The question we will seek to resolve in this article is how the first mention of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter two agrees with the last mention of the kingdoms of Bible prophecy in Revelation seventeen. I intend to raise some questions about what is actually identified in Nebuchadnezzar’s image and the pioneer’s position, that their history represented the point when the rock would strike the feet of the image.

ഈ ലേഖനത്തിൽ നാം പരിഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ചോദ്യം ഇതാണ്: ദാനിയേൽ രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ബൈബിള്‍ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യങ്ങളുടെ ആദ്യ പരാമർശം, വെളിപ്പാട് പതിനേഴാം അധ്യായത്തിൽ കാണുന്ന ബൈബിള്‍ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യങ്ങളുടെ അവസാന പരാമർശത്തോട് എങ്ങനെ യോജിക്കുന്നു എന്നത്. നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ പ്രതിമയിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതെന്നതിനെക്കുറിച്ചും, പയനിയർമാരുടെ നിലപാടിനെക്കുറിച്ചും—അവരുടെ ചരിത്രം, പാറ പ്രതിമയുടെ പാദങ്ങളിൽ പ്രഹരിക്കുന്ന സമയത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്നുവെന്നുള്ളത്—ചില ചോദ്യങ്ങൾ ഞാൻ ഉന്നയിക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നു.

Sister White identifies that we had reached the point where “God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay,” which she further describes as the “mingling of churchcraft and statecraft.”

സഹോദരി വൈറ്റ് നമ്മൾ ആ ഘട്ടത്തിലെത്തിയിരുന്നുവെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു: “ചെളിമണ്ണിനോടുകൂടെ ഇരുമ്പ് കലർന്നിരുന്ന പ്രതിമയുടെ പാദങ്ങളാൽ ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധ പ്രവർത്തി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു”; ഇതിനെ അവർ തുടർന്ന് “സഭാതന്ത്രവും രാജ്യതന്ത്രവും കലർന്നുകൂടൽ” എന്നു വിവരണം ചെയ്യുന്നു.

“We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

“ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധ പ്രവർത്തി ഇരുമ്പ് ചെളിമണ്ണുമായി കലർന്നിരുന്ന പ്രതിമയുടെ പാദങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു കാലത്തേക്കാണ് നാം എത്തിയിരിക്കുന്നത്. ദൈവത്തിന് ഒരു ജനമുണ്ട്, തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒരു ജനമുണ്ട്; അവരുടെ വിവേചനശക്തി വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്; അവർ അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ മരം, പുല്ല്, ഉണങ്ങിയ തഴമ്പ് എന്നിവ കെട്ടിവെച്ച് അശുദ്ധരാകരുത്. ദൈവകല്പനകൾക്കു വിശ്വസ്തനായിരിക്കുന്ന ഓരോ ആത്മാവും നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രത്യേക ലക്ഷണം ഏഴാം ദിവസത്തെ ശബ്ബത്താണെന്ന് കാണും. സർക്കാർ ദൈവം കല്പിച്ചതുപോലെ ശബ്ബത്തിനെ മാനിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ, അത് ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ നിലകൊള്ളുകയും വിശുദ്ധന്മാർക്കു ഒരിക്കൽ ഏല്പിക്കപ്പെട്ട വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രതിരോധത്തിൽ നിൽക്കുകയും ചെയ്തേനേ. എന്നാൽ ഭരണപുരുഷന്മാർ വ്യാജ ശബ്ബത്തിനെ പിന്തുണക്കും; പാപ്പത്വത്തിന്റെ ഈ പുത്രന്റെ ആചരണവുമായി തങ്ങളുടെ മതവിശ്വാസത്തെ അവർ കലർത്തുകയും, കർത്താവ് വിശുദ്ധീകരിച്ചും അനുഗ്രഹിച്ചും, മനുഷ്യൻ വിശുദ്ധമായി ആചരിക്കേണ്ടതിന്നു തനിക്കും തന്റെ ജനത്തിനും ഇടയിൽ ആയിരം തലമുറകളോളം ഒരു അടയാളമായി വേർതിരിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന ശബ്ബത്തിനുമേൽ അതിനെ ഉയർത്തിവെക്കുകയും ചെയ്യും. സഭാപ്രാപഞ്ചികതയും രാഷ്ട്രകാര്യചാതുര്യവും കലരുന്നതാണ് ഇരുമ്പും ചെളിമണ്ണുംകൊണ്ട് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. ഈ ഐക്യം സഭകളുടെ സർവ്വശക്തിയെയും ദുർബലമാക്കുന്നു. സഭയെ രാജ്യത്തിന്റെ അധികാരത്താൽ സമ്പന്നമാക്കുന്ന ഈ പ്രവൃത്തി ദുഷ്ഫലങ്ങൾ വരുത്തും. മനുഷ്യർ ദൈവത്തിന്റെ ദീർഘക്ഷമയുടെ അതിരിനെ ഏകദേശം കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു. അവർ തങ്ങളുടെ ശക്തി രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിക്ഷേപിച്ചിരിക്കുന്നു; പാപ്പത്വത്തോടും ഐക്യപ്പെട്ടു. എന്നാൽ ദൈവം തന്റെ നിയമം അസാരമാക്കിയവരെ ശിക്ഷിക്കുന്ന സമയം വരും; അവരുടെ ദുഷ്പ്രവൃത്തി അവരുടേതായ മേൽ തന്നെ തിരിച്ചുവീഴും.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

The time which we have come to when God’s sacred work is mingling churchcraft and statecraft, is a description of a progressive period of time. She says the mingling “is weakening all the power of the churches,” and it “will bring evil results,” and that “the time will come when God will punish those who have made void His law.”

ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധപ്രവർത്തനം സഭാപ്രവർത്തനവും രാജ്യപ്രവർത്തനവും കലർന്നുപോകുന്ന ഘട്ടത്തിലെത്തിയിരിക്കുന്ന ഈ സമയം, ക്രമാതീതമായി മുന്നേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ വിവരണമാണ്. അവൾ പറയുന്നു, ഈ കലർച്ച “സഭകളുടെ സർവ്വശക്തിയും ദുർബലമാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു,” അതും “ദുഷ്ഫലങ്ങൾ വരുത്തും,” കൂടാതെ “തന്റെ ന്യായപ്രമാണം അസാരമാക്കിയവരെ ദൈവം ശിക്ഷിക്കുന്ന സമയം വരും” എന്നും.

The mingling of church and state that weakens the power of the churches is a description of the church of Pergamos, where the combining of churchcraft and statecraft represented the falling away that precedes the revealing of the man of sin. Pergamos and the emperor that symbolizes the compromise between Christianity and idolatry takes place in the fourth kingdom of Daniel two. That compromise is represented in Daniel two with the use of the word “clay.”

സഭയും സംസ്ഥാനവും ഇഴചേരുന്നതിലൂടെ സഭകളുടെ ശക്തി ദുർബലമാകുന്നത്, സഭാപരമായ കുതന്ത്രവും രാജകാര്യനയവും കൂടിച്ചേർന്നത് പാപപുരുഷന്റെ വെളിപ്പാടിന് മുമ്പാകെ സംഭവിക്കുന്ന പിന്മാറ്റത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ച പെർഗാമൊസിന്റെ സഭയുടെ ഒരു വിവരണമാണ്. ക്രിസ്തീയതയും വിഗ്രഹാരാധനയും തമ്മിലുള്ള ഒത്തുതീർപ്പിനെ പ്രതീകീകരിക്കുന്ന പെർഗാമൊസും ചക്രവർത്തിയും ദാനിയേൽ രണ്ടാമദ്ധ്യായത്തിലെ നാലാമത്തെ രാജ്യത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. ആ ഒത്തുതീർപ്പ് ദാനിയേൽ രണ്ടാമദ്ധ്യായത്തിൽ “കളിമൺ” എന്ന പദത്തിന്റെ പ്രയോഗത്തിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

Thou, O king, sawest, and behold a great image. This great image, whose brightness was excellent, stood before thee; and the form thereof was terrible. This image’s head was of fine gold, his breast and his arms of silver, his belly and his thighs of brass, His legs of iron, his feet part of iron and part of clay. Thou sawest till that a stone was cut out without hands, which smote the image upon his feet that were of iron and clay, and brake them to pieces. Daniel 2:31–34.

