“അവസാന ദിവസങ്ങൾ” ഒന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭം പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ ന്യായവിധിയുടെ സമാപനം പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു. “അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ” ദൈവത്തിന്റെ ജനങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധി പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ടതിന്നായി എഴുന്നേല്പിക്കപ്പെട്ടവരായിരുന്നു, ഇന്നും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്; എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധിയുടെ ദൂതനായിരിക്കേണ്ടതിന്ന്, നിങ്ങൾ ന്യായവിധിയെ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കണം. ലാവോദിക്കേയൻ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാന സവിശേഷത, പണ്ഡിതവർഗവും അപണ്ഡിതവർഗവും ഒരുപോലെ, അവർ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധിയെ അറിയുന്നില്ല എന്നതാണ്. സകല പ്രവാചകന്മാരും അവർ ജീവിച്ചിരുന്ന കാലങ്ങളേക്കാൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി അവസാന ദിവസങ്ങളെയാണു അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത്.
“പ്രാചീന പ്രവാചകന്മാരിൽ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്വന്തം കാലത്തിനേക്കാൾ നമ്മുടെ കാലത്തിനുവേണ്ടിയാണ് അധികം സംസാരിച്ചത്; അതിനാൽ അവരുടെ പ്രവചനപ്രഖ്യാപനം നമ്മെക്കുറിച്ച് പ്രാബല്യത്തിലുള്ളതാകുന്നു. ‘ഇപ്പോൾ ഇവ ഒക്കെയും അവർക്കു ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളായി സംഭവിച്ചു; ലോകത്തിന്റെ അന്ത്യങ്ങൾ വന്നെത്തിയിരിക്കുന്ന നമുക്കുള്ള ഉപദേശത്തിനായി അവ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.’ 1 കൊരിന്ത്യർ 10:11.” Selected Messages, പുസ്തകം 3, 338.
എല്ലാ പ്രവാചകന്മാരും പരസ്പരം ഏകാഭിപ്രായത്തിലാണ്; അതുകൊണ്ട് അവരുടെ പ്രവചനങ്ങളൊക്കെയും ഒരേ ദൃഷ്ടാന്തമാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്, ആ ദൃഷ്ടാന്തം അവസാന ദിവസങ്ങളുടേതാണ്, അതായത് ന്യായവിധിയുടെ ദിവസങ്ങളുടേത്.
പ്രവാചകന്മാരുടെ ആത്മാക്കൾ പ്രവാചകന്മാർക്കു വിധേയമായിരിക്കുന്നു. ദൈവം കലഹത്തിന്റെ കർത്താവല്ല, സമാധാനത്തിന്റെ കർത്താവാകുന്നു; വിശുദ്ധന്മാരുടെ സകലസഭകളിലും അങ്ങനെ തന്നേ. 1 കൊരിന്ത്യർ 14:32, 33.
എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്ന യെഹെസ്കേലിന്റെ ദർശനത്തിലെ യെരൂശലേം ദൈവത്തിന്റെ സഭയാണ്; അത് അന്ത്യകാലത്തിലെ ലവോദിക്യാ സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയാണ്. യെഹെസ്കേൽ എട്ടും ഒമ്പതും അധ്യായങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ ഭവനത്തിന്റെ ന്യായവിധിയുടെ സമാപ്തിയിൽ ഉള്ള രണ്ട് തരത്തിലുള്ള ആരാധകരെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഒരു വിഭാഗം സൂര്യനെ നമസ്കരിക്കുന്ന ഇരുപത്തഞ്ച് മൂപ്പന്മാരാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ സഭയിലും ദേശത്തും നടക്കുന്ന മ്ളേച്ഛകാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചു നെടുവീർപ്പിടുകയും വിലപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര പ്രാപിക്കുന്നു. പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ, സൂര്യനെ നമസ്കരിക്കുന്ന ആ ഇരുപത്തഞ്ചു പുരുഷന്മാർക്കു മേലുള്ള ശിക്ഷയുടെ ചിത്രീകരണം യെഹെസ്കേലിന്റെ ദർശനം തുടർന്നുകൊണ്ടുപോകുന്നു.
