവർത്തിച്ച് അറിയിക്കുന്നു.

പിന്നീടുള്ള മഴയുടെ കാലവും പ്രസ്ഥാനവും സന്ദേശവും എല്ലാം മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ചരിത്രത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; “തിരിച്ചറിയുക” എന്ന പദം മുമ്പ് കണ്ടിട്ടുള്ള ഒരു കാര്യത്തെ വീണ്ടും കാണുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പിന്നീടുള്ള മഴയുടെ കാലവും പ്രസ്ഥാനവും സന്ദേശവും കാണുന്നതിനുള്ള ഏക മാർഗം, അത് മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതാണ്. മറ്റു വിശുദ്ധമായ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലും അതു ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനം ഒരു ആരംഭപ്രസ്ഥാനമായിരുന്നു; അത് ഒരു അവസാനപ്രസ്ഥാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതിനാൽ മുമ്പിലുണ്ടായിരുന്ന നവീകരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളെക്കാൾ വളരെ കൂടുതലായ നേരിട്ടുള്ള പരാമർശങ്ങൾ അതിനുണ്ട്. ഒരു കാര്യത്തിന്റെ അവസാനത്തെ അതിന്റെ ആരംഭത്താൽ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുമെന്നത് എപ്പോഴും ചെയ്യുന്ന ആൽഫയുടെയും ഒമേഗയുടെയും മുദ്രയും അതിനുണ്ട്.

മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിൽ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; കേന്ദ്രസ്തംഭം ദാനിയേൽ അദ്ധ്യായം എട്ട്, വാക്യങ്ങൾ പതിമൂന്നും പതിനാലും ആയിരുന്നു. സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് പതിനാലാം വാക്യത്തെ കേന്ദ്രസ്തംഭവും അടിസ്ഥാനവും എന്നു തിരിച്ചറിയുന്നതായി എനിക്ക് അറിയാം; എങ്കിലും യാഥാർഥ്യം എന്തെന്നാൽ, പതിനാലാം വാക്യം പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിലെ ചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടിയാണ്. മറുപടി ഉളവാക്കുന്ന ചോദ്യത്തെ മനസ്സിലാക്കാതെയെങ്കിൽ ഒരു മറുപടിയും ശൂന്യമാണ്. പതിമൂന്നാം വാക്യം ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുന്ന ദർശനത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അത് ശൂന്യമാക്കുന്ന രണ്ടു ശക്തികളാൽ നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നതാകുന്നു. പതിനാലാം വാക്യം എന്നാൽ ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന വിശുദ്ധാലയത്തെയും സൈന്യത്തെയും ക്രിസ്തു പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്ന ദർശനമാണ്. പ്രസംഗസന്ദർഭംകൊണ്ടും വ്യാകരണംകൊണ്ടും അത്ഭുതസംഖ്യകൻ ആയ പാൽമോണി മുഖേനയും ഈ രണ്ടു ദർശനങ്ങൾ നേരിട്ട് ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഡാനിയേൽ അദ്ധ്യായം എട്ട്, വാക്യങ്ങൾ പതിമൂന്നും പതിനാലും ആയിരുന്ന അടിസ്ഥാന സത്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനായി വില്യം മില്ലർ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു. അവൻ കണ്ടെത്തിയ ആദ്യ രത്നം, പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിലെ ചവിട്ടിത്തെറിപ്പിക്കലിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” ആയിരുന്നു; അവൻ തന്റെ സകല പ്രവചനഘടനയും അതിന്മേൽ പണിത ചട്ടക്കൂടോ, പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന “ശൂന്യമാക്കുന്ന രണ്ടു ശക്തികൾ” എന്ന ആശയരൂപം ആയിരുന്നു. പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിലെ “ദൈനംദിന” മ്ളേച്ഛത്വം പേഗനിസമാണെന്നും, ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തിയായ ലംഘനം പാപ്പിസമാണെന്നും മില്ലർ ശരിയായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഈ അർത്ഥത്തിൽ, മില്ലറിന്റെ ചട്ടക്കൂടിന്റെ യഥാർത്ഥ “അടിസ്ഥാനം,” കൂടാതെ അടിസ്ഥാനത്തിന്റെയും കേന്ദ്രസ്തംഭത്തിന്റെയും “അടിസ്ഥാനം,” അദ്ധ്യായം എട്ടിലെ “ദൈനംദിനം” പേഗനിസത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്ന മനസ്സിലാക്കലായിരുന്നു. മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽനിന്നുള്ള ജ്ഞാനവർദ്ധനയുടെ അടിസ്ഥാനം, ഡാനിയേൽ അദ്ധ്യായം എട്ടിലെ “ദൈനംദിനം” പേഗനിസമാണെന്നതായിരുന്നു; കൂടാതെ “ന്യായവിധിയുടെ ഘട്ടമണി ഘോഷം നൽകിയവർക്ക് ‘ദൈനംദിനത്തെ’ കുറിച്ചുള്ള ശരിയായ ദൃഷ്ടികോണം ഉണ്ടായിരുന്നു” എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതിൽ പ്രചോദനം സൂക്ഷ്മത പുലർത്തുകയും ചെയ്തു.