രാജാവേ, നീ കണ്ടു; ഇതാ, ഒരു മഹാപ്രതിമ. അത്യുന്നതമായ പ്രഭയുള്ള ഈ മഹാപ്രതിമ നിന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നു; അതിന്റെ രൂപം ഭയങ്കരമായിരുന്നു. ആ പ്രതിമയുടെ തല ശുദ്ധസ്വർണ്ണംകൊണ്ടായിരുന്നു; അതിന്റെ വക്ഷസ്സ്‌വും ഭുജങ്ങളും വെള്ളി, അതിന്റെ ഉദരവും തുടകളും താമ്രം, അതിന്റെ കാലുകൾ ഇരുമ്പ്, അതിന്റെ പാദങ്ങൾ ഭാഗികമായി ഇരുമ്പും ഭാഗികമായി കളിമണ്ണും ആയിരുന്നു. കൈകളില്ലാതെ ഒരു കല്ല് വെട്ടിയെടുക്കപ്പെടുന്നതുവരെ നീ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു; അത് ഇരുമ്പും കളിമണ്ണും ആയിരുന്ന അതിന്റെ പാദങ്ങളിൽ പ്രതിമയെ അടിച്ചു, അവയെ തകർത്തു ചിതറിച്ചു. ദാനിയേൽ 2:31–34.

As Daniel’s interpretation continues it is no longer “clay” but it became dirty or “miry clay.”

ദാനിയേലിന്റെ വ്യാഖ്യാനം തുടരുമ്പോൾ അത് ഇനി “കളിമൺ” മാത്രമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് അത് മലിനമായ, അഥവാ “ചെളിയേറിയ കളിമൺ” ആയി മാറി.

And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:41.

നീ കാലുകളും വിരലുകളും ഭാഗം കുശവന്റെ കളിമണ്ണും ഭാഗം ഇരുമ്പും ആയിരിക്കുന്നതു കണ്ടതുകൊണ്ടു, ആ രാജ്യം വിഭജിതമായിരിക്കും; എങ്കിലും ചളിമണ്ണോടുകൂടെ കലർന്നിരിക്കുന്ന ഇരുമ്പിനെ നീ കണ്ടതുപോലെ, അതിൽ ഇരുമ്പിന്റെ ശക്തിയിൽ ചിലതു ഉണ്ടായിരിക്കും. ദാനിയേൽ 2:41.

The pure clay which was the Potter’s clay changes to miry clay. God’s is the divine Potter and his work is never miry.

കുശവന്റെ കளിമണ്ണായിരുന്ന ശുദ്ധമായ കளിമണ്ണ് ചെളികലർന്ന കளിമണ്ണായി മാറുന്നു. ദൈവം ദിവ്യനായ കുശവനാകുന്നു; അവന്റെ പ്രവൃത്തി ഒരിക്കലും ചെളികലർന്നതല്ല.

But now, O Lord, thou art our father; we are the clay, and thou our potter; and we all are the work of thy hand. Isaiah 64:8.

എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, യഹോവേ, നീ ഞങ്ങളുടെ പിതാവാകുന്നു; ഞങ്ങൾ മണ്ണാകുന്നു, നീ ഞങ്ങളുടെ കുശവനാകുന്നു; ഞങ്ങൾ ഒക്കെയും നിന്റെ കയ്യിന്റെ പ്രവൃത്തിയാകുന്നു. യെശയ്യാവു 64:8.

In the history of pagan Rome, the church of Smyrna was pure clay. In the history of Pergamos, which is the fourth kingdom in Daniel two, the clay changes into miry clay. What is first mentioned in the passage as simply “clay”, and thereafter “potter’s clay”, changes into “miry clay”, as the interpretation continues. Pergamos is where that change was accomplished in order to prepare the way for Thyatira, or papal Rome. The change from “clay” into “miry clay” is the falling away that prepares the way for Thyatira, which Paul identifies as the “falling away first” in Second Thessalonians.

ബഹുദേവാരാധനാപരമായ റോമിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ, സ്മിർനാ സഭ ശുദ്ധമായ കളിമണ്ണായിരുന്നു. ദാനിയേൽ രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ നാലാമത്തെ രാജ്യമായ പെർഗാമോസിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ, ആ കളിമണ്ണ് ചതുപ്പുകലർന്ന കളിമണ്ണായി മാറുന്നു. ആ ഭാഗത്തിൽ ആദ്യം വെറും “കളിമണ്ണ്” എന്നായും, പിന്നീട് “കുശവന്റെ കളിമണ്ണ്” എന്നായും പരാമർശിക്കപ്പെട്ടത്, വ്യാഖ്യാനം തുടരുമ്പോൾ “ചതുപ്പുകലർന്ന കളിമണ്ണ്” ആയി മാറുന്നു. ത്യാതിരയ്ക്ക്, അഥവാ പാപ്പാരോമിന്, വഴി ഒരുക്കുന്നതിനായി ആ മാറ്റം നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ടത് പെർഗാമോസിലായിരുന്നു. “കളിമണ്ണ്” “ചതുപ്പുകലർന്ന കളിമണ്ണ്” ആയി മാറുന്നതാണ് ത്യാതിരയ്ക്ക് വഴി ഒരുക്കുന്ന ആ വിശ്വാസഭ്രംശം; അതിനെ തന്നെയാണ് പൗലോസ് രണ്ടാമത്തെ തെസ്സലൊനീക്യരിൽ “ആദ്യം വരുന്ന വിശ്വാസത്യാഗം” എന്നു തിരിച്ചറിയുന്നത്.

The Millerites could see no further than the fourth kingdom of Rome and expected the Second Coming of Christ to be the next prophetic event, for the stone that smites the image’s feet represents the Second Coming. But did Christ set up a kingdom in 1798? He did come into the Most Holy Place on October 22, 1844, to receive a kingdom, but was it set up at that time?

മില്ലറൈറ്റുകൾക്ക് റോമിന്റെ നാലാമത്തെ രാജ്യത്തെക്കാൾ അപ്പുറം കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; പ്രതിമയുടെ കാലുകളെ അടിക്കുന്ന കല്ല് ക്രിസ്തുവിന്റെ രണ്ടാം വരവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതിനാൽ, പ്രവചനങ്ങളിൽ അടുത്തതായി സംഭവിക്കേണ്ടത് ക്രിസ്തുവിന്റെ രണ്ടാം വരവാണെന്ന് അവർ പ്രതീക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ 1798-ൽ ക്രിസ്തു ഒരു രാജ്യം സ്ഥാപിച്ചുവോ? 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ഒരു രാജ്യം സ്വീകരിക്കേണ്ടതിന്നു അവൻ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലേക്കു വന്നു; എന്നാൽ ആ സമയത്ത് അത് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടുവോ?

The answer to the first of those two questions is that Christ did not set up His everlasting kingdom in 1798. The second question whether or not Christ set up His everlasting kingdom on October 22, 1844 is also no.