അതുമാത്രമല്ല, ആത്മാവ് എന്നെ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുപോയി കിഴക്കോട്ടു നോക്കുന്ന യഹോവയുടെ ആലയത്തിന്റെ കിഴക്കുവാതിലിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു; വാതിലിന്റെ പ്രവേശനത്തിൽ ഇരുപത്തയ്യഞ്ചു പുരുഷന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവരുടെ ഇടയിൽ ഞാൻ അസൂരിന്റെ മകനായ യാസന്യാവിനെയും ബെനായാവിന്റെ മകനായ പെലത്യാവിനെയും, ജനത്തിന്റെ പ്രഭുക്കന്മാരെയും കണ്ടു. അപ്പോൾ അവൻ എന്നോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: മനുഷ്യപുത്രാ, ദുഷ്ടത ആലോചിക്കുകയും ഈ നഗരത്തിൽ ദുർബോധനം നലകുകയും ചെയ്യുന്നവർ ഇവരാകുന്നു; അവർ പറയുന്നതിങ്ങനെ: സമയം അടുത്തിട്ടില്ല; നാം വീടുകൾ പണിയട്ടെ; ഈ നഗരം കലവും നാം മാംസവും ആകുന്നു. ആകയാൽ അവർക്കെതിരേ പ്രവചിക്ക; പ്രവചിക്ക, മനുഷ്യപുത്രാ. അപ്പോൾ യഹോവയുടെ ആത്മാവ് എന്റെ മേൽ വന്നു, എന്നോടു അരുളിച്ചെയ്തു: പ്രസ്താവിക്ക; യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: യിസ്രായേൽഗൃഹമേ, നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ഉയരുന്ന ഓരോ കാര്യവും ഞാൻ അറിയുന്നു. നിങ്ങൾ ഈ നഗരത്തിൽ നിങ്ങളുടെ കൊല്ലപ്പെട്ടവരെ വർധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിന്റെ വീഥികളെ കൊല്ലപ്പെട്ടവരാൽ നിറച്ചിരിക്കുന്നു. ആകയാൽ യഹോവയായ കർത്താവ് ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: അതിന്റെ നടുവിൽ നിങ്ങൾ കിടത്തിയിരിക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ കൊല്ലപ്പെട്ടവർ തന്നെയാണ് മാംസം; ഈ നഗരം കലവും ആകുന്നു; എന്നാൽ ഞാൻ നിങ്ങളെ അതിന്റെ നടുവിൽനിന്നു പുറത്തുകൊണ്ടുവരും. നിങ്ങൾ വാളിനെ ഭയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഞാൻ നിങ്ങളുടെമേൽ വാൾ വരുത്തും എന്നു യഹോവയായ കർത്താവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു. ഞാൻ നിങ്ങളെ അതിന്റെ നടുവിൽനിന്നു പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നു, അന്യജനങ്ങളുടെ കയ്യിൽ ഏല്പിക്കുകയും, നിങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ന്യായവിധികൾ നടപ്പാക്കുകയും ചെയ്യും. യെഹെസ്കേൽ 11:1–9.
യെരൂശലേം “കലയം” എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; യെരൂശലേമിലെ ജനങ്ങൾ ആ കലത്തിൽ പാകം ചെയ്യപ്പെടുന്ന “മാംസം” ആകുന്നു. നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടുന്ന സമയത്ത്, കൈകളിൽ നശിപ്പിക്കുന്ന ആയുധങ്ങളുമായി ദൂതന്മാർ നിർവഹിക്കുന്ന ദുഷ്ടരുടെ ന്യായവിധിയിൽ (സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് പറയുന്നതുപോലെ, യെഹെസ്കേൽ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിലെ മുദ്രയിടൽ വെളിപ്പാട് ഏഴാം അധ്യായത്തിലെ മുദ്രയിടലിനോടു അതേ ഒന്നാകുന്നു), ദുഷ്ടന്മാർ യെരൂശലേമിൽ നിന്ന് നീക്കിക്കളയപ്പെടുന്നു എന്ന സത്യവും ഉൾപ്പെടുന്നു. ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിൽ, ആത്മീയ യെരൂശലേം ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും എല്ലാ പർവതങ്ങളുടെയും മീതെ ഒരു പതാകയായി ഉയർത്തപ്പെടുകയും ചെയ്യും.
അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കും: യഹോവയുടെ ആലയമുള്ള പർവ്വതം പർവ്വതങ്ങളുടെ മുകളിൽ സ്ഥാപിതമായി ഉറപ്പിക്കപ്പെടും; അതു കുന്നുകളെക്കാൾ ഉയർത്തപ്പെടും; സകല ജാതികളും അതിലേക്കു ഒഴുകിയെത്തും. അനേകം ജനങ്ങൾ ചെന്നു പറയും: വരുവിൻ, നാം യഹോവയുടെ പർവ്വതത്തിലേക്കു, യാക്കോബിന്റെ ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിലേക്കു കയറിപ്പോകാം; അവൻ തന്റെ വഴികളെക്കുറിച്ചു നമ്മെ ഉപദേശിക്കും; നാം അവന്റെ പാതകളിൽ നടക്കും; എന്തെന്നാൽ സീയോനിൽനിന്നു ന്യായപ്രമാണം പുറപ്പെടും, യെരൂശലേമിൽനിന്നു യഹോവയുടെ വചനവും. യെശയ്യാവു 2:2, 3.
ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് യെരൂശലേമിന്നുവേണ്ടി നടപ്പാകുന്ന ശുദ്ധീകരണം എന്നത്, ലാവൊദിക്ക്യാ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുമാരെ നീക്കിക്കളയുന്നതാണ്; അതിലൂടെ ഫിലദെൽഫ്യാ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുമാർ മാത്രം ശേഷിക്കുന്നു. തുടർന്ന് നിയമപരമായ കോർപ്പറേറ്റ് ഘടന അവസാനിക്കുന്നു; കാരണം 1863-ൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട നിയമക്രമീകരണത്തിൽ നിയന്ത്രണാധികാരമുള്ള ഘടകം അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ സർക്കാരാണ്. അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ സർക്കാർ ദേശമെങ്ങും ഞായറാഴ്ചാനുഷ്ഠാനം നിർബന്ധിതമാക്കുമ്പോൾ, സെവൻത്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയുടെ കോർപ്പറേറ്റ് ഘടന നിയമപരമായി പിരിച്ചുവിടപ്പെടുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ പേര് സൺഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ചർച്ച് എന്ന ക്രമത്തിലുള്ള ഏതെങ്കിലും പേരിലേക്കു നിയമപരമായി മാറ്റപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നു.
