ഏലിയാവു - സംഖ്യ നാല്

ഏലീയാവിന്റെ സാക്ഷ്യം ആരംഭിക്കുന്നത്, മൂന്ന് വർഷവും അരവർഷവും വരെ തന്റെ വചനപ്രകാരം അല്ലാതെ മഴ ഉണ്ടാകുകയില്ലെന്ന് അവൻ പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന സമയത്താണ്.

ആ മൂന്നര വർഷങ്ങൾ 538 മുതൽ 1798 വരെ തുയഥീറയുടെ ചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. 1798-ൽ, വരൾച്ചയുടെ കാലാവധിയുടെ അവസാനം, ഏലീയാവ് അഹാബിനെ കർമ്മേലിലേക്കു വിളിച്ചുവരുത്തുന്നു. 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധിയുടെ സമയം പ്രഖ്യാപിച്ചതായിരുന്നു ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശം. ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശം, അഹാബ് സർവ്വ ഇസ്രായേലിനെയും കർമ്മേലിലേക്കു വിളിച്ചുകൂട്ടണമെന്ന് നൽകിയ കല്പനയായിരുന്നു.

ഏലീയാവിന്റെ കാലത്തു സർവ്വ ഇസ്രായേലും കർമ്മേലിൽ ഒന്നിച്ചുകൂടി; അതുപോലെ തന്നെയാണ് വെളിപ്പാട് മൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ മൂന്ന് സഭകളും ഒരുമിച്ചുകൂടിയ വില്യം മില്ലറുടെ ചരിത്രം പ്രതിനിധീകരിച്ചത്. യെസബേലിന്റെ പീഡനത്തിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടുവാൻ ക്രി.വ. 538-ൽ ആദ്യം മരുഭൂമിയിലേക്കു ഔടിപ്പോയ സഭ—ഥ്യാതിരാ സഭയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടതു—വില്യം മില്ലർ പ്രതിനിധീകരിച്ച ഏലീയാവിന്റെ സന്ദേശത്തെ നേരിടേണ്ടിയിരുന്ന തലമുറയായി മരുഭൂമിയിൽനിന്ന് പുറത്തുവന്നു. തുടർന്ന് ഭൂമിയിലെ മൃഗം തന്റെ വായ് തുറന്ന്, ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് വർഷങ്ങളോളം അവളുടെ നേരെ അയക്കപ്പെട്ടിരുന്ന പീഡനത്തിന്റെ പ്രളയത്തെ വിഴുങ്ങിക്കളഞ്ഞു.

പ്രവചനത്തിൽ “ഒരു ജാതി സംസാരിക്കുന്നു” എന്നത് അതിന്റെ നിയമനിർമ്മാണ-ന്യായാധികാര സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; 1789-ൽ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ “അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ഭരണഘടന” എന്ന ദൈവിക രേഖ സ്ഥാപിക്കുകയും, അതുവഴി യൂറോപ്പിലെ രാജാക്കന്മാരുടെയും മതഭ്രഷ്ടമായ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെയും പീഡനങ്ങളിൽനിന്ന് സംരക്ഷണം ലഭിക്കേണ്ട അവകാശങ്ങളെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു.

1789-ൽ, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമായി അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ പ്രവചനാത്മക പങ്ക് ആരംഭിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, അതു കുഞ്ഞാടിനെപ്പോലെ സംസാരിച്ചു; എന്നാൽ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് അതു മഹാസർപ്പത്തെപ്പോലെ സംസാരിക്കും.

ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തിന്റെ ആരംഭവും അവസാനവും അതിന്റെ സംസാരത്താൽ അടയാളപ്പെടുന്നു. 1798-ൽ, ആഹാബ് ഇസ്രായേൽ മുഴുവനെയും കർമ്മേൽ പർവതത്തിലേക്കു വിളിച്ചുകൂട്ടുന്നു; അവിടെ എബ്രായരുടെ ദൈവമാണോ യഥാർത്ഥ ദൈവം, അല്ലെങ്കിൽ യെസബേലിന്റെ ദൈവമാണോ യഥാർത്ഥ ദൈവം എന്നതു നോക്കി നിൽക്കുന്നവർക്ക് തെളിയിക്കേണ്ട ഒരു പരീക്ഷണം ഏലീയാവു മുന്നോട്ടുവെക്കാൻ പോകുന്നു. യെസബേലിന്ന് ബാൽ എന്ന ദേവന്റെ നാനൂറ്റി അമ്പത് പ്രവാചകന്മാരും ആശേരയുടെ നാനൂறு പ്രവാചകന്മാരും ഉണ്ടായിരുന്നു. വ്യാജദേവനായ ബാൽ പുരുഷദേവതയായിരുന്നു; വ്യാജദേവിയായ അഷ്ടോരേത്ത് സ്ത്രീദേവതയായിരുന്നു.

ആ രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങളായ കള്ളപ്രവാചകർ സഭയും രാജ്യവും ഒന്നിച്ചുചേരുന്ന സംയോജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കാരണം പ്രവചനത്തിൽ ഒരു പുരുഷനും സ്ത്രീയും ഒരുമിച്ച് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, സ്ത്രീ ഒരു സഭയെയും പുരുഷൻ രാജ്യത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. സ്ത്രീ-പുരുഷ കള്ളദൈവങ്ങളാലും അഹാബിന്റെയും യിസേബേലിന്റെയും വിവാഹത്താലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന, വിശുദ്ധിയില്ലാത്ത സഭ-രാജ്യ സംയോജനത്തെ ഏലിയാവ് നേരിട്ടപ്പോൾ, എട്ടുനൂറ്റി അമ്പതിനെതിരെ ഒരാൾ എന്ന നിലയിൽ അദ്ദേഹം സംഖ്യയിൽ വളരെ പിന്നിലായിരുന്നു. അഹാബും യിസേബേലും ചേർന്നുള്ള സഭയും രാജ്യവും എന്ന ദൃഷ്ടാന്തം റിപ്പബ്ലിക്കനിസത്തിന്റെ കൊമ്പിന്റെ അഴിമതിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ബാലും അഷ്ടാരോത്തും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പിന്റെ അഴിമതിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

പ്രശ്നം, വെളിപ്പാടു പുസ്തകത്തിന്റെ രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ ത്യാതീരാ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ദുഷിച്ച മതത്തിനെതിരായ ഏലീയാവിന്റെ പ്രതിഷേധമായിരുന്നു. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് എന്ന പദത്തിന്റെ ഏക നിർവചനം റോമിനെതിരേ പ്രതിഷേധിക്കുന്ന ഒരാളെന്നതാകയാൽ, ഏലീയാവ് ഒരു പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. ഏലീയാവിന്റെ പ്രതിഷേധം, ദുഷിച്ച ഒരു സഭയുമായി ദുഷിച്ച ഒരു രാഷ്ട്രം അശുദ്ധ സഖ്യത്തിലൂടെ കൈവരിക്കുന്ന സഭയും രാഷ്ട്രവും തമ്മിലുള്ള സംയോജനത്തിനെതിരായ ഒരു പ്രതിഷേധത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ഭക്ഷണം കഴിക്കുക എന്നത് നിങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്ന സന്ദേശത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; വിഗ്രഹങ്ങൾക്ക് അർപ്പിക്കപ്പെട്ട സന്ദേശം എന്നത് കത്തോലിക്കാസഭയുടെ ഉപദേശങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു, അതായത് വിഗ്രഹാരാധന എന്ന മ്ലേച്ഛമായ ആരാധനയുടെ യഥാർത്ഥ പ്രതീകം തന്നേ. അന്ധകാരയുഗങ്ങളിൽ ദൈവത്തിന്റെ ജനങ്ങൾ കത്തോലിക്കാസഭയിലെ അനേകം പുറജാതീയ ഉപദേശങ്ങളും, പ്രത്യേകിച്ച് സൂര്യാരാധനയും, സ്വീകരിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.