ആ രണ്ട് ചോദ്യങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേക്കുള്ള ഉത്തരം ഇതാണ്: ക്രിസ്തു തന്റെ നിത്യരാജ്യം 1798-ൽ സ്ഥാപിച്ചില്ല. രണ്ടാമത്തെ ചോദ്യമായ 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ക്രിസ്തു തന്റെ നിത്യരാജ്യം സ്ഥാപിച്ചോ ഇല്ലയോ എന്നതിന്റെയും ഉത്തരം ഇല്ല എന്നതാണ്.

Was there a kingdom set up in the time of pagan Rome? I ask this for the pioneers understood the fourth kingdom to be both pagan and papal Rome which identifies 1798 as the conclusion of the fourth kingdom when Christ would set up an everlasting kingdom. But the book of Revelation identifies four kingdoms that follow pagan Rome.

അന്യജാതി റോമിന്റെ കാലത്തു ഒരു രാജ്യം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നോ? ഞാൻ ഇത് ചോദിക്കുന്നതിന്റെ കാരണം, നാലാമത്തെ രാജ്യത്തെ മുൻഗാമികൾ അന്യജാതി റോമും പാപ്പീയ റോമും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതായി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നതുകൊണ്ടാണ്; അതുവഴി ക്രിസ്തു ഒരു നിത്യരാജ്യം സ്ഥാപിക്കുന്ന നാലാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ സമാപ്തിയായി 1798-നെ അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എന്നാൽ വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകം, അന്യജാതി റോമിന് ശേഷം വരുന്ന നാലു രാജ്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

If the fourth kingdom of iron in Daniel two is simply representing pagan Rome where the compromise of Constantine is represented by the clay being turned into miry clay, did Christ setup a kingdom in that history? The answer is yes. At the cross, which is the history of Pergamos, not Thyatira, Christ established His kingdom of “grace.” There was an everlasting kingdom set up at the cross, and the throne of that kingdom typifies a throne that gets set up during the latter rain. That latter rain throne represents His kingdom of “glory.”

ദാനിയേൽ രണ്ടാമധ്യായത്തിലെ ഇരുമ്പായ നാലാമത്തെ രാജ്യം, ചെളി കലർന്ന മണ്ണായി മാറിയതിലൂടെ കോൺസ്റ്റന്റൈന്റെ വിട്ടുവീഴ്ച പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന അജാതീയ റോമിനെ മാത്രമേ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുള്ളുവെങ്കിൽ, ആ ചരിത്രത്തിൽ ക്രിസ്തു ഒരു രാജ്യം സ്ഥാപിച്ചോ? ഉത്തരം അതെ എന്നതാണ്. ത്യാതീരയുടേതല്ല, പെർഗാമോസിന്റെ ചരിത്രമായ ക്രൂശിൽ, ക്രിസ്തു തന്റെ “കൃപയുടെ” രാജ്യം സ്ഥാപിച്ചു. ക്രൂശിൽ ഒരു നിത്യരാജ്യം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; ആ രാജ്യത്തിന്റെ സിംഹാസനം പിന്നീടുള്ള മഴയുടെ കാലത്ത് സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു സിംഹാസനത്തെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു. ആ പിന്നീടുള്ള മഴയുടെ സിംഹാസനം അവന്റെ “മഹത്വത്തിന്റെ” രാജ്യം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

“The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ had been their message. At the expiration of ‘the time’—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, ‘the Anointed One’—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the ‘kingdom of God’ which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when ‘the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;’ that everlasting kingdom, in which ‘all dominions shall serve and obey Him.’ Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression ‘kingdom of God’ is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is ‘touched with the feeling of our infirmities,’ the apostle says: ‘Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.’ Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression ‘the kingdom of heaven’ to designate the work of divine grace upon the hearts of men.

കർത്താവിന്റെ നാമത്തിൽ ശിഷ്യന്മാർ പ്രഖ്യാപിച്ച സന്ദേശം എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും നിർവിവാദമായി ശരിയായിരുന്നു; അതു ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ സംഭവങ്ങൾ അന്നേരം തന്നേ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. “കാലം പൂർത്തിയായി, ദൈവരാജ്യം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു,” എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ സന്ദേശം. “കാലത്തിന്റെ”—മിശിഹാവായ “അഭിഷിക്തനിലേക്കു” എത്തിച്ചേരേണ്ടതായിരുന്ന ദാനിയേൽ 9-ലെ അറുപത്തൊൻപത് ആഴ്ചകളുടെ—അവസാനത്തിൽ, യോർദ്ദാനിൽ യോഹന്നാൻ നൽകിയ സ്നാനത്തിനു ശേഷം ക്രിസ്തു ആത്മാവിന്റെ അഭിഷേകം പ്രാപിച്ചിരുന്നു. അവർ സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ച “ദൈവരാജ്യം” ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണത്താൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. ഈ രാജ്യം, അവർ വിശ്വസിക്കുമാറ് ഉപദേശിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, ഒരു ഭൂമിയിലെ സാമ്രാജ്യമല്ലായിരുന്നു. അതുപോലെതന്നെ, “സർവ്വാകാശത്തിൻ കീഴിലുള്ള രാജത്വവും ആധിപത്യവും രാജ്യങ്ങളുടെ മഹത്വവും അത്യുന്നതന്റെ വിശുദ്ധന്മാരായ ജനങ്ങൾക്ക് നല്കപ്പെടും” എന്നു പറയപ്പെടുന്ന സമയത്ത് സ്ഥാപിക്കപ്പെടുവാനിരിക്കുന്ന ആ ഭാവിയിലെ അമരരാജ്യവും അല്ലായിരുന്നു അത്; “എല്ലാ ആധിപത്യങ്ങളും അവനെ സേവിക്കുകയും അനുസരിക്കുകയും ചെയ്യും” എന്ന ആ നിത്യരാജ്യവും അല്ല. ദാനിയേൽ 7:27. ബൈബിളിൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന രീതിയിൽ, “ദൈവരാജ്യം” എന്ന പ്രയോഗം കൃപയുടെ രാജ്യത്തെയും മഹത്വത്തിന്റെ രാജ്യത്തെയും സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. കൃപയുടെ രാജ്യം എബ്രായർക്കുള്ള ലേഖനത്തിൽ പൗലോസ് ദൃശ്യവൽക്കരിക്കുന്നു. “നമ്മുടെ ദൗർബല്യങ്ങളുടെ വികാരത്തിൽ സ്പർശിക്കപ്പെടുന്ന” കരുണാമയനായ മധ്യസ്ഥനായ ക്രിസ്തുവിനെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചശേഷം, അപ്പൊസ്തലൻ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: “അതുകൊണ്ട് നാം ധൈര്യത്തോടെ കൃപാസിംഹാസനത്തിങ്കൽ അടുക്കുക; അങ്ങനെ നമുക്കു കരുണ ലഭിക്കയും കൃപ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യട്ടെ.” എബ്രായർ 4:15, 16. കൃപാസിംഹാസനം കൃപയുടെ രാജ്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; സിംഹാസനത്തിന്റെ നിലനില്പ് ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ നിലനില്പിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതിനാലാകുന്നു. തന്റെ അനേകം ഉപമകളിൽ ക്രിസ്തു “സ്വർഗ്ഗരാജ്യം” എന്ന പ്രയോഗം മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയങ്ങളിലേക്കുള്ള ദൈവിക കൃപയുടെ പ്രവർത്തിയെ സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നു.

“So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: ‘When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.’ Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.