യെരൂശലേമിലെ ദുഷ്ടന്മാർ നശിപ്പിക്കുന്ന ദൂതന്മാരാൽ കലത്തിൽനിന്നു നീക്കം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ, ലവൊദിക്ക്യാ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭ അവസാനിക്കുന്നു; ഫിലദെൽഫ്യാ പ്രസ്ഥാനം ഒരു പതാകയായി ഉയർത്തപ്പെടുന്ന ആത്മീയ യെരൂശലേമാകുന്നു. മീഖാ, യെശയ്യാവ് വെളിച്ചത്തെ ഇരുളെന്നും ഇരുളിനെ വെളിച്ചമെന്നും വിളിക്കുന്ന പരിഹാസികളായ പുരുഷന്മാർ എന്നു വിളിക്കുന്ന പ്രാചീനപുരുഷന്മാരോടു സംസാരിക്കുന്നു; ഒരു ചോദ്യത്തിലൂടെ, ആ പ്രാചീനപുരുഷന്മാർ “ന്യായവിധി” അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടവരായിരുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കുന്നു. അവരുടെ സന്ദർശനത്തിന്റെ സമയം അവർ അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.
ഞാൻ പറഞ്ഞു: കേൾപ്പിൻ, ഞാൻ അപേക്ഷിക്കുന്നു, യാക്കോബിന്റെ തലവന്മാരേ, ഇസ്രായേൽഗൃഹത്തിന്റെ പ്രഭുക്കന്മാരേ; ന്യായം അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടത് നിങ്ങളല്ലയോ? നന്മയെ ദ്വേഷിക്കുകയും തിന്മയെ സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരേ; അവരുടെ മേൽനിന്നു ത്വക്ക് പറിച്ചുകളകയും അവരുടെ അസ്ഥികളിൽനിന്നു മാംസം നീക്കിക്കളകയും ചെയ്യുന്നവരേ; എന്റെ ജനത്തിന്റെ മാംസം തിന്നുകയും അവരുടെ മേൽനിന്നു ത്വക്ക് പറിച്ചുകളകയും ചെയ്യുന്നു; അവരുടെ അസ്ഥികൾ ഒടിച്ചുകളകയും, പാത്രത്തിനായെന്നപോലെ കഷണങ്ങളാക്കി അരിയുകയും, കലത്തിനകത്തെ മാംസമെന്നപോലെ ആക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മീഖാ 3:1–3.
ദൈവം തന്റെ അന്ത്യകാലജനങ്ങൾ “ന്യായവിധിയെ അറിയേണ്ടതിന്നു” ഉദ്ദേശിച്ചു, ഇന്നും അങ്ങനെ തന്നേ ഉദ്ദേശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; ന്യായവിധി ഏകസ്വരൂപമായൊരു ധാരണയല്ല. അത് പല ഘടകങ്ങളും പ്രത്യേക അടയാളമൈൽക്കല്ലുകളും ഉള്ള ഒരു ക്രമോന്നതമായ ചരിത്രമാണ്. അത് 1798-ൽ ആരംഭിച്ച് സഹസ്രാബ്ദത്തിന്റെ അന്ത്യത്തോളം തുടരുന്ന ഒരു പ്രവാചകകാലഘട്ടമാണ്. അത് അന്വേഷണാത്മകവും നിർവാഹാത്മകവുമായി ഇരുവിധവുമാണ്. ഭൂമിയിൽ ജീവിച്ചിട്ടുള്ള ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും മേലും, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നു പുറത്താക്കപ്പെട്ട ദൂതന്മാരുടേയും മേലും അത് നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നു. ന്യായവിധിയുടെ കാലഘട്ടങ്ങൾ അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തർക്കു നിർണ്ണായകമായൊരു ബോധ്യമാണ്; കാരണം മീഖാവിന്റെ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം ഇതാകുന്നു: “അതെ, യിസ്രായേൽ ന്യായവിധിയെ ഗ്രഹിക്കേണ്ടതാണ്.”
അവസാന നാളുകളിൽ യെരൂശലേമിലെ പുരാതനന്മാർ “നിരന്തരമായ പിന്തിരിച്ചുപോക്കിന്റെ” പര്യവസാനഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്ന് യിരെമ്യാവ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; ആ നിരന്തരമായ പിന്തിരിച്ചുപോക്ക്, ക്രമമായി വഷളാകുന്ന കലാപത്തിന്റെ നാല് തലമുറകളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതും, യെഹെസ്കേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ക്രമമായി വർധിച്ചുവരുന്ന നാല് മ്ലേച്ഛകാര്യങ്ങളാൽ പ്രതീകീകരിക്കപ്പെടുന്നതുമാണ്. പുരാതനന്മാർ ആത്മവിദ്യയിൽ മുങ്ങിക്കിടക്കുന്നതായും യിരെമ്യാവ് വ്യക്തമാക്കുന്നു, കാരണം അവർ “സൂര്യനെയും ചന്ദ്രനെയും ആകാശസൈന്യങ്ങളൊക്കെയും” “ആരാധിക്കുന്നു.” “അവർ യഹോവയുടെ വചനം തള്ളിക്കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു” എന്നതിനാൽ അവർ “വീഴും, എഴുന്നേൽക്കയുമില്ല” എന്നും അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഈ സവിശേഷതകളാൽ “ജനങ്ങൾ യഹോവയുടെ ന്യായവിധി അറിയുന്നില്ല” എന്ന് യിരെമ്യാവ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.