വ്യഭിചാരം ഒരു അനധികൃത ബന്ധമാണ്; പ്രവാചകപരമായി അത് ഭരണഘടന നിരോധിക്കുന്നതിന്റെ സാരഭൂതമായ അതേ കാര്യം തന്നെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്—സഭയും രാജ്യവും തമ്മിലുള്ള സംയോജനം. ആഹാബ് യെസബേലുമായി ഒരു അനധികൃത ബന്ധത്തിലായിരുന്നു; കാരണം, ഇസ്രായേലിന്റെ രാജാവായിരുന്ന അവൻ ഒരു ജാതിയാന്യ രാജകുമാരിയെ വിവാഹം കഴിക്കരുതായിരുന്നു. യേശു യോഹന്നാൻ സ്നാപകനെ ഏലിയാവെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞു; യോഹന്നാനും അതേ അശുദ്ധബന്ധത്തിനെതിരെ നിന്നു, തന്റെ സഹോദരന്റെ ഭാര്യയായിരുന്ന ഹെരോദ്യയെ വിവാഹം ചെയ്തതിനായി ഹെരോദാവിനെ ശാസിച്ചപ്പോൾ.

ആഹാബിനെയും യെസബേലിനെയും എതിർത്ത ഏലിയാവിന്റെ നേരിടൽ, ഹെറോദിനെയും ഹെറോദിയാസിനെയും എതിർത്ത യോഹന്നാന്റെ നേരിടലിന്റെ മുൻചായലായിരുന്നു; കാരണം ഇരു ബന്ധങ്ങളും സഭയും രാജ്യവും തമ്മിലുള്ള അനധികൃത ബന്ധത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. ഇവ രണ്ടും ചേർന്ന് പാപ്പത്വത്തെ (യെസബേൽ & ഹെറോദിയാസ്), ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പത്ത് രാജാക്കന്മാരെ (ആഹാബ് & ഹെറോദ്), വ്യാജപ്രവാചകനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളെയും (കർമേലിലെ വ്യാജപ്രവാചകന്മാരും ഹെറോദിയാസിന്റെ മകളായ സലോമെയും) നേരിടുന്ന ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ഏലിയാ സന്ദേശത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

കാർമേലിലെ പ്രവാചകപരമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, സഭയും രാജ്യവും വേർതിരിക്കപ്പെടേണ്ടതെന്ന സിദ്ധാന്തത്തെ ഭരണഘടനാപരമായി ഉറപ്പുനൽകുന്ന അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ഭരണഘടനയെ ഏലീയാവു പ്രതിരോധിക്കുന്നതുൾപ്പെടുന്നു.

ഭരണഘടന റിപ്പബ്ലിക്കാനിസവും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസവും എന്ന രണ്ടു കൊമ്പുകളും പരസ്പരം എല്ലായ്പ്പോഴും വേർപിരിഞ്ഞ നിലയിൽ തുടരുമെന്ന് സ്ഥാപിച്ചു. എന്നാൽ വെളിപ്പാട് വ്യക്തമാക്കുന്നത്, ഐക്യനാടുകൾ അവസാനം ഒരു മഹാസർപ്പത്തെപ്പോലെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ഐക്യനാടുകളിലെ വിശ്വാസഭ്രഷ്ട സഭകൾ നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുത്ത് വിശ്വാസഭ്രഷ്ട ഭരണകൂടവുമായി ചേർന്നിരിക്കുന്ന സമയത്തായിരിക്കുമെന്നതാണ്.

കർമ്മേൽ പർവതത്തിലെ ഏലിയാവ് മില്ലറൈറ്റുകളുടെ പ്രവൃത്തിയെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; കത്തോലിക്കാസഭയുടെ സ്വാധീനത്തിൽനിന്ന് അടുത്തിടെയേ പുറത്തുവന്നിരുന്നുവെങ്കിലും, ഒന്നാം ദൂതന്റെ വെളിച്ചത്തെ നിരസിച്ചതിലൂടെ റോംസഭയിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോകാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തവരോടു വിപരീതമായി, മില്ലറൈറ്റുകൾ യഥാർത്ഥ പ്രവാചകനായി സ്ഥാപിതരായി. അതുകൊണ്ട്, 1844-ലെ വസന്തകാലത്തിലെ രണ്ടാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് മതവിഭാഗങ്ങളെ ബാബേലിന്റെ പുത്രിമാരായി തിരിച്ചറിയുന്നതിലും, മില്ലറൈറ്റുകളെ യഥാർത്ഥ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിലുമാണ് ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നത്.

ദൈവം പ്രാചീന ഇസ്രായേലിനെ മിസ്രയീമിലെ അടിമത്തത്തിൽനിന്ന് പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നു ചെങ്കടലിന്റെ ജലങ്ങളിലൂടെ കടത്തിക്കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ, സ്വർഗ്ഗീയ മന്നയുടെ പരീക്ഷണത്തോടെ ആരംഭിച്ച ഒരു ക്രമാനുഗതമായ പരിശോധനാപ്രക്രിയ അദ്ദേഹം ആരംഭിച്ചു.

1844 ഒക്‌ടോബർ 22-ലെ നിരാശ സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഗ്രഹണത്തിലേക്കു നയിച്ചു; അപ്പോൾ മന്നായുടെ പരീക്ഷണം പുരാതന യിസ്രായേലിനു പത്ത് പരീക്ഷണങ്ങളടങ്ങിയ ഒരു പരമ്പരയിലെ ആദ്യത്തേതായിരുന്നതുപോലെ, ശബ്ബത്തിന്റെ പരീക്ഷണവും അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.

1798-ൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ അന്ധകാരയുഗങ്ങളിൽ നിന്നു പുറത്തുവന്നപ്പോൾ, ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം മുദ്രവിമോചിതമായപ്പോൾ, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യം, വെളിപ്പാട് പതിമൂന്നിലെ രണ്ടു കൊമ്പുകളുള്ള ഭൂമിമൃഗം, പ്രവചനചരിത്രത്തിലൂടെയുള്ള തന്റെ യാത്ര ആരംഭിച്ചു. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസം വിശുദ്ധ ബൈബിൾ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന പവിത്ര രേഖയുടെ മേലാണ് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത്; റിപ്പബ്ലിക്കനിസം ഭരണഘടന എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന പവിത്ര രേഖയുടെ മേലാണ് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത്. ദൈവം തന്റെ മരുഭൂമിയിലെ സഭയെ അന്ധകാരയുഗങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നു; എങ്കിലും, ഈജിപ്ത്യ ദാസ്യകാലഘട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പ്രാചീന യിസ്രായേലിന്റെ അനുഭവത്തോട് സമാനമായി, ശബ്ബത്ത് കല്പന മറക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. യിസ്രായേൽ സീനായിൽ ന്യായപ്രമാണം നല്കപ്പെടുന്നതിനായുള്ള യാത്രയിൽ ചെങ്കടൽ കടന്നതുപോലെ, ആധുനിക യിസ്രായേൽ വീണ്ടും ന്യായപ്രമാണം വെളിപ്പെടേണ്ടിയിരുന്ന 1844 ഒക്ടോബർ 22-ലേക്കുള്ള തന്റെ യാത്രയിൽ അറ്റ്ലാന്റിക് കടന്നു. തന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ നിക്ഷേപഭണ്ഡാരങ്ങളായും, തന്റെ പ്രവചനപരമായ വെളിപ്പാടുകളുടെ നിക്ഷേപഭണ്ഡാരങ്ങളായും, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ ചുമതല ഏറ്റുവഹിക്കുന്നവരായും ഇരിക്കേണ്ട ഒരു ജനത്തെ കർത്താവ് വീണ്ടും ഉയർത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. പ്രാചീന യിസ്രായേലിന് തന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ നിക്ഷേപഭണ്ഡാരങ്ങളാകേണ്ട അവരുടെ പ്രവൃത്തിയുടെ പ്രതീകമായി പത്തു കല്പനകളുടെ രണ്ട് പലകകൾ നല്കപ്പെട്ടു; ആധുനിക യിസ്രായേലിന് തന്റെ പ്രവചനവചനത്തിന്റെ നിക്ഷേപഭണ്ഡാരങ്ങളാകേണ്ട അവരുടെ പ്രവൃത്തിയുടെ പ്രതീകമായി ഹബക്കൂക്കിന്റെ രണ്ട് പലകകൾ നല്കപ്പെട്ടു.