“അതുകൊണ്ട് മഹിമയുടെ സിംഹാസനം മഹിമയുടെ രാജ്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ഈ രാജ്യത്തെക്കുറിച്ചാണ് രക്ഷിതാവിന്റെ വചനങ്ങളിൽ പറയുന്നത്: ‘മനുഷ്യപുത്രൻ തന്റെ മഹിമയിൽ, എല്ലാ വിശുദ്ധദൂതന്മാരും അവനോടുകൂടെ വന്നു ചേർന്നാൽ, അവൻ തന്റെ മഹിമയുടെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കും; അവന്റെ സന്നിധിയിൽ സകലജാതികളെയും ഒന്നിച്ചുകൂട്ടും.’ മത്തായി 25:31, 32. ഈ രാജ്യം ഇനിയും ഭാവിയിലെ ഒന്നാണ്. ക്രിസ്തുവിന്റെ രണ്ടാം വരവ് ഉണ്ടാകുന്നതുവരെ ഇത് സ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയില്ല.”

“The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sweat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, ‘It is finished,’ then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.” The Great Controversy, 347.

“മനുഷ്യന്റെ വീഴ്ചയ്ക്കു തൽക്ഷണം തന്നേ കൃപയുടെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; അപ്പോൾ കുറ്റംചെയ്ത മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പിനായി ഒരു പദ്ധതി ആവിഷ്കരിക്കപ്പെട്ടു. അന്നുമുതൽ അത് ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തിലും അവന്റെ വാഗ്ദാനത്താലും നിലനിന്നിരുന്നു; വിശ്വാസത്തിലൂടെ മനുഷ്യർ അതിന്റെ പ്രജകളാകുവാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എങ്കിലും ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണത്തോളം അത് യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ സ്ഥാപിതമായിരുന്നില്ല. തന്റെ ഭൂമിയിലെ ദൗത്യം ആരംഭിച്ചശേഷവും, മനുഷ്യരുടെ കടുംഹഠവും കൃതഘ്നതയും മൂലം ക്ഷീണിതനായ രക്ഷകൻ, കാൽവരിയിലെ യാഗത്തിൽനിന്നു പിന്തിരിയാമായിരുന്നു. ഗെത്സേമനെയിൽ ദുഃഖത്തിന്റെ പാനപാത്രം അവന്റെ കയ്യിൽ വിറച്ചുനിന്നു. അന്നു പോലും അവൻ തന്റെ നെറ്റിയിൽനിന്നു രക്തവിയർപ്പ് തുടച്ചുമാറ്റി, കുറ്റംചെയ്ത മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തെ അവരുടെ അകൃത്യത്തിൽ നശിച്ചുപോകാൻ വിട്ടുകളയാമായിരുന്നു. അവൻ അങ്ങനെ ചെയ്തിരുന്നുവെങ്കിൽ, വീണുപോയ മനുഷ്യർക്കു വീണ്ടെടുപ്പ് ഉണ്ടായിരിക്കയില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ രക്ഷകൻ തന്റെ ജീവൻ അർപ്പിച്ചപ്പോൾ, അവസാന ശ്വാസത്തോടെ, ‘അതു നിവൃത്തിയായി’ എന്നു നിലവിളിച്ചപ്പോൾ, അപ്പോൾ വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ പദ്ധതിയുടെ നിറവേറൽ ഉറപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഏദേനിൽ പാപംചെയ്ത ദമ്പതികൾക്കു നൽകിയ രക്ഷയുടെ വാഗ്ദാനം അന്ന് ദൃഢീകരിക്കപ്പെട്ടു. മുമ്പ് ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദാനത്താൽ നിലനിന്നിരുന്ന കൃപയുടെ രാജ്യം അപ്പോൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.” The Great Controversy, 347.

Christ did set up an everlasting kingdom in the prophetic history of pagan Rome, not at the end of papal Rome. He also sets up His kingdom of glory at His Second Coming which includes the history of the latter rain, when the four winds of Islam are released.

പേഗൻ റോമിന്റെ പ്രവാചകചരിത്രത്തിൽ ക്രിസ്തു ഒരു നിത്യരാജ്യം സ്ഥാപിച്ചു; പാപ്പായുടെ റോമിന്റെ അവസാനത്തിൽ അല്ല. ഇസ്ലാമിന്റെ നാല് കാറ്റുകൾ വിടുതൽ പ്രാപിക്കുന്ന സമയമായ, പിൻമഴയുടെ ചരിത്രവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന തന്റെ രണ്ടാം വരവിൽ അവൻ തന്റെ മഹിമയുടെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

“The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

“ശുദ്ധരായിരിക്കുന്നവരിന്മേൽ അന്ത്യമഴ വരുന്നു—അപ്പോൾ എല്ലാവരും മുമ്പുപോലെ അതിനെ സ്വീകരിക്കും.

“When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

“നാല് ദൂതന്മാര്‍ വിട്ടയക്കുമ്പോള്‍, ക്രിസ്തു തന്റെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കും. തങ്ങള്‍ക്കു കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്യുന്നതായിരിക്കുന്നവര്‍ക്കല്ലാതെ ആരും അവസാനമഴ പ്രാപിക്കയില്ല. ക്രിസ്തു നമ്മെ സഹായിക്കും. ദൈവത്തിന്റെ കൃപയാല്‍, യേശുവിന്റെ രക്തത്തിലൂടെ, എല്ലാവര്‍ക്കും ജയം പ്രാപിക്കുന്നവരാകാന്‍ കഴിയും. സമസ്ത സ്വര്‍ഗ്ഗവും ഈ പ്രവര്‍ത്തിയില്‍ താത്പര്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ദൂതന്മാരും താത്പര്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” Spalding and Magan, 3.

When the four winds are released, Christ sets up His kingdom. Both the latter rain and the releasing of the four winds represent progressive events, and neither represent a point in time. The four winds represent Islam.

നാല് കാറ്റുകളും വിടുവിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ക്രിസ്തു തന്റെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുന്നു. പിന്മഴയും നാല് കാറ്റുകളുടെ വിടുതലും രണ്ടും പുരോഗമനാത്മക സംഭവങ്ങളെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്; അവയിൽ ഒന്നും ഒരു ഏകകാലബിന്ദുവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നില്ല. നാല് കാറ്റുകൾ ഇസ്ലാമിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

“നാല് കാറ്റുകളെ ദൂതന്മാര്‍ പിടിച്ചു നിര്‍ത്തുന്നു; അവ നിയന്ത്രണം വിട്ട് പൊട്ടിച്ചാടി ഭൂമിയൊട്ടാകെ പാഞ്ഞോടുവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന, തന്റെ പാതയില്‍ നാശവും മരണവും വഹിക്കുന്ന ക്രുദ്ധനായ ഒരു കുതിരയായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

“നിത്യലോകത്തിന്റെ അതിവക്കിൽ തന്നെയിരിക്കെ നാം ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമോ? നാം മന്ദന്മാരും ശൈത്യമുള്ളവരും മരിച്ചവരും ആയിരിക്കുമോ? അയ്യോ, നമ്മുടെ സഭകളിൽ ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവും ശ്വാസവും അവന്റെ ജനങ്ങളിൽ ഊതിക്കൊടുക്കപ്പെട്ടിരിക്കട്ടെ; അവർ തങ്ങളുടെ കാലുകളിൽ നില്ക്കുകയും ജീവിക്കയും ചെയ്യേണ്ടതിന്നു. വഴി ഇടുങ്ങിയതും വാതിൽ സംകീർണ്ണവുമാണെന്നു നമുക്ക് കാണേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാൽ നാം ആ സംകീർണ്ണവാതിലിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, അതിന്റെ വിശാലതയ്ക്ക് അതിരില്ല.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

The angels are holding the angry horse of Islam that is seeking to break loose bearing death and destruction in its path, in the time period when the Spirit of God is breathed upon God’s people. They then stand upon their feet and live. Prior to the Spirit being breathed upon them, God’s people are dead, for the breath of the Spirit causes them to stand up and live. When Sister White says we have now come to a time when the feet of the image that is mixed with iron and miry clay represents the combination of church and state, the outpouring of the latter rain was still in the future.