“ആ കാലത്തു, യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു, യെഹൂദാരാജാക്കന്മാരുടെ അസ്ഥികളും, അവരുടെ പ്രഭുക്കന്മാരുടെ അസ്ഥികളും, പുരോഹിതന്മാരുടെ അസ്ഥികളും, പ്രവാചകന്മാരുടെ അസ്ഥികളും, യെരൂശലേം നിവാസികളുടെ അസ്ഥികളും അവരുടെ കല്ലറകളിൽനിന്നു പുറത്തുകൊണ്ടുവരും. അവർ അവയെ സൂര്യന്റെയും ചന്ദ്രന്റെയും അവർ സ്നേഹിച്ചും സേവിച്ചും അനുഗമിച്ചും അന്വേഷിച്ചും നമസ്കരിച്ചും വന്ന ആകാശസൈന്യങ്ങളൊക്കെയുടെയും മുമ്പിൽ പരത്തിവെക്കും; അവയെ ചേർത്തുകൂട്ടുകയുമില്ല, അടക്കം ചെയ്യുകയുമില്ല; അവ ഭൂമിയുടെ മേൽപ്പുറത്തു ചാണകമായിരിക്കും. ഞാൻ അവരെ ഓടിച്ചുകളഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഏതു സ്ഥലങ്ങളിലുമുള്ള ഈ ദുഷ്ടകുടുംബത്തിൽ ശേഷിച്ചിരിക്കുന്ന സർവ്വാവശിഷ്ടർക്കും ജീവനെക്കാൾ മരണം തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടും എന്നു സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു. പിന്നെയും നീ അവരോടു പറയേണ്ടതു: യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: അവർ വീണാൽ എഴുന്നേൽക്കാതിരിക്കുമോ? ഒരുവൻ വഴിതെറ്റിപ്പോയാൽ മടങ്ങിവരാതിരിക്കുമോ? എന്നാൽ യെരൂശലേമിലെ ഈ ജനം എന്തുകൊണ്ടു നിത്യമായ പിന്മാറ്റത്താൽ പിന്മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു? അവർ വഞ്ചനയെ മുറുകെപ്പിടിക്കുന്നു; മടങ്ങിവരുവാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നു. ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു കേട്ടു; എന്നാൽ അവർ യുക്തിയായതു സംസാരിച്ചില്ല; ‘ഞാൻ എന്തു ചെയ്തു?’ എന്നു പറഞ്ഞ് ആരും തന്റെ ദുഷ്ടതയെക്കുറിച്ചു അനുതപിച്ചില്ല; ഓരോരുത്തനും യുദ്ധത്തിലേക്കു പാഞ്ഞോടുന്ന കുതിരയെപ്പോലെ തന്റെ വഴിക്കു തിരിഞ്ഞുപോയി. ആകട്ടെ, ആകാശത്തിലെ കൊക്ക് തന്റെ നിശ്ചിതകാലങ്ങളെ അറിയുന്നു; പാരാവും കൊക്കും മീവാലിയും തങ്ങളുടെ വരവിന്റെ സമയം പാലിച്ചുനോക്കുന്നു; എന്നാൽ എന്റെ ജനമോ യഹോവയുടെ ന്യായവിധിയെ അറിയുന്നില്ല. അപ്പോൾ നിങ്ങൾ എങ്ങനെ, ‘ഞങ്ങൾ ജ്ഞാനികൾ; യഹോവയുടെ ന്യായപ്രമാണം ഞങ്ങളോടുകൂടെ ഉണ്ടു’ എന്നു പറയുന്നു? ഇതാ, തീർച്ചയായും വ്യർത്ഥമായി തന്നേ അവൻ അതു ഉണ്ടാക്കി; ശാസ്ത്രിമാരുടെ എഴുത്തുകോൽ വ്യർത്ഥമായിരിക്കുന്നു. ജ്ഞാനികൾ ലജ്ജിച്ചു; അവർ വിറെച്ച് കുടുങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു; ഇതാ, അവർ യഹോവയുടെ വചനത്തെ തള്ളിക്കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ അവരിൽ എന്തു ജ്ഞാനം ഉണ്ടു?” യിരെമ്യാവു 8:1–9.
അഞ്ചാം അധ്യായത്തിൽ, യിരെമ്യാവു കർത്താവിന്റെ ന്യായവിധി അറിയാത്തവരെ “മൂഢർ” എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു.
യെരൂശലേമിന്റെ വീഥികളിലൂടെ ഇങ്ങും അങ്ങും ഓടിനടന്നു നോക്കുവിൻ; ഇപ്പോൾ കണ്ടറിവിൻ; അതിന്റെ വിശാലസ്ഥലങ്ങളിൽ തിരഞ്ഞു അന്വേഷിപ്പിൻ; ന്യായം പ്രവർത്തിക്കുന്നവനും സത്യം അന്വേഷിക്കുന്നവനും ആയ ഒരാളെയെങ്കിലും നിങ്ങൾക്ക് കണ്ടെത്താനാകുമോ എന്നു നോക്കുവിൻ; അങ്ങനെ ഒരുവൻ ഉണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ അതിനെ ക്ഷമിക്കും. അവർ “യഹോവ ജീവിക്കുന്നു” എന്നു പറയുന്നുവെങ്കിലും, നിശ്ചയമായി അവർ കള്ളമായി സത്യം ചെയ്യുന്നു. യഹോവേ, നിന്റെ കണ്ണുകൾ സത്യത്തിന്മേലല്ലയോ? നീ അവരെ അടിച്ചെങ്കിലും അവർ ദുഃഖിച്ചില്ല; നീ അവരെ ദഹിപ്പിച്ചെങ്കിലും അവർ ശിക്ഷ ഏറ്റെടുക്കാൻ സമ്മതിച്ചില്ല; അവർ തങ്ങളുടെ മുഖങ്ങളെ പാറയെക്കാൾ കടുപ്പമാക്കി; അവർ മടങ്ങിവരാൻ വിസമ്മതിച്ചു. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു: നിശ്ചയമായും ഇവർ ദരിദ്രർ; അവർ മൂഢന്മാരാകുന്നു; കാരണം അവർ യഹോവയുടെ മാർഗ്ഗവും തങ്ങളുടെ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവും അറിയുന്നില്ല. യിരെമ്യാവു 5:1–4.