ആധുനിക ഇസ്രായേൽ ലോകത്തോടു മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പോൾ, രണ്ട് പലകകളുടെ ഇരുസമൂഹങ്ങളെയും വഹിക്കേണ്ടതായിരുന്നു; പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ മേലങ്കി ധരിക്കുന്നവർ പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന സന്ദേശം തന്നെയാണ് അതു. ഇരുണ്ട യുഗങ്ങളിൽ നിന്നു പുറപ്പെട്ടു വന്ന പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസം, ചെങ്കടൽ കടന്നുപോയിരുന്ന പ്രാചീന ഇസ്രായേലിനെപ്പോലെ, അന്നും അപൂർണ്ണമായിരുന്നു. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസം “ബൈബിൾ, ബൈബിൾ മാത്രമേ” എന്ന മുദ്രാവാക്യം പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും, റോമൻ കത്തോലിക്കമതത്തിന്റെ ജാതീയ ഉപദേശങ്ങൾ (വിഗ്രഹങ്ങൾക്ക് അർപ്പിക്കപ്പെട്ടവ) നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ആഹാരമാക്കിയതിനാൽ ദൈവവചനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അതിന്റെ ഗ്രഹിക്കൽ അപൂർണ്ണമായിരുന്നു. “ന്യായപ്രമാണവും പ്രവാചകന്മാരും” എന്ന പ്രതീകത്തിലൂടെ സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, ദൈവജനത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയും ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവവും രണ്ടും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രണ്ട് പലകകളുടെ ഇരുസമൂഹങ്ങളോടുകൂടെ, ഒരു സത്യപ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ദൈവത്തിന്റെ സമഗ്രവചനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കണമെന്നായിരുന്നു ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം. ആദ്യ ദൂതന്റെ പ്രവൃത്തി, തന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെയും തന്റെ പ്രവാചകവചനത്തിന്റെയും നിക്ഷേപഭാരവാഹികളായിരിക്കേണ്ട, യഥാർത്ഥ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ജനത്തെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുകയെന്നതായിരുന്നു.

രണ്ട് ജോടി പലകകളുടെ നിക്ഷേപഭാരവാഹികളായി തിരിച്ചറിഞ്ഞവരാൽ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടേണ്ട മുന്നറിയിപ്പ് കത്തോലിക്കത്വത്തിന്റെ മുദ്ര സ്വീകരിക്കുന്നതിനേക്കുറിച്ചുള്ളതിനെതിരെയാണ്. ആ പ്രതിഷേധം ആഹാബിന്റെയും യിസബേലിന്റെയും അനിയമിതബന്ധത്തിനെതിരെയുള്ളതാണ്; കർമ്മേൽപർവ്വതത്തിൽ ഏലിയാവിലൂടെ അത് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു. സീനായ് പർവ്വതത്തിൽ രണ്ടു കൽപലകകൾ നൽകപ്പെട്ടത്, 1842 മുതൽ 1849 വരെയുള്ള ചരിത്രത്തിൽ ഹബക്കൂക്കിന്റെ രണ്ടു തുണിപ്പലകകൾ നൽകപ്പെട്ടതിനുള്ള പ്രതിരൂപമായിരുന്നു. ഹബക്കൂക്കിന്റെ രണ്ടു പലകകൾ ദൈവത്തിന്റെയും അവന്റെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ജനത്തിന്റെയും ഇടയിലെ നിയമബന്ധത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. ആ പലകകളെ നിരസിക്കുന്നത്, പുരാതന ഇസ്രായേൽ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തെ നിരസിച്ചതിനോട് തുല്യമായിരിക്കും.

മില്ലറൈറ്റുകൾ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ച് ശബ്ബത്തിന്റെ വെളിച്ചം സ്വീകരിച്ചു; എന്നാൽ പരീക്ഷണപ്രക്രിയ ഇനിയും പൂർത്തിയായിരുന്നില്ല. അതേ സമയം റിപ്പബ്ലിക്കനിസത്തിന്റെ കൊമ്പ് അതേ ചരിത്രപഥത്തിലൂടെയാണ് മുന്നേറിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. ഈ രണ്ടു കൊമ്പുകളും അവരുടെ സംയുക്തയാത്രയിൽ 1863-ൽ ഒരു സുപ്രധാന മൈൽക്കല്ലിലെത്തും.

മില്ലറിന്റെ ഏലീയാ സന്ദേശം, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പിനെ സ്ഥാപിക്കുകയെന്ന ഉദ്ദേശിച്ച ലക്ഷ്യത്തോടെ, ക്രമാത്മകമായ ഒരു ശുദ്ധീകരണ പ്രക്രിയയെ ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ചു; അതേ ചരിത്രത്തിൽ റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പും രാഷ്ട്രീയ വികസനത്തിന്റെ ക്രമാത്മകമായ ഒരു പ്രക്രിയയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇരു കൊമ്പുകളും ഒരേ ഭൂമിമൃഗത്തിന്മേലായതിനാൽ, ഭൂമിമൃഗത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ചരിത്രമൊട്ടാകെ അവ ഏകസുരത്തിൽ സഞ്ചരിക്കേണ്ടതാകുന്നു.

ഭൂമിമൃഗത്തിന്റെ റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പിന്റെ ആദ്യ പ്രവചനാത്മക സ്വഭാവലക്ഷണം 1789-ൽ ഭരണഘടന പ്രാബല്യത്തിൽ വരുത്തിക്കൊണ്ട് സംസാരിച്ച പ്രവർത്തിയായിരുന്നു. 1798-ൽ (ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം മുദ്രവെപ്പിൽ നിന്ന് തുറക്കപ്പെട്ട അന്ത്യകാലത്ത്), ഭൂമിമൃഗം ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമായി ആദ്യമായി സംസാരിക്കും. 1798 ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമായി ഐക്യനാടുകളുടെ ആരംഭമായിരുന്നു; 1798-ൽ ഭൂമിമൃഗത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഉണ്ടായ ആ സംസാരിക്കൽ, ആറാമത്തെ രാജ്യം അവസാനമായി സംസാരിക്കുന്ന സമയത്തിന്റെ മുൻരൂപമായിരിക്കുമായിരുന്നു; ആ സമയം മഹാസർപ്പത്തിന്റെ ശബ്ദമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. 1798-ൽ ഐക്യനാടുകളിൽ റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പ് പാസാക്കിയ നിയമങ്ങളെ നാം പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, ഐക്യനാടുകൾ മഹാസർപ്പമായി സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഞായർനിയമത്തോടനുബന്ധിച്ച് പാസാക്കപ്പെടുന്ന നിയമങ്ങളുടെ ഒരു മുൻരൂപം അവയിൽ കാണുമെന്നു നാം പ്രതീക്ഷിക്കണം. താഴെ പറയുന്ന നാല് നിയമങ്ങളെ നാം പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, 1798-ൽ പാസാക്കിയ ആ നാല് നിയമങ്ങൾക്കു ആൽഫയുടെയും ഒമേഗയുടെയും പ്രവചനാത്മക ഒപ്പുമുദ്ര ഉണ്ടോ എന്നു നിങ്ങളെത്തന്നെ ചോദിക്കൂ.