ഇസ്ലാമിന്റെ ക്രുദ്ധമായ കുതിര മരണവും നാശവും തൻ്റെ പാതയിൽ വഹിച്ചുകൊണ്ട് നിയന്ത്രണം വിട്ട് പൊട്ടിച്ചാടാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനെ, ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവ് ദൈവജനത്തിന്മേൽ ഊതപ്പെടുന്ന ആ കാലഘട്ടത്തിൽ ദൂതന്മാർ പിടിച്ചുനിർത്തുകയാണ്. അപ്പോൾ അവർ തങ്ങളുടെ കാലുകളിൽ നിൽക്കുകയും ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആത്മാവിന്റെ ശ്വാസം അവരിന്മേൽ ഊതപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ് ദൈവജനങ്ങൾ മരിച്ചവരാണ്; കാരണം ആത്മാവിന്റെ ശ്വാസമാണ് അവരെ എഴുന്നേറ്റുനിർത്തുകയും ജീവനുള്ളവരാക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്. ഇരിമ്പും ചെളിമണ്ണും കലർന്നിരിക്കുന്ന വിഗ്രഹത്തിന്റെ പാദങ്ങൾ സഭയും രാഷ്ട്രവും ചേർന്ന സംയോജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു സമയത്തേക്കാണ് നാം ഇപ്പോൾ എത്തിയിരിക്കുന്നതെന്ന് സഹോദരി വൈറ്റ് പറയുമ്പോൾ, അന്ത്യമഴയുടെ ഒഴുക്കുപകർച്ച ഇനിയും ഭാവിയിലായിരുന്നു.

“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

“അന്ത്യമഴ ദൈവജനത്തിന്മേൽ പെയ്യേണ്ടതാണ്. ഒരു ശക്തനായ ദൂതൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങി വരേണ്ടതാണ്; അവന്റെ മഹത്വത്താൽ ഭൂമിയൊട്ടാകെയും പ്രകാശിതമാകേണ്ടതാണ്.” റിവ്യൂ ആൻഡ് ഹെറാൾഡ്, ഏപ്രിൽ 21, 1891.

There are two voices in Revelation eighteen.

വെളിപ്പാടിന്റെ പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിൽ രണ്ടു ശബ്ദങ്ങളുണ്ട്.

“When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches.” Selected Messages, book 2, 118.

“യേശു തന്റെ പൊതുശുശ്രൂഷ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, ദേവാലയത്തെ അതിന്റെ വിശുദ്ധലംഘനപരമായ അശുദ്ധീകരണത്തിൽ നിന്ന് അവൻ ശുദ്ധീകരിച്ചു. അവന്റെ ശുശ്രൂഷയിലെ അവസാന പ്രവൃത്തികളിൽ ഒന്നായിരുന്നു ദേവാലയത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ ശുദ്ധീകരണം. അതുപോലെ തന്നേ, ലോകത്തെ മുന്നറിയിപ്പിക്കുന്ന അവസാന പ്രവർത്തിയിൽ, സഭകൾക്കു രണ്ടുതരത്തിലുള്ള വ്യക്തമായ ആഹ്വാനങ്ങൾ നൽകപ്പെടുന്നു.” Selected Messages, book 2, 118.

The first voice is a wake-up call for God’s people, the second voice is the wake-up call for God’s other children that are still in Babylon.

ആദ്യത്തെ ശബ്ദം ദൈവത്തിന്റെ ജനത്തിനുള്ള ഒരു ഉണർവിന്റെ ആഹ്വാനമാണ്; രണ്ടാമത്തെ ശബ്ദം ഇന്നും ബാബിലോണിൽ ഉള്ള ദൈവത്തിന്റെ മറ്റുമക്കൾക്കുള്ള ഉണർവിന്റെ ആഹ്വാനമാണ്.

“There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Bible Echo, May 4, 1896.

“ദുഷ്ടതയിലും വഞ്ചനയിലും ഭ്രമത്തിലുമെല്ലാം, മരണനിഴലിന്റെ നടുവിൽ തന്നെയും കിടക്കുന്ന ഒരു ലോകമുണ്ട്,—ഉറക്കത്തിൽ, ഉറക്കത്തിൽ. അവരെ ഉണർത്തുന്നതിനായി ആത്മവേദന അനുഭവിക്കുന്നത് ആരാണ്? ഏതു ശബ്ദമാണ് അവരെ എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയുന്നത്? ‘ഇതാ, വരൻ വരുന്നു; അവനെ നേരിടുവാൻ പുറത്തേക്കു വരുവിൻ’ എന്ന സിഗ്നൽ നൽകപ്പെടുന്ന ഭാവിയിലേക്കാണ് എന്റെ മനസ് കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ ചിലർ തങ്ങളുടെ ദീപങ്ങളെ വീണ്ടും നിറയ്ക്കേണ്ട എണ്ണ സമ്പാദിക്കുന്നതു വൈകിപ്പോയിരിക്കും; അപ്പോൾ വളരെ വൈകിയാണെങ്കിലും, എണ്ണയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സ്വഭാവം കൈമാറ്റം ചെയ്യാവുന്നതല്ലെന്ന് അവർ കണ്ടെത്തും.” Bible Echo, May 4, 1896.

In the passage two questions were asked. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them?

ആ ഭാഗത്തിൽ രണ്ട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കപ്പെട്ടു. അവരെ ഉണർത്തേണ്ടതിന്നു ആത്മാവിന്റെ പ്രസവവേദന അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവർ ആരെല്ലാം? ഏത് ശബ്ദത്തിനാണ് അവരെ എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയുക?

The “voice” that awakens the world is the second voice of Revelation eighteen that calls God’s other flock out of Babylon. Both God’s people and the world need to be awakened by the Midnight Cry, which is simply another symbol of the latter rain.

ലോകത്തെ ഉണർത്തുന്ന “ശബ്ദം” ബാബിലോണിൽ നിന്ന് ദൈവത്തിന്റെ മറ്റു ആട്ടിൻ കൂട്ടത്തെ പുറത്തേക്കു വിളിക്കുന്ന വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടിലെ രണ്ടാമത്തെ ശബ്ദമാണ്. ദൈവജനങ്ങളും ലോകവും അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയാൽ ഉണർത്തപ്പെടേണ്ടതാണ്; അത് പിന്നത്തെ മഴയുടെ മറ്റൊരു പ്രതീകം മാത്രമാണ്.

Were the Millerites correct in identifying that in the days of the fourth kingdom Christ would set up an everlasting kingdom? Yes.

നാലാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ ദിവസങ്ങളിൽ ക്രിസ്തു ശാശ്വതമായ ഒരു രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുമെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ മില്ലറൈറ്റുകൾ ശരിയായിരുന്നോ? ആയിരുന്നു.

He established His kingdom of “grace” at the cross, which was during the history of the fourth kingdom of Bible prophecy. That kingdom being pagan Rome. In Daniel two, is the falling away that precedes the church of Thyatira represented? Yes, for the clay which represents God’s people changed from clay unto miry clay. So where is Thyatira in the image? Or is it even in the image? It is represented in the image, and Nebuchadnezzar sheds light on that fact when he reaches the height of his proud arrogance in chapter four of Daniel.

ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ നാലാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ ചരിത്രകാലഘട്ടത്തിൽ, അതായത് ക്രൂശിൽ, അവൻ തന്റെ “കൃപയുടെ” രാജ്യം സ്ഥാപിച്ചു. ആ രാജ്യം ജാതിയരായ റോമായിരുന്നു. ദാനിയേൽ 2-ൽ, ത്യാതിരാ സഭയ്ക്കു മുമ്പായി സംഭവിക്കുന്ന വിശ്വാസത്യാഗം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ? ഉണ്ട്; ദൈവജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന കളിമണ്ണ് കളിമണ്ണിൽ നിന്ന് ചെളിയുള്ള കളിമണ്ണായി മാറിയതുകൊണ്ടാണ് അത്. എന്നാൽ പ്രതിമയിൽ ത്യാതിരാ എവിടെയാണ്? അല്ലെങ്കിൽ അത് പ്രതിമയിൽ തന്നെയുണ്ടോ? അത് പ്രതിമയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ദാനിയേലിന്റെ നാലാം അധ്യായത്തിൽ നെബൂഖദ്നേസർ തന്റെ അഹങ്കാരപരമായ ഗർവ്വത്തിന്റെ ഉച്ചിയിലെത്തുമ്പോൾ, ആ വസ്തുതയ്ക്ക് വെളിച്ചം പകരുന്നു.

The king spake, and said, Is not this great Babylon, that I have built for the house of the kingdom by the might of my power, and for the honour of my majesty? Daniel 4:30.

രാജാവു പ്രസ്താവിച്ചു: എന്റെ ശക്തിയുടെ പ്രഭാവത്താൽ രാജഭവനമായിരിക്കേണ്ടതിന്നു ഞാൻ പണിത ഈ മഹത്തായ ബാബേൽ ഇതുതന്നെയല്ലയോ? അതു എന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ ബഹുമാനത്തിനായല്ലോ? ദാനിയേൽ 4:30.

Just prior to Nebuchadnezzar’s judgment of twenty-five hundred and twenty days of living like a beast of the field, he exhibited his pride by asking the question of whether or not he built the kingdom that is Babylon the great? The whore of Revelation seventeen has written on her forehead, “MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH.” The Roman church, as Sister White calls her is Babylon the Great. The head of gold in the image represents literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that has the singular characteristic as being the power who received a deadly wound. In Isaiah twenty-three the papal power represented as Tyre, would be forgotten for seventy years as the days of one king. Literal Babylon represented by Nebuchadnezzar also received a deadly wound that was healed when Nebuchadnezzar was banished from his kingdom for twenty-five hundred and twenty days. Literal Babylon the great typified spiritual Babylon the great and both had their kingdoms temporarily removed, and thereafter restored. The whore of Revelation seventeen did not have a silver cup in her hand, nor a brass or iron cup, she had a golden cup.

നെബൂഖദ്‌നേസർ കാട്ടിലെ മൃഗംപോലെ ജീവിക്കേണ്ടി വന്ന രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് ദിവസങ്ങളുടെ ന്യായവിധിക്ക് തൊട്ടുമുമ്പ്, “മഹാനായ ബാബിലോൻ” എന്ന രാജ്യത്തെ ഞാൻ തന്നെയോ പണിതതല്ലേയെന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ തന്റെ അഹങ്കാരം പ്രകടിപ്പിച്ചു. വെളിപ്പാട് പതിനേഴിലെ വേശ്യയുടെ നെറ്റിയിൽ, “രഹസ്യം, മഹത്തായ ബാബിലോൻ, വേശ്യകളുടെയും ഭൂമിയിലെ മ്ലേച്ഛതകളുടെയും മാതാവ്” എന്നു എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് അവളെ വിളിക്കുന്നതുപോലെ, റോമൻ സഭയാണ് മഹത്തായ ബാബിലോൻ. ആ പ്രതിമയിലെ സ്വർണ്ണതല യഥാർത്ഥ ബാബിലോണിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതുപോലെതന്നെ അത് ആത്മീയ ബാബിലോണിനെയും—മാരകമുറിവ് ഏറ്റുവാങ്ങിയ ശക്തി എന്ന ഏകസ്വഭാവഗുണമുള്ള ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ അഞ്ചാമത്തെ രാജ്യത്തെയും—പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. യെശയ്യാവ് ഇരുപത്തിമൂന്നിൽ, സോരായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പാപ്പാധികാരം, ഒരു രാജാവിന്റെ കാലങ്ങളുപോലെ എഴുപത് വർഷം മറക്കപ്പെട്ടിരിക്കുമായിരുന്നു. നെബൂഖദ്‌നേസർ മുഖേന പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന യഥാർത്ഥ ബാബിലോനും, നെബൂഖദ്‌നേസർ തന്റെ രാജ്യത്തിൽനിന്ന് രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് ദിവസത്തേക്ക് പുറത്താക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, പിന്നീട് സൗഖ്യം പ്രാപിച്ച ഒരു മാരകമുറിവ് ഏറ്റുവാങ്ങി. മഹത്തായ യഥാർത്ഥ ബാബിലോൻ മഹത്തായ ആത്മീയ ബാബിലോണിന്റെ ഒരു മുൻരൂപമായിരുന്നു; ഇവർ രണ്ടുപേരുടെയും രാജ്യങ്ങൾ താൽക്കാലികമായി എടുത്തുമാറ്റപ്പെട്ടതും തുടർന്ന് പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതുമായിരുന്നു. വെളിപ്പാട് പതിനേഴിലെ വേശ്യയുടെ കയ്യിൽ വെള്ളിക്കിണ്ണമോ വെങ്കലത്തിന്റേയോ ഇരുമ്പിന്റേയോ കിണ്ണമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; അവളുടെ കയ്യിൽ ഒരു സ്വർണ്ണക്കിണ്ണം ഉണ്ടായിരുന്നു.

And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication. Revelation 17:4.

സ്ത്രീ ധൂമ്രവർണ്ണവും ചുവപ്പുനിറവും ധരിച്ചവളായി, പൊന്നും വിലയേറിയ രത്നങ്ങളും മുത്തുകളുംകൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവളായി ഉണ്ടായിരുന്നു; അവളുടെ കൈയിൽ മ്ലേച്ഛതകളും തന്റെ വ്യഭിചാരത്തിന്റെ അശുദ്ധിയും നിറഞ്ഞ ഒരു പൊൻപാനപാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു. വെളിപ്പാട് 17:4.

Gold represented literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that received a deadly wound in 1798, when the sixth kingdom of Bible prophecy took the throne. Literal Babylon in the image was followed by a silver kingdom that consisted of two powers, the Medes and the Persians, and the Persian horn in Daniel eight came up last and higher. Darius the Mede was the first horn and his general, Cyrus was a Persian that would ultimately come into power after the Median king Darius.

സ്വർണം യഥാർത്ഥ ബാബേലിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; അതുപോലെ തന്നെ, 1798-ൽ മാരകമായ മുറിവ് ലഭിച്ച ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ അഞ്ചാമത്തെ രാജ്യമായ ആത്മീയ ബാബേലിനെയും അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അന്നാണ് ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യം സിംഹാസനമേറിയത്. പ്രതിമയിലെ യഥാർത്ഥ ബാബേലിന് ശേഷം രണ്ടു ശക്തികളായ മേദ്യരും പേർഷ്യരും ചേർന്ന വെള്ളിയുടെ രാജ്യം വന്നു; ദാനിയേൽ എട്ടിൽ കാണുന്ന പേർഷ്യൻ കൊമ്പ് ഒടുവിൽ ഉയർന്നതും കൂടുതൽ ഉയർന്നതുമായിത്തീർന്നു. മേദ്യനായ ദാര്യാവേശ് ആദ്യത്തെ കൊമ്പായിരുന്നു; അവന്റെ സൈന്യാധിപനായ സൈറസ് ഒരു പേർഷ്യക്കാരനായിരുന്നു; മേദ്യരാജാവായ ദാര്യാവേശിന് ശേഷം ഒടുവിൽ അധികാരത്തിൽ വന്നത് അവനായിരുന്നു.