അവസാന കാലങ്ങളിൽ ലാവോഡിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിൽ, പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയിൽ മൂഢകന്യകമാരായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നവർ—സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് അതിനെ “അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ജനങ്ങളുടെ അനുഭവം” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നു വ്യക്തമാക്കുന്നു—“യഹോവയുടെ വഴി അറിയുന്നില്ല, അവരുടെ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവും അറിയുന്നില്ല.” അടുത്ത അധ്യായത്തിൽ യിരെമ്യാവു, യഹോവയുടെ “വഴി” എന്നത് “പുരാതന പാതകൾ” ആണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; എന്നാൽ ആ മൂഢരായ ലാവോഡിക്യൻ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾ അതിൽ നടക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ കാഹളത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാനും സമ്മതിക്കുന്നില്ല. “കാഹളം” ന്യായവിധിയുടെ ഒരു പ്രതീകമാണ്; അതു, സ്വാഭാവികമായും, ആ മൂഢരായ ലാവോഡിക്യൻ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾ അറിയുന്നില്ല.
യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: വഴികളിൽ നിന്നു നോക്കുവിൻ; പുരാതന പാതകളെക്കുറിച്ചു ചോദിപ്പിൻ; നല്ല വഴി എവിടെയെന്നു അന്വേഷിപ്പിൻ; അതിൽ നടപ്പിൻ; അങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ ആത്മാക്കൾക്കു വിശ്രമം ലഭിക്കും. എന്നാൽ അവർ പറഞ്ഞു: അതിൽ ഞങ്ങൾ നടക്കുകയില്ല. പിന്നെയും ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മേൽ കാവൽക്കാരെ നിർത്തി: കാഹളത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾപ്പിൻ എന്നു പറഞ്ഞു. എന്നാൽ അവർ പറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ കേൾക്കുകയില്ല. ആകയാൽ ജാതികളേ, കേൾപ്പിൻ; സഭയേ, അവരുടെ ഇടയിൽ ഉള്ളതു അറിവിൻ. ഭൂമിയേ, കേൾപ്പിൻ: ഇതാ, ഞാൻ ഈ ജനത്തിന്റെ മേൽ അനർത്ഥം വരുത്തും; അതു അവരുടെ ആലോചനകളുടെ ഫലമാകുന്നു; എന്തെന്നാൽ അവർ എന്റെ വചനങ്ങൾക്കു ചെവിക്കൊടുത്തില്ല; എന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തെയും അംഗീകരിച്ചില്ല; അതിനെ നിരസിച്ചു. യിരെമ്യാവു 6:16–19.
“കാഹളത്തിന്റെ ശബ്ദം” “കേൾക്കുവാൻ” വിസമ്മതിക്കുകയും, “പിന്നീടുള്ള മഴയുടെ” “വിശ്രമം” കണ്ടെത്തപ്പെടുന്ന “പുരാതന പാതകളിൽ” “നടക്കാതെ” ഇരിക്കുകയും ചെയ്ത “സഭമേൽ” വരുത്തപ്പെടുന്ന “ദോഷം,” ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമസമയത്ത് ആ “സഭ” “അവന്റെ ന്യായപ്രമാണം തള്ളിക്കളയുമ്പോൾ” സംഭവിക്കുന്നു.
എലീയാവിന്റെ ത്രിവിധ പ്രയോഗം, ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്ന നിർവാഹക ന്യായവിധിയുടെ കാലത്ത് ഒരു ദൂതന്റെയും ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയും പ്രവൃത്തിയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. നിയമത്തിന്റെ ദൂതന്നു വേണ്ടി വഴി ഒരുക്കുന്ന ദൂതന്റെ ത്രിവിധ പ്രയോഗം എലീയാവിന്റെ ത്രിവിധ പ്രയോഗത്തോടു വളരെ അടുത്ത ബന്ധമുള്ളതാണ്. വഴി ഒരുക്കുന്ന ദൂതന്റെ ത്രിവിധ പ്രയോഗം, അന്വേഷണ ന്യായവിധിയുടെ കാലത്ത് ഒരു ദൂതനും ഒരു പ്രസ്ഥാനവും നിർവഹിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയെ തിരിച്ചറിയുന്നതാകുന്നു. വഴി ഒരുക്കുന്ന ദൂതനും എലീയാവും പരസ്പരം അടുത്ത ബന്ധമുള്ള ത്രിവിധ പ്രയോഗങ്ങളാണ്; അതുപോലെ തന്നേ, റോമിന്റെ ത്രിവിധ പ്രയോഗവും ബാബിലോണിന്റെ വീഴ്ചയുടെ ത്രിവിധ പ്രയോഗത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ അവ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധിയോടു ബന്ധപ്പെട്ട പ്രധാന വ്യത്യാസങ്ങളെ കൈവശം വഹിക്കുന്നു.
എലിയാവിന്റെ ത്രിവിധ പ്രയോഗങ്ങളും നിയമത്തിന്റെ ദൂതന്നു വഴി ഒരുക്കുന്ന ദൂതന്റെ ത്രിവിധ പ്രയോഗവും, ദൈവം തന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ദൂതന്റെ മുഖാന്തരവും ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തോടു ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ മുഖാന്തരവും നിർവഹിക്കുന്ന വിധിയുടെ രണ്ടു വ്യത്യസ്ത പ്രവർത്തികളോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആ രണ്ടു പ്രവർത്തികളും വിധിയുടെ രണ്ടു വ്യത്യസ്ത കാലഘട്ടങ്ങളോടു ബന്ധപ്പെട്ടവയാണ്, എങ്കിലും പ്രതീകങ്ങൾ തമ്മിൽ ഭാഗികമായ അതിലോലനം ഉണ്ടാകുന്നു.