1989-ൽ അന്ത്യകാലത്ത് “പരിജ്ഞാനത്തിന്റെ വർദ്ധന”യായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട പ്രകാശത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം “നിത്യഹോമം” കൂടിയാണ്. അത് വെറും മറ്റൊരു ദൈവിക സമാന്തരമത്രേ. ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ അവസാന ആറു വാക്യങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പരിജ്ഞാനത്തിന്റെ വർദ്ധനയെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനായി എലൻ വൈറ്റിന്റെ എഴുത്തുകളുടെ പ്രയോഗം അനിവാര്യമാണ്. തന്റെ എഴുത്തുകളിൽ, ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ മുപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിന്റെ ചരിത്രം ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ അവസാന വാക്യങ്ങളിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുമെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആ പ്രചോദിത സൂചന ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ, മുപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിന്റെ സമാന്തര ചരിത്രം നാൽപ്പതും നാൽപ്പത്തൊന്നും വാക്യങ്ങളുമായി മനസ്സിലാക്കുന്നത് അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ ഒരു ദൗത്യമായേനെ.

ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ “ദൈനംദിനം” പുറജാതീയതയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അത് മില്ലറൈറ്റുകൾക്കായുള്ള അടിസ്ഥാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനവുമാണ്, കൂടാതെ ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിനായുള്ള സന്ദേശത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനവുമാണ്. അതുപോലെ തന്നേ, ലവോദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ മൂന്നാം തലമുറയിലേക്കു കൊണ്ടുവന്ന ഒരു “കള്ളം” മുഖാന്തരം ഉദ്ദേശപൂർവ്വം പിശകാക്കി മാറ്റപ്പെട്ട സത്യമുമാണത്; ആ തലമുറ യെഹെസ്കേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ “തമ്മൂസിനുവേണ്ടി കരയുന്ന സ്ത്രീകൾ” എന്ന മൂന്നാം മ്ലേച്ഛതയാൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടതും, പെർഗമോസ് എന്ന മൂന്നാം സഭ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒത്തുതീർപ്പിനാലും സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടതുമായിരുന്നു.

“ദൈനംദിനം” എന്ന വിഷയത്തിന്റെ പങ്കിനെ അന്തിമമഴയുടെ കാലഘട്ടത്തിലെ ഒരു വിഷയമായി നയിക്കുന്ന ദൈവിക ദിശാനിർദ്ദേശം തീർത്തും അത്ഭുതകരമായതും, മനുഷ്യനിർമ്മിതിയുടെ സാധ്യതയ്ക്ക് അതീതമായതുമാണ്. ലവൊദിക്ക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ നാലാം തലമുറ സൂര്യനെ നമസ്കരിക്കുന്നവരായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അതുകൊണ്ട് മൃഗത്തിന്റെ മുദ്ര സ്വീകരിക്കുന്നതിനെ അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ മുദ്ര സ്വീകരിക്കുന്നതെന്നാൽ മൃഗത്തിനോടു സമാനമായ മനോഭാവത്തിലേക്കു വരികയാണെന്ന് സഹോദരി വൈറ്റ് വ്യക്തമാക്കുന്നു; എതിർക്രിസ്തുവിന്റെ അർത്ഥത്തെക്കുറിച്ചു ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാകുന്നവർ ഒടുവിൽ പാപപുരുഷന്റെ ഭാഗത്തേക്കു ചേർന്നുപോകുമെന്നും അവർ പറയുന്നു. ഇതെല്ലാം യെഹെസ്കേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ യെരൂശലേമിലെ പുരാതനപുരുഷന്മാർ മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