Cyrus was a type of Christ who was going to begin the process of freeing God’s people from captivity. The Medo-Persian empire represents the sixth kingdom of Bible prophecy which is the United States. The United States has two horns representing Republicanism and Protestantism. Darius represents the Republican horn of the United States and Cyrus represents the horn of Protestantism. As Cyrus began the process of freeing God’s people to rebuild Jerusalem and the temple, the United States was the land which was raised up to free the captives of spiritual Babylon’s captivity in order to erect the spiritual temple, of which the Millerites laid the foundation. The literal captivity in Babylon being seventy years typified the captivity in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years. The United States is the shoulders of silver in Nebuchadnezzar’s image.

ദൈവത്തിന്റെ ജനത്തെ തടവിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്ന പ്രക്രിയ ആരംഭിക്കാനിരുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ ഒരു പ്രതിരൂപമായിരുന്നു സൈറസ്. മേദോ-പേർഷ്യൻ സാമ്രാജ്യം ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതായത് ഐക്യനാടുകൾ. ഐക്യനാടുകൾക്ക് റിപ്പബ്ലിക്കനിസത്തെയും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രണ്ടു കൊമ്പുകളുണ്ട്. ദാര്യാവേഷ് ഐക്യനാടുകളുടെ റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; സൈറസ് പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ കൊമ്പിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. യെരൂശലേമിനെയും ദേവാലയത്തെയും പുനർനിർമിക്കേണ്ടതിന്ന് ദൈവത്തിന്റെ ജനത്തെ മോചിപ്പിക്കുന്ന പ്രക്രിയ സൈറസ് ആരംഭിച്ചതുപോലെ, മില്ലറൈറ്റുകൾ അടിസ്ഥാനം ഇട്ട ആത്മീയ ദേവാലയം പണിയേണ്ടതിന്ന് ആത്മീയ ബാബേലിന്റെ അടിമത്തത്തിൽ നിന്നുള്ള ബദ്ധന്മാരെ മോചിപ്പിക്കുവാൻ ഉയർത്തപ്പെട്ട ദേശമായിരുന്നു ഐക്യനാടുകൾ. ബാബേലിലെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള തടങ്കൽ എഴുപത് വർഷമായിരുന്നതു, ആത്മീയ ബാബേലിലെ പന്ത്രണ്ടുനൂറ് അറുപത് വർഷത്തെ തടങ്കലിന്റെ പ്രതിരൂപമായിരുന്നു. നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ പ്രതിമയിലെ വെള്ളിയുടെ തോളുകളാണ് ഐക്യനാടുകൾ.

The third kingdom of brass was Greece that represents a worldwide kingdom. That kingdom is the United Nations, that in Revelation seventeen was the kingdom that in 1798 had not yet came. The ten kings of Revelation seventeen agree to give their kingdom unto the papacy, the eighth kingdom, that is of the seven. They make this agreement because they are forced to by the United States, and because the world is being destroyed by the “four winds” of Islam, that are released during the time of the latter rain, which begins to be fully poured out at the Sunday law in the United States.

പിത്തളകൊണ്ടുള്ള മൂന്നാമത്തെ രാജ്യം ലോകവ്യാപകമായ ഒരു രാജ്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഗ്രീസ് ആയിരുന്നു. ആ രാജ്യം ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയാണ്; വെളിപ്പാട് പതിനേഴിൽ, 1798-ൽ ഇനിയും വന്നിരുന്നില്ലാത്ത രാജ്യം അതായിരുന്നു. വെളിപ്പാട് പതിനേഴിലെ പത്ത് രാജാക്കന്മാർ, ഏഴിൽപ്പെട്ടതുമായ എട്ടാമത്തെ രാജ്യമായ പാപ്പാസഭയ്ക്കു തങ്ങളുടെ രാജ്യം കൊടുക്കാൻ സമ്മതിക്കുന്നു. അവർ ഈ സമ്മതം നടത്തുന്നത് ഐക്യനാടുകൾ അവരെ അതിലേക്കു നിർബന്ധിക്കുന്നതുകൊണ്ടും, ഐക്യനാടുകളിൽ ഞായറാഴ്ച നിയമം പ്രാബല്യത്തിൽ വരുമ്പോൾ പൂർണ്ണമായി ചൊരിയപ്പെടാൻ ആരംഭിക്കുന്ന അന്ത്യമഴയുടെ സമയത്ത് വിട്ടയക്കപ്പെടുന്ന ഇസ്ലാമിന്റെ “നാലു കാറ്റുകൾ” ലോകത്തെ നശിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടും ആകുന്നു.

At the Sunday law in the United States, God establishes His kingdom of “glory” as He lifts up His people as an ensign to call God’s other children out of Babylon. Thus, the horn of Protestantism comes up last and is higher than the first in agreement with the two horns of Medo-Persia. Once the United Nations agrees to turn the control of the world over to the papacy, the four winds of Islam are released and the worldwide kingdom is confronted by the warfare that followed the death of Greece’s first horn that was broken and produced four horns.

അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിൽ ഞായറാഴ്ചാനിയമം പ്രാബല്യത്തിൽ വരുമ്പോൾ, ബാബേലിൽനിന്ന് ദൈവത്തിന്റെ മറ്റു മക്കളെ വിളിച്ചുകൊണ്ടുവരുവാൻ ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ ഒരു പതാകയായി ഉയർത്തുന്നതിനാൽ, അവൻ തന്റെ “മഹിമയുടെ” രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു, മേദോ-പേർഷ്യയുടെ രണ്ടു കൊമ്പുകളുമായുള്ള അനുരൂപതയിൽ, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ കൊമ്പ് ഒടുവിൽ ഉദിച്ചു വരുകയും ആദ്യത്തേതിനെക്കാൾ ഉയർന്നതായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ ലോകത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം പാപ്പത്വത്തിന് കൈമാറുവാൻ സമ്മതിക്കുന്നതുമുതൽ, ഇസ്ലാമിന്റെ നാലു കാറ്റുകൾ വിടുതൽ പ്രാപിക്കുന്നു; അപ്പോൾ, തകർന്നുപോയി നാലു കൊമ്പുകളെ ഉല്പാദിപ്പിച്ച ഗ്രീസിന്റെ ആദ്യ കൊമ്പിന്റെ മരണത്തെ തുടർന്നുണ്ടായ യുദ്ധം ലോകവ്യാപകമായ രാജ്യം നേരിടുന്നു.

When the image reaches the feet of iron (statecraft) and miry clay (churchcraft) and the ten toes (ten kings), the stone that has been cut out of the mountain without hands strikes the feet of the image. The Millerites were accurate to Daniel’s image, as much as they could be accurate from their vantage point in prophetic history. But the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning and the four kingdoms of Nebuchadnezzar’s image represent four literal kingdoms that typify their spiritual counterparts at the end of the world.