മൂന്നാമത്തെയും അന്തിമത്തെയും ഏലീയാവിന്റെ പ്രവൃത്തി ആധുനിക ബാബിലോണിന്റെ ത്രിവിധ ഐക്യത്തിന്മേലുള്ള നിർവാഹക ന്യായവിധിയോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതും, വഴി ഒരുക്കുന്ന ദൂതന്റെ പ്രവൃത്തി ദൈവജനത്തിന്റെ അന്വേഷണാത്മക ന്യായവിധിയോടും ശുദ്ധീകരണത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുമാണ്. മലാഖി പുസ്തകത്തിലെ മൂന്നാം അധ്യായം, രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ അവസാന വാക്യത്താൽ പരിചയപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു.
നിങ്ങളുടെ വചനങ്ങളാൽ നിങ്ങൾ യഹോവയെ ക്ഷീണിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും നിങ്ങൾ പറയുന്നു: ഏതു കാര്യത്തിൽ ഞങ്ങൾ അവനെ ക്ഷീണിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു? നിങ്ങൾ പറയുമ്പോൾ, ദോഷം ചെയ്യുന്ന ഏവനും യഹോവയുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ നല്ലവൻ ആകുന്നു, അവരിൽ അവൻ പ്രസാദിക്കുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ, ന്യായത്തിന്റെ ദൈവം എവിടെയുണ്ട്? ഇതാ, ഞാൻ എന്റെ ദൂതനെ അയക്കും; അവൻ എനിക്കു മുമ്പായി വഴി ഒരുങ്ങിക്കും; നിങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്ന കർത്താവും, നിങ്ങൾ പ്രസാദിക്കുന്ന നിയമത്തിന്റെ ദൂതനും, പെട്ടെന്നു തന്റെ ആലയത്തിലേക്കു വരും; ഇതാ, അവൻ വരും എന്നു സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു. എങ്കിലും, അവന്റെ വരവിന്റെ ദിവസം ആർക്കു സഹിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയും? അവൻ പ്രത്യക്ഷനാകുമ്പോൾ ആർക്കു നിലകൊള്ളാൻ കഴിയും? എന്തെന്നാൽ അവൻ ശോധകനിന്റെ അഗ്നിപോലെയും വസ്ത്രം വെളുപ്പിക്കുന്നവരുടെ ക്ഷാരസോപ്പുപോലെയും ആകുന്നു. അവൻ വെള്ളിയെ ശോധിച്ചു ശുദ്ധീകരിക്കുന്നവനെപ്പോലെ ഇരിക്കും; ലേവിയുടെ പുത്രന്മാരെ അവൻ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും പൊന്നിനെയും വെള്ളിയെയുംപോലെ അവരെ പരിഷ്കരിക്കുകയും ചെയ്യും; അപ്പോൾ അവർ യഹോവേക്കു നീതിയോടെ ഒരു വഴിപാടു അർപ്പിക്കും. അപ്പോൾ യെഹൂദയുടെയും യെരൂശലേമിന്റെയും വഴിപാടു പുരാതന ദിവസങ്ങളിലേതുപോലെയും മുൻകാല വർഷങ്ങളിലേതുപോലെയും യഹോവേക്കു പ്രസാദകരമായിരിക്കും. മലാഖി 2:17–3:4.
അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ, മലാഖിയുടെ സാക്ഷ്യപ്രകാരം, 1888ലെ കലാപത്തെ പിടിച്ചുപറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലാവോദികേയൻ അഡ്വെന്റിസത്താൽ ദൈവം മടുത്തിരിക്കുന്നു. 1888ലെ കലാപം കോരഹ്, ദാഥാൻ, അബീരാം എന്നിവരുടെ കലാപത്താൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതും, കോരഹിന്റെ കലാപത്തിലെ ഉപദേശപരമായ തർക്കവിഷയം ദുഷ്ടം ചെയ്യുന്നവർ ഇപ്പോഴും യഹോവയുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ നീതിമാന്മാരോ എന്നതുമായിരുന്നു.
ഇസ്ഹാരിന്റെ മകനും കോഹാത്തിന്റെ മകനും ലേവിയുടെ മകനുമായ കോരഹും, ഏലിയാബിന്റെ മക്കളായ ദാഥാനും അബീരാമും, പെലെത്തിന്റെ മകനായ ഓനും, അതായത് രൂബേന്റെ പുത്രന്മാരും, ചിലരെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു; അവർ മോശെയുടെ മുമ്പാകെ എഴുന്നേറ്റു; അവരോടുകൂടെ യിസ്രായേൽമക്കളിൽ നിന്നുള്ള സഭയുടെ പ്രധാനന്മാരായ ഇരുനൂറ്റിയമ്പത് പേർ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവർ സഭയിൽ പ്രസിദ്ധന്മാരും പേരുകേട്ട പുരുഷന്മാരും ആയിരുന്നു. അവർ മോശെയുടെയും അഹരോന്റെയും വിരോധമായി ഒന്നിച്ചുകൂടി അവരോടു പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ നിങ്ങളിൽ അതിരുകടന്നിരിക്കുന്നു; സഭയിലെ എല്ലാവരും, ഓരോരുത്തനും, വിശുദ്ധന്മാരാകുന്നു; യഹോവയും അവരുടെ ഇടയിൽ ഉണ്ടല്ലോ; അപ്പോൾ യഹോവയുടെ സഭയുടെ മീതെ നിങ്ങൾ നിങ്ങളെത്തന്നെ ഉയർത്തുന്നതെന്തിന്?” സംഖ്യാപുസ്തകം 16:1–3.
അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ, 1957-ലെ കലാപത്തോട് പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ലവോദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിൽ ദൈവം ക്ലാന്തനാകുന്നു; അത് വെറും 1888-ലെ കലാപത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക പ്രസ്താവനയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയ പ്രത്യക്ഷീകരണമത്രേ. *Questions on Doctrine* എന്ന പുസ്തകം 1888-ലെ ആ കലാപത്തെ ഔദ്യോഗികമായി ഉറപ്പിച്ചു; അത് കോരഹ്, ദാഥാൻ, അബീരാം എന്നിവരുടെ കലാപത്തിന്റെ ഒരു ആവർത്തനമായിരുന്നു എന്നു, 1888-ലെ സമ്മേളനത്തിൽ താൻ നിർബന്ധമായും തങ്ങേണ്ടതുണ്ടെന്ന് സിസ്റ്റർ വൈറ്റിനോടു ഉപദേശിച്ച ദൂതന്റെ സാക്ഷ്യപ്രകാരം, കോരഹിന്റെ കലാപത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിന്റെ ആവർത്തനം രേഖപ്പെടുത്തേണ്ടതിന്നായിരുന്നു. കലാപത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയായിരുന്ന മോശെയ്ക്കെതിരെ, പ്രശസ്തരായ ഇരുനൂറ്റിയമ്പതു പുരുഷന്മാർ കോരഹ്, ദാഥാൻ, അബീരാം എന്നിവരോടുകൂടെ ഒന്നിച്ചുകൂടി.
യെഹെസ്കേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ സൂര്യനെ നമസ്കരിക്കുന്ന ഇരുപത്തഞ്ചു പുരുഷന്മാർ, കോരഹിന്റെയും ദാഥാന്റെയും അബീരാമിന്റെയും കലാപത്തിൽ ധൂപം അർപ്പിച്ചിരുന്ന ഇരുനൂറ്റിയമ്പതു പുരുഷന്മാരുടെ ദശാംശത്തെയോ, അഥവാ പത്തിലൊന്നിനെയോ, പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അവർ 1888-ലെ കലാപത്തിന്റെ നേതാക്കളെ മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിച്ചവരായിരുന്നു; അവരുടെ ഉപദേശപരമായ കലാപം 1957-ൽ Questions on Doctrine എന്ന പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടതോടെ ഔപചാരികരൂപം പ്രാപിച്ചു.
കോരഹ്, ദാഥാൻ, അബീരാം എന്നിവരുടെ കലാപം, അവരെ നാൽപ്പതു വർഷം മരുഭൂമിയിൽ അലഞ്ഞുതിരിയേണ്ടിവരുമെന്ന് ദൈവം പ്രസ്താവിച്ചിരുന്ന “വിധിയെ” നിരസിച്ചു. 1856-ൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട ലാവൊദിക്യാ സന്ദേശത്തെ അവർ നിരസിച്ചതിനെ തുടർന്ന്, വിശ്വാസക്കുറവിന്റെ കാരണം അനേകം വർഷങ്ങൾക്കു കൂടി മരുഭൂമിയിൽ അലഞ്ഞുതിരിയേണ്ടിവരുമെന്ന വിധി ഉണ്ടായതുപോലെ, ലാവൊദിക്യാ അഡ്വെന്റിസം 1863-ൽ ലാവൊദിക്യയുടെ മരുഭൂമിയിൽ അലഞ്ഞുതിരിയാൻ തുടങ്ങി. 1888-ലെ കലാപത്തിലും, എൽഡർമാരായ ജോൺസും വാഗ്ഗണറും കൊണ്ടുവന്ന ലാവൊദിക്യാ സന്ദേശം സ്വീകരിക്കാൻ അവർ ഇപ്പോഴും തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
1888-ൽ കലഹിച്ചു നിന്നവർ, എൽഡർമാരായ ജോൺസിന്റെയും വാഗ്നറിന്റെയും ആത്മീയ അധികാരം മാത്രമല്ല നിരസിച്ചത്; അവർ പ്രവാചകയായ എലൻ വൈറ്റിന്റെ അധികാരത്തെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ അധികാരത്തെയും കൂടി നിരസിച്ചു; കാരണം മുഴുവൻ സഭാസമൂഹവും ഒരുപോലെ വിശുദ്ധമാണെന്ന ആശയം അവർ പ്രവൃത്തിയിൽ പ്രകടിപ്പിച്ചു.
1863-ൽ, അവർ ബേതേലിലെ കള്ളപ്രവാചകനോടുകൂടെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാനായി മടങ്ങിയെത്തി; അങ്ങനെ ചെയ്തതിലൂടെ അവർ ഒടുവിൽ കോരഹിന്റെ കലാപം പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്ന രക്ഷയുടെ നിർവചനം അംഗീകരിച്ചു; തുടർന്ന് ആ വ്യാജോപദേശത്തെ Questions on Doctrine എന്ന പുസ്തകത്തിൽ ഔപചാരികമായി പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. ആ ഉപദേശം “വിശ്വാസത്താലുള്ള നീതീകരണം” എന്നതിന്റെ ഒരു വ്യാജ നിർവചനമാണ്.
1863-ലെ കലാപം ഹബക്കൂക്കിന്റെ രണ്ട് പലകകളിൽ പ്രതിഫലിച്ചിരുന്ന മില്ലറുടെ രത്നങ്ങളെ തള്ളിക്കളയലിന്റെ ആരംഭമായിരുന്നു. ഹബക്കൂക്ക് രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ, ഒന്നാം വാക്യത്തിലെ “വിവാദം” ഒടുവിൽ താമസിച്ചിരുന്ന സന്ദേശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ അഭിപ്രായവ്യത്യാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പ്രകടമാകുന്ന രണ്ട് വർഗ്ഗത്തിലെ ആരാധകരെ ഉളവാക്കുന്നു.