മൂന്നാമത്തെയും നാലാമത്തെയും തലമുറയിൽ ദൈവത്തെ വെറുക്കുന്നവരെ ദൈവം ന്യായംവിധിക്കുന്നു; ആ ന്യായവിധി നടപ്പാകുന്നത്, മറ്റൊരു വർഗം ദൈവത്തിന്റെ അംഗീകാരമുദ്ര സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അതേ സമയത്താണ്. ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിൽ “നിത്യയാഗം” എന്നതായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടത് പുറജാതീയ റോമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുവാൻ വില്യം മില്ലർക്കു ആവശ്യമായ വെളിച്ചം നൽകിയ അതേ തിരുവെഴുത്തുപാഠം തന്നെയാണ്, യെഹെസ്കേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ പുരാതനപുരുഷന്മാർ നമസ്കരിക്കുന്ന പാപപുരുഷന്റെ ഏറ്റവും നേരിട്ടുള്ള തിരിച്ചറിയലും. ആ അധ്യായം രണ്ടാമത്തെ ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തിയിലെ പാപ്പയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതോടൊപ്പം ആദ്യത്തെ ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തിയിലെ പുറജാതീയതയെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആ പാഠഭാഗത്തിന്റെ വിഷയമായ സത്യം, പുറജാതീയ റോമിന്റെ പങ്കിനെക്കുറിച്ചുള്ളതാണ്; 2 തെസ്സലൊനീക്യരിൽ 538 വരെ പാപ്പാധികാരം സിംഹാസനത്തിലേക്ക് ഉയരുന്നതിനെ തടഞ്ഞുനിറുത്തുന്ന ശക്തിയായി അതിനെ അവിടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

മില്ലറിന്റെ അടിത്തറസത്യമായിരുന്ന “ദൈനംദിനം”, വിശുദ്ധസ്ഥലത്തെയും സൈന്യത്തെയും ചവിട്ടിമെതിക്കുന്ന രണ്ട് ശൂന്യീകരണ ശക്തികളെ ആസ്പദമാക്കി പ്രവചനത്തിന്റെ ഒരു ചട്ടക്കൂട് നിർമിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തെ അനുവദിച്ചതുപോലെ, പൗലോസ് നിരസിക്കപ്പെടുന്ന സത്യമായി തിരിച്ചറിയുന്നതും, അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ ആ സത്യത്തെ സ്നേഹിക്കാത്തവർക്കു ശക്തമായ മായാഭ്രമം വരുത്തുന്നതും അതേ സത്യമാണ്. സമാന്തര ചരിത്രങ്ങളോടുള്ള യോജിപ്പിൽ, അതേ സത്യമായ—അടിത്തറസത്യമായ—ഇതു തന്നെയാണ് അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ അന്തിമ ത്രിവിധ ഐക്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനത്തിന്റെ ഒരു ചട്ടക്കൂട് നിർമിക്കാൻ Future for America-യെ അനുവദിച്ചത്.