വിഗ്രഹം ഇരിമ്പായ (രാജ്യഭരണം) കാലുകളിലും ചെളിമണ്ണായ (സഭാഭരണം) പാദങ്ങളിലുമായി, പത്ത് കാൽവിരലുകളിലായി (പത്ത് രാജാക്കന്മാർ) എത്തുമ്പോൾ, കൈകളാൽ അല്ലാതെ പർവ്വതത്തിൽനിന്ന് വെട്ടിക്കൊണ്ടെടുത്ത കല്ല് വിഗ്രഹത്തിന്റെ പാദങ്ങളെ അടിക്കുന്നു. മില്ലറൈറ്റുകൾ ദാനിയേലിന്റെ വിഗ്രഹത്തെ സംബന്ധിച്ചു ശരിയായിരുന്നു; പ്രവാചകചരിത്രത്തിലെ തങ്ങളുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ നിന്ന് അവർക്ക് എത്രമാത്രം കൃത്യമായിരിക്കാനായിരുന്നോ അത്രത്തോളം അവർ കൃത്യരായിരുന്നു. എന്നാൽ ആൽഫയും ഒമേഗയും എല്ലായ്പ്പോഴും അന്ത്യത്തെ ആദിയിലൂടെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു; നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ വിഗ്രഹത്തിലെ നാല് രാജ്യങ്ങൾ ലോകാവസാനത്തിൽ അവയ്ക്കു തുല്യമായ ആത്മീയ പ്രതിരൂപങ്ങളെ മുൻചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന നാലു യാഥാർത്ഥ്യ രാജ്യങ്ങളെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്.

With the kingdoms of history Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel seven Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel eight Rome comes up eighth and is of the seven. In Revelation seventeen Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel two, which represents the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, modern spiritual Rome comes up eighth and is of the seven. The first (Alpha) illustration of the kingdoms of Bible prophecy identifies the last (Omega).

ചരിത്രത്തിലെ രാജ്യങ്ങളോടുകൂടെ റோம் എട്ടാമത്തേതായി ഉയർന്നുവരുന്നു; അതു ഏഴിൽപ്പെട്ടതുമാണ്. ദാനിയേൽ ഏഴിൽ റோம் എട്ടാമത്തേതായി ഉയർന്നുവരുന്നു; അതു ഏഴിൽപ്പെട്ടതുമാണ്. ദാനിയേൽ എട്ടിൽ റோம் എട്ടാമത്തേതായി ഉയർന്നുവരുന്നു; അതു ഏഴിൽപ്പെട്ടതുമാണ്. വെളിപ്പാടു പതിനേഴിൽ റோம் എട്ടാമത്തേതായി ഉയർന്നുവരുന്നു; അതു ഏഴിൽപ്പെട്ടതുമാണ്. ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യ പരാമർശത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ദാനിയേൽ രണ്ടിൽ, ആധുനിക ആത്മീയ റோம் എട്ടാമത്തേതായി ഉയർന്നുവരുന്നു; അതു ഏഴിൽപ്പെട്ടതുമാണ്. ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യങ്ങളുടെ ആദ്യത്തെ (ആൽഫാ) ദൃഷ്ടാന്തം അവസാനത്തേതിനെ (ഒമേഗാ) തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

“We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

“ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധ പ്രവർത്തി ഇരുമ്പ് ചെളിമണ്ണുമായി കലർന്നിരുന്ന പ്രതിമയുടെ പാദങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു കാലത്തേക്കാണ് നാം എത്തിയിരിക്കുന്നത്. ദൈവത്തിന് ഒരു ജനമുണ്ട്, തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒരു ജനമുണ്ട്; അവരുടെ വിവേചനശക്തി വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്; അവർ അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ മരം, പുല്ല്, ഉണങ്ങിയ തഴമ്പ് എന്നിവ കെട്ടിവെച്ച് അശുദ്ധരാകരുത്. ദൈവകല്പനകൾക്കു വിശ്വസ്തനായിരിക്കുന്ന ഓരോ ആത്മാവും നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രത്യേക ലക്ഷണം ഏഴാം ദിവസത്തെ ശബ്ബത്താണെന്ന് കാണും. സർക്കാർ ദൈവം കല്പിച്ചതുപോലെ ശബ്ബത്തിനെ മാനിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ, അത് ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ നിലകൊള്ളുകയും വിശുദ്ധന്മാർക്കു ഒരിക്കൽ ഏല്പിക്കപ്പെട്ട വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രതിരോധത്തിൽ നിൽക്കുകയും ചെയ്തേനേ. എന്നാൽ ഭരണപുരുഷന്മാർ വ്യാജ ശബ്ബത്തിനെ പിന്തുണക്കും; പാപ്പത്വത്തിന്റെ ഈ പുത്രന്റെ ആചരണവുമായി തങ്ങളുടെ മതവിശ്വാസത്തെ അവർ കലർത്തുകയും, കർത്താവ് വിശുദ്ധീകരിച്ചും അനുഗ്രഹിച്ചും, മനുഷ്യൻ വിശുദ്ധമായി ആചരിക്കേണ്ടതിന്നു തനിക്കും തന്റെ ജനത്തിനും ഇടയിൽ ആയിരം തലമുറകളോളം ഒരു അടയാളമായി വേർതിരിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന ശബ്ബത്തിനുമേൽ അതിനെ ഉയർത്തിവെക്കുകയും ചെയ്യും. സഭാപ്രാപഞ്ചികതയും രാഷ്ട്രകാര്യചാതുര്യവും കലരുന്നതാണ് ഇരുമ്പും ചെളിമണ്ണുംകൊണ്ട് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. ഈ ഐക്യം സഭകളുടെ സർവ്വശക്തിയെയും ദുർബലമാക്കുന്നു. സഭയെ രാജ്യത്തിന്റെ അധികാരത്താൽ സമ്പന്നമാക്കുന്ന ഈ പ്രവൃത്തി ദുഷ്ഫലങ്ങൾ വരുത്തും. മനുഷ്യർ ദൈവത്തിന്റെ ദീർഘക്ഷമയുടെ അതിരിനെ ഏകദേശം കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു. അവർ തങ്ങളുടെ ശക്തി രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിക്ഷേപിച്ചിരിക്കുന്നു; പാപ്പത്വത്തോടും ഐക്യപ്പെട്ടു. എന്നാൽ ദൈവം തന്റെ നിയമം അസാരമാക്കിയവരെ ശിക്ഷിക്കുന്ന സമയം വരും; അവരുടെ ദുഷ്പ്രവൃത്തി അവരുടേതായ മേൽ തന്നെ തിരിച്ചുവീഴും.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

The Alpha and Omega has made the correct pioneer understanding of Daniel two “new.”

ആൽഫയും ഒമേഗയും ദാനിയേലിലെ രണ്ടിനെക്കുറിച്ചുള്ള ശരിയായ പയനിയർ ധാരണയെ “പുതിയത്” ആക്കിയിരിക്കുന്നു.

And he that sat upon the throne said, Behold, I make all things new. And he said unto me, Write: for these words are true and faithful. And he said unto me, It is done. I am Alpha and Omega, the beginning and the end. I will give unto him that is athirst of the fountain of the water of life freely. Revelation 21:5, 6.

സിംഹാസനത്തിന്മേൽ ഇരുന്നവൻ അരുളിച്ചെയ്തതു: ഇതാ, ഞാൻ സകലവും പുതുതാക്കുന്നു. പിന്നെ അവൻ എന്നോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: എഴുതുക; ഈ വചനങ്ങൾ സത്യവും വിശ്വസ്തവും ആകുന്നു. അവൻ എന്നോടു വീണ്ടും അരുളിച്ചെയ്തതു: സംഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഞാൻ ആൽഫയും ഒമേഗയും, ആദിയും അന്തവും ആകുന്നു. ദാഹിക്കുന്നവന്നു ഞാൻ ജീവജലത്തിന്റെ ഉറവിൽനിന്നു സൗജന്യമായി കൊടുക്കും. വെളിപ്പാട് 21:5, 6.