1798-ൽ, ഐക്യനാടുകൾ ‘അലിയൻ ആൻഡ് സെഡിഷൻ ആക്റ്റ്സ്’ എന്നറിയപ്പെട്ട നിരവധി പ്രാധാന്യമുള്ള നിയമങ്ങൾ പാസാക്കി. ഫെഡറലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള കോൺഗ്രസ് പാസാക്കി നിയമമാക്കിയ ഈ നിയമങ്ങൾ നാലു നിയമങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പരയായിരുന്നു; അവയ്ക്ക് ഐക്യനാടുകളുടെ രണ്ടാം പ്രസിഡന്റും ജോർജ് വാഷിങ്ടന്റെ മുൻ ഉപരാഷ്ട്രപതിയുമായിരുന്ന പ്രസിഡന്റ് ജോൺ ആഡംസ് ഒപ്പുവെച്ചു.

നാചുറലൈസേഷൻ നിയമം: ഈ നിയമം, കുടിയേറ്റക്കാർ യു.എസ്. പൗരന്മാരാകുന്നതിനായി ആവശ്യമായ താമസകാലാവധി 5 വർഷത്തിൽ നിന്ന് 14 വർഷമായി ദീർഘിപ്പിച്ചു. പ്രധാനമായും പ്രതിപക്ഷകക്ഷിയായ ഡെമോക്രാറ്റിക്-റിപ്പബ്ലിക്കൻസിനോടൊപ്പമിരുന്ന പുതിയ കുടിയേറ്റക്കാരുടെ സ്വാധീനം നിയന്ത്രിക്കുകയെന്നതായിരുന്നു ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം.

അന്യദേശ സുഹൃത്തുക്കളുടെ നിയമം: സമാധാനകാലത്ത് അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ സുരക്ഷയ്ക്ക് ഭീഷണിയാണെന്ന് കരുതപ്പെട്ട പൗരത്വമില്ലാത്ത വ്യക്തികളെ നാടുകടത്താൻ ഈ നിയമം പ്രസിഡന്റിന് അധികാരം നൽകി. അപകടകാരികളാണെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതുന്ന ഏതു പൗരത്വമില്ലാത്ത വ്യക്തിയെയും തടങ്കലിൽവെക്കാനും നാടുകടത്താനും ഇത് പ്രസിഡന്റിനെ അനുവദിച്ചു.

അലിയൻ എനിമീസ് ആക്റ്റ്: അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുമായി യുദ്ധാവസ്ഥയിലായിരുന്ന രാജ്യങ്ങളിലെ പൗരന്മാരെ പിടികൂടുന്നതിനും, നിയന്ത്രണത്തിൽ വയ്ക്കുന്നതിനും, നാടുകടത്തുന്നതിനും ഈ നിയമം വ്യവസ്ഥ ചെയ്തു. 1790-കളുടെ അന്ത്യഭാഗത്തിലെ സംഘർഷഭരിതമായ സാഹചര്യത്തിൽ മുൻകരുതൽ നടപടിയായി ഇത് പ്രാബല്യത്തിൽ കൊണ്ടുവന്നു.

കലാപപ്രേരണ നിയമം: Alien and Sedition Acts-ലുള്ള വകുപ്പുകളിൽ ഏറ്റവും വിവാദപരമായത് ഇതായിരുന്നു. സർക്കാരിനെയോ അതിന്റെ ഉദ്യോഗസ്ഥരെയോ അപകീർത്തിപ്പെടുത്തുകയോ അവരെ ജനനിന്ദയ്ക്കിരയാക്കുകയോ ചെയ്യാനുള്ള ഉദ്ദേശത്തോടെ അവരുടെ വിരുദ്ധമായി “തെറ്റായ, അപകീർത്തികരമായ, ദുഷ്ടബുദ്ധിപരമായ” രചനകൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നത് ഇതിലൂടെ ശിക്ഷാർഹമായ കുറ്റമായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു. വിമർശകർ ഇതിനെ വാക്സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും പത്രസ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും നേരിട്ടുള്ള ആക്രമണമായി കണ്ടു.

അലിയൻ ആൻഡ് സെഡിഷൻ ആക്റ്റുകൾ അത്യന്തം വിവാദാസ്പദങ്ങളായിരുന്നു; ഭരണഘടനാപരമായ അടിസ്ഥാനാവകാശങ്ങളെ ഈ നിയമങ്ങൾ ലംഘിക്കുന്നതും അവരുടെ രാഷ്ട്രീയകക്ഷിയെ ലക്ഷ്യമിടുന്നതുമാണെന്ന് വിശ്വസിച്ച ഡെമോക്രാറ്റിക്-റിപ്പബ്ലിക്കൻമാരുടെ ശക്തമായ എതിർപ്പിനും അവ കാരണമായി. വാക്സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനെയും പത്രസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനെയും സംരക്ഷിക്കുന്ന ഫസ്റ്റ് അമെൻഡ്മെന്റിന്റെ ലംഘനമാണ് ഈ നിയമങ്ങളെന്ന് അവർ വാദിച്ചു. ഒടുവിൽ, 1800-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ഈ നിയമങ്ങൾ ഒരു പങ്ക് വഹിച്ചു; അന്ന് തോമസ് ജെഫേഴ്സണും ഡെമോക്രാറ്റിക്-റിപ്പബ്ലിക്കൻമാരും പ്രസിഡൻസിയും കോൺഗ്രസ്സും നേടിയതിനെ തുടർന്ന് സെഡിഷൻ ആക്റ്റ് റദ്ദാക്കപ്പെട്ടു.

ഭരണഘടന സംരക്ഷിക്കുന്ന അടിസ്ഥാനാവകാശങ്ങളെ ഈ നിയമങ്ങൾ ലംഘിക്കുന്നുവെന്ന് ഡെമോക്രാറ്റിക്-റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടി വിശ്വസിച്ചു; കൂടാതെ, ഈ നിയമങ്ങൾ പ്രതിപക്ഷ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയെ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ളവയാണെന്നും അവർ വിശ്വസിച്ചു. ഈ നിയമങ്ങൾ റദ്ദാക്കപ്പെട്ടതോ പിന്നീട് കാലഹരണപ്പെട്ടതോ ആയിരുന്നുവെന്നത് പ്രസക്തമല്ല; ആൽഫയും ഒമേഗയും അവസാനത്തെ ആരംഭത്തോടുകൂടെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു. ഈ നിയമങ്ങൾ പ്രാബല്യത്തിൽ വരുത്തപ്പെട്ടതോ, അഥവാ നിയമമായി “സംസാരിക്കപ്പെട്ടതോ” ആയിരുന്ന ചരിത്രത്തിൽ, ഫെഡറലിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്കു വിരോധമായി ഡെമോക്രാറ്റ്-റിപ്പബ്ലിക്കൻസ് എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു പാർട്ടി നിലകൊണ്ടിരുന്നു. ഡെമോക്രാറ്റ്-റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടിയുടെ പരിണാമം ഒടുവിൽ റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടിയെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു. അടിമത്തവിരുദ്ധ നിലപാടിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി പ്രധാനമായും ഏകീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടി.