അതുമാത്രമല്ല, ആ അടിസ്ഥാനസത്യം—ഇരുവിഭാഗ സമാന്തരചരിത്രങ്ങൾക്കും അടിസ്ഥാനസത്യമായ അതേ സത്യം—ഒരിക്കൽ “കള്ളം” ആക്കപ്പെടുന്നു; അത് പിന്നെ ഒരിക്കലും തങ്ങളുടെ ശബ്ദം ഉയർത്തി ദൈവജനത്തോട് അവരുടെ ലംഘനങ്ങൾ കാണിക്കുകയില്ലാത്ത പുരുഷന്മാർ പ്രസംഗിക്കുന്ന വ്യാജ അന്തിമമഴയുടെ “സമാധാനവും സുരക്ഷയും” എന്ന സന്ദേശത്തിന്റെ ഘടനയ്ക്ക് അടിസ്ഥാനശിലയായ പിശകായും, പൗലോസ് പറഞ്ഞ ശക്തമായ വഞ്ചനയായും മാറുന്നു. “ദൈനംദിനം” ഒന്നാമത്തെയും മൂന്നാമത്തെയും ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ലൗദിക്യയിലെ വിമതർ അതിന്റെ അർത്ഥം തലകീഴാക്കി, സാത്താനിക പ്രതീകത്തെ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതീകമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ വ്യാജ പ്രതീകം വ്യാജ അന്തിമമഴയുടെ കള്ളസന്ദേശത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം ആയി മാറി.

സകല പ്രവാചകന്മാരും അന്ത്യദിനങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു; “ദൈനംദിനം” എന്നതിന്റെ അർത്ഥത്തെ പൂർണ്ണമായി തലകീഴാക്കുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് തുറന്നുകാട്ടി അസത്യവാദം നടത്തുന്നത് ക്ഷമിക്കപ്പെടാത്ത പാപത്തിന്റെ നിർവചനത്തെ അതീവ അടുത്തായി അനുകരിക്കുന്നു. ഒരാളെ എന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടവനായി വിധിച്ചുകൽപ്പിക്കുന്നത് മനുഷ്യർക്ക് മറ്റു മനുഷ്യരോടു ബന്ധപ്പെട്ട് ചെയ്യുവാൻ കഴിവിനും നൈതിക അധികാരത്തിനും അതീതമാണ്; എന്നാൽ ഇവിടെ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നത് അതല്ല.

യെശയ്യാവിൽ കാര്യങ്ങളെ തലകീഴായി മറിച്ചിടുന്നവർ—അതായത്, യെശയ്യാവ് മറ്റൊരിടത്ത് ഇരുളിനെ വെളിച്ചമെന്നും വെളിച്ചത്തെ ഇരുളെന്നും വിളിക്കുന്നതായി തിരിച്ചറിയുന്നതിന്റെ മറ്റൊരു പ്രയോഗം മാത്രമായത്—അവരുടെ അന്തിമ ന്യായവിധി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ യെരൂശലേമിനെ ഭരിക്കുന്ന പുരാതന പുരുഷന്മാരായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ പതാക (ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം) ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാ നിയമസമയത്ത് ഉയർത്തപ്പെടുന്നു; അന്നു തന്നെയാണ് “യഹോവയുടെ കോപം തന്റെ ജനത്തിന്മേൽ ജ്വലിക്കുന്നത്,” അവൻ “അവർക്കെതിരേ തന്റെ കൈ നീട്ടുകയും,” “അവരെ പ്രഹരിക്കുകയും,” “അവരുടെ ശവങ്ങൾ വീഥികളുടെ നടുവിൽ കീറിക്കിടക്കുകയും” ചെയ്യുന്നത്. “വീഥികളുടെ നടുവ്” എന്നത് യെരൂശലേമിന്റെ വീഥികളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; അവിടെയാണ് യെഹെസ്കേൽ ഒമ്പതാം അദ്ധ്യായത്തിലെ നശിപ്പിക്കുന്ന ദൂതന്മാർക്കു പുറപ്പെട്ടു പോകുവാനും “സംഹരിപ്പിൻ; നിങ്ങളുടെ കണ്ണ് ക്ഷമിക്കരുതു; നിങ്ങൾ കരുണ കാണിക്കയും അരുതു: വൃദ്ധന്മാരെയും യുവാക്കളെയും, കന്യകമാരെയും, കുഞ്ഞുങ്ങളെയും, സ്ത്രീകളെയും സമൂലമായി കൊല്ലുവിൻ; എങ്കിലും അടയാളമുള്ള യാതൊരു മനുഷ്യന്റെയും അടുക്കൽ ചെല്ലരുതു; എന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ നിന്നു ആരംഭിപ്പിൻ. അങ്ങനെ അവർ ആലയത്തിന്റെ മുമ്പിലുണ്ടായിരുന്ന വൃദ്ധന്മാരിൽനിന്നു ആരംഭിച്ചു” എന്നു കല്പിക്കപ്പെടുന്നു. സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ജനങ്ങളുടെ രക്ഷാധികാരികളായിരിക്കേണ്ടവരെന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്ന യെഹെസ്കേലിന്റെ “വൃദ്ധന്മാർ”, ഇരുപത്തിയെട്ടും ഇരുപത്തൊമ്പതും അദ്ധ്യായങ്ങളിൽ “കാര്യം തലകീഴാക്കുന്ന” യെശയ്യാവിന്റെ “എഫ്രയീമിന്റെ മദ്യപന്മാർ” ആകുന്നു.