ഇതാ, ഉന്നതപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന അവന്റെ ആത്മാവ് അവനിൽ നേരായതല്ല; എന്നാൽ നീതിമാൻ തന്റെ വിശ്വാസത്താൽ ജീവിക്കും. ഹബക്കൂക്ക് 2:4.
ഹബക്കൂക് രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ “വാദപ്രതിവാദത്തിൽ” “നീതിമാന്റെ” “വിശ്വാസം” പലകകളിൽ വ്യക്തമായി എഴുതപ്പെട്ടിരുന്ന “ദർശനത്തെ” ആധാരമാക്കിയിരുന്നതായിരുന്നു. 1863-ലെ കലാപത്തിൽ, “നീതിമാന്റെ” വിശ്വാസം ഇനി കൈവശം വെച്ചിരുന്നില്ലാത്തവർ, പലകകളിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരുന്നതിനെ നീക്കം ചെയ്യുന്നതിനുള്ള ആദ്യപടി പൂർത്തിയാക്കി. 1863-ലെ കലാപം, 1957-ൽ വിശ്വാസത്താൽ നീതീകരണം എന്ന ഉപദേശത്തിന് ഒരു വ്യാജ നിർവചനം അന്തിമമായി നിയമബദ്ധമാക്കുന്ന കലാപത്തിന്റെ ആദ്യ വിത്തിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു.
ഈ പഠനം അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.
“കർത്താവ് തന്റെ മഹത്തായ കരുണയിൽ ഏറ്റവും അമൂല്യമായ ഒരു സന്ദേശം തന്റെ ജനത്തിങ്കൽ എൽഡർമാരായ വാഗ്ഗണറും ജോൺസും മുഖാന്തരം അയച്ചു. ഈ സന്ദേശം ലോകത്തിന്റെ മുമ്പിൽ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി ഉയർത്തിപ്പിടിക്കപ്പെട്ട രക്ഷകനെ, സകല ലോകത്തിന്റെയും പാപങ്ങൾക്കായുള്ള യാഗബലിയെ, അവതരിപ്പിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. അത് ജാമ്യനായവനിലുള്ള വിശ്വാസത്തിലൂടെ നീതീകരണത്തെ അവതരിപ്പിച്ചു; ദൈവത്തിന്റെ സകല കല്പനകൾക്കും അനുസരണത്തിൽ വെളിപ്പെടുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ നീതിയെ സ്വീകരിക്കുവാൻ അതു ജനത്തെ ക്ഷണിച്ചു. അനേകർ യേശുവിനെ കാണാതെ പോയിരുന്നു. അവരുടെ ദൃഷ്ടി അവന്റെ ദിവ്യ വ്യക്തിത്വത്തിലേക്കും, അവന്റെ ഗുണമഹിമകളിലേക്കും, മനുഷ്യകുടുംബത്തോടുള്ള അവന്റെ മാറ്റമില്ലാത്ത സ്നേഹത്തിലേക്കും തിരിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. സകല അധികാരവും അവന്റെ കയ്യിൽ ഏല്പിച്ചിരിക്കുന്നു; അതുവഴി അവൻ മനുഷ്യർക്കു സമൃദ്ധമായ ദാനങ്ങൾ വിതരണം ചെയ്യുകയും, അസഹായനായ മനുഷ്യപ്രവർത്തകനു തന്റെ സ്വന്തം നീതിയുടെ അമൂല്യദാനം പകർന്നു കൊടുക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതിന്നു. ദൈവം ലോകത്തിന്നു നൽകുവാൻ കല്പിച്ച സന്ദേശം ഇതുതന്നെയാണ്. ഇതു മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശമാണ്; മഹാശബ്ദത്തോടെ പ്രസ്താവിക്കപ്പെടേണ്ടതും, അവന്റെ ആത്മാവിന്റെ വലിയ അളവിലുള്ള പകർച്ചയോടെ അനുഗമിക്കപ്പെടേണ്ടതുമാകുന്നു.” Testimonies to Ministers, 91.
“ഈ കാലത്തേക്കുള്ള സത്യം, മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം, ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദത്തോടെ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്; അതായത്, നാം മഹത്തായ അന്തിമപരീക്ഷയിലേക്കു സമീപിക്കുമ്പോൾ വർധിച്ചുവരുന്ന ശക്തിയോടെ.” The 1888 Materials, 1710.
“പരീക്ഷയുടെ സമയം ഇപ്പോൾ നമ്മെ സമീപിച്ചിരിക്കുകയാണ്; കാരണം പാപം ക്ഷമിക്കുന്ന വീണ്ടെടുപ്പുകാരനായ ക്രിസ്തുവിന്റെ നീതിയുടെ വെളിപ്പാടിൽ മൂന്നാം ദൂതന്റെ മഹാഘോഷം ഇതിനകം ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു. സമസ്ത ഭൂമിയും തന്റെ മഹത്വംകൊണ്ട് നിറയ്ക്കാനിരിക്കുന്ന ദൂതന്റെ വെളിച്ചത്തിന്റെ ആരംഭം ഇതുതന്നെയാകുന്നു.” Selected Messages, book 1, 362.
“പിന്നീടുള്ള മഴ ദൈവജനത്തിന്മേൽ പെയ്യുവാൻ ഇരിക്കുന്നു. സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നു ഒരു ശക്തനായ ദൂതൻ ഇറങ്ങി വരുവാൻ ഇരിക്കുന്നു; അവന്റെ മഹത്വത്താൽ സർവ്വഭൂമിയും പ്രകാശിതമാകേണ്ടതാണ്.” Review and Herald, April 21, 1891.