ചരിത്രകാരന്മാർ 1863-നെ ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിന്റെ കൃത്യമായ മദ്ധ്യബിന്ദുവായി തിരിച്ചറിയുന്നു; ദാസ്യപ്രശ്നത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയ യുദ്ധമായിരുന്നു അത്. 1863, തുടർന്ന് മില്ലറിനു ദൂതന്മാർ നൽകിയ ആദ്യകാല-പ്രവചനം (ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന പ്രവചനം) നിരസിച്ച പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പിന്റെ പുതിയ പതാകവാഹകർക്കും ഒരു വഴിക്കല്ലാണ്. “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന പ്രവചനം ലേവ്യപുസ്തകത്തിലെ മുൻ അധ്യായത്തിൽ പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്ന ദാസ്യനിയമങ്ങളെ ആധാരമാക്കിയിരിക്കുന്നതു വെറും യാദൃശ്ചികമത്രേയമോ? “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” സൂചിപ്പിച്ച “ശാപം” എന്നത് ഇങ്ങനെയൊരു വാഗ്ദാനമായിരുന്നു: ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായത്തിലെ നിയമനിയമങ്ങൾ അനുസരിക്കപ്പെടാതെ പോവുകയാണെങ്കിൽ, ഇസ്രായേൽ ചെങ്കടലിൽ തന്റെ യാത്ര ആരംഭിച്ചപ്പോൾ അതിൽ നിന്ന് പുറത്തുകൊണ്ടുവന്ന ദാസ്യത്തിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോയുകൊണ്ടാണ് തന്റെ ചരിത്രം അവസാനിപ്പിക്കുക.

1798 മുതൽ 1863 വരെ ഡെമോക്രാറ്റിക്–റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടി എന്ന രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടി ശുദ്ധീകരണങ്ങളുടെയോ കുലുക്കങ്ങളുടെയോ ഒരു പരമ്പരയിലൂടെ കടന്നുപോയി. 1798 മുതൽ, പ്രത്യേകിച്ച് 1840 ആഗസ്റ്റ് 11 മുതൽ 1863 വരെ, മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനം ശുദ്ധീകരണങ്ങളുടെയും കുലുക്കങ്ങളുടെയും ഒരു പരമ്പരയിലൂടെ കടന്നുപോയി.

അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ പ്രാരംഭ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളിൽ ഒന്നായിരുന്ന ഡെമോക്രാറ്റിക്-റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടി, ഇന്ന് നിലവിലുള്ള ആധുനിക റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടിയായി നേരിട്ട് രൂപാന്തരപ്പെട്ടില്ല. അതിന് പകരം, കാലക്രമത്തിൽ അത് നിരവധി മാറ്റങ്ങൾക്കും വിഭജനങ്ങൾക്കും വിധേയമായി; ഒടുവിൽ റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടി ഉദയം ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ് വിവിധ വ്യത്യസ്ത രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുടെ രൂപീകരണത്തിലേക്ക് അത് നയിച്ചു.

തോമസ് ജെഫേഴ്സണും ജെയിംസ് മാഡിസണും എന്നിവരുമായി പലപ്പോഴും ബന്ധപ്പെടുത്തി കാണപ്പെടുന്ന ഡെമോക്രാറ്റിക്-റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടി, ഫെഡറലിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്കുള്ള ഒരു പ്രതികരണമായി 18-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. ഡെമോക്രാറ്റിക്-റിപ്പബ്ലിക്കൻമാർ ഭരണഘടനയുടെ കർശനമായ വ്യാഖ്യാനം, സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾ, കൂടാതെ കാർഷിക താൽപര്യങ്ങൾ എന്നിവയെ അനുകൂലിച്ചു.

എന്നിരുന്നാലും, 1820-കളോടെ ഡെമോക്രാറ്റിക്-റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടി പ്രാദേശികവും സിദ്ധാന്തപരവുമായ രേഖകൾ അനുസരിച്ച് വിഭജിക്കപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. പ്രധാന വിഭജനം എറ ഓഫ് ഗുഡ് ഫീലിംഗ്സ് (1817–1825) എന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ സംഭവിച്ചു; അന്ന് ജെയിംസ് മോൺറോയുടെ പ്രസിഡൻസിക്കെതിരെ ശക്തമായ പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ അഭാവം നിലനിന്നിരുന്നു. രാഷ്ട്രീയമായ ഈ ശാന്താവസ്ഥ ഡെമോക്രാറ്റിക്-റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടിയുടെ ക്ഷയത്തിന് കാരണമായി. ഒടുവിൽ പാർട്ടി നിരവധി വിഭാഗങ്ങളായി പിരിഞ്ഞ്, താഴെപ്പറയുന്ന രാഷ്ട്രീയ കൂട്ടായ്മകളായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു:

ഡെമോക്രാറ്റിക് പാർട്ടി: 1829-ൽ ഏഴാമത്തെ പ്രസിഡന്റായ ആൻഡ്രൂ ജാക്സന്റെ അനുയായികൾ ഡെമോക്രാറ്റിക് പാർട്ടി രൂപീകരിച്ചു. ജാക്സണിയൻ ഡെമോക്രാറ്റുകൾ ശക്തമായ കാര്യനിർവാഹക ശാഖയെയും, പടിഞ്ഞാറോട്ടുള്ള വ്യാപനത്തെയും, വെളുത്ത വർഗ്ഗത്തിലെ പുരുഷന്മാർക്കുള്ള വോട്ടവകാശത്തിന്റെ വ്യാപനത്തെയും പിന്തുണച്ചു.

നാഷണൽ റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടി: ആൻഡ്രൂ ജാക്സന്റെ പ്രസിഡൻസിക്കുള്ള ഒരു പ്രതികരണമായിട്ടാണ് ഈ പാർട്ടി രൂപംകൊണ്ടത്; തുടർന്ന് ജാക്സൺ-വിരുദ്ധമായ മറ്റു വിഭാഗങ്ങളുമായി ലയിച്ച് ഇത് വിഗ് പാർട്ടിയായി മാറി. നാഷണൽ റിപ്പബ്ലിക്കൻവർ പൊതുവേ ശക്തമായ ഫെഡറൽ ഭരണകൂടത്തിനും സാമ്പത്തിക വികസനത്തിനും കൂടുതൽ പിന്തുണ നൽകുന്നവരായിരുന്നു.

ആന്റി-മാസോണിക് പാർട്ടി: രഹസ്യസ്വഭാവമുള്ള മാസോണിക് സൗഹൃദസംഘത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകൾക്കുള്ള പ്രതികരണമായിട്ടാണ് ഇത് പ്രധാനമായും 1820-കളിൽ ഉദിച്ചുവന്നതും, ചുരുങ്ങിയ കാലം മാത്രം നിലനിന്നതുമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടി ആയിരുന്നു. മുൻ ഡെമോക്രാറ്റിക്-റിപ്പബ്ലിക്കൻ അംഗങ്ങളിൽ ചിലരെ ഇത് ഉൾക്കൊണ്ടു.