അഞ്ചാം അധ്യായത്തിൽ അവർ “വീഞ്ഞു കുടിപ്പാൻ പരാക്രമമുള്ളവരും മദ്യം കലർക്കുവാൻ ബലവാന്മാരും ആകുന്നു; അവർ പ്രതിഫലത്തിന്നായി ദുഷ്ടനെ നീതീകരിക്കുന്നു” എന്നവരാകുന്നു. *Questions on Doctrine* എന്ന പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടതോടെ, ആ പുരാതന മനുഷ്യർ മതത്യാഗിയായ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ പാനപാത്രത്തിൽ നിന്നു കുടിക്കുകയും, മനുഷ്യൻ വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയില്ലെന്നും, ക്രിസ്തു നമ്മുടെ പ്രതിസ്ഥാനിയായിരിക്കുമ്പോഴും നമ്മുടെ മാതൃകയല്ലെന്നുമുള്ള, നീതീകരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യാജസുവിശേഷം അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ ചെയ്‌തതിലൂടെ, മതത്യാഗിയായ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിലെ വീണുപോയ സഭകളുടെ ഇടയിൽ അംഗീകാരം ലഭിക്കുമെന്ന പ്രതിഫലത്തിന്നായി, ആ പുസ്തകം ദുഷ്ടനെ നീതീകരിച്ചു. ഈ ഭാഗം അവരുടെ അന്തിമ ന്യായവിധിയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; ആ ന്യായവിധിയുടെ കാരണം, അവർ “ഇസ്രായേലിന്റെ പരിശുദ്ധന്റെ വചനം നിരസിച്ചു” എന്നതാകുന്നു. ന്യായവിധിയുടെ ഘട്ടഘോഷം നൽകിയവർ അവതരിപ്പിച്ച “നിത്യഹോമം” എന്നതിന്റെ ബോധ്യം തള്ളിക്കളഞ്ഞതിലൂടെയും മതത്യാഗിയായ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ പാനപാത്രത്തിൽ നിന്നു കുടിച്ചതിലൂടെയും അവർ അതു ചെയ്തു.

ആ ഭാഗത്തിൽ അവർ മധുരമുള്ളതിനെ കയ്പുള്ളതാക്കുകയും, കയ്പുള്ളതിനെ മധുരമുള്ളതാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദൂതൻ ഇറങ്ങിവരുമ്പോൾ അവന്റെ കയ്യിലുള്ള സന്ദേശം മധുരമുള്ളതാണ്; എന്നാൽ ആ സന്ദേശത്തിന്റെ ഉപസംഹാരം കയ്പുള്ളതാണ്. ദൂതൻ ഇറങ്ങിവരുമ്പോൾ ആരംഭിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ അന്തിമമഴയുടെ സന്ദേശം കയ്പുള്ളതാണെന്ന് അവർ വാദിക്കുന്നു; അതേസമയം, ഉപസംഹാരത്തിൽ അവർ വ്യാജമായ “സമാധാനവും സുരക്ഷിതത്വവും” എന്ന മധുരമുള്ള സന്ദേശത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നു; എന്തെന്നാൽ, കാര്യങ്ങളെ തലകീഴായി മാറ്റാതെ അവർക്ക് വയ്യ.

ഈ പാപം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഭാഗം അവരുടെ കൂട്ടായ പരീക്ഷണകാലത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തിലാണ്. ആകയാൽ, പൗരാണികതയുടെ സാത്താനിക പ്രവൃത്തിയെ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവൃത്തിയായി തിരിച്ചറിഞ്ഞ അവരുടെ പ്രവൃത്തികൾ, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവൃത്തിയെ സാത്താന്റെ പ്രവൃത്തിയായി തിരിച്ചറിയുന്നതായ അക്ഷമിക്കപ്പെടാത്ത പാപത്തിനുള്ള ഒരു പ്രവചനാത്മക സമാന്തരമാണെന്ന് കാണുന്നതു യുക്തമാണ്. “കള്ളം” അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ മൂന്നാം തലമുറയിലേക്കു കൊണ്ടുവെച്ചത് അവരുടെ വ്യാജമായ പിൻമഴ സന്ദേശത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തർക്കശാസ്ത്രം ഒരുക്കി, ഒടുവിൽ അവരുടെ മേൽ ശക്തമായ വഞ്ചന വരുത്തുന്നു. “ദൈനംദിനം” എന്നതിന്റെ ശരിയായ അർത്ഥം മില്ലർ മനസ്സിലാക്കിയ അതേ ഭാഗത്താണ് അവർ മറിച്ചുകളയപ്പെടുന്നവരായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

പ്രവാചകന്മാർ, അതിനു മുമ്പുള്ള ഏതു വിശുദ്ധചരിത്രത്തേക്കാളും അവസാനകാലങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് കൂടുതലായി സംസാരിക്കുന്നത്; ഈ ഭാഗത്തിലും അതു സത്യമാണ്. മില്ലറുടെ ജ്ഞാനവർദ്ധനയുടെ അധിഷ്ഠാനശില, 1989-ൽ ഉണ്ടായ ജ്ഞാനവർദ്ധനയുടെ അധിഷ്ഠാനശിലയും ആകുന്നു; കാരണം “നിത്യയാഗം” എന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവാചകചരിത്രത്തിന്റെ ശരിയായ ധാരണ ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിലെ നാൽപ്പതാം വാക്യത്തിന്റെയും നാൽപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിന്റെയും ചരിത്രത്തെ വിവരിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ അർത്ഥം, പ്രവചനവിദ്യാർത്ഥി പൗരാണിക മതവിശ്വാസത്തിന്റെ പങ്കും പാപ്പീയ റോമുമായുള്ള അതിന്റെ പ്രവാചകബന്ധവും മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ആദ്യം പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ ഉയർച്ചയെ തടഞ്ഞുനിർത്തുന്ന പ്രവൃത്തിയും, തുടർന്ന് പാപ്പാധിപത്യത്തെ ഭൂമിയുടെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുത്തുന്ന പ്രവൃത്തിയും പൗരാണിക മതവിശ്വാസം മുഖാന്തരം നിർവഹിക്കപ്പെട്ടതാണെന്ന് ആ വിദ്യാർത്ഥിക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുകയില്ല; ആ പ്രവൃത്തി, ആദ്യം പാപ്പാധിപത്യത്തെ തടഞ്ഞുനിർത്തുകയും പിന്നീട് മാറി അതിനെ ഭൂമിയുടെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന വെളിപ്പാട് പതിമൂന്നിലെ ഭൂമിമൃഗത്തിന്റെ പങ്കിനെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് പതിമൂന്നിലെ ഭൂമിമൃഗത്തിന്റെ പങ്ക് അമേരിക്കയ്ക്കുള്ള ഭാവിയായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ ഹിദ്ദേക്കേൽ നദിയുടെ വെളിച്ചത്തിന്റെ മുദ്രയഴിച്ചിലിനെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പരിഗണനം ഞങ്ങൾ തുടരും.