വിഗ് പാർട്ടി: 1830-കളിൽ രൂപംകൊണ്ട വിഗ് പാർട്ടിയിൽ മുൻ നാഷണൽ റിപ്പബ്ലിക്കന്മാരും ആന്റി-മേസണുകളും മറ്റു പ്രതിപക്ഷ ഗ്രൂപ്പുകളും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. ജാക്സണിയൻ നയങ്ങൾക്ക് എതിര്‍പ്പ്, ശക്തമായ ഫെഡറൽ ഭരണകൂടത്തിന് പിന്തുണ, വ്യവസായ-സാമ്പത്തിക വികസനത്തിന്റെ പ്രോത്സാഹനം എന്നിവയായിരുന്നു അവരുടെ പ്രധാന സവിശേഷതകൾ.

അടിമത്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മേഖലാതല സംഘർഷങ്ങൾ വളർന്നുവരുന്നതിന് നേരിട്ടുള്ള പ്രതികരണമായിട്ടാണ് ആധുനിക റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടി 1850-കളിൽ സ്ഥാപിതമായത്. പുതിയ പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് അടിമത്തം വ്യാപിപ്പിക്കുന്നതിനെ എതിർത്ത മുൻ വിഗ് അംഗങ്ങളെയും, അടിമത്തവിരുദ്ധ ഡെമോക്രാറ്റുകളെയും, ഫ്രീ സോയിലേഴ്സിനെയും, മറ്റു വിഭാഗങ്ങളെയും അത് ആകർഷിച്ചു. ആദ്യ റിപ്പബ്ലിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് സ്ഥാനാർത്ഥിയായ ജോൺ സി. ഫ്രിമോണ്ട് 1856-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ മത്സരിച്ചു; പാർട്ടിയുടെ ആദ്യ വിജയകരമായ സ്ഥാനാർത്ഥിയായ എബ്രഹാം ലിങ്കൺ 1860-ൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. അതിനാൽ, റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടി ഡെമോക്രാറ്റിക്-റിപ്പബ്ലിക്കൻ പരമ്പരയിൽ നിന്ന് വേറിട്ട നിലയിൽ ഉദ്ഭവിച്ചതും, അമേരിക്കൻ രാഷ്ട്രീയചരിത്രത്തിൽ പ്രത്യേകമായൊരു ഗതിപഥം കൈവരിച്ചതുമാണ്.

1860-ഓടെ റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടി തന്റെ ആദ്യത്തെ പ്രസിഡന്റിനെ തെരഞ്ഞെടുത്തു. അത് അടിമത്തത്തെ എതിർത്തിരുന്ന രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുടെ ഒരു സഖ്യത്തെ ആധാരമാക്കിയായിരുന്നു. 1863-ൽ വിമോചന പ്രഖ്യാപനം അടിമത്തത്തെ നിലനിൽപ്പിൽ നിന്നു “സംസാരിച്ച്” ഇല്ലാതാക്കി. 1863-ൽ, അന്നത്തെ റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടി പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്ന റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പ്, അടിമത്തത്തെ നിലനിൽപ്പിൽ നിന്നു “സംസാരിച്ച്” ഇല്ലാതാക്കി; അതേസമയം പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പ് ഒരു പ്രസ്ഥാനമായി നിലനിൽക്കുന്നത് നിർത്തി സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയായി മാറി. മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനം നിയമപരമായും ഔദ്യോഗികമായും 1863 മേയിൽ അവസാനിച്ചു; അതേ വർഷത്തിൽ മോശെയുടെ ശപഥവും, അടിമത്തത്തിന്റെ പ്രവചനവും നിരസിക്കപ്പെട്ടു. കേൾപ്പാൻ ചെവി ഉള്ളവൻ കേൾക്കട്ടെ.

ഈ ഘട്ടത്തിൽ, പ്രവാചകനായ ദാനിയേൽ വിളിച്ചിരിക്കുന്ന “മോശെയുടെ സത്യം” എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സംക്ഷിപ്ത അവലോകനം നൽകുന്നത് വിവരപ്രദമായിരിക്കാം.

ദൈവവചനം പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഗബ്രിയേലിന്റെയും മറ്റു ദൂതന്മാരുടെയും മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശം ലഭിച്ചിരുന്ന വില്യം മില്ലർ ആദ്യം ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങളിലേക്കാണ്” നയിക്കപ്പെട്ടത്. മില്ലറിന്റെ സാക്ഷ്യം ഇങ്ങനെയാണ്: ബൈബിൾ പഠനത്തിൽ അദ്ദേഹം ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിച്ചത്; അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ദാനിയേൽ അദ്ധ്യായം എട്ട്, വാക്യം പതിനാലിലെ രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറ് വർഷങ്ങളിലെത്തുന്നതിനു മുമ്പ്, അദ്ദേഹം ലേവ്യപുസ്തകത്തിലെത്തിയിരുന്നതു വ്യക്തമാണ്. അദ്ദേഹം ബൈബിളും ഒരു ക്രൂഡൻ കോൺകോർഡൻസും മാത്രമാണ് ഉപയോഗിച്ചത്.

ക്രൂഡന്റെ കോൺകോർഡൻസിൽ പിന്നീട് കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിളിലെ ഇംഗ്ലീഷിലേക്കു വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ട ഹീബ്രു അല്ലെങ്കിൽ ഗ്രീക്ക് വാക്കുകളെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമർശങ്ങൾ ഇല്ല. മില്ലർ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന വചനഭാഗത്തിന്റെ “സന്ദർഭം” തന്നെയാണ് ഒരു വാക്കിനെയോ തിരുവെഴുത്തിലെ ഒരു ഭാഗത്തെയോ ഗ്രഹിക്കുന്നതിൽ തനിക്കു വഴികാട്ടുന്നതെന്നു കരുതിയിരുന്നു. “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അവന്റെ ഗ്രഹിക്കലിൽ വരുമ്പോൾ, ലേവ്യപുസ്തകത്തിന്റെ ഇരുപത്തിയാറാം അധ്യായത്തിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിന്റെ സന്ദർഭം ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായമാണെന്നത് വളരെ ലളിതമായി മനസ്സിലാക്കാം.

ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം ദേശത്തിന്റെ വിശ്രമം, യോബേൽ, ദാസ്യത്വവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിയമങ്ങൾ എന്നിവ വിശദീകരിക്കുന്നു. ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായത്തിലെ ഈ നിയമങ്ങൾ, അനുസരിച്ചാൽ അനുഗ്രഹം ഉളവാക്കുകയും അനുസരിക്കാതിരുന്നാൽ “ശാപം” വരുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന “ദൈവത്തിന്റെ ദാസനായ മോശെയുടെ ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ” ഭാഗമാണ്. ഇരുപത്തിയാറാം അധ്യായത്തിൽ “ഏഴ് കാലങ്ങളുടെ” ശാപം രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്കു തുല്യമാണെന്നും, ദേശം വിശ്രമിക്കുന്നതിനുള്ള നിയമങ്ങളുടെയും ദാസ്യത്വത്തിന്റെ തത്ത്വങ്ങളുടെയും വ്യക്തമായ സന്ദർഭത്തിൽ അതു അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നും പറയുന്നു. ഇരുപത്തിയാറാം അധ്യായത്തിൽ ഈ ശിക്ഷയെ “എന്റെ നിയമത്തിന്റെ തർക്കം” എന്നു വിളിക്കുന്നു.

സന്ദർഭത്തിൽ, ദൈവത്തിന് “വാദം” ഉള്ള “നിയമം” എന്നത് മുമ്പ് ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായത്തിൽ ഉദ്ധരിക്കപ്പെട്ട നിയമമായിരിക്കും. ഏഴിരട്ടി ശിക്ഷയെ ദൈവത്തിന്റെ “നിയമത്തിന്റെ” “വാദം” എന്നു വിളിക്കുന്നു; അതിനോടു ചേർന്നിരിക്കുന്ന “ശാപം” എന്തെന്നാൽ, യിസ്രായേൽ “തങ്ങളുടെ” ശത്രുക്കളുടെ “കയ്യിൽ ഏല്പിക്കപ്പെടും” എന്നതാണ്; ശത്രുക്കളുടെ ദേശത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്ന ശേഷം, (ദാനിയേൽ ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ) യിസ്രായേൽ തങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളുടെ ദാസന്മാരാകും.

മോശെ ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറാം അധ്യായം രേഖപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, പുരാതന യിസ്രായേൽ ഈജിപ്തിലെ ദാസ്യത്തിൽനിന്ന് പുതുതായി വിടുവിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു; ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ദാസ്യതയുടെ തത്വങ്ങൾ അനുഗ്രഹമോ ശാപമോ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിനെ വരുത്തിവെക്കും. പുരാതന യിസ്രായേൽ യോവേലിന്റെ നിയമങ്ങൾ ഒരിക്കലും ആചരിച്ചില്ല; ഒടുവിൽ, ദാനിയേൽ “മോശെയുടെ ശാപം” എന്നു വിളിച്ചതിന്റെ നിവൃത്തിയായി, വടക്കൻ രാജ്യവും തെക്കൻ രാജ്യവും രണ്ടും “ഏഴു കാലങ്ങൾക്കായി” ചിതറിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

ഈജിപ്തിലെ അവരുടെ അടിമത്തത്തോടുകൂടെ ആരംഭിച്ച ദൈവത്തിനും യിസ്രായേലിനുമിടയിലെ നിയമബന്ധം, അസ്സീര്യയോടും ബാബിലോനോടും ഉണ്ടായ അവരുടെ അടിമത്തത്തോടുകൂടെ അവസാനിച്ചു. ഉത്തരരാജ്യത്തിനെതിരായ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” 1798-ൽ അവസാനിച്ചു; ദക്ഷിണരാജ്യത്തിനെതിരായ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” 1844-ൽ അവസാനിച്ചു. ഈ രണ്ട് ഏഴ് കാലഘട്ടങ്ങളുടെയും ആരംഭബിന്ദു, ബി.സി. 742-ൽ യെഹൂദാരാജാവായ ആഹാസിനോടു യെശയ്യാവു പ്രഖ്യാപിച്ച അറുപത്തഞ്ചു വർഷങ്ങളുടെ ഒരു പ്രവചനത്താൽ, യെശയ്യാവിന്റെ ഏഴാം അധ്യായത്തിൽ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ക്രി.മു. 742-ൽ പ്രവചനം പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ട സമയത്തുനിന്ന് അറുപത്തഞ്ച് വർഷത്തിന്റെ “ഉള്ളിൽ” വടക്കൻ രാജ്യം തകർക്കപ്പെടുമെന്ന് യെശയ്യാവ് വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു. പത്തൊൻപത് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, ക്രി.മു. 723-ൽ, ഇസ്രായേലിന്റെ വടക്കൻ രാജ്യം അശ്ശൂർരാജാവിനാൽ അടിമത്തത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു; തുടർന്ന് നാല്പത്താറ് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, ക്രി.മു. 677-ൽ, ബാബിലോൻരാജാവ് യെഹൂദയുടെ തെക്കൻ രാജ്യത്തെയും അടിമത്തത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി. ഈ അറുപത്തഞ്ച് വർഷത്തെ പ്രവചനം ചരിത്രത്തിലെ ആറു അടയാളഘട്ടങ്ങളെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു. ആദ്യത്തേത് പ്രവചനം പ്രസ്താവിക്കപ്പെടുന്ന ക്രി.മു. 742 ആകുന്നു. പത്തൊൻപത് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, ക്രി.മു. 723-ൽ, വടക്കൻ രാജ്യം അശ്ശൂർക്കാരാൽ അടിമത്തത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു. നാല്പത്താറ് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, ക്രി.മു. 677-ൽ, തെക്കൻ രാജ്യം ബാബിലോൻക്കാരാൽ അടിമത്തത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് ക്രി.മു. 723-ൽ ആരംഭിച്ച ആദ്യത്തെ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങൾ 1798-ൽ അവസാനിച്ചു. തുടർന്ന് ക്രി.വ. 1844-ൽ, ക്രി.മു. 677-ൽ ആരംഭിച്ച രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങൾ സമാപിച്ചു. 1844-ൽനിന്ന്, സമസ്ത പ്രവചനഘടനയും പൂർത്തിയാക്കേണ്ടതിന്നു, ആ പ്രവചനം പത്തൊൻപത് വർഷങ്ങൾ നീണ്ട് 1863-ലേക്കു വ്യാപിച്ചു; കാരണം, ആൽഫയും ഒമേഗയും പ്രവചനഘടന ആരംഭിപ്പാൻ പത്തൊൻപത് വർഷങ്ങളെ നിർണ്ണയിച്ചതുപോലെ, അതിന്റെ അവസാനം പ്രാപിപ്പാനും പത്തൊൻപത് വർഷങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടതാകുന്നു.

പുരാതന ഇസ്രായേൽ മിസ്രയീമിലെ ദാസ്യത്തിൽ നിന്ന് വിടുവിക്കപ്പെട്ടു; അനുസരണക്കേടിനാൽ വടക്കൻ രാജ്യവും തെക്കൻ രാജ്യവും രണ്ടും വീണ്ടും ദാസ്യത്തിലേക്കു മടങ്ങിക്കൊണ്ടുപോയി. പ്രവചനങ്ങൾ പുരാതന യഥാർത്ഥ ഇസ്രായേലിന്റെ പ്രവചനാത്മക ചരിത്രത്തെ അതിക്രമിച്ച് ആധുനിക ആത്മീയ ഇസ്രായേലിലേക്കു വ്യാപിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ എല്ലാ പ്രവചനാത്മക വഴിക്കുറികളുടെയും പ്രമേയം ദാസ്യമാണ്.

യെശയ്യാവു ഏഴാം അധ്യായത്തിലെ പ്രവചനം, ഉത്തരവും ദക്ഷിണവും തമ്മിലുള്ള സമീപിക്കുന്ന ആഭ്യന്തരയുദ്ധം തിരിച്ചറിയപ്പെടുകയായിരുന്ന സമയത്ത്, ക്രി.മു. 742-ൽ യെശയ്യാവു ദുഷ്ടരാജാവായ ആഹാസിനോടു അവതരിപ്പിച്ചു. ആഹാസിന്റെ ദക്ഷിണരാജ്യം പ്രാചീന ഇസ്രായേലിന്റെ യഥാർത്ഥ മഹിമാഭൂമിയായിരുന്നു. 1798-ൽ, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആത്മീയ മഹിമാഭൂമി ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമായി ഭരിക്കാൻ ആരംഭിച്ചു. യഥാർത്ഥ മഹിമാഭൂമിക്കെതിരായ ഏഴ് കാലങ്ങൾ 1844-ൽ അവസാനിച്ചപ്പോൾ, രാജാവായ ആഹാസിന്റെ ചരിത്രത്തിലെപ്പോലെ, ഒരു സമിപിക്കുന്ന ആഭ്യന്തരയുദ്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു. 1844-ഓടെ, രാഷ്ട്രീയകക്ഷികൾ പിളർന്നു വേർപിരിയുകയും സഖ്യങ്ങൾ രൂപീകരിക്കുകയും ചെയ്ത കലഹം, രാഷ്ട്രീയപ്രവണതകളിലെ രണ്ട് വർഗങ്ങളായി ഏതാണ്ട് പൂർണ്ണമായി സ്ഥിരപ്പെട്ടു. ദാസ്യത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ, ഡെമോക്രാറ്റുകൾ ദാസ്യ അനുകൂലികളും റിപ്പബ്ലിക്കൻമാർ ദാസ്യവിരുദ്ധരുമായിരുന്നു. 1798 മുതൽ 1860-ലെ ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിന്റെ ആരംഭം വരെയും, രാഷ്ട്രീയകക്ഷികളുടെ രണ്ട് വർഗങ്ങൾ വികസിച്ചുവരുന്ന പ്രക്രിയ സ്ഥിരപ്പെട്ടിരുന്നു.

അഹാസ് യാഥാർത്ഥ്യത്തിലുള്ള മഹിമയുള്ള ദേശത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; അതിനാൽ അവൻ ആത്മീയമായ മഹിമയുള്ള ദേശത്തെയും പ്രതിരൂപീകരിച്ചു. അഹാസിന്റെ ചരിത്രം, ക്രി.മു. 742-ൽ പ്രവചനം പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ട പ്രവാചകീയ ചരിത്രത്തെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു; അതിനാൽ അതു പ്രവചനം അവസാനിച്ച ചരിത്രത്തെയും പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു. പ്രാരംഭ ചരിത്രത്തിൽ, പത്ത് ഗോത്രങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്ന വടക്കൻ രാജ്യം, ദൈവസ്ഥാപിതമായ തെക്കൻ രണ്ടുഗോത്രങ്ങളുടെ ഭരണത്തിനെതിരായ പ്രതിഷേധത്തിൽ, മറ്റെരണ്ട് ഗോത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടുപോയിരുന്നു. വടക്കൻ ആ പത്ത് ഗോത്രങ്ങൾ സിറിയായുമായി ഒരു മഹാസഖ്യം രൂപീകരിച്ചിരുന്നു; ഇത് തെക്കൻ മഹാസഖ്യത്തിന്റെയും സിറിയായാൽ പ്രതീകാത്മകമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ശക്തിയുടെയും ഇടയിലുള്ള സഖ്യത്തെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു.

ഈ സംക്ഷിപ്ത സാരാംശം ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ ഏഴ് കാലങ്ങൾ അനുസരണയ്ക്കുള്ള അനുഗ്രഹമോ, അല്ലെങ്കിൽ അനുസരണക്കേടിനുള്ള അടിമത്തത്തിന്റെ “ശാപമോ” സ്ഥാപിച്ചു കാണിക്കുന്ന ഒരു നിയമവാഗ്ദാനമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. വടക്കൻ രാജ്യവും തെക്കൻ രാജ്യവും അടിമത്തത്തിൽ നിന്ന് വിടുവിക്കപ്പെട്ട ഒരു ഏകജാതിയായി ഒരുമിച്ച് ആരംഭിച്ചു; എന്നാൽ അവരുടെ താന്താങ്ങളുടെ അവസാനത്തിൽ വീണ്ടും അടിമത്തത്തിലേക്കു ഏല്പിക്കപ്പെടേണ്ടിവന്നു.

അടിമത്തത്തെക്കുറിച്ചിരുന്ന ആ പ്രവചനങ്ങളുടെ അവസാനം സൂചിപ്പിച്ച അറുപത്തിയഞ്ച് വർഷങ്ങൾ, ആത്മീയ ഇസ്രായേൽ ആത്മീയ മഹത്വമുള്ള ദേശത്തിൽ, വടക്കിന്റെ തെക്കിനെതിരായ ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിന്റെ കൃത്യമായ മദ്ധ്യബിന്ദുവിൽ ആയിരിക്കെ, സമാപിച്ചു. ആ ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിലെ പ്രതിപക്ഷ ശക്തികൾ ഒരു സംഘരാജ്യം രൂപീകരിച്ച്, എതിര്‍രാജ്യത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്തിരുന്ന ദൈവികമായി സ്ഥാപിതമായ ഭരണകൂടത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട ഒരു രാജ്യമായിരുന്നു.

1798 മുതൽ ആഭ്യന്തരയുദ്ധം വരെ, റിപ്പബ്ലിക്കാനിസത്തിന്റെ കൊമ്പ് ഒരു പ്രക്രിയയിലൂടെ കടന്നുപോയി; അതിലൂടെ അടിമത്തത്തിന്റെ പ്രശ്നത്തിന്റെ രണ്ട് വശങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രണ്ട് തരത്തിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ പ്രതിപക്ഷങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടു. അടിമത്തത്തിന്റെ ആചാരം തുടരാൻ ശ്രമിച്ച അടിമത്താനുകൂല പ്രതിപക്ഷങ്ങൾ ആ പോരാട്ടത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ടു.

1798 മുതൽ ആഭ്യന്തരയുദ്ധം വരെ, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ കൊമ്പ് ഒരു പ്രക്രിയയിലൂടെ കടന്നുപോയി; അതിലൂടെ അടിമത്തപ്രശ്നത്തിന്റെ രണ്ടു വശങ്ങളെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മതപരമായ എതിരാളികളുടെ രണ്ടു വർഗങ്ങൾ രൂപംകൊണ്ടു. അടിമത്തപ്രവചനത്തിന്റെ പ്രാരംഭ ഗ്രഹണം തുടർന്നുനിർത്താൻ ശ്രമിച്ച അടിമത്താനുകൂല എതിരാളികൾ ആ പോരാട്ടത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ടു.

1863-ൽ റിപ്പബ്ലിക്കനിസത്തിന്റെ കൊമ്പ് അടിമത്തത്തിന്റെ ആചാരത്തെ നിരസിക്കുന്നതിൽ വിജയിച്ചു.

1863-ൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് മതത്തിന്റെ കൊമ്പ് അടിമത്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനം തള്ളിക്കളയുന്നതിൽ വിജയിച്ചു.

അങ്ങനെ ചെയ്തുകൊണ്ടു അവർ തന്റെ കാലഘട്ടത്തേക്കുള്ള ഏലീയാവായിരുന്ന മില്ലറിന്റെ പ്രവൃത്തിയെ നിരസിച്ചു. അങ്ങനെ ചെയ്തതിലൂടെ അവർ “മോശെയുടെ പ്രതിജ്ഞ”യെയും, അവരുടെ കാലത്തേക്കുള്ള അടിസ്ഥാനക്കല്ലിനെയും നിരസിച്ചു. അങ്ങനെ മോശെയും ഏലീയാവും നിരസിക്കപ്പെട്ടു; എന്നാൽ അവർ 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് വീണ്ടും മടങ്ങിവന്നു.

ആൽഫയും ഒമേഗയും ആയവൻ, അത്ഭുതകരനായ ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞൻ, താനെത്തന്നെ പാൽമോനി, അത്ഭുതസംഖ്യാകർത്താവ്, എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ച “മോശെയുടെ ശപഥത്തിന്റെ” കാലപ്രവചനമൊട്ടാകെ തന്റെ ദിവ്യമായ മുദ്ര രേഖപ്പെടുത്തി. നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കയില്ലെങ്കിൽ, നിശ്ചയമായും നിങ്ങൾ സ്ഥിരപ്പെടുകയില്